Ο Σπορέας, η αξία της ψυχής και η προσευχή

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

The seed is the word of God. We are in autumn. Soon winter will come, with its cold and harsh weather. Almighty God has ordained this change of seasons.

The variety of the seasons, autumn, winter, spring, and summer, is a work of Divine Providence. What would become of us if it were winter all year long?

Who could live, for example, at the North Pole, where the temperature falls to forty or fifty degrees below zero? And who could live in the scorching regions of our planet, where it rises to forty or fifty degrees above zero? Life would be impossible.

So there is variety, and this variety of seasons is the work of Divine Providence.

We do not find this variety on every planet. Among the countless stars and heavenly bodies spread across the vast universe, we do not find life, this changing of seasons, or the air we breathe.

Our planet is a diamond among the common stones of the universe. It is autumn now, and the dry earth waits thirstily for rain. The soil softens, and the ploughs, not those of Homer’s day, but today’s tractors, cut deep into the earth. They open furrows, and into those furrows the precious seed is sown.

Science has not managed, and never will manage, to make even a single seed. Only God can do that.

Blessed, yes, blessed are the hands of our farmers who sow that precious seed. Blessed are our villages and those who raise livestock, and the hardworking women there. Blessed, too, are our towns.

And blessed are the towns that value agriculture above their smokestacks and public works. Agriculture comes first. When agriculture thrives, the whole planet thrives. When agriculture does not thrive, nothing in the world thrives. Sadly, we have looked down on farming. Here is one example. In the main towns of our border districts, there are schools of every kind, from kindergartens to technical colleges at university level, and even academies. Count the primary school children, the technical school students, those at the academy, and all the others. The school inspectors will tell you that more than five thousand children are studying in them. But the agricultural school, the agricultural school that a great benefactor built in Florina fifty years ago...

The agricultural school once had four hundred students. How many do you think it has now? Twenty. And this year there are none. The school will close. We want our children to become scholars, but not shepherds or farmers.

Become a shepherd; become a farmer. We will pay dearly for neglecting this. Hunger is coming because of inflation, which affects not only our country but the whole world. I prophesy at this moment, not because I am a prophet or worthy to be one, but because I listen to the Apocalypse, the Book of Revelation, and observe what is happening in the world. You will see: before long, banknotes worth thousands will be worth no more than plane-tree leaves. Yes, plane-tree leaves.

People will kill one another for a single potato. For one potato, they will kill one another. There will be a great famine throughout the world, because we have scorned farming everywhere, except, perhaps, in China.

Why am I speaking about farming? Because today’s Gospel speaks about farming too. You have heard it since childhood. A blessed farmer filled his bag, went out, and sowed. He sowed to the right and to the left, far and wide. He sowed everywhere.

But the results were varied. Some seed fell on the road, where people, carts, and vehicles passed. The ground had become hard, and the seed was lost. The birds of the sky came and ate it. That portion of the seed was lost.

Another portion fell on rocky ground. There was a little soil, and the plants sprang up, but then they dried out and the seed was lost. Another portion fell where there was plenty of soil, but also many thorns. The thorns choked the plants, and that seed too was lost.

The last portion fell on good soil, carefully cultivated and watered. One seed yielded thirty, another sixty, another a hundred. That is what Christ said. Do you think He was speaking only about farming? He drew His images from the life of a farmer.

It is a parable. What does that mean? The Lord speaks of one thing to teach us about another. Who is the Farmer? What is the seed? What are the four kinds of ground? I have no time to explain them at length, so I will answer briefly: the Farmer, with a capital letter, is our Lord Jesus Christ.

He came down from heaven bearing precious, rare seed. The seed that Christ brings from heaven is the truth: the Gospel, His words, and His teaching for us.

Just as a farmer takes seed and sows it, so Christ brings the truth into people’s hearts. The four kinds of ground represent four conditions of the soul, four different ways people receive it.

We human beings may look alike outwardly, in our bodies. But inwardly, in our souls, our feelings, our convictions, and our choices, we differ greatly.

First there is the well-trodden road, packed hard by passing vehicles. What does it represent? People come here to the Church. What our Church offers has a spiritual height you will find nowhere else.

It reaches heights that no poet can attain. People may name Homer, Pindar, and all the other poets, but the poetry of our Church is unsurpassed. In recent times, its hymns have been translated into English, Russian, and many other languages.

Here we sing beautiful songs, songs of God and not of the devil, as the unforgettable Papadiamantis said. Here the priest offers prayers from the depths of his heart, prayers that bring tears to our eyes. Here the Apostle and the Gospel are read, and the preacher proclaims the word of God. It is all seed, precious seed. But what happens when you leave the Church?

Ask someone at random, “What did you hear? What did you hear? Albanian? Japanese? What did the chanter say? What did the priest say? What did the bishop say?” Nothing, nothing. Is he an idiot or a fool? No, he is intelligent, very clever. Yet his body is here. Someone who had recently returned from Moscow was telling me about this. An atheist state, an atheist state! Yet the Russian people believe in God more than we do. They go to church, and when the Apostle and the Gospel are read, they kneel and weep. They are like soil that receives the word of God and bears fruit with much patience.

Ask him, then: “What did the Apostle say today? What did the Gospel say?” These are the cold and indifferent. Just as a hard path cannot bring forth a crop from seed, neither can their souls bear fruit.

The first group are the indifferent. These things do not move them. What is the second group? They are the rocky ground. Unlike the first, they are enthusiastic. They go to church, listen, shed tears, and are moved. But once they leave, the first obstacles come. A soldier is tested in battle and a captain in a storm; so a good Christian is tested in the storms of life.

As soon as the first obstacles appear, such a person throws down his weapons and flees, timid and afraid. These are shallow souls. The third group are the ground full of thorns. What are the thorns? Children, have you ever walked through a patch of thorns? Try walking where thorns grow.

How troublesome thorns are! How much trouble they cause a farmer!

There are three great thorns that trouble a person and give him no rest, day or night. The first is money: the thirty pieces of silver paid to Judas. Oh, those thirty pieces of silver! Whether it is called a pound, a dollar, a ruble, or a mark, money has tremendous power over a person.

For those thirty pieces of silver, a person may betray his homeland, his faith, everything. The first thorn is greed. The second is the flesh, oh, the flesh! How powerful and how dangerous it can be.

That is what troubles us. As someone said, we live in an age obsessed with sex. Sex has become the axis around which people’s thoughts, hearts, and films revolve. And the third thorn is glory, the desire for human greatness.

So there they are: money, sexual desire, and glory. They pull people apart and bring ruin to humanity. Those who are driven by greed, by the love of pleasure, or by foolish ambition do not bear fruit from the Word of God.

But blessed be God. There is the first group, the indifferent; the second, the shallow people who flee at the first difficulty; the third, those given over to pleasure and entertainment, to the desires of the flesh. And then there is the last group, a blessed group.

They listen, and they take what they hear deep into their hearts. As a seed comes to life within the earth, grows, and bears fruit, until one small seed becomes a whole tree, so even one word of the Gospel can bear fruit.

With that, my dear ones, I am finished. The first sower is Christ, our Lord. In a secondary sense, the sowers are the teachers and Fathers of the Church. They sowed a great deal of seed: the seed of the Gospel. Do you see what it says? If you go and look at the statue of Rigas Feraios, it says, “You sowed a great deal of seed.” And…

The seed of faith, the seed of wisdom, the seed of great ideals, is precious. That seed was sown in Galilee, my dear friends. We bishops also sow the Word of God. But you may say, “You are sinners. You bishops have faults and failings.” Yes, my dear friends, we do not deny it. We too are imperfect and sinful, flesh and blood. But that does not change the value of the seed.

Let me ask you one final question: does the earth’s harvest depend on the farmer? No. The seed does not lose its value because of the person who carries it. Whoever sows it, the seed falls into the earth and grows. So even though we too are imperfect and no longer have the radiance of the great Fathers of the Church, those shining stars, we still carry the seed of the Gospel to every corner of our homeland.

And here in our small town of Amyntaio, we are blessed. For four years now, a gifted preacher of the Gospel, a theologian, educator, and teacher, has been here continually,

bringing that seed to children, to adults, to everyone. We pray that the seed he sows here in Amyntaio may bear fruit, to the glory of the Holy Trinity. Amen.

Today, as we all know, is the day of the Annunciation. Our Church sings: “Proclaim great joy, O earth; praise the glory of God, O heavens,” the great mystery that the Son of God became the Son of the Virgin so that he might make man God.

In the evening sermon we spoke about this great mystery. But besides the feast of the Annunciation, today we are also in the middle of Holy and Great Lent. So to speak, we are at the heart of Holy and Great Lent. It is the third Sunday of the fasts. Our Church raises

the Precious Cross in the churches of the Orthodox and sings, “We venerate Your Cross, Master, and we hymn and glorify Your holy Resurrection.” On this day our Holy Church appointed the Gospel that you heard, dear friends, to be read in every church. A Gospel like lightning, a Gospel like thunder, a Gospel like a trumpet, a Gospel like dynamite. It contains a saying,

which, if someone hears it, someone with heart and feeling who pays attention to the words of the Holy Gospel, has such power, the power of dynamite, of spiritual dynamite, that it breaks even the hardest heart and makes the sinner kneel before the Crucified One and say, “Remember me, Lord, when You come into Your kingdom.” No greater saying has been spoken concerning the subject it addresses.

What will it profit a man if he gains the whole world but forfeits his soul? Or what will a man give in exchange for his soul? The Lord speaks about the soul, and we too will say a little about the soul here today. People hear the word “soul” today, especially highly educated people and scientists, and they mock it and think that only old women

and uneducated people still believe this teaching, this fundamental teaching of the Church concerning the soul. “It does not exist,” the advocates of unbelief and materialism tell you. “There is no soul, I tell you. These are fairy tales. Matter, and matter alone, exists in the universe.” A surgeon, a professor at the University of Athens,

when he performed an operation in the hospital and opened a person’s entrails, the foolish man searched among the intestines with his fingers and said, “Where is the soul?” The foolish man seeks to find the soul among a person’s intestines and entrails, but the soul

is not a material thing. The soul cannot be weighed on scales or measured by human measures. As the ancient philosophers teach and Christ confirms, the soul is immaterial, spiritual, and immortal. It is invisible. Yet there are invisible things whose existence we accept. Electricity is invisible, but we accept that electricity exists from its activity and effects. In the same way,

From the activities of the soul we are convinced that the soul exists. What are the soul’s activities, which cannot be weighed on a scale but are spiritual, invisible and immortal things? The first activity is thought. As someone said, man is a reed.

which one can easily break, considered as a material body. Yet this reed has the quality, the privilege, of thinking. Man is a thinking reed. Thought. In his body, a person is confined to one particular place on earth. In your body you are in Florina, but you are not in Kozani or Athens. And yet thoughts leap over all those obstacles.

You are inside your room; the room is closed. It is winter, it is snowing, it is closed. What does the soul do? What does thought do? The soul flies. How far does it fly? They say the car travels fast.

The airplane travels fast. They say it has reached great speed; the spacecraft has broken through into space and reached space. Yet the fastest thing in the world is neither the spacecraft nor the fastest airplane. What airplane, what spacecraft can compare in speed? It is human thought.

Sit shut in your room. You sleep, and your thought travels. It crosses mountains, ravines, seas, and oceans and reaches Australia, Melbourne, where your loved one is. It may be in Canada, at the North Pole, at the South Pole, everywhere. Thought flies. What a thing human thought is! The scientist is in his laboratory,

and has a problem to solve. He sits and thinks and reasons and presses his brain, and suddenly, like Archimedes, he goes out and says, “I have found it, I have found it.” The thoughts of man.

We are here in the church, in the church, all of us who are here, and at this moment our thought can fly high, very high, beyond the stars, the stellar universe, the galaxies and comets. Our thought can reach, my God, my God, what greatness there is in man!, as far as heaven, as far as the stars, as far as our Lord Jesus Christ, as far as the Angels and Archangels, and sing, “Alleluia, Alleluia.”

What is this thought? Does it come from matter? Impossible. It is immaterial. Some foolish people say that man descends from the orangutan, from the monkey. But if you take a monkey to high school and enroll it at a university, enroll it inside a university, and let the orangutan sit there for ten years, for twenty years, it cannot learn. It cannot learn anything. Why? Because it has no mind.

Thoughts make a person capable of learning. Thoughts. The soul exists. Human thought proclaims it. The soul exists. Feeling proclaims it, above all feeling, the human heart. In the human heart, a person loves. He loves his family, his wife, his children. And this love, this affection, makes him a hero within the family. A person loves.

his friends, with an unblemished friendship. A person loves something beyond wife, children, and friendship: the homeland, which is most precious. This love of the homeland, patriotism, brings forth heroes, great heroes, whose sacred memory we celebrate today.

As feeling advances and reaches heaven, it becomes divine love, a love that is sung of and reaches to the ends of creation. Where does this noble feeling come from? The soul exists: our thought proclaims it. The soul exists: our feeling, our heart, proclaims it. The soul exists: something else proclaims it too, the activity of man, the will of man. Man is weak. This weak being,

which is armed neither with a lion’s claws nor with an eagle’s wings, has managed to overcome every obstacle. He overcomes the obstacles. We see man conquering nature, difficult nature. He conquers the wild beasts and shuts them in cages. He overcomes the eagle, seizes it by its wings, and shuts it in a cage. He conquers wild nature. He makes the rock burst into roses.

He turns deserts into fertile plains. He bridges, bridges, bridges the rivers. He opens canals and joins seas. He makes artificial wings. He has no wings, no eagle’s wings, but he makes his own wings, tremendous wings. When the eagle hears the roar of airplanes high in the sky, it shrinks back and descends to earth in fear. And as an astronaut, man reaches even the stars.

Feeling, judgments, conclusions, insight, human intuition, the thirst for goodness, beauty, and truth, all these,

These are not material things. They cannot be weighed. They are not the belly and intestines and so forth. They are spiritual things that serve as evidence. And, as I said, from their effects we are persuaded that electricity, magnetism and universal attraction exist.

And in exactly the same way, from its activities we accept that the soul exists. The greatest minds of humanity proclaimed it: Plato, Aristotle, and humanity’s noblest minds. The soul exists. An axiom. Just as in mathematics there are propositions that do not need proof, so too in the moral world. There are propositions that stand without proof. The soul exists: that is the foundation. Here is the great,

battle. Two camps, two theories clash fiercely in the world. The theory on the other side is matter and matter alone. We say: first spirit, and matter comes from spirit. Not spirit from matter, but matter from spirit. A great conflict. My dear friends, I know that in the depths of your hearts,

because of some bad teacher, the spirit of society, the vile things on television, or wretched surroundings, you have been somewhat shaken in the depths of your souls and often ask yourselves, “Does the soul exist?” How can I present the soul’s value to you? I will bring you an image from a great poet about the value of the soul. Imagine a scale, a scale with two pans, two dishes.

Imagine that this scale is enormous: not an apothecary's scale for weighing medicines, but a vast scale. Imagine an angel hanging it from a star in the sky so that everyone, east and west, north and south, demons and angels alike, can see it. Then what shall we do? What shall we do? On one pan of the scale, let us gather everything precious that the earth has.

Let us gather diamonds, precious stones, silver, gold, crowns, staffs, commanders’ batons, everything precious the earth possesses. Let us open the earth’s depths and find its veins of gold. Let us descend to the depths of the oceans and gather their treasures. Let us go everywhere, everywhere, and collect everything on one pan, all the treasures: the rubles,

The dollars, the marks, the pounds, everything, all of it there, all the treasure of the world. The scale will surely tip toward the weight of material things. But what shall we put on the other side? What shall we put on the other side, the poet asks? What shall we put there? The soul. Whose soul? A king's, a prince's, a general's? No.

The soul of an overlooked person, a beggar, a disabled person, someone who is ill, a person to whom no attention is ever paid. As soon as the soul touches the scale, at once it tips toward the side where the soul is. O soul, O soul! Christ calls to us today about this soul, which is made in the image and likeness of God.

For this soul, God came down from the galaxies today, on this holy day, and became the Son of the Virgin. For this soul He was baptized in the River Jordan. For this soul He climbed the ladder of sacrifice. For it He was crucified. For this soul, the immortal soul. Let us all believe this deeply within our souls. Let us treasure it as a precious lesson, an eternal lesson.

Blessed is he who comes in the name of the Lord, the King of Israel. Our Lord Jesus Christ, my dear friends, was poor as no one else in the world. He was born to a poor mother. His cradle was the straw, the manger. His companions were the donkey, the sheep and the ox. Even as an infant...

He was forced to become a refugee and flee far away for fear of Herod. He returned to Palestine and spent most of his life in a very obscure village, Nazareth. That is why he was called the Nazarene. Poor, and needing to support himself and his mother, he had to work in the workshop of his father, his supposed father, Joseph.

That is why he is called the carpenter's son. They themselves paid him no attention. Everyone looked down on him, as the poor are looked down on. Even the little donkey we see today on the Feast of Palms was not his; it belonged to someone else. And the tomb in which he would be laid was someone else's too. He did not even have a cup. When they once asked him, 'Where do you live?', all people have a home and live somewhere.

Christ said that foxes and crows have their nests, but the Son of Man has nowhere to lay His head. Such was Christ’s poverty and obscurity. But what do I hear today, what do I hear? Do you not hear? The whole world is crying out today. Not one or two, but millions of people shout and say, “Long live the king!” They shouted.

What does 'hosanna' mean? What it says for us is 'long live'; for the Jews, it is 'hosanna.' They shout, and their voices reach the stars; they cheer. Who is this king? Has a king come to Jerusalem from Rome, with armies, banners, flags, glory and honors? Nothing of the sort. To whom are they shouting 'Hosanna, long live the king'?

The king they desire and acclaim is the carpenter’s son. He is Christ the Nazarene. This, then, is the king. How is this change explained? How are millions of people ready to make Him king? There is an explanation. From the time Christ emerged from obscurity into public life, He did great and wonderful things. He worked miracles that no other person had worked. If one can count the rays of the sun, one can likewise count the miracles Christ worked. He blessed the water and turned it into wine. He took five loaves, blessed them, and five thousand people were fed, apart from women and children. A gesture from Him was enough,

for a herd of pigs to fall from the precipice into the sea. A word from him was enough to still the winds. He healed lepers of their incurable disease, gave sight to the blind, made paralysed people who lay like lead on their beds stand upright, and brought about the healing of so many sick people.

And He gave sight to the blind. Yet beyond this, these are small things. Beyond this, these are small things. Today we celebrate the greatest miracle. What miracle? These are small things. What is the great one? If people do not believe, that is their right. We believe; that is why we are in church. If we do not believe, we come to church in vain. The Church says it clearly: those entering the church with faith and fear of God. Do you believe? Come.

If you do not believe, do not come to church. Even if you do not come, the church is full. A strange thing. The day may come, and it is coming, and it is near, when the churches will empty. Why will they empty? That is another matter. The churches will empty because it will take heroism, heroism, to come to church.

You will have to risk your life to attend church. Now it costs us nothing; we simply arrive after the Gospel. So even if the churches empty, they will be full. A strange thing. How can the churches be full when we leave them empty? There are angels and archangels. The church is full. If you believe it, come to church. If you do not, sit in the café. Do as you wish; God has no need of us.

God has no need of us. So the greatest miracle we celebrate today is not those other things Christ did, but that he went to the tombs. We too go to tombs, but however much we shout over them, weep, and pour out a river of tears, we do not raise a dead person; the dead do not rise. Christ, however, went to the tombs. There, at a tomb where Lazarus was buried, he spoke, and his word was enough: 'Lazarus, come out.' Lazarus rose from the dead. News of this miracle spread like lightning.

It spread throughout the country, and everyone began talking about Christ and saying, 'He is the one. He deserves to be king. He will give us bread, heal us of diseases, save us from visible and invisible enemies. He is fit to be king.' So on this day, when they heard that it was Christ the king, the propertyless and poor Nazarene, there was a demonstration unlike any the world had seen. Homes and shops closed; the squares emptied. People went out, a kilometer beyond the city. Thousands, millions of people, all Jerusalem and the visitors.

When they saw Christ sitting on a little donkey, they immediately took off their clothes and spread them on the road for him to pass over. They climbed trees, cut branches, held palm fronds, and all of them, including the children, shouted, 'Hosanna! Blessed is he who comes in the name of the Lord!' That is what they did that day. And if Christ had been someone else, if he had been someone else, if he had been a demagogue, one of those who exploit...

He would exploit the people’s judgment, become king, and sweep away all the kings in the world. Christ was not like that. Christ did not come into the world to establish a kingdom like the kingdoms of this world, which come and go. Christ wanted to establish another kingdom, a spiritual kingdom whose throne is in people’s hearts. Then Christ saw something. What did He see? Do you see these people?

They take off their clothes, hold branches, palms, and cry “Hosanna.” Do you see them? Count on your fingers: Monday, Tuesday, Wednesday, Thursday, Friday morning, Great Friday. Oh, oh, oh, oh, oh, oh, oh! Where are all these people? Where are they? They are down at the court. They are before Pontius Pilate. They have stayed up through the night. What are they shouting? “Away with Him!” This world, what is this world?

That is how the world raises you to the stars of heaven and then casts you down to the depths of the earth. The world makes you a king, and the world casts you down again into chaos. That is how they were. For this reason Christ was not impressed by what happened. But what does it say? It says that he wept when he saw the city and its people. Christ wept.

At the moment of greatest joy, Christ wept. So it is, my dear friends: Christ comes tonight. Listen: tonight, when the bell rings, you will hear a voice: “He is coming, He is coming, He is coming.” Who? Our mother, our father, our relative, our friend, the king, He is coming. Branches, rivers, stars, earth, the abyss, our ancestors’ graves, and all that is beautiful in the world cry, “He is coming.” Are there hearts? Among a thousand,

I would wager that among a thousand people, one feels a shiver at what will happen tonight. ‘Behold, the Bridegroom comes in the middle of the night.’ My God, my God, how people’s hearts have grown cold; how their eyes no longer fill with tears before the greatness of our holy faith. Behold, he comes. We must go out to meet him. Let us go out to meet him. How shall we welcome the king? You have some visitors here in Amyntaio,

You prepare a great welcome: you decorate the roads with flags and banners, set tables, and your municipality holds a great reception. Very well. But the one coming here is not merely the President of the Republic, the Prime Minister, or someone else. The King of all is coming. If you believe it, come to church. If you do not believe it, stay in your little house; Christ has no need of you. So here He comes: “Behold, the Bridegroom comes in the middle of the night.” How shall we welcome Him? Shall we go to the gardens to cut wreaths, climb trees to cut branches, take off our clothes and spread them on the roads, or erect arches? What shall we do? Now that the King of the world, Christ, is coming, we must do something higher.

He asks something higher of all of us. Let me speak more simply so that you understand me. A shirt: do you keep it on for a whole year? “What are you saying? I take my shirt off every week, take it to be washed, wash it, clean it, and iron it, so that I may be a clean person.” And now, for the feast days,

We wash and clean our clothes so that they are clean. Hypocrites, hypocrites, hypocrites! We clean and wash the clothing of the body so that it is clean. But there is a garment that has been unwashed for ten, twenty, thirty, forty, fifty years. My God, my God, unwashed. What is the garment of the soul?

Our own clothes, our children’s, our husbands’, but the garment of our soul is unclean and stinks, stinks, stinks. Even the angels and archangels cannot bear it. We do not take that garment to be washed. What is the washing place? The Jordan River, what is it? We have said it repeatedly: the washing place, the spiritual washing place, is confession, is repentance.

Our Church cries it out: ‘Wash me, Lord, and make me whiter than snow.’ Lord, I am stained with sin. Wash me, cleanse me. This garment of the soul clings to our soul: the sin each of us has, the many sins we have left unconfessed. These sins. Have you not gone to confession? You have not gone. You do not understand Easter. A certain Russian said...

A prophet of the Russian people, a great prophet, a great one. The other teachers were little schoolmasters, I do not know what they tell the children and so on; I do not mean all of them, but some, whereas this man was a great mind and a prophet of the Russian people. He went and confessed. And when he confessed, what did he say? What did he say? “When I confessed, Paradise sprang up in my soul.”

So come: all of us have the garment of our soul unclean; let us take it to be washed, and the spiritual washing is repentance. What happens in America, in the villages, everywhere? A spiritual father came here too. What was the result? A few children, a few old women, a few old men, fewer than ten men, fewer than ten. And yet all the others will celebrate. One says, ‘What am I to do?’ Come, then.

You wash your clothes; wash your soul, cleanse your soul. Just as the Jews took off their garments to welcome him, let us too, my dear friends, remove the foul and unclean garment of the soul. And just as they held palms, let us too hold palms. What are the palms? The palms are a symbol of victory and triumph. Just as Christ fought sin and death, we too are called to fight sin. Let us hold the palms. What must we fight? We must fight the devil. We must fight the world of the corrupt. Above all, we must fight ourselves. As our ancestors said, one victory is great. One victory. There is no other victory. The greatest victory is to conquer yourself. This is the victory of those who conquer themselves.

What good did it do Alexander the Great to conquer the whole world, if he was defeated by his passions, defeated by drunkenness, and ended up a drunkard? So conquer your passion, your passion. Whatever your passion may be, fornication, adultery, blasphemy, love of money, greed, or any other passion, if you conquer it, then you are a victor. Then you are worthy to take the palm branches in your hands. And the Jews,

They took off their garments; let us take off the garment of sin. The Jews carried palm branches; let us too carry the palms of the soul. The Jews cried, “Hosanna, Hosanna, Hosanna!” They cried, “Long live! Long live!” Yes, and what should we do? Hosanna, does Hosanna, Hosanna come from our mouths? I consider one sin greater than all the others. And if God destroys us, it will be because of this too. Neither Albanians, nor Serbs, nor Turks, nor Turks, blaspheme the Mother of God as we Greeks do. Hosanna, Hosanna! From the mouth that should glorify God comes blasphemy. You saw what happened in the church a little while ago, the chandelier. Do you repent? We do not repent: neither men, nor priests, nor bishops,

Neither laypeople, nor the rich, nor workers: we remain unrepentant. We think there is no Master governing the whole world, who looks upon the earth and makes it tremble. So, my brothers, during these holy days I speak harshly to you, with harsh words, because our hearts are hard and we must feel it. I urge you men, you men, to make haste. As people of the world, you have your sins. Go to confession, and you will truly see what a beautiful world will dawn in your soul, what paradise will grow in your heart. Only thus. A person who does not confess, who does not receive Communion, who does not pray, who does not read Scripture, who does not go to church, falls short of how a person ought to live.

During these holy days the Lord calls us to welcome Him. May the mouths of all of us, young and old, utter not blasphemies but only “Hosanna,” so that we may have Christ’s blessing. Amen. “They were of one accord, continuing in prayer and supplication.” A feast, devout congregation! A feast and celebration today. We celebrate Saint George the Trophy-bearer.

Along with Saint George the Trophy-bearer, thousands, what am I saying, thousands?, millions of men of my Orthodox Church celebrate their name day today, whether they are in Greece, in the other Balkan countries, or as far away as Russia. Wherever there is Orthodoxy, millions named George celebrate today. Saint George is so popular and beloved that women, named Georgia, also bear his name. People celebrate today, men and women. Churches celebrate, thousands of churches. Historic monasteries celebrate. Villages named for Saint George celebrate. This historic church in our border city of Florina, the oldest church in the city, also celebrates today.

Here God has granted me ten years to celebrate the liturgy and speak, presenting from various points of view the life, deeds, and martyrdom of Saint George.

We have sown the word. I hope the seed we have sown will not all be lost, that it will not all fall among thorns, on stones, or on hard ground, but that some of it will bear fruit. With that hope we speak today as well. And I say that besides the feast of Saint George, today is another feast too: it is the first day of Bright Week.

This week, running from Monday through Tuesday, Wednesday, Thursday, Friday, and Saturday, is called Bright Week. Why is it called Bright Week? Why does the Church give this week that name?

The Church calls this week Bright Week because of something new: with Christ’s Resurrection, the old world was destroyed and dissolved, and a new world, a new order, appeared in the world. Christ never grows old. He remains forever young and always makes people new, new people.

They say that far away there is a lake where anything you dip into it shines like gold. I do not know whether that lake is real, but I do know that within Christianity everything becomes radiant, everything becomes golden, everything becomes of inestimable value. The week is therefore called Bright Week because Christ has the power to make all things new, everything new.

You heard the Gospel and the Apostle reading. Allow me to say a few words about the Apostle reading. What does the Apostle say, the reading you heard a little while ago recited by the young chanter? It says that after Christ’s Ascension the disciples returned.

They returned. Where did they go? They went, it says, to Jerusalem. They were somewhat distressed, but they had a great hope, the hope Christ had instilled in their hearts when he told them to wait in Jerusalem because they would receive the Holy Spirit. And indeed, in accordance with Christ's command, the Apostles remained in Jerusalem.

With the Apostles was the Mother of God; with her were the Myrrh-bearing women; and with them were the Seventy. Altogether, 120 souls remained faithful to Christ. These 120 people were of one soul. What did they do? They had gathered in an upper room, in a house. What did they do there? The Apostle tells us.

If you want to communicate with someone dear to you who is in Australia, America, or down in Germany.

You pick up the telephone and open a line. When you hear the voice of your father, your mother, or someone dear to you who is so far away, you take pleasure in hearing that voice. There is, then, a kind of telephone, a kind of device that connects us with heaven. This is no fairy tale. If it is sweet, if it is a sweet thing to hear the voice of someone you love from a distant country,

If a mother is pleased to hear her child’s voice, and the child the mother’s voice, if these things are pleasant, it is much more pleasant to communicate with God. Everyone has telephones, and if they do not, they are upset. Yet they do not have this telephone. What is the telephone? It is prayer. This telephone must work properly, so that a person remains in communication with God.

At the excellent works God made, a person should glorify God and say, “Glory to you, O God.” When one sees and remembers the countless blessings God has bestowed on humanity, one should thank God; and when one feels one's needs, one should ask God for help. Prayer is sometimes praise, sometimes thanksgiving, and sometimes supplication.

The twelve Apostles prayed, then, and through prayer chose Matthias to replace Judas among the Apostles. The Apostles prayed, the Holy Mother of God prayed, and Saint George prayed too. There is no saint who did not pray. Saints, holiness, and prayer are inseparably linked. So Saint George prayed. When did he pray?

He prayed when he was a small child. He prayed when he became a soldier and fought, young and brave, and defeated the barbarians in battle. He fought when he became an officer, a commander of a thousand, and rose to higher ranks in the military hierarchy. He also prayed when persecution came. They seized him and bound him.

They took him into the dungeons, and afterward, through prayer, he was freed from prison. He also prayed when they brought him before a dragon, an enormous serpent that devoured animals and people; through his prayer he managed to defeat the dragon. He prayed again when they took him to a temple full of idols, and through his prayer an earthquake occurred.

An earthquake, and those idols became dust. He prayed even at his martyrdom. He prayed, and what was his most beautiful prayer? Saint George was always praying, but what was his most beautiful prayer? It was at the moment of his martyrdom: he knelt, prayed, and repeated the great cry from Golgotha. He forgave even the crucifiers.

All these people teach us that we must pray. Do we pray? That is the great question. Prayer has grown weak. Prayer has slackened. Prayer has declined. Prayer has become dead. People do not feel the need for prayer. A great philosopher of our more recent times said that it is the greatest power in the world. There is no power greater than prayer.

God brings the dawn, and they do not pray. They go to work and do not pray. They return from work and do not pray. They sit at the table and do not pray. Night falls and they do not pray. They go to sleep and do not pray. They neglect their spiritual life. Without prayer, a person falls short of how one ought to live. The church bell rings on Sunday.

They do not set foot in church. They wait only for Christmas, Easter, and Saint George’s day. They come to Saint George’s church only on Saint George’s day. They do not come on other days. Prayer, nothing at all. This is one deficiency. But it is not only this, not only that we do not pray. There is also the other thing: we are ungrateful, ungrateful, because,

They open their foul mouths and blaspheme the Virgin Mary, Christ, everything, even the sanctuary lamps; they leave nothing untouched, nothing at all. We have a mouthful of food in our mouths, yet we blaspheme Christ. We have a mouthful in our mouths, and Christ, what will happen? Are you asking me? Asking me, the sinful Bishop of Florina?

God protect us. We neglect our spiritual life, without prayer, without anything. One night there may be an earthquake. Will a house remain standing? None will remain standing. Standing! It will not go unpunished: this irreverence, this unbelief, this indifference, this sexual immorality, this blasphemy against holy things, all these things lived by people without God. Yesterday was a feast day. Who remembered? Who sat down,

Nothing. If there were a machine to count the words spoken in our town, and it counted ten million words, I doubt whether the word “Christ” was heard. Nowhere. Nothing at all. And if the word “Christ” was heard, it was heard as blasphemy. This is a sad state of affairs.

So today, after hearing the Gospel, the Apostle reading, and its explanation, I ask that we make prayer a habit. Mothers listening to me, fathers listening to me: get a prayer book. Each evening, as God brings night, have your child pray together with you. Believe me, the child will forget many things,

But the child will never forget praying together with mother or father. Pray, then, so that what the Apostle says today may come true among us too: the Apostles were of one accord, continuing in prayer and supplication.

Ο σπόρος εστίν ο λόγος του Θεού. Βρισκόμετα ευσεβές εκκλησίες Βρισκόμεθα στο φθινόπωρο. Σε λίγο θα μπούμε στο χειμώνα. Στο κρύο, στη χειμωνιά, στην κακοκαιρία. Έτσι όρισε ο Παντοδύναμος Θεός. Αυτή η αλλαγή του καιρού.

Η ποικιλία των εποχών. Φθινόπωρο, Χειμώνα, Άνοιξη, Τέρας, Κυνέργων της Θείας Προνοίας, Αλίμονο για όλο το έδωση του χειμώνας.

Ποιος μπορεί να ζήσει, λόγου χάρη, στο Βόρειο Πόλο, όπου το θερμόμετρο είναι 40 to 50 κάτω από το μηδέν; Λοιπόν, και ποιος μπορεί πάλι να ζήσει στη διακεκαυμένη ζώνη του πλανήτου μας, όπου το θερμόμετρο είναι 40 με 50 απάνω από το μηδέν; Αδύνατος η ζωή.

Ποικιλία, λοιπόν, και αυτή η ποικιλία των εποχών είναι έργο της Θείας Προνοίας.

Δεν υπάρχει αυτή η ποικιλία σ' όλους τους πλανήτες. Ούρων των κόσμων με τα πεπιθύσεως δωρεύουν. Δεν υπάρχουν τα εκατομμύρια των εκατομμυρίων αστέρων που υπάρχουν στον κόσμο, στα στεραστή ασφαίρας που περιδομούνται εις το άπερο, δεν υπάρχει ούτε ζωή και ούτε αυτή η ποικιλία των εποχών και αλλαγών και ατμοσφαιρικός αήρ.

Ο πλανήτης μας είναι διαμάντι μέσα στο πλήθος των κοινών λίθων που υπάρχουν στο σύμπαν. Φινόπρωτο. Και τώρα στην εποχή αυτή το χώμα, το ξηρό χώμα της γης, περιμένει διψασμένο το νερό της βροχής. Και το χώμα μαλακώνει και τα αλέτρια, όχι της ομηρικής εποχής αλλά τα τρακτέρ τα σημερινά, σκάβουν βαθιά τα σπλάχνα της γης, ανοίγουν αυλάκια και μέσα στα αυλάκια ρίπτουν τον πολύτιμο σπόρο.

Επιστήμη, μέχρι σήμερα, ούτε εις το μέλλον, τα κατροθώσει να βγιάσει η ένασπολη, ο Θεέ μου.

Ήταν λοιπόν σταυλάκια των σπόρων των πολύτιμων, ευλογημένα, ναι ευλογημένα, ναι είναι τα χέρια των γιορμάνων μας που σπέρνουν σταυλάκια των πολύτιμων σπόρων. Και ευλογημένα τα χωριά μας και οι κτηνοτρόφοι, όπου εργατικές γυναίκες, όχι των αργιών και των μεγαλοαστών, ούτως άντρωστον δυστυχώς, και ευλογημένες οι πολιτείες.

Πολιτείες που έχουν παραπάνω από τις καμινάδες, ναι, παραπάνω από τις καμινάδες και από τα τεχνικά έργα, έχουν τη γεωργία. Γεωργία είναι το πρώτο. Ευημερεί η γεωργία, ευημερεί ο πλανήτης. Δεν ευημερεί η γεωργία, δεν ευημερεί τίποτε στον κόσμο. Δυστυχώς εμείς περιφρονήσαμε τη γεωργία. Απόδειξη, δείτε, μία απόδειξη. Εδώ στους νομούς μας, στις πρωτεύουσες των ακριτικών μας νομών, σχολεία ποικίλου τύπου, από νηπιαγωγείου μέχρι σχολών εκπαιδεύσεως τεχνικών, πανεπιστημιακού επιπέδου και ακαδημίες ακόμα. Μετρήστε τα παιδιά του Δημοτικού, μετρήστε τα παιδιά των τεχνικών σχολών, μετρήστε της Ακαδημίας και όλων των άλλων και θα βρείτε, θα σας πουν οι επιθεωρητές, ότι απάνω από 5.000 παιδιά σπουδάζουν όλα, σπουδάζουν όλα. Σχολή Γεωργική, σχολή Γεωργική, προ 50 χρόνια στη Φλώρινα ο μεγάλος ευεργέτης έφτιαξε τη σχολή Γεωργική.

Γεωργική και φοιτούσαν 400 παιδιά. Τώρα, πόσα νομίζετε; 20 παιδιά, και φέτος δεν υπάρχουν παιδιά. Θα κλείσει η σχολή. Τα παιδιά μας να μη γίνουν βοσκοί, να μη γίνουν γεωργοί, να γίνουν επιστήμονες.

Γίνετε βοσκός, γίνετε γεωργός. Θα πληρώσουμε ακριβά αυτό το πράγμα και έρχεται πείνα λόγω του πληθωρισμού που όχι μόνο στην πατρίδα μας υπάρχει, στον κόσμο ολόκληρον. Προφητεύω την ώρα αυτή, όχι διότι είμαι προφήτης, ούτε άξιος προφήτου, αλλά ακούω, ας την Αποκάλυψιν, και ακούω τον κόσμο των αστέρων και θα δείτε ότι σε λίγο τα χιλιάρικα θα γίνουν πλατανόφυλλα, ναι πλατανόφυλλα.

Και οι άνθρωποι θα σκοτώνονται, θα σκοτώνονται για μία πατάτα, για μία πατάτα θα σκοτώνονται. Δεν είναι τέτοιο, πείνα μεγάλη στον κόσμο, εις όλο τον κόσμο, διότι περιφρονήσαμε τη γεωργία εις όλο τον κόσμο, πίνε τον κοινόν, πίνε μόνον την Κίνα.

Ευχή, Πάντων, ομιλώ για γεωργία. Γιατί και το Ευαγγέλιο ομιλεί για γεωργία. Το σημερινό Ευαγγέλιο είναι ομιλία για την γεωργία. Τι λέει το Ευαγγέλιο; Το έχετε ακούσει από μικρά παιδιά, ότι για έναν γεωργό, έναν γεωργό ευλογημένο, που εγέμισε το δισάκι και πήγε έξω και έσπειρε, Έσπειρε δεξιά, έσπειρε αριστερά, έσπειρε κατά μήκος και πλάτος, έσπειρε παντού.

Τα αποτελέσματα πλημμερώνται πολλές. Το ένα μέρος του σπόρου έπεσε πάνω στον δρόμο που περνούν διαβάτες, τα κάρα, τα αμάξια. Και έχει γίνει σκληρόν το έδαφος και ο σπόρος εχάθηκε. Κοίταν τα πετινά του βρανού και κατέκαμαν τον σπόρο Το ένα μέρος του σπόρου χαμένο.

Το δεύτερο μέρος του σπόρου έπεσε, λέει, σε έδαφος πετρώδες, όπου υπήρχε μεν ολίγο χώμα και εφύτρωσε το φυτό, τα φυτά εξηράνθησαν, εχάθηκε ο σπόρος. Το δεύτερο μέρος του σπόρου έπεσε πάνω σε ένα έδαφος που είχε χώμα αρκετόν, αλλά ήταν γεμάτο αγκάθια και τα αγκάθια έπνιξαν τον σπόρο και εχάθηκε το μέρος του σπόρου.

Το δε τελευταίο μέρος του σπόρου έπεσε σε χώμα διαλεχτό, καλλιεργημένο, περιποιημένο, ποτισμένο, και αυτός ο ένας σπόρος έγινε 30, ο ένας σπόρος έγινε 60, ο ένας σπόρος έγινε 100. Αυτά είπε ο Χριστός, τα είπε. Τα λέει για γεωργία, λοιπόν, νομίζεις, ο Χριστός, που επήρε τις εικόνες του από τον γεωργικό βίο.

Παραβολή. Τι πάει παραβολή; Άλλα λέει ο Κύριος κι άλλα εννοεί. Τι εννοεί; Ποιος είναι ο Γεωργός; Ποιος είναι ο σπόρος; Ποια είναι τα εδάφη, τα τέσσερα; Δεν έχω καιρό να τα αναπτύξω. Συντόμως απαντώ και λέγω ότι Γεωργός με κεφαλαίον, όχι με μικρόν αλλά με κεφαλαίον, Γεωργός είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.

Αυτός κατέβηκε από το Ράνιαν και έχει σπόρον, πολύτιμο σπόρον, σπόρον σπάνιο, ο Δεσπόρος ο Ουράγιος τον οποίο έχει ο Χριστός μας είναι η αλήθεια, είναι το Ευαγγέλιο, είναι τα λόγια η δασκαλία του για περίμετρος.

Και όπως ο Γεωργός παίρνει τον σπόρο, έτσι και ο Χριστός παίρνει την αλήθεια μέχρι της καρδιάς των ανθρώπων. Τέσσερα εδάφη, τέσσερα ψυχικά στρώματα, τέσσερις ψυχολογικές καταστάσεις, σύμφωνα των διαφόρων ποιοτήτων.

Ομοιάζομεν εμείς οι άνθρωποι εξωτερικώς ως προς το σώμα, αλλά ως προς την ψυχή, προς τα συναισθήματα, προς τα φρονήματα, προς τις βουλήσεις, που είναι ο εσωτερικός άνθρωπος, υπάρχει τεράστια διαφορά.

Η οδός, ο δρόμος ο πατημένος, που περάσανε τα αμάξια και πάτησαν τον δρόμο και είναι σκληρός. Ποιος είναι αυτός; Έρχονται οι άνθρωποι εδώ στην εκκλησία. Εδώ στην εκκλησία, εδώ που δεν υπάρχει σε οιανδήποτε θρησκεία και να πάτε, τα οποία έχει η εκκλησία μας είναι ύψος πνευματικόν.

Ύψος το οποίο δεν το φτάνει ο ποιητής, κανείς ποιητής. Ας τα βάζουν άλλοι ποιητές και Όμηροι και Πίνδαροι και άλλους. Αλλά η ποίηση της Εκκλησίας μας είναι άφθαστος, μεταφρασμένα τώρα τελευταίως και στα αγγλικά και στα ρώσικα και παντού η υμνολογία της Εκκλησίας.

Εδώ ψάλλονται όμορφα τραγούδια, όχι τα τραγούδια του διαβόλου αλλά τα τραγούδια του Θεού, όπως λέει ο Παπαδιαμάντης ο αλησμόνητος. Εδώ ο Ιερεύς αναπέμπει από βάθους τα ευχικά που φέρνουν δάκρυα στα μάτια, εδώ ο Διάκονος διαβάζει τον Απόστολο, ο ψάλτης τον Απόστολο, ο Διάκονος, ο Ιερεύς το Ευαγγέλιο, εδώ ο Ιεροκήρυκας κηρύττει τον λόγον του Θεού, τα λόγια του Θεού. Σπόρος είναι όλος, σπόρος είναι, πολύτιμος σπόρος. Το αποτέλεσμα; Δεν βγαίνετε έξω από την εκκλησία;

Τι είσαι έτσι τυχαίος, τυχαίος ένα, τι άκουσες, μη καγιαπωνέζικα, τι υποψάτης, τι υποβαμπάς, τι υποδεσπότης, τι είπε τίποτα, τίποτα Μα τι είναι, η λύτη είναι βλάκης είναι, όχι δα, έξυπνη είναι, τετραπέρα είναι, αλλά τι Το κορμί εδώ, που ήρθε από τη Μόσχα, α, ευθυσία, όταν περνάει ο Απόστολος, το Ευαγγέλιο, ο νατισμή κλαίνε, α, φορούν την υπομονή πολύ. Η γη είναι έτοιμη. Ω, μου έλεγε κάποιος τις ημέρες αυτές που ήρθε από τη Μόσχα, άθεον κράτος, άθεον κράτος. Αλλά όσο ο Ρωσικός πιστεύει στον Θεό, περισσότερο από ό,τι πιστεύουμε εμείς. Πάνε στην εκκλησία και όταν περνάει ο Απόστολος το Ευαγγέλιο, ο νατισμής κλαίνει, κάποιοι ασταμάτευον. Και σαν γη, που δέχονται τον Λόγο του Θεού και καποφορούν εν υπομονή πολύ.

Λοιπόν, τον βλέπεις; Τι είπε σήμερα ο Απόστολος; Τι είπε το Ευαγγέλιο; Είναι αυτοί οι ψυχροί και αδιάφοροι. Και όπως η οδός δεν μπορεί να καρποφορήσει τον φυτικόν σπόρον, ούτε όπως δεν μπορεί να καρποφορήσουν και οι ψυχές.

Η πρώτη κατηγορία είναι αδιάφοροι, ψυχροί αδιάφοροι, δεν τους συγκινούν τα πράγματα αυτά. Η δεύτερη κατηγορία ποια είναι; Είναι το πετρώδες έδαφος. Αυτοί δεν είναι όπως οι πρώτοι, αυτοί ενθουσιάζονται, πηγαίνουν στην εκκλησία, ακούνε, δακρύζουν, συγκινούνται, αλλά όταν βγουν έξω, με τα πρώτα εμπόδια, ως δειλοί στρατιώτες, όπως ο στρατιώτης φαίνεται εις τον πόλεμο και ο πλοίαρχος εις την τρικυμία, ούτω και ο καλός χριστιανός φαίνεται εις την τρικυμία, εις τον βίο.

Μόλις παρουσιαστούν τα πρώτα εμπόδια, εγκαταλείπει τα όπλα και γίνεται ρίψασπις, δειλός και άναυδρος. Είναι επιπόλαιοι χαρακτήρες. Η τρίτη κατηγορία είναι το έδαφος που είναι γεμάτο αγκάθια. Ποια είναι τα αγκάθια; Έχετε περάσει από αγκάθια, μικροί; Περάστε από μέρη όπου υπάρχουν αγκάθια.

Αγκάθια, πόσο ενοχλητικά είναι τα αγκάθια, πόσες δυσκολίες φέρνουν στη γεωργία.

Τρία αγκάθια, τα τρία μεγάλα αγκάθια που ενοχλούν τον άνθρωπο, δεν τον αφήνουν να ησυχάσει ούτε ημέρα ούτε νύχτα. Το πρώτο, οι σπανκόσμιοι κλίμακα, τα τριάχροντα αργύρια του Ιούδα. Ω, τα τριάκοντα αργύρια του Ιούδα! Το χρήμα, είτε λίρα λέγεται, είτε δολάριο λέγεται, είτε ρούβλι λέγεται, είτε μάρκο λέγεται, είτε οτιδήποτε άλλη ονομασία, έχει τεράστια δύναμη στον άνθρωπο.

Και τα τριάκοντα αργύρια, και πατρίδα και θρησκεία και τα πάντα πράγματα του ανθρώπου. Το πρώτο αγκάτι είναι αφρούσκευη, το δεύτερο αγκάτι είναι η σάρκα, ό, η σάρκα. Ποδωρό πράγμα, ποδωρός και απέσιμος.

Αυτή είναι που ενοχλεί. Ζούμε, όπως είπε κάποιος, στην εποχή του πανσεξουαλισμού. Το σεξ έγινε ο άξων περί του οποίου περιστρέφονται και διάνοια, καρδία και ταινίες των ανθρώπων. Και το τρίτο αγκάθι είναι η δόξα, είναι το ανθρώπινο μεγαλείο.

Τι άλλο λοιπόν; Το χρήμα, η γυναίκα και η δόξα τραβούν και διαλύουν τον άνθρωπο, την ανθρωπότητα. Και αυτοί που έχουν αυτά, είτε από φιλαργυρία πάσχουν, είτε από φιληδονία πάσχουν, είτε από μωρά φιλοδοξία πάσχουν, αυτοί δεν καρποφορούν τον Λόγο του Θεού.

Αλλά ευλογητός ο Θεός. Η μία κατηγορία, οι αδιάφοροι, η δεύτερη κατηγορία, οι επιπόλαιοι, οι ρίψασπιδες, η τρίτη κατηγορία, οι άνθρωποι της ηδονής και των διασκεδάσεων, οι φιλοσάρκοι, οι φιλήδονοι, οι φιλοσάρκοι, και η τελευταία κατηγορία, ευλογημένη κατηγορία.

Αυτοί ακούνε, αυτά που ακούνε τα βάζουν βαθιά μέσα. Και όπως ο σπόρος μέσα στα σπλάχνα της γης ζωογονείται και ανθίζει και καρποφορεί, και βλέπει ένα σπόρο και είναι πλατάνι ολόκληρο, δέντρο ολόκληρο, ούτε όπως και ένας λόβος του Ευαγγελίου καρποφορεί και θα ριθαμάσει από τα λέσματα.

Ταύτα, αγαπητοί μου, τελείωσα. Γιώργος, δεύτεροι προσηγήσαμε και προσπέσαμε αυτό, είναι ο Χριστός, είναι ο Κύριός μας. Γιώργη κατά δεύτερων λόγων είναι οι διδάσκαλοι και οι πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι έσπειραν σπόρον αρκετόν, είναι σπόρος του Ευαγγέλιου. Είδες τι είπε; Αν πάτε να δείτε το άγαλμα του Ρήγα του Φεραίου, λέγει «αρκετόν σπόρον έσπειρες». Καί…

Ο σπόρος της πίστεως, ο σπόρος της φιλοσοφίας, ο σπόρος των μεγάλων ιδανικών είναι πολύτιμος. Ας τον σπόρον έσπειρε η Γαλιλαία, αγαπητοί μου, κυρίες, και εμείς τον Λόγο του Θεού, και οι επίσκοποι. Μα θα πείτε, εσείς είστε αμαρτωλοί, οι δεσποτάδες έχετε ελαττώματα, έχετε κακίες. Ναι, αγαπητοί μου, δεν το αρνούμεθα, διότι είμαστε κι εμείς ατελείς και αμαρτωλοί, σάρκα και αίμα, και ως τον ευθύνη Θεό του ελληνικού λαού, αλλά δεν έχει σημασία.

Σας ρωτώ, η καρποφορία της γης, ερώτημα και τελειώνω, εξαρτάται από τον γεωργό; Όχι από τον γεωργό. Ο σπόρος δεν χάνει την αξία του αν τον πήρε ένας αράπης προς σαν κοχιόνι. Είτε αράπης πήρε τον σπόρο, είτε άσπρος, λευκός πήρε τον σπόρο, ο σπόρος θα πέσει στη γη, θα φυτρώσει. Έτσι κι εμείς, κι αν ακόμη είμεθα ?, και δεν έχουμε πλέον τη λαμπρότητα των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας και δεν έχουμε πλέον το στερέωμα της Εκκλησίας ως αστέρες πολύφωτοι, εντούτοις παίρνουμε τον σπόρο του Ευαγγελίου σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας.

Εδώ δε στο έδιστο, εις τη μικρά μας πόλη, την εκκλητική πόλη, το Αμύνταιο είναι ευλογημένο, διότι εδώ τέσσερα χρόνια τώρα συνεχώς εκλεκτός κήρυξ του Ευαγγελίου, θεολόγος, άνθρωπος και παιδαγωγός και καθηγητής,

στους μικρούς, φέρνει στους μεγάλους, φέρνει στους όλους και ευχόμεθα ο καρποφόρος σπόρος τον οποίον σπέρνει εδώ στο Αμύνταιο να καρποφορήσει προς δόξα της Αγίας Τριάδος. Αμήν.

Σήμερα όπως όλοι γνωρίζουμε είναι η ημέρα του Ευαγγελισμού. Ψάλλει η Εκκλησία μας. Ευαγγελίζου, γη, χαράν μεγάλην· αἰνεῖτε, οὐρανοί, Θεοῦ τὴν δόξαν, το μέγα μυστήριον ότι ο Υιός του Θεού, Υιός της Παρθένου έγινε, ίνα Θεόν τον άνθρωπον απεργάσηται.

Στο εσπερινό κήρυγμα ομιλήσαμε περί του μεγάλου τούτου μυστηρίου. Αλλά εκτός της εορτής του Ευαγγελισμού σήμερα ευρισκόμεθα και στο μέσο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Ούτως ειπείν, ευρισκόμεθα και στην καρδιά της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Είναι η τρίτη Κυριακή των νηστείων. Η εκκλησία μας υψώνει.

στους ναούς των Ορθοδόξων τον Τίμιον Σταυρόν και ψάλλει «Τον Σταυρόν Σου προσκυνούμεν, Δέσποτα, και την αγίαν Σου Ανάστασιν υμνούμεν και δοξάζομεν». Την ημέρα αυτή η Αγία μας Εκκλησία όρισε να διαβάζεται σε όλους τους ναούς το Ευαγγέλιο που ακούσατε αγαπητοί. Ένα Ευαγγέλιο αστραπή, ένα Ευαγγέλιο βροντή, ένα Ευαγγέλιο σάλπιγγα, ένα Ευαγγέλιο δυναμίτη. Έχει μέσα ένα λόγο.

που όποιος το ακούσει, όποιος έχει καρδιά και αίσθημα και προσέξει το λόγο του Ιερού Ευαγγελίου, αι αυτή, ο λόγος αυτός του Ευαγγελίου, έχει τέτοια δύναμη δυναμή του, πνευματικού δυναμή του, ώστε σπάει και την πιο σκυρά καρδιά και κάνει τον άνθρωπο των αμαρτυλών να γονατίσει μπροστά στον Εφησταυρωμένο και να πει το μυστική μου Κύριε όταν άκησε τη Βασιλεία Σου. Λόγος πουδαιότερος από αυτόν δεν ελέγχει εν σχέση με το θέμα που τίγει. Π

Τι ωφελήσει άνθρωπον, εάν κερδίσει τον κόσμον όλον, ζημιωθεί δε την ψυχήν αυτού; Ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού; Περί ψυχής ομιλεί ο Κύριος και περί ψυχής θα πούμε ελάχιστα και εμείς εδώ σήμερα. Ψυχή το ακούνε σήμερα οι άνθρωποι και μάλιστα οι άνθρωποι ιδιαίτερα μορφωμένοι και επιστήμονες και κοροϊδεύουν και νομίζουν ότι γραΐδια μόνον.

και αγράμματοι άνθρωποι εξακολουθούν να πιστεύουν στα διδάγματα αυτό, στο θεμελιώδες αυτοδίδαγμα της Εκκλησίας περί ψυχή. «Δεν υπάρχει», σου λέγουν οι κράχτες της απιστίας και του υλισμού. «Δεν υπάρχει», σου λέγω, «ψυχή. Παραμύθια είναι αυτά. Ύλη και μόνον ύλη υπάρχει στο σύμπαν». Κάποιος χειρούργος, καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών

όταν στο νοσοκομείο μέσα έκανε επέμβαση χειρουργική και άνοιξε τα σπλάχνα του ανθρώπου ο ανόητος με τα δάχτυλά του έψαχνε μέσα στα έντερα και έλεγε που είναι η ψυχή ο ανόητος ζητεί να έβρει την ψυχή μέσα στα έντερα και στα σπλάχνα του ανθρώπου αλλά η ψυχή

δεν είναι ειλικόντι η ψυχή δεν ζυγίζεται με πλάστινγκας και με μέτρα ανθρώπινα η ψυχή όπως διδάσκουν οι αρχαίοι φιλόσοφοι και επικυρώνει ο Χριστός είναι άελος και πνευματική και αθάνατος και απόδειξης αόρατος αλλά υπάρχουν αόρατα πράγματα τα οποία παραδεχόμενα αόρατος είναι ο ηλεκτρισμός και όμως παραδεχόμενα ότι υπάρχει ηλεκτρισμός εκ των ενεργειών και αποτελεσμάτων του ηλεκτρισμού κατά πρόμοιον τρόπον

Εκ των ενεργειών της ψυχής πειθόμεθα ότι υπάρχει ψυχή. Ποιες είναι οι ενέργειες της ψυχής που δεν ζυγίζονται με την πλάστιγγα αλλά είναι πράγματα πνευματικά και αόρατα και αθάνατα. Η πρώτη ενέργεια είναι οι σκέψεις. Ο άνθρωπος όπως είπε κάποιος είναι ένα καλάμι.

που εύκολα κανείς το σπάει, εξ απόψεως υλικού περιβλήματος, αλλά το καλάμι αυτό όμως έχει την ιδιότητα, το προνόμιο να σκέπτεται αυτό το πράγμα. Κάλαμος σκεπτόμενος είναι ο άνθρωπος. Σκέψη. Ο άνθρωπος σωματικός περιορίζεται σε ένα ορισμένο σημείο της γης. Είσαι στην Φλώρινα σωματικός, αλλά δεν είσαι στην Κοζάνη ούτε στην Αθήνα. Κι όμως οι σκέψεις υπερπηδά όλα αυτά τα εμπόδια.

Είσαι μες στο δωμάτιό σου, κλειστό το δωμάτιο, χειμώνας είναι, χιονίζει, κλειστό, τι κάνει η ψυχή, η σκέψη τι κάνει, πετάει η ψυχή, πόσο πετάει, δεν υπάρχει, λένε ότι τρέχει γρήγορα το αυτοκίνητο, λένε ότι τρέχει γρήγορα...

Τα αεροπλάνο τρέχει ότι λέγει ότι έφτασε σε μεγάλη ταχύτητα, διέσπασε το διάστημα και έφτασε πλέον το διάστημα το διαστημόπλειο. Όμως το πιο γρήγορο πράγμα στον κόσμο δεν είναι ούτε το διαστημόπλειο ούτε το πιο γρήγορο. Ταχύτητα το τι αεροπλάνο τι διαστημόπλειο είναι η σκέψη του ανθρώπου.

Κάτσε μες στο δωμάτιό σου κλεισμένος, κοιμάσαι και έφνησε η σκέψη σου, ταξιδεύει. Περνάει βουνά, λαγκάδια, πελάγιο, ωκεανούς και φτάνει στην Αυστραλία, στην Μελμούρνη, εκεί που είναι ο αγαπημένος σου πρόσωπος. Θα είναι στον Καναδά, θα είναι στον Βόλον Πόνο, στον Ότιον Πόνο, παντού. Πετάει η ψηφιασπάληψη. Ποδωρό πράγμα η σκέψη του ανθρώπου. Βρίσκεται ο επιστήμον στο εργαστήριό του.

και έχει να λύσει ένα πρόβλημα και κάθεται και σκέπτεται και συλλογίζεται και πιέζει τον εγκέφαλό του και ξαφνικά σαν Αρχιμίδης βγαίνει έξω και λέγει εύρηκα εύρηκα σκέψεις του ανθρώπου

Βρισκόμεθα εδώ στο Ναό, στο Ναό, όσοι βρισκόμεθα και μπορεί την ώρα αυτή η σκέψη μας να πετάξει ψηλά, πολύ ψηλά, να περάσει τα άστρα, το αστρικό σύμπαν, τους γαλαξίες και τους κομήτες και να φτάσει η σκέψη μας, Θεέ μου, Θεέ μου, τι μεγαλείο είναι ο άνθρωπος, να φτάσει μέχρι τον ουρανό, μέχρι τα άστρα, μέχρι τον Κύριο νημόν Ιησού Χριστό, μέχρι τους Αγγέλους και Αρχαγγέλους και να ψάλλει Αλληλούια, Αλληλούια, οι ταχυρο

Πώς είναι αυτή η σκέψις; Από την ύλη; Αδύνατο. Είναι άυλος. Λένε μερικοί ανόητοι ότι ο άνθρωπος κατάγεται από τον ορακοτάγκο από την μαϊμού. Αλλά αν πάρεις μια μαϊμού και την πας στο Λύκειο και την εγράψεις στο Πανεπιστήμιο. Πανεπιστήμιο μέσα την γράψεις. Δέκα χρόνια να καθίσει ο ορακοτάγκος, είκοσι χρόνια να καθίσει ο ορακοτάγκος. Δεν μπορεί να μάθει. Δεν μπορεί να μάθει τίποτα. Γιατί. Γιατί δεν έχει νου.

Οι σκέψεις είναι εκείνοι που κάνει επιδεκτικό τον άνθρωπο να μαθήσει. Οι σκέψεις. Υπάρχει η ψυχή. Το φωνάζει η σκέψη του ανθρώπου. Υπάρχει η ψυχή. Το φωνάζει το αίσθημα. Προπαντός το αίσθημα, η καρδιά του ανθρώπου. Μέσα η καρδιά του ανθρώπου αγαπά ο άνθρωπος. Αγαπά την οικογένειά του, την γυναίκα, τα παιδιά του. Και η αγάπη, την στοργή αυτή αναδεικνύει ήρωας μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον. Αγαπάει κανείς.

Στους φίλους του και η φιλία αυτή, η αγγλική φιλία, η αμόλυνη φιλία, αναδεικνύει δάντιδας και φιλίας. Αγαπάει κανείς παραπάνω από την γυναίκα, από τα παιδιά του, από την φιλία, αναγαπάει την πατρίδα, η οποία είναι πολύτιμοτάτη. Και ανδεικνύει αυτή η αγάπη προς την πατρίδα, η φιλοπατρία, ήρωας, μεγάλος ήρωας, τον οποίον σήμερα εορτάζομαι την Ιεράνινη.

Όταν πάει κανείς, προχωρεί το αίσθημα και φτάνει μέχρι τον ουρανό και γίνεται πλειοτείος έρωτας, τον οποίον ψάλλει ο δάδυς, ότι φτάνει πλέον στα άκρα της δημιουργίας. Πότε το αίσθημα αυτό το ευγενέσει. Υπάρχει ψυχή, το φωνάζει η σκέψη μας. Υπάρχει ψυχή, το φωνάζει το αίσθημά μας, η καρδιά μας. Υπάρχει ψυχή, το φωνάζει κάτι άλλο ακόμα. Η ενέργεια του ανθρώπου, η βούληση του ανθρώπου. Ασθενής είναι ο άνθρωπος. Το ασθενές

το οποίο δεν είναι οπλισμένο με όνειχας λέοντος και με φτερούγιας αετού, κατόρθωσε να νικήσει όλα τα εμπόδια. Νικάει τα εμπόδια. Και βλέπει στον άνθρωπο και νικάει την φύση, την δύσκολη φύση. Νικάει τα θηρία και τα εγκλωβίζει μέσα στους κλοβούς. Νικάει τον αετό και τον συλλαμβάνει από τα στεριγάς του και τον κλείει μέσα εις τον κλοβόν του. Νικάει την φύση την αγρία. Κάνει το βράχο να τεινάξει ρόδα.

μεταβάλλει τα σε ρίμους της παιδιάδας σε φόρους, ζευνεί, ζεύνει, ζευνεί τους ποταμούς με γεφύρας, ανοίγει διόρυδας, κενώνει θαλάσσας, πιάνει τεχνητές φτέργες, δεν έχει φτερούγια, φτερούγια αετού, αλλά κάνει δικά του φτερούγια, φτερούγια αετού, τρομερά φτερούγια, που όταν ο αετός ακούσει στα ύψη του ουρανού, των βόμπων των αεροπράνων συστέλλεται και κατέργεται στην κήπη αφοβισμένος και φτάνει ακόμα αστρονάφης και στα άστρα του

Το αίσθημα, οι κρίσεις, τα συμπράσματα, η ενώραση και η διέστηση στον ανθρώπο, η προχειρός χέρος που αισθάνεται στα στάδια της καρδίας του, η δίψα του καλού και του ωραίου και του αληθούς, όλα αυτά...

δεν είναι υλικά πράγματα δεν ζυγίζονται δεν είναι κοιλιά και έντρα και λοιπά είναι πνευματικά πράγματα τα οποία είναι αποδείξεις και όπως είπα εκ των ενεργειών πειθόμαστε ότι υπάρχει ηλεκτρισμός και μαγνητισμός και έλξης παγκόσμιος

και έτσι ακριβώς και εκ των εργειών απαλληλεγχόμαθα ότι υπάρχει ψυχή. Το εκήρυξαν τα μεγαλύτερα πνεύματα της ανθρωπότητας. Ο Μπράντων, ο Ρωστοτέλης και τα ευγενέστερα οι ευγενέστεροι νόες της ανθρωπότητας. Υπάρχει ψυχή. Αξίωμα. Ων τρόπον και στα μαθηματικά υπάρχουν μερικές προτάσεις, οι οποίες δεν έχουν ανάγκη να είναι αποδείξεως ούτως στον ηθικό κόσμο. Υπάρχουν προτάσεις ανεπίδικτε υπάρχει ψυχή στο θεμέλιο. Λού η μεγάλη

Αυτή η μάχη. Δύο συγκροτήματα, δύο θεωρίες συγκρούνται τρομερός στον κόσμο. Και η θεωρία αυτή είναι απέναντι με ύλη και μολονή. Εμείς λέμε πρώτα πνεύμα και εκ του πνεύματος ύλη. Όχι το πνεύμα εκ της ύλης, αλλά το πνεύμα, η ύλη εκ του πνεύματος. Σύγκρουση μεγάλη. Εγαπητοί μου, να σας παρουσιάσω, με στα βάθη της καρδιάς σας, γνωρίζω.

από κάποιο δάσκαλο κακό, από το πνεύμα της κοινωνίας, από τα σταθλία στις τηλεοράσεις, από το περιέχον του άθλιον, έχετε κάπως σκλονιστεί εις τα βάθη της ψυχής σας και πολλά της θεωρητάς του υπάρχει ψυχή, πώς σας προσιάσω την αξία της ψυχής, θα σας φέρω μια εικόνα ενός ποιητού μεγάλου περί αξίας ψυχής. Φανταστείτε μια ζυγαριά, μια ζυγαριά που να έχει δύο τά, δηλαδή να έχει δύο τά, δύο δίσκους.

και η ζυγαριά αυτή να είναι πελώρια όχι η ζυγαριά φαρμακείου που ζυγίζει ο φαρμακός τα φαρμακά του αλλά μια ζυγαριά μεγάλη απέραντος και ένας άγγελος να πάει τη ζυγαριά να την κρεμάσει από ένα άστρο του ουρανού εις τροπονώστε και ανατολή και δύσης βουράς και νότως να βλέπουν όλοι και οι δαίμονες και οι άγγελοι τη ζυγαριά και μετά τι να κάνουμε, τι να κάνουμε στο ένα δίσκο της ζυγαριάς να μαζέψουμε ό,τι πολύτιμο έχει η γη

Να μαζέψουμε τα διαμάντια, τα πολύτιμα πετράδια, τα ασήμια, τα χρυσάφια, τα στέμματα, τους γράβδους, τα στρατηγικά γράβδους, ό,τι έχει πολύτιμο εγγύη. Να ανοίξουμε τα σπλάχνα της γης και να έβραμε τα σπλέβας του χρυσού. Να πετάξουμε εις τα βάση των ωκεανών και να συλλέξουμε τους Σταυρούς της Ελλάδας. Να υπάρχουμε εις τα όλη, παντού, παντού. Και να συλλέξουμε στον Αδίσκο τα πάντα, όλους τους Σταυρούς. Τα ρούμπια.

Τα δολάρια, τα μάρκα, τις λύρες, τα πάντα, όλα εκεί απάνω, όλοι, όλος ο σαυρός του κόσμου. Η πλάστιγγα, ασφαλώς, θα γένει προς το πάρος των υλικών πραγμάτων. Αλλά όταν από το άλλο μέρος, τι να βάλουμε, τι να βάλουμε από το άλλο μέρος, λέει ο ποιητής, τι να βάλουμε, την ψυχή, ποια ψυχή, ενός βασιλιά, ενός πρίγκιπος, ενός στρατηγού, όχι.

η ψυχή ενός δραχυντή του ανθρώπου, ενός ζητιάρ, ενός αναπήρου, ενός ασθενούς, ενός τρόπος που δεν δίνεται ποτέ σημασία. Μόλις αντίξει η ψυχή, όλοι, μόλις αντίξει τα αυξανά της η ψυχή, αμέσως η πλάστικα θα γύρει προς το μέρος όπου είναι η ψυχή. Ο ψυχή, ο ψυχή. Μας φωνάζει σήμερα ο Χριστός για αυτή την ψυχή, η οποία είναι κατ' εικόνα και ο μείος εν Θεού.

Δι' αυτήν την ψυχήν κατέβηκε από τους γαλαξίες ο Θεός σήμερον την Άγια αυτή η μέρα και έγινε Υιός της Σπαρθένου. Δι' αυτήν την ψυχήν ευαπτίστη τον Ιορδάνη ποταμό. Δι' αυτήν την ψυχήν ανέβηκε την κλίμακα της θυσίας. Δι' αυτήν εσταυρώθη. Δι' αυτήν την ψυχήν, την αθάναστον ψυχήν. Ας πιστεύσουμε λοιπόν όλοι εμάς και βαθιάμε στην ψυχή μας. Ας κρύψουμε ως πολύτιμο δίδαγμα, αιώνιο δίδαγμα, ακρόητο

ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου ο Βασιλεύ του Ισραήλ. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός αγαπητοί μου υπήρξε πτωχός όσον κανείς άλλος εις τον κόσμο. Γεννήθηκε από πτωχιά μητέρα. Κούνια του ήταν τα άχυρα η φάτνη. Συντροφιά του ήταν το γαϊδουράκι, το πρόβατο και το βόδι. Νύπιον ακόμα

αναγκάστηκε να γίνει πρόσφυγας και να φύγει μακράν δια των φόβων του Ηρώδου. Επέστρεψε στην Παλαιστίνη και έμεινε τον περισσότερο καιρό της ζωής του σε ένα πολύ άσημο χωριό, τη Ναζαρέτ. Εξού και Ναζαρέως εκλήθη. Φτωχός για να ζήσει τον εαυτό του και τη μητέρα του. Αναγκάζεται να εργάζεται στο εργαστήρι του πατρός του, νομιζομένου πατρός του, τον Ιωσήφ.

Γι' αυτό και ονομάζεται ο Υιός Τέκτονος, Υιός Μαραγκού. Οι ίδιοι δεν έδιναν σημασία. Όλοι τον περιφρονούσαν, όπως περιφρονούνται οι πτωχοί. Αυτό ακόμα το γαδουράκι που βλέπουμε σήμερα στην εορτή των Βαΐων, δεν είναι δικό του, ξένο είναι. Και ο τάφος που θα τεθεί, που θα μπει μέσα στον τάφο, και αυτός ξένος ήταν. Ένα φλιτζάνι ακόμα δεν είχε. Και όταν κάποτε ρωτούσανε, πού μένεις, όλοι οι άνθρωποι έχουν το σπίτι τους και μένουν κάπου.

Ο Χριστός είπε ότι αλεπούδες και τα κοράκια έχουν τις φωλιές τους, ο δε Υιός του ανθρώπου ουκ έχει πού την κεφαλή κλίνει. Τόσο πτωχός και άσημος είπε ο Χριστός. Αλλά σήμερα τι ακούω, τι ακούω, δεν ακούτε, βοάει ο κόσμος ολόκληρος σήμερα. Όχι ένας, όχι δύο, εκατομμύρια άνθρωποι φωνάζουν και λένε, ζήτω ο βασιλεύς. Μπαααα, φωνάζανε.

τι έννοια έχει το ωσαννά. Εκείνο που λέει είναι για μας, ζήτω, για τους Εβραίους είναι το ωσαννά. Φωνάζουν λοιπόν και οι φωνές των φτάνουν μέχρι τα άστρα, ζητοκραυγάζουν. Ποιον, ποιος είναι αυτός ο βασιλεύς, μήπως ήρθε στα Ιεροσόλυμα, ένας βασιλιάς από τη Ρώμη, με στρατεύματα, με φλάμπουρα, με σημαίες, με δόξες και τιμές, τίποτε. Ποιον φωνάζουν ωσαννά, ζήτω βασιλεύς, φωνάζουν...

Ο Σαρά βασιλεύς που επιθυμούν και τον κραυγάζουν είναι ο Υιός του Τέκτου, ο Υιός του Μαραγκού. Είναι ο Χριστός ο Ναζωραίος. Αυτός λοιπόν βασιλεύσει. Πώς εξηγείται αυτή η μεταγωνία. Πώς είναι έτοιμοι εκατομμύρια λαός να τον κάνουν βασιλιά. Έχει την εξηγήσή του. Διότι ο Χριστός από τον καιρό που βγήκε από την αφάνειά του. στο δημόσιο βίο, έκανε μεγάλα και θαυμαστά πράγματα. Έκανε θαύματα, τα οποία κανείς άλλος άνθρωπος δεν έκανε. Και αν μπορεί κανείς να μετρήσει τις ακτίνες του ηλίου, αλλά τόσο μπορεί κανείς να μετρήσει τα θαύματα που έκανε ο Χριστός. Ευλόγησε το νερό και το έκανε κρασί. Πήρε πέντε ψωμιά και τα ευλόγησε και χορταστήκανε πέντε χιλιάδες άνθρωποι, εκτός γυναικών και παιδίων. Ένα νεύμα του έφτασε.

μια αγέλη χοίρων να πέσει από τον κρημνό μες τη θάλασσα. Ένας λόγος του έφτασε να σιωπήσουν οι άνεμοι και θεράπευσε τους λεπρούς από την ασθενειά τους την ανίατη και έδωσε φως σε τυφλούς και έκανε παραλύτους που ήτανε σαν μολύβι επάνω στα κρεβάτια να σηκωθούν όρθιοι και συνετέλεσε εις την θεραπεία τόσων ασθενών.

και έδωσε το φως εις τυφλούς. Και το παραπάνω, μικρά είναι αυτά. Το παραπάνω, μικρά είναι αυτά. Σήμερα εορτάζομαι το πιο μεγάλο θαύμα. Ποια θαύμα, μικρά είναι αυτά. Ποιον το μεγάλο, ας δεν πιστεύουν οι άνθρωποι, δικαίωμα τους. Μη πιστεύουμε, γι' αυτό βρισκόμαστε στην εκκλησία. Αν δεν πιστεύουμε, δίκως ερχόμαστε μες στην εκκλησία. Το λέει η κατ' αρά εκκλησία. Το μεταπίστεως και φόβο Θεού εισερχομένων εις την εκκλησία. Πιστεύεις, έλα. Δ

Μην έρθεις στην εκκλησία. Κι αν δεν έρθεις, η εκκλησία είναι γεμάτη. Περίεργο πράγμα. Μπορεί να έρθει η μέρα και έρχεται η μέρα και κοντά είναι η μέρα που θα αδειάσουν οι εκκλησίες. Γιατί θα αδειάσουν, δεν αναγνωτωπώ. Είναι άλλη υπόθεση. Θα αδειάσουν οι εκκλησίες γιατί θα είναι ηρωισμός. Ηρωισμός. Να έρθει καλύτερα στην εκκλησία.

Πρέπει να παίζεις το κεφάλι σου πλέον για να εκκλησιάζεσαι. Τώρα δεν είναι τίποτα, απλώς ερχόμαστε μετά το Ευαγγέλιο. Λοιπόν, και αν αδειάσουν οι εκκλησίες, οι εκκλησίες θα είναι γεμάτες. Περίεργο πράγμα. Πώς θα συμβεί ώστε οι εκκλησίες να είναι γεμάτες όταν εμείς αδειάσουμε. Είναι άγγελοι και αρχάγγελοι. Γεμάτη είναι η εκκλησία. Το πιστεύεις, έλα στην εκκλησία. Δεν το πιστεύεις, κάτσε στο καφενείο. Ό,τι θες κάνε, δεν έχει ανάγκη από εμάς

Ο Θεός δεν έχει ανάγκη από εμάς. Λοιπόν, το πιο μεγάλο θαύμα που εορτάζουμε σήμερα, το οποίο είναι όχι αυτά τα άλλα που έκανε ο Χριστός, αλλά ότι πήγε στα μνήματα. Πήγε στα μνήματα και εμείς πάμε στα μνήματα, αλλά εμείς απάνω στα μνήματα να φωνάξουμε και να κλάψουμε και ένα ποτάμι δάκρυα να χύσουμε, νεκρό δεν σηκώνουμε, δεν σηκώνεται νεκρός. Ο Χριστός όμως πήγε στα μνήματα και εκεί σε ένα μνήμα που ήταν θαμμένος ο Λάζαρος είπε και ο λόγος του αμέσως Λάζαρε δεύρο έξω και ο Λάζαρος αναστήθηκε από νεκρών. Αυτό το θαύμα διαδόθηκε αστραπιαίως.

εις όλη την χώρα και όλοι τους έκαναν πλέον λόγο για τον Χριστό και έλεγαν αυτός είναι, αυτός αξίζει να γίνει βασιλιάς, αυτός θα μας δίνει ψωμί, αυτός θα μας θεραπεύει από ασθένειες, αυτός θα μας σώζει από ορατούς και αοράτους εχθρούς, αυτός κάνει για βασιλιάς. Γι' αυτό λοιπόν σήμερα τέτοια μέρα όταν ακούσαν ότι είναι ο Χριστός ο βασιλεύς, ο ακτήμων και φτωχός Ναζωραίος έγινε μια διαδήλωση που δεν έγινε ποτέ στον κόσμο. Κλείσανε σπίτια, μαγαζιά, πλατείες άδειασαν. Βγήκαν έξω, χιλιόμετρο έξω. Χιλιάδες, εκατομμύρια κόσμος. Όλα τα Ιεροσόλυμα και οι ξένοι.

και όταν είδαν τον Χριστό να κάθεται πάνω σε ένα γαϊδουράκι εκεί αμέσως λέει έβγαλαν τα ρούχα τους, τα άστρωσαν στον δρόμο να πατήσει, ανεβήκανε στα δέντρα, κόψανε κλαδιά, κρατήσανε βάια και όλοι τους και τα παιδιά φωνάζανε Ωσαννά ευλογημένος ο ερχόμενος ονόματι Κυρίου. Αυτά κάνανε την ημέρα αυτή. Και ο Χριστός αν ήταν άλλος, αν ήταν άλλος. Αν ήταν δημαγωγός, αν ήταν από αυτούς που εκμεταλλεύονται.

Την κρίση του λαού θα εκμεταλλεύεται ό,τι περίστασε και θα γινόταν βασιλιάς και θα εσάρωνε όλους τους βασιλιάς στον κόσμο. Δεν ήταν τέτοιος ο Χριστός. Δεν ήταν ο Χριστός στον κόσμο να ιδρύσει βασιλεία σαν τις βασιλείες του κόσμου τούτου που έρχονται και παρέρχονται. Ο Χριστός ήθελε να ιδρύσει μια άλλη βασιλεία, πνευματική βασιλεία που έχει το θρόνο της μέσα της καρδιάς των ανθρώπων. Έπειτα ο Χριστός έβλεπε. Τι έβλεπε. Τους βλέπετε αυτούς.

που βγάζουν τα ρούχα τους, κρατούν κλαδιά, φωνάζουν βάγια, που φωνάζουν οσανά. Τους βλέπετε, δεν θα περάσουν. Για μετρήστε με τα δάχτυλα. Δευτέρα, τρίτη, τετάρτη, πέμπτη. Παρασκευή το πρωί, μεγάλη παρασκευή. Πω, πω, πω, πω, πω, πω, πω. Όλοι αυτοί που είναι. Πού είναι. Είναι κάτω στο δικαστήριο. Είναι στον Πόντιο Πιλάτο. Ξενύχθησαν. Τι φωνάζουν. Άρον αυτόν. Αυτός ο κόσμος. Τι είναι αυτός ο κόσμος.

Έτσι ο κόσμος ανεβάζει μέχρι τα άστρα του ουρανού και μετά σε ρίπτει μέχρι τον άδεισον της γης. Ο κόσμος σε κάνει βασιλιά και ο κόσμος πάλι σε ρίπτει κάτω εις το χάος. Τέτοιοι ήταν οι Ιουδαίοι. Γι' αυτό ο Χριστός δεν εντυπωσιάστηκε από αυτό το γεγονός. Αλλά τι λέει ότι η δόνη λέει ότι έκλαψε όταν είδελε την πόλη το λαό αυτόν έκλαψε ο Χριστός.

Στην πιο μεγάλη χαρά που τα αισθάνονται άρρωστο, ο Χριστός έκλαυσε. Έτσι είναι αγαπητοί μου, και εμείς απόψε έρχεται ο Χριστός. Ακούετε απόψε το βράδυ που θα χτυπήσει η καμπάνα, ακούετε μια φωνή, έρχεται, έρχεται, έρχεται, ποιος. Η μάνα, ο πατέρας μας, ο συγγενής μας, ο φίλος μας, ο βασιλεύς, έρχεται. Ακούνε κλαδιά, ποτάμια, αστέρια, γη, άβυστος, τάφη, προγόνων και ό,τι ωραίων υπάρχει στον κόσμο φωνάζει, έρχεται. Καρδιάς υπάρχουνε. Με στους ίδιους...

Βάλω στίχημα. Μέσα στους χίλιους, ένας να αισθανθεί ρίγος για αυτό το οποίο το βράδυ θα γίνεται. Ιδού ο νυφιός έρχεται εν το μέσο της νυχτός. Θεέ μου, Θεέ μου, πώς πάγουσαν οι καρδιάς των ανθρώπων, πώς τα μάτια τους πλέον δεν δακρύζουν μπροστά στο μεγαλείο της Αγίας μας θρησκείας. Ιδού έρχεται. Πρέπει να βγουν προς προϋπάντηση. Να βγούμε να προϋπαντήσουμε. Πώς να προϋπαντήσουμε το βασιλιά. Έχετε κάποιους ξένους εδώ στο Αμύντιο και σαν φι

Ετοιμάζετε υποδοχή μεγάλη και στρώνετε τους δρόμους και σημαίες και φλάμπουρα και τραπέζα και υποδοχή μεγάλη κάνει ο Δήμος σας. Πολύ καλά. Αλλά εδώ έρχεται όχι απλώς ο Α και ο �, όχι απλώς ο Πρόεδρος Δημοκρατίας ή ο Πρωθυπουργός ή άλλος της. Έρχεται ο βασιλεύς των όλων. Το πιστεύεις, έλα στην Εκκλησία. Δεν το πιστεύεις, κάτσε στο σπιτάκι σου, δεν έχει ανάγκη από σένα ο Χριστός. Εδώ λοιπόν έρχεται, Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός. Πώς θα τον προϋπαντήσουμε, να πάμε στα περιβόλια να κόψουμε στεφάνια, να βγούμε στα δέντρα να κόψουμε κλαδιά, να βγούμε τα ρούχα μας να στρώσουμε τους δρόμους, να στήσουμε αναψίδες, τι να κάνουμε. Τώρα που έρχεται ο βασιλεύτης του κόσμου, ο Χριστός, κάτι ανώτερο πρέπει να κάνουμε, που δεν θα το κάναμε.

Το που όμως κατακαθήκω. Κάτι ανώτερο ζητά από όλους μας, μα δεν θα το κάνω. Δεν σε ρωτώ να μιλήσω πιο απλά, να με καταλάβεις. Λούχου πουκάμισο. Το κρατάς ένα χρόνο επάνω σου. Τι είναι αυτά που λες. Εβδομάδα το βγάζω το πουκάμισο, το πάω στο πληγτήριο, το πλένω, το καταρίζω, το σιδερώνω. Να είμαι καθαρός άνθρωπος. Και τώρα τις γιορτές...

Πλένουμε τα ρούχα μας, τα καθαρίζουμε, να είναι καθαρά. Ο υποκριτές, ο υποκριτές, ο υποκριτές. Το ρούχο του σώματος το καθαρίζουμε, το πλένουμε, να είναι καθαρά. Ένα ρούχο που 10, 20, 30 χρόνια, 40 χρόνια, 50 χρόνια, άπλυτο είναι. Θεέ μου, Θεέ μου, άπλυτο. Ποιο είναι το ρούχο της ψυχής. Απλήντηριο.

το ρουχανάκι μας του μυντήριου, το παιδιό μας, το αντρός μας, το αυτό, αλλά το ρούχο της ψυχής μας που είναι ακάθατο και λινό και βρωμακοπάει, βρωμάει, βρωμάει και πιάνουν και δεν μπορούν να υποφέρουν οι άγγελοι, οι τερχάγγελοι, αυτό το ρούχο δεν το πάει. Πλυντήριο ποιο είναι. Η ορδάνης ποταμόσπια, τα είπαμε κατά επανάληψη, πλυντήριον, πνευματικό πλυντήριον είναι η εξομολόγηση, είναι η μετάλλη.

Το φωνάζει η εκκλησία μας. Πλύνε με Κύριε και υπερχιώ να λευκανθίσωμε. ? Πλύνε με καθάρισέ με. Αυτό λοιπόν το ρούχο της ψυχής που είναι κολλημένο μες την ψυχή μας. Αυτή η αμαρτία που έχουμε ο καθένας και έχουμε πολλές αμαρτίες αναξεμολόγητες. Αυτές οι αμαρτίες. Ε δεν πήγες να ξεμολογηθείς. Δεν πήγες. Πάσχα δεν εννοείς. Είπε κάποιος Ρώσος.

Προφήτης του Ρωσικού λαού, μεγάλος προφήτης, μεγάλος. Ήσαν καταδασκαλάκια οι κατηγηταί οι άλλοι, που ξέρω εγώ τι λένε στα παιδιά και λοιπά, δεν λέγω όλοι, αλλά μερικοί, αλλά μεγάλη διάνοια και προφήτης του Ρωσικού λαού, αυτός πήγε κατόπιοι και ξεμολογήθηκε. Και όταν ξεμολογήθηκε τι είπε, τι είπε. Όταν ξεμολογήθηκα, άδεισος.

Λοιπόν, έλα λοιπόν εμείς που όλοι μας έχουμε το ρούχο της πηχής ακάθαρτο να το πάμε στο πλυντήριο και πλυντήριο πνευματικό είναι μετάνοια, τι γίνεται στην Αμερική, στα χωριά, παντού και εδώ ήρθε πνευματικός πατέρας. Τι είναι το αποτέλεσμα, κάτι παιδάκια, κάτι γριές, κάτι γέροι, άντρες ούτε δέκα, ούτε δέκα. Και όμως αυτοί οι υπόλοιποι θα γιορτάσουν, σου λέει τι να κάνω, έλα λοιπόν.

Κλείνεις το ρούχο σου, κλείνε την ψυχή σου, καθάρισε την ψυχή σου. Όπως λοιπόν οι Ιουδαίοι υποδεκτοί βγάλανε τα ρούχα τους, ας έρθαμε κι εμείς αγαπητοί να βγάλουμε το ρούχο της ψυχής των βρωμρών και ακάθαρτο. Κι όπως εκείνοι κρατήσανε βάγια, ας κρατήσαμε κι εμείς τα βάγια. Ποια είναι τα βάγια, τα βάγια είναι σύμβολο νίκης και τριάμβου. Και όπως ο Χριστός πολέμησε την αμαρτία και το θάνατο και εμείς καλούμε τα αμαρτία να πολεμήσουμε. Να κρατήσουμε τα βάγια. Τι να πολεμήσουμε. Να πολεμήσουμε τον διάβολο. Να πολεμήσουμε τον κόσμο των διαφθαρμένων. Να πολεμήσουμε τον εαυτό μας προπαντός. Και όπως έλεγαν οι αρχαίοι προγονείς μας μια νίκη είναι μεγάλη. Μια νίκη. Δεν υπάρχει άλλη νίκη. Η μεγαλύτερη νίκη είναι να νικήσεις τον εαυτό σου. Αυτή εις τη νίκη των νικάν των εαυτών τους.

Τι ωφελείς, λέω, χάρη ο Μέγας Αλέξανδρος που ενίσαι των κόσμων ολόκληρων και νικηθεί από τα πάθους, νικηθεί από την μέθη, η κατήν της εμέθυνσος. Λοιπόν, το πάθος, το πάθος να νικήσεις και αν νικήσεις το πάθος σου ή οντύποτε πάθος και να είναι είτε πορνεία, είτε μοιχεία, είτε βλαστημία, είτε πυροκία, είτε φιλαργυρία, είτε πλονεξία, είτε οντύποτε άλλο πάθος, τότε είσαι νικητής, τότε αξίζει να πάρεις τα χέρια σου τα βάρια. Και οι Εβρα

Έβγαλαν τα ρούχα τους, ας βγάλω εμείς το ρούχο της αμαρτίας. Οι Εβραίοι κρατούσανε βάγια, ας κρατήσουμε κι εμείς τα πάθη της πτυχής. Οι Εβραίοι πώναξαν ο Σανά, ο Σανά, ο Σανά, ζήτω, ζήτω πώναζα. Ναι, και εμείς τι να κάναμε, ο Σανά, από το στόμα μας βγαίνει ο Σανά, ο Σανά. Εγώ μια αμαρτία τη θεωρώ ανώτερη από όλους. Κι αν μας καταστρέψει ο Θεός, θα μας καταστρέψει και από αυτό. Ούτε Αλμπάνι, ούτε Σέρβι, ού Ούτε Τούρκοι! Ούτε Τούρκοι! Στην μάνα του Θεού, όπως να σημαίνει εμείς οι Έλληνες, οσανά και οσανά, από το στόμα του Θεού οσανά, που δόξασε ο Θεός, βγαίνει η βλαστίνια. Είδατε πριν λίγο εσείς τι είχε μέσα ο Ναός. Ο Πολιέλαιος εσείς. Τι μεταμετανοείτε. Δεν αμετανοούμε ούτε άντρες, ούτε παπάδες, ούτε δεσποτάδες.

ούτε λαϊκοί, ούτε πλούσιοι, ούτε εργάτοι, ούτε λεξοί, ούτε ρησταοί, μένουμε μετανοητοί. Και νομίζουμε ότι δεν υπάρχει αφέντης που κυβερνάει τον κόσμο νόκηρον, ότι βλέπουν επί την γη και ποιον αυτήν τρέμει. Λοιπόν, αδερφοί μου, τις Άγιες αυτές τις μέρες σας ομιλώ σκυρά, με γρόσια σκυρά, διότι είναι σκυρά η καρδιά μας και πρέπει να το νιώσαμε. Και σας παρακαλώ να σπεύσετε οι άνδρες εσείς, οι άνδρες εσείς τις αμαρτίες ως άνθρωποι του κόσμου. Να πάτε να εξομολογηθείτε και θα δείτε πραγματικώς τι κόσμος ωραίος θα ανατείνει μες την ψυχή μας. Τι παράδεισος θα φυτρώσει μες την καρδιά σας. Έτσι μόνο. Άνθρωπος που δεν εξομολογείται. Άνθρωπος που δεν κοινωνά. Άνθρωπος που δεν προσέχεται. Άνθρωπος που δεν διαβάζει την γραμμή. Άνθρωπος που δεν εκπλησιάζεται. Άνθρωπος δεν αξίζει να λέγεται άνθρωπος.

Λοιπόν τις άγιστες ημέρες μας καλεί ο Κύριος να την υποδεχθούμε. Είδε από τα στόματα όλων μας μικρών και μεγάλων όχι βλαστημίες αλλά μόνον ως ανά να ακουστεί από τα στόματά μας για να έχουμε την ευλογία του Χριστού. Αμήν. Ούτε ήσαν ομοθυμαδών προσκατερούντες την προσευχή και την δεΐση. Εορθεί ευσεβές εκκλησίες μας. Εορθεί και πανήγυρη σήμερα. Εορτάζει ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπεοφόρος.

Και μαζί με τον Άγιο Γεώργιο τον Τροπεοφόρο εορτάζουν χιλιάδες, τι λέγω χιλιάδες, εκατομμύρια άντρες της Ορθοδόξης μου Εκκλησίας, είτε αν ευρίσκονται στην Ελλάδα, είτε αν ευρίσκονται στα άλλα Βαλκάνια κράτη και μέχρι Ρωσίας, όπου υπάρχει Ορθοδοξία, εκατομμύρια Ορθόδοξοι σήμερα ονομαζόμενοι Γεώργιοι εορτάζουν. Και είναι τόσο δημοφιλής και αγαπητός. Ο Άγιος Γεώργιος, ώστε ακόμα το όνομά του, το έχουν και γυναίκες, ονομαζόμενα γεωργία. Εορτάζουν οι άνθρωποι σήμερα, άντρες και γυναίκες. Εορτάζουν ναοί, χιλιάδες ναοί. Εορτάζουν μοναστήρια ιστορικά. Εορτάζουν χωριά, τα οποία ονομάζονται με τον Άγιο Γεώργιο. Εορτάζει και ο ιστορικός αυτός ναός της πόλεως μας, της ακριτικής μας πόλεως της Φλωρίνης, που είναι ο αρχαιότερος ναός της πόλεως. Εορτάζει σήμερα.

Εδώ με εξήωσε ο Θεός δέκα χρόνια να λειτουργήσω και να μιλήσω παρουσιάζουν από διαφόρους απόψεις την ζωή και την δράση και το μαρτύριο του Αγίου Γεωργίου.

Εσπήραμε τον λόγο. Ελπίζομαι ότι ο σπόρος που εσπήραμε δεν θα πάει ολός χαμένος, αλλά δεν θα πάει ολός στα αγκάθια ή στις πέτρες ή στις σκυρά οδών, αλλά ότι ένα μέρος αυτής θα καρποφορήσει. Με την ελπίδα αυτή ομιλούμε και σήμερα. Και λέγομαι ότι πλήν της εορτής του Αγίου Γεωργίου σήμερα είναι και μία άλλη εορτή. Είναι η πρώτη ευνημέρα της Διακαινησίμου Εβδομάδος.

Αυτή η Εβδομάς που διαρκεί από Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο ονομάζεται διακαινήσιμος. Γιατί ονομάζεται διακαινήσιμος, για ποιο λόγο η εκκλησία ονομάζει την εβδομάδα αυτή διακαινήσιμος.

Την ονομάζει διακαινήσιμο την εβδομάδα αυτή, διότι κάτι καινούργιο, ότι ο παλιός ο κόσμος με την Ανάσταση του Χριστού, ο παλιός ο κόσμος εφτάρει, κατεστράφει, διαλύτει και ένας καινούργιος κόσμος, μια καινούργια τάξης παρουσιάσει τον Χριστόν κόσμο. Είναι όλα ο Χριστός ουδέφωτε γεράστη. Παραμένει πάντοτε νέος και πάντοτε τους ανθρώπους τους κάνει καινούργιους, νέους ανθρώπους.

Λένε ότι εκεί τα συνδύες μακριά υπάρχει κάποια λίμνη που όταν ό,τι πράγμα βαπτίζεις μέσα στη λίμνη λάμβεις σαν χρυσός. Έτσι ακριβώς δεν ξέρω αν είναι πραγματική η λίμνη, γνωρίζω όμως πραγματικώς ότι ό,τι μέσα στον Χριστιανισμό όλα γίνονται λαμπρά, όλα γίνονται χρυσά, όλα γίνονται εν εκτιμή του αξίας. Διακαινήσουμε λοιπόν λέγεται διότι έχει την δύναμη ο Χριστός να κάνει τα πάντα καινά, τα πάντα καινούργια.

Ακούσε, διάβασε και το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος. Θα μου επιτρέψετε ολίγα λόγια να πω επάνω στον Απόστολο. Τι λέγει ο Απόστολος, ότι που ακούσατε προλίγου τόσο καλή πόνος να παγγέλλεται από τον μικρό Ιεροψάλτη. Λοιπόν, ο Απόστολος αυτός λέγει ότι ύστερα λέγει από την ανάληψη του Χριστού οι μαθηταί επέστρεψαν.

επέστρεψαν πίσω. Πού επήγανε, επήγανε λέγει στο Ιεροσόλυμα και ήταν κάπως στενοχωρημένοι αλλά είχανε μια μεγάλη ελπίδα, αυτή την ελπίδα που τους ενεστάλαξε στην καρδία τους ο Χριστός που τους είπε ότι να περιμένουν στο Ιεροσόλυμα γιατί θα λάβουν πνεύμα Άγιον. Και πράγματι σύμφωνα με την εντουλή του Χριστού οι Απόστολοι έμεναν Ιεροσόλυμα.

και μαζί με τους Απόστολους ήταν και η Παναγία και μαζί με την Παναγία ήταν και οι Μυροφόρες γυναίκες και μαζί με τις Μυροφόρες γυναίκες ήσαν και οι Εβδομήκοντα ενώ 120 ψυχές ήταν το σύνολο των ανθρώπων που έμειναν πιστοί στον Χριστό. 120 αυτές ψυχές είχαν άνθρωποι, είχαν μια ψυχή. Και τι έκαναν, είχαν μαζευτεί σε ένα υπερώο, σε ένα σπίτι. Τι έκαναν εκεί, τι έκαναν το λέγε ο Απόστολος.

Αν θέλεις να επικοινωνήσεις με έναν δικό σου άνθρωπο που είναι στην Αυστράλια ή στην Αμερική ή κάτω στην Γερμανία.

Παίρνεις το τηλέφωνο, ανοίγεις γραμμή και άμα ακούς τη φωνή του πατρός, του πατέρα σου, της μητέρας σου, του προσφιλούς σου προσώπου που είναι τόσο μακριά, ευχαριστιέσαι να ακούεις τη φωνή. Ένα είδος λοιπόν τηλεφώνου, ένα είδος συσκευής η οποία μας ενώνει τι γίνεται με τον ουρανό. Δεν είναι αυτό παραμύθι. Αν είναι γλυκό, αν είναι γλυκό πράγμα να ακούς τη φωνή ενός αγαπημένου σου προσώπου από μακρινή χώρα,

Εάν ευχαριστιέται η μητέρα να ακούει τη φωνή του παιδιού της και το περί τη φωνή της μητέρας, εάν αυτά είναι ευχάριστα, πολύ περισσότερο είναι ευχάριστο να επικοινωνείς με τον Θεό. Τηλέφωνα έχουν όλοι και δεν έχουν συνεχωρούνται. Τηλέφωνα όμως δεν έχουν. Ποιο είναι το τηλέφωνο είναι η προσευχή. Αυτό το τηλέφωνο πρέπει να βρίσκεται σε λειτουργία κανονική, να βρίσκεται σε επικοινωνία ο άνθρωπος με τον Θεό.

Τα έξοχα δημιουργήματα τα οποία έκανε ο Θεός να δοξολογεί τον Θεό, να λέει δόξα σοι ο Θεός. Όταν πάλι βλέπει, ενθυμείται, τας απείρους ευεργεσίας, τις οποίες προσέφερε, κάνει ο Θεός εις τον άνθρωπο, να ευχαριστεί τον Θεό και όταν πάλι αισθάνεται τα σπικίνες ανάγκας που έχει, να παρακαλεί τον Θεό. Η προσευχή είναι άλλοτε δοξολογία, άλλοτε είναι ευχαριστία και άλλοτε είναι δέηση.

Προσηύχοντο λοιπόν οι δώδεκα Απόστολοι και προσευχόμενοι ανέδειξαν τον αντικαταστάτην Ιούδα Ματθίαν των Απόστολων. Προσηύχοντο οι Απόστολοι και προσηύχετο και η Παναγία Θεοτόχος, προσηύχετο ακόμα και ο Άγιος Γεώργιος. Δεν υπάρχει Άγιος ο οποίος δεν προσηύχετο. Άγιοι, αγιότητες και προσευχή είναι αρρήκτως συνδεδεμένα. Λοιπόν προσηύχετο ο Γεώργιος, ο Άγιος Γεώργιος. Προσηύχετο. Πότε;

Όταν ήταν μικρό παιδί προσηύχετο όταν έγινε στρατιώτης και πολέμησε ως νέος και ανδρείος και ενίκα εις τας μάχας τους βαρβάρους. Επολέμησε όταν έγινε αξιωματικός, χιλίαρχος και ανήλθε εις τα ανώτερα αξιώματα της στρατιωτικής ιεραρχίας. Επροσηύχετο ακόμη όταν έγινε διωγμός. Τον έπιασαν και τον έδεσαν.

Και τον πήγανε μέσα στα μπουντρούμια και κατόπιν διά προσευχής ελευθερώθηκε από τη φυλακή. Προσηύχετο ακόμα όταν τον πήγανε μπροστά σε έναν δράχοντα, σε έναν πελώριο όφιν, ο οποίος κατέτρωγε ζώα και ανθρώπους και με την προσευχή του κατόρθωσε να νικήσει τον δράχοντα. Προσηύχετο ακόμα όταν τον πήγανε σε έναν ναό που ήταν γεμάτο είδωλα και με την προσευχή του έγινε σεισμός.

Συσμός και τα είδωλα αυτά έγιναν σκόνη. Προσήγεται ακόμα στο μαρτύριό του. Προσήγεται ακόμα και πιο ωραία προσευχή του ποια ήτανε. Όλο προσευχή τον Άγιο Γεώργιος και πιο ωραία προσευχή του ποια ήτανε. Ήτανε όταν, λέω, ήτανε η στιγμή του μαρτυρίου του, εγωνάθησε, προσευχήθηκε και επανέλαβε και αυτός τη μεγάλη φωνή του Γοργοθά. Αυτής που βγαζέστε ποιους. Συνεχόρεσε και αυτούς τους σταυρωστάς. Ο Άγιος Γεώργιος κατά πάντα εμείς γερόμε

Και όλοι αυτοί μας διδάσκουν ότι πρέπει να προσευχόμαστε. Προσευχόμαστε το μεγάλο ερώτημα. Έχει ασθενήσει η προσευχή. Έχει ατονίσει η προσευχή. Έχει εξασθενήσει η προσευχή. Έχει γίνει νεκρά η προσευχή. Ποιοι κάνουν ασταυρού που θα κάνουν οι άνθρωποι. Δεν αισθάνονται την ανάγκη της προσευχής. Σε οποία ένας μεγάλος φιλόσοφος της νεοτέρας εποχής μας. Είπε ότι είναι η μεγαλύτερα δύναμη στον κόσμο. Δεν υπάρχει άλλη δύναμη μεγαλύτερη από την προσευχή.

Ξημερώνει ο Θεός την ημέρα, προσευχή δεν κάνουν. Πάνε στην εργασία, προσευχή δεν κάνουν. Γυρίζουν από την εργασία, προσευχή δεν κάνουν. Κάθονται στο τραπέζι, προσευχή δεν κάνουν. Νυχτώνει, προσευχή δεν κάνουν. Πάνε να κοιμηθούν, προσευχή δεν κάνουν. Ζούνε σαν τα ζώα. Άνθρωπος χωρίς προσευχή δεν ονομάζεται άνθρωπος. Άνθρωπος χτυπάει καμπά την Κυριακή.

Δεν πατάνε στην εκκλησία. Μόνο περιμένουν τα Χριστούγεννα, το Πάσχο, τον Άγιο Γεώργιο. Τον Άγιο Γεώργιο τους λύσονται στην εκκλησία. Στην ορίδα του Αγίου Γεωργίου έρχονται μόνο του Αγίου Γεωργίου. Άλλη μέρα δεν έρχονται. Προσεχεί τίποτα απολύτως. Αυτό είναι μία έλλειψη. Και μόνο αυτό δεν κάνουμε. Και μόνο δεν προσεχόμαστε. Δεν μόνο αυτό, αλλά και το άλλο ότι πνιόμενα χάρη. Αλλά πνιόμενα αχάριστη διότι...

Ανοίγουν πολύ το βρωμερό του στόμα και βλαστημούν τον Παναγία, τον Χριστό, τα πάντα, τα καντήλια, δεν αφήνουν τίποτε απολύτως, απολύτως το βρωμερό τους. Την πουτιά έχω εμείς στο στόμα και τον Χριστό βλαστημάμε. Την πουτιά έχω εμείς στο στόμα και τον Χριστό. Τι θα γίνει, η Μεναρωτάτου. Μεναρωτάτου. Αυτό λέω ο Επίσκοπος Φλωρίνης, δεν ανεβάζει τα Υιουλία της Ευρωκαλήτης, κάνει ανοίκτα.

Ο Θεός να φυλάει. Ζούμε σαν τα ζώα, χωρίς προσευχή, χωρίς τίποτα, απλώς και λοιπά. Κάμια νύχτα θα γίνει κανένας σεισμός και θα μείνει όρθιος σπίτι. Δεν θα μείνει όρθιος. Όρθιος. Δεν θα μείνει απιμόρφωτος. Αυτή η ασέβεια, αυτή η απιστία, αυτή η αδιαφορία, αυτή η πορνία, αυτή η υγεία, αυτή η βλαστημία των θείων, όλα αυτά τα οποία ζουν οι άνθρωποι χωρίς Θεό. Πες ήταν εορτή. Ποιος θυμήθηκε. Ποιος κάθισε

Τίποτα. Δύο χιλιάδες πόσο. Αν ακουστήκανε στην πόλη μας, γενικώς, αν ακουστήκανε δέκα εκατομμύρια λέξεις, αν υπήρχε ένα μηχάνημα να μετρά τις λέξεις, δέκα χιλιάδες, δέκα εκατομμύρια, είκοσι χιλιάδες, αμφιβάλλω αν ακούστηκαν οι λέξεις Χριστός. Πουθενά. Τίποτα απολύτως. Και αν ακούστηκαν οι λέξεις Χριστός, ακούστηκαν ως βλαστημία. Αυτό είναι μια θλιβρά κατάσταση.

Για αυτό λοιπόν σήμερα που ακούσατε το Ευαγγέλιο των Απόστολων και την Ερμηνεία, παρακαλώ να συνηθίσουμε στην προσευχή. Μανάδες που με ακούτε, πατράδες που με ακούτε, τωρότερον που έχετε να πάρετε, να βράσετε μία συνέκτημα, μία σύνοψη. Και κάθε βράδυ που νυχτώνει ο Θεός τη νύχτα, να βάλεις το παιδί σου και μαζί να προσεύχεστε και πιστεύσατε με, εσείς θα κοδάνεις και θα πας στον Άγιο Γεώργιο, μα το παιδί ποτέ θα ξεχάσει πολλά στις δουλειές.

το παιδί. Πολλά θα ξεχάσει τη ζωή του παιδί. Αλλά δεν θα ξεχάσει ποτέ ότι μαζί με τη μητέρα του ή τον πατέρα του προσηύχετο. Προσεύχεστε λοιπόν εις τρόπον ώστε αυτό το οποίο λέγει σήμερα ο Απόστολος να πραγματοποιηθεί και εμάς. Ούτοι δε οι Απόστολοι ομοθυμαδών ήσαν προσκατερούντες τη προσευχή και τη δέηση.