Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 89

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· τὸ ἀναλλοίωτο ἑλληνικὸ πρωτότυπο εἶναι τὸ ἔγκυρο κείμενο.

There Christ will give to the one who thirsts and to the one who conquers eternal life. But there are also the other aspects. The aspect that shows how sinners will be punished. 'But to the cowardly' — this little word 'but' joins the one to the other, that is, these two aspects together. 'But to the cowardly, and unbelieving, and abominable, and murderers, and fornicators, and sorcerers, and idolaters, and all liars, their part shall be in the lake that burns with fire and brimstone, which is the second death.'

That is, for these the Lord here defines, in summary, that their place is eternal Hell.

It's worth examining the defining traits of these sinners, and we do this so that we may come to recognize evil more deeply and turn away from it. In any case, let me say it to you again: the common end awaiting all of them is eternal Hell, the second death. Whatever trait we examine, we will always be saying the same thing: this one, this whole category, belongs to eternal Hell.

And first of all is cowardice. 'But to the cowardly, and unbelieving, and abominable.' Does it strike you, my dear ones, that cowardice comes before all the other sins? Could you ever have imagined that cowardice could be a grave sin, and indeed the very first one in the list?

Could you have imagined that? If we now examine it, I believe you will come to see why cowardice is a grave sin.

First of all, we must say that many of our faithful suffer from cowardice.

I beg you to remember this point. And let me remember it for myself as well. I do not know what tomorrow brings. I do not know what tomorrow will hold. I do not know where we will find ourselves. And I do not know what cowardice we may show.

I do not know it. No one ever presumes upon the future in such matters. Never. The one who presumes about the future, that he will be brave, knows nothing. Indeed, a most telling example, I would say: in the Martyrology of Saint Polycarp, Bishop of Smyrna, a story is recorded, an incident about a certain Quintus who had come from the interior of Asia Minor to Smyrna, with about a dozen faithful Christians, all resolved to be martyred. It is the case of the man who says, I am going to become a martyr. Hold on now — you are going to become a martyr? At that same time, because the author of this account, of the Martyrology of Saint Polycarp, writes, of course, the Martyrology of Saint Polycarp, and he also writes the story of this Quintus, at that same moment...

...the Ascension. This is the commandment of our Lord. Saint Polycarp, when the hour came for him to be arrested, once arrested, did not deny Christ. The other one, Quintus — and this is why the biographer mentions this incident — with these some twelve men, as though they were on parade, full of boasting and pride, saying that they would be martyred for Christ, went and declared: you know, we are Christians. Of course they arrested them at once, led them off to prison, and it was ordered that they be thrown to the beasts. But when they were led into the theater to be thrown to the beasts, into the stadium, they turned coward, my dear ones, and sacrificed to the idols. And the writer, the biographer, brings up this incident to show how foolish a thing it is for a man to boast that he is no coward and to make a display of bravado...

...and to say, I — me, turn coward? We speak with big words about this, but I do not know what I will do, and you do not know what will happen. In a moment of cowardice — forgive me — those whom we label cowards can, in a single moment, become lions.

And those who may appear to be lions can prove utterly cowardly and give way. In any case, I must tell you that, judging our Christians in general this way, cowardice takes hold of all of us, more or less; I must say this to you.

Something that comes like a cloud and covers all of us faithful is cowardice, and it shows itself in our very life, as you will see when the subject is examined. What is the coward? The coward is the one who is set against the one who struggles and the one who conquers.

What did he say just before? That the one who thirsts, and the one who struggles and conquers, let him come and I will give him the water of life. So what is the coward? "But as for the cowardly" means this: he is the one who does not take up his spiritual struggle, because he finds it heavy and hard to carry through, but above all because he is afraid of the powers set against God, above all that. In other words, so you understand: when he comes into conflict over what he believes, he is afraid to face it, and in the end he betrays what he believes out of cowardice.

Furthermore, there is, as I told you, the cowardice of faith in a time of persecution. The persecution, of course, rises through a great escalation.

Let us not forget that the Gospel, even in its most golden ages, had its persecution. For it is within its very nature that persecution exists. A Gospel that has no persecution is not genuine. I will say it once more: it is in the nature of the Gospel to be persecuted; otherwise the very Word of God (Logos) himself would have to be proven false.

The Apostle Paul says that all who wish to live godly in Christ Jesus will be persecuted. From the moment you make the decision to live a godly life, you will suffer persecution. You saw what he says: all who wish to live godly will be persecuted. And the Lord devotes his final beatitude to those who will be persecuted.

He says: Blessed are you, happy are you, when they persecute you, when they utter evil words against you — evil sayings — when they say that this man is such and such and such. Do not be afraid; they did the very same to the prophets. And the prophets, mind you, did not live in good times — not all of them; some lived in very difficult times, in the Old Testament.

Tell me, which prophet was not persecuted? Let me tell you, even Moses himself was in danger of being lynched by the Hebrews, who wanted to turn back to Egypt. And it came to this: Moses barely had time, Moses, the leader and prophet, barely managed, together with his brother Aaron, to go and hide in the tent of meeting from the blow that threatened them. And there the Theotokos (God-bearer) came down at once and drove away those who were persecuting them, and God says: the hour has come for me to destroy them all. There is no one who has desired to live the life of God, a life of piety, and has not been persecuted. Know this, then: a Gospel that is not persecuted is not genuine.

So then, so then, we would say that there is always the persecution of the Gospel. Where from? From the irony, the mockery, the opposition of our own household. Holy Scripture is not proven false when it says, 'and a man's enemies shall be those of his own household.'

How did the Lord put it, in a roundabout way, on this very point? He said: your mother will turn against you, your father too — the father against the son, and the son against the father. All of them will show it, persecutions, even to the point of the martyrdom of blood. This whole escalation is a martyrdom. Well then, my dear ones, cowardice — at whatever point of this escalation your own age happens to stand — if you show cowardice, then you belong to the category that says,

So you understand that the matter of cowardice is a serious thing. You see it: the child goes to school and his classmates mock him because he crosses himself, because he goes to church, because he goes to catechism school. And he comes home and says, I am not going to church again, I am not going to cross myself. Why, my child, the parents ask? Because the other children mock me.

Cowardice, you heard it, cowardice, let us guard ourselves against it. It comes even in the hardest moments, this cowardice, when we stand before human courts and before torture. Do you think that all those Christians who were dragged before kings and rulers, and who stood, as it were, before the Lord himself, where you too will one day give an account and be asked for your defense, do you think that every one of them who was hauled and led before the courts and the rulers gave the good confession?

Is that what you think? No, my dear ones, it is not so. There were also those who abandoned the struggle out of cowardice and sacrificed to the idols. They are the dark figures among our Christians. That is why the Apostle Paul says, concerning this,

"Be not therefore ashamed of the testimony of our Lord, nor of me his prisoner; but suffer affliction together with the Gospel according to the power of God." He writes this to Timothy, in Second Timothy. So do not be ashamed of the witness of our Lord Jesus Christ, that is, of his testimony, and also of his Cross, as Saint Cyril comments on this. Because, you see, now the Cross has, after all, become established; whatever we may say, it has been established.

There was a time, says Saint Cyril, when it was regarded as an object of mockery. You are ashamed to make the sign of the Cross. Why should you be ashamed? Because it was regarded as the instrument upon which criminals and evildoers were put to death.

If Christ, he says, had not risen, then I would be ashamed to make my Cross. But since Christ has risen, I will make my cross. For yes, Christ was crucified, but he rose again; should we then not make the sign of the Cross?

This is the great thing. That is why he says: do not be afraid, do not be ashamed to give your witness for the Lord Jesus Christ, and also for His Cross. And if Christ calls you to endure martyrdom as well, do not be ashamed of it, because the one who undergoes martyrdom is treated with contempt. Let me remind you, and not from long ago, if we go back only about a hundred and fifty years, of the martyrdom of Saint Gedeon, who bore witness in Tyrnavos. He was martyred, we might say, roughly twenty centuries after Christ, more or less, let us put it that way.

His martyrdom was radiant; we celebrate it on the thirtieth of December. They stripped him, they put a sheepskin garment with the dog-hair turned against him upon his head, naked, and they set him backwards upon a donkey and paraded him through the streets of Tyrnavos to shame him publicly. For the one who undergoes martyrdom is paraded in disgrace. That is why the Apostle says here, Be not therefore ashamed, do not be ashamed, nor of me his prisoner, that is, nor of me who am now imprisoned in Rome for the sake of our Lord Jesus; be not ashamed of me either, but suffer affliction together with the Gospel. Look what he writes, suffer affliction together. Notice why he uses the prefix with, together; to show that the Gospel is already suffering affliction.

It is what I told you: a Gospel of martyrdom. So then, since the Gospel as it is spread undergoes martyrdom and affliction, you, in preaching the Gospel, take care to suffer affliction together with the Gospel. A beautiful thing, is it not, to suffer affliction together with the Gospel.

According to the power of God. "For God has not given us a spirit of fear, but of power and of love and of self-control." Because God has not given us a spirit of cowardice, but a spirit of power, a spirit of love, a spirit of self-control.

In sum, we might say it is cowardice before the Gospel of the Cross and love for worldly life. The Gospel is cruciform. Do you not agree? Open it and let us see. It says so many things that show its cruciform nature, that show its affliction. You are afraid to put it into practice, my brother; why are you afraid? Because you want the pleasures of the world. What are you, then? You are a coward. It is a cowardice before the spiritual life. You fear the spiritual life. We have many such Christians, my dear ones. I must tell you this, and I say it with sorrow.

Concerning this, Aretas writes. He calls cowards those who through weakness willingly incline toward the delights of the present age. Those who willingly display a feeble will and who feed upon the pleasures and the indulgences of this age.

Cowardice. Why don't you stay chaste, my brother? Why do you run after immorality instead of keeping yourself pure? Are you afraid? Why are you afraid? He'll tell you: I might get sick, I might lose my mind, he says. Listen: I might go crazy. And parents push their own children into immorality, afraid the children will lose their minds if they stay chaste; they push them into the worldly life, in case they turn into hypochondriacs, in case they become melancholy, in case their children become mentally ill, if they don't go out and let off steam. Oh, they'll let off steam, they'll let off steam all right, but they'll let off steam in the worldly life. This, my beloved, is cowardice. Second, alongside the cowardly one goes the faithless one, and that is faithlessness.

As we see here, the matter of faith or faithlessness has two aspects. The one aspect is unfaithfulness to the Divine Calling. Those who were called by Christ, according to the word, to walk worthily of the calling with which you were called, which the Apostle Paul says in Ephesians 4:1, and who then fall away, my dear ones, from this calling.

Away from what? For various reasons; and in the end these people are accounted untrustworthy.

Our Baptism, as you know, is a divine calling. And when we do not respond to the demands of Holy Baptism, this is an unfaithfulness. We say, I do not put my trust in this man, that is, he is untrustworthy.

We often say it in a commercial sense. You see that this untrustworthiness is a significant thing. Furthermore, there is unfaithfulness when we take on responsibilities of the divine economy, that is, such as Holy Orders or other ministries within the Church.

What does the Apostle Paul say there? We are deacons, he says, of the Mysteries of God; we are stewards, managing stewards of the Mysteries of God. So if someone has undertaken to be a priest, a preacher of the Word of God, a minister of God, a catechist, even a layman in any ministry, and does not prove himself faithful toward his ministry, this man is faithless, that is, untrustworthy.

Listen to how the Lord says this in one of his parables, Luke 12:42. Who then is that prudent and faithful steward, that is, the trustworthy one, whom his Lord will set over his possessions, over all that he has, over his very being, which is the Church, which is the Church, this is the healing, which is the Church; and he makes this other man the one responsible over a particular area within the Church.

If he does not prove trustworthy, what account shall we priests give, what account, my dear ones, shall we priests give before God? As to whether we shepherded his flock in a God-loving way or not, whether we proved trustworthy, whether we proved prudent stewards of him, his managers, or not.

Many times I think about this, and I say: may God have mercy on us, may He have mercy on us. The things we have left undone, the transgressions, so many, so many. May the Lord help us, may He have mercy on us, that we may understand at least in some small measure, that we may be able to show ourselves trustworthy.

Let us stand as faithful stewards as far as this is possible for us, and please, you also pray for us. Pray, because the Apostle Paul says somewhere, what else would we want than to be faithful stewards of the Mysteries of God? For he asks of the people that they be found faithful; the Apostles too, that they be found faithful stewards of the Mysteries of God.

But there is also the other side to this matter of the faithless. There are the common unbelievers, those who disbelieve in the divine-human person of Jesus Christ. For, if you will notice, I keep dwelling continually on Jesus Christ, because many people do not deny God.

Instead they construct something else, a god made to their own measure, the way they want to hide him; indeed a god toward whom they feel no responsibility whatsoever. He does not see us, they say. They live in a deism, that is, a deistic god. I will not explain it further: a god who has no relationship with his creation, nor with human beings, who takes no interest, who sits in his own blessedness and has no connection at all with what he has made. People may think of him and nothing more, not a single responsibility before such a deistic god. Deism. No responsibility at all.

So then, before God there is a certain stance and a certain faith. But this is not it, this is not faith. The criterion of faith is the divine-human person of Jesus Christ. Did you hear that? This is the criterion of true faith.

So what do they disbelieve? The spectrum of this unbelief begins; a spectrum, a wide spectrum, begins. It runs from the rejection of certain points in the words of Christ all the way to complete atheism. When someone says to you, this part of Holy Scripture I do not accept. This is excessive. This is not written for me, it is for the monks, for example, or for the clergy. It is not for me.

When a person has these objections, it means he does not believe. From this point of doubting certain points of the word of God, all the way to complete atheism, across this whole spectrum, at whatever point on it this person stands, that is where he is and that is how he will be judged.

Third, "of the cowardly and unbelieving and abominable." Who are these abominable ones? Understand that it means the disgusting. Pay attention here. I beg you to give attention to this point, that is, to this category of people. The abominable person is the one who carries upon himself an abomination, something filthy. It is what we mean when we say, "I find this man disgusting." I am disgusted by him. That is how we will translate it: the disgusting ones. And who are these disgusting ones? It is God who gives this designation. I cannot yet say of another man that he is disgusting. It is God who gives this designation. Who is the disgusting one? He is the one who has dirty clothes, who is unwashed. Who is this disgusting one? Listen, my beloved. There are the following senses of the abominable person, the disgusting one. The first: when the faithful man, the baptized one, despises God and comes into contact with idolatry or with idolatrous customs. This man is disgusting. Because idolatry

Idolatry is an abomination, a thing of loathing. God abhors idolatry; He loathes it. And so, whoever takes up idolatry is abominable, loathsome in His sight. But let us be careful here: if someone was baptized an Orthodox Christian and then becomes a Mason, since Freemasonry is another religion, and an idolatrous one, because it practices idolatrous mysteries.

the Photic ones, such as the mysteries, the Eleusinian, the Orphic, the mysteries of Isis and whatever other mysteries, because these people believe they have borrowed elements from all these mysteries, which they use, and they reveal them progressively as the initiate ascends from one degree to the next.

As you know, the degrees of initiation number thirty-three in all. Someone at the first degree may perhaps not understand very much, but the further the initiation advances, the more it becomes intelligible within these pagan mysteries. And so, if an Orthodox Christian becomes a Freemason, he is an abomination.

What is striking is that they regard the man who goes there as defiled, and likewise anything else of the same kind, such as the Anastenaria, the fire-walkers. We go to watch the Anastenaria, and we become defiled, because what we have there is a remnant of the Orphic mysteries.

And in general, you have seen how much publicity is given when we revive old pagan customs, supposedly for the sake of tradition. If we take part in these pagan customs, then beyond any doubt we are an abomination.

It does not take much philosophizing to understand this. Remember, when the Hebrews were returning to the Land of Promise, how they were led astray and went and ate among a neighboring people, the Midianites, who drew them in. They ate of the sacrifices offered to Baal-Peor and fell into fornication. That is, they fell into idolatrous rites.

And God punished them severely. Something similar God says through the prophet Hosea, 9:10, He says: They went in to Baal-Peor and estranged themselves unto shame; they alienated themselves to things worthy of shame.

Of course, because, what shall I say to you, I am ashamed before your ears, I am ashamed, of the things that take place at certain festivals, where they display the organs of fertility, of nature, and they carry these organs around, and so on, to show fertility. It is horror; that is why God speaks of it.

"They went in to Baal-Peor," who is the god of fertility, "and they were alienated unto shame" — they became estranged from me — and they fell into things worthy of disgrace, and "the abominable became like the beloved"; that is, those who at first were beloved to me became these abominable ones. Do you see? Secondly, the abominable are those who engage in unnatural acts, sexual acts above all, and in this way they violate and offend nature itself. It is not that they violate and offend the laws of God; rather, they offend and violate nature itself.

Today these unnatural acts have reached such an extent and such shamelessness that we can say all of this constitutes a sign of the Last Things. Jerome says this, and he rests precisely upon the words of the Lord. The Lord Himself said: and as it was in the days of Lot, then, in Sodom and Gomorrah, so shall it be in the day when the Son of Man is revealed; when the Son of Man comes, when Christ comes, the same things will be taking place.

Of course there it has a broader character, that carelessness of the Sodomites; they planted, I do not know, they built, they traded, but they also lived in their sins. In other words, hedonism, that which our age has so much of, hedonism and the worship of the flesh to the point of perversion.

It is fearful, fearful, when Saint Jerome says, when the sin of homosexuality grows very great upon the earth, then Christ will come into the world. And this sin is continually being grafted and spreading among broad masses of people.

Take care, my dear ones, take care, my dear ones; may God protect us. Undoubtedly, those who listen to the word of God are, I believe, kept free from these sins. But may God protect us, and may God protect your children as well.

Yet all of these are counted among the abominable. Abominable, thirdly, are also those who place themselves in the service of the beast, or of the Antichrist, or of the False Prophet, such as trying to hold together a Christian identity and a Marxist one at the same time.

Whoever would want to be a Marxist in his conscience and a Christian in his conscience, this is an inconceivable thing, it is an inconceivable thing. The one is materialism and atheism, and the other is Christianity.

These two things, whoever would want to reconcile within himself and to live by them, that person enters into the service of the Antichrist, of the Beast, or of the false prophet. And so he too becomes abominable.

Fourth, the murderers. Who are the murderers here? "But for the cowardly and the unbelieving and the abominable and murderers." These are killers of every kind and every form. First of all, there is the common murderer. These are the ones who kill, who take the life of another human being. The common murderer, the common criminal. Second, there are all those plunderers and destroyers of peace, the ones who stir up war and bring about states of armed conflict.

There are those who kill themselves, the suicides. There are those who destroy the health of other people, so that those people die quickly, whether indirectly or directly, in order to make money. That is, they have profit before their eyes, and they take no account of the health of others, and the life of the other man, of other people, is cut short, for the sole purpose of putting money in their own pockets.

And fifth, all those who proceed to the abortion of unborn children. Of course, with all of these I have just mentioned, you will say to me, even the common murderers and these others, since nowadays we glorify the strongmen and cry 'long live the tough one,' why not? All of these have their reasons and their excuses and their positions. Especially the last case, the question of why an abortion is murder.

Why is an abortion murder? Quite simply: because once there is conception, there is a human being. How do you want to see the human being? Do you want to see him ready, whole, saying to you 'good morning, mama, good morning, papa,' and only then will he be a human being? When the future human being is already being formed, built, and structured within his mother's womb, is he not a human being? He is a whole human being, he is a complete human being, complete.

with this difference, that his fullness is not yet visible; but he is a complete human being, who will only take in nourishment in order to unfold. In every other respect he is potentially complete, complete, a complete human being. That is why we say: once there is conception, there is a human being. From the moment a human being is conceived in a woman's womb, he is a human being, from that very moment. So we could say, my dear ones, that abortions too are murder. The fifth category of sinners: 'And the cowardly, and the faithless, and the abominable, and the murderer, and the fornicator.' This is the immoral person. It is the one who engages in immorality of every kind, in fornication. And fornication is the name given to immorality before marriage. The arguments offered in its favor I have already told you earlier. 'I might lose my mind, I might suffer psychological harm,'

whether myself, or my child, or whatever else. No, my dear ones. Continence until the moment of marriage. Continence until the moment of marriage. This is what the word of God says. Every act outside of marriage is reckoned, is accounted as outside of marriage and before marriage, and is accounted as fornication. Then there is adultery, the sin that is committed with a third person.

which means that a marriage exists and the sin is committed with a third person, the one of course being graver than the other. It seems that in our day adultery has taken on frightening proportions, done for the sake of taste, for the sake of variety, on both sides: on the side of the man, who comes first historically, and on the side of the woman, because in this area too, out of feminist motives and out of lust, she wants to make herself equal to the man. There is homosexuality, and also every form and kind of sexual perversion.

All of these fall under the heading of 'and the fornicator.' 'Their portion is in the lake that burns with fire and brimstone, which is the second death.'

The sixth case is the sorcerer; 'and the sorcerer,' the one who practices sorcery. There are two readings of the text.

Literally, these are the poisoners, those who poison others; figuratively, they are the magicians and the enchanters. The enchanter is the magician. In the New Testament the word 'enchanter' is mentioned, which is why we have the verb 'to enchant,' that is, to bewitch.

And little by little the word came down to be said as 'enchantment,' 'charming,' 'a charm.' When we say 'let me charm you,' or 'the neighbor woman knows a charm,' it means this. It comes from enchantment, from the word 'enchanter,' enchantment, to enchant, that is, to bewitch. After this we have magic.

Indeed, the list of those occupied with magic and the circle of magic is long; its aspects are many, from the simple charming away of the evil eye with water and oil, or with coals, or with salt, all the way to spiritualism and the mediums, to the supposed undoing of spells, and as far as black magic, where one goes to work spells in order to destroy another person. All of these form a category that is not tolerated by God; it constitutes worship and the craft of the devil, and it is condemned by God.

On this point, Saint Cyril of Jerusalem calls this whole circle 'wicked craft.' Flee from wicked crafts, he says; keep far away from wicked crafts, for everything to do with magic is wicked craft. All of this, my beloved, Holy Scripture marks out for us in the following way. I'll take two or three cases from Holy Scripture, from the Old Testament, and one from the New. Deuteronomy 18:11-12: 'There shall not be found among you anyone who practices divination, a sorcerer, one who inquires of the dead.'

For everyone who does these things is an abomination to the Lord your God. There shall not be found among you, he says, among my own people, says God, and the people of God is the Church. In other words, you cannot be a Christian and at the same time be someone who tells fortunes, who dabbles in divination. And you know, divination goes as far as this: I'm climbing the stairs, and I notice which foot went first, the left one or the right one. I read an omen into it. I'm going up some staircase and it happens that my left foot steps up first. Ah, I say to myself, this isn't going to go well for me today.

Or my right foot landed first on the stairs, on the first step, so things will go well for me. These are the everyday things we live with, constantly. To the point of running around, chasing after revelations at the spiritualist tables and with the mediums.

A sorcerer: there must not be among you a single sorcerer, that is, a magician. 'One who consults the dead' is the spiritualist, because supposedly we summon the dead as spirits. 'For everyone who does these things is an abomination to the Lord your God.'

Because all these things, did you see the word 'abomination'? It is, he says, a loathsome thing. To God these are loathsome. And the book of Exodus 22:18 adds: 'You shall not suffer sorcerers to live,' that is, you shall not allow the sorcerers to live.

You shall utterly destroy them.

And the New Testament, in Second Timothy 3:13, notes, the Apostle Paul, evil men and impostors, because the magicians are evil men, evil men and magicians and impostors, will go on from bad to worse, deceiving and being deceived. Those who advance will go from bad to worse, the ones who deceive others and are themselves deceived as well.

Professor Bratsiotis, now reposed, notes in his book, in his commentary on the Apocalypse: Why then not also all the seducers, those harmful to their neighbour, who ply their charm — the charm of speech, of art, of the pen, of bodily grace, and so on.

Why, he asks, can they not also be considered sorcerers, those who employ speech, art, the pen, writing, and bodily beauty? Yes, my beloved, I must tell you this: the sorcerers of speech are the various demagogues, the manipulators, all those who lead innocent souls into corruption — sorcerers of the word.

The sorcery of art is the cinema, television, the theatre, dance, music, painting, when these draw people into sin. And this is enchantment, that is, sorcery. The sorcery of the pen is literature, philosophy, pornography. How many such things are written and sold as treatises, books, and the like, that drag people away and lead them far from the simplicity that is in Christ. These too are sorcerers of the pen. And they fall under the same category there, among the sorcerers. And as for bodily grace, you know it well.

It is fashion. All these fashion houses display fashion, they push fashion onto people, people want to live for fashion, and in this way souls and bodies are enticed and fall into sin. The beauty pageants — what are these beauty pageants, I ask you? They are a sorcery. What is nudism, I ask you? All these are sorceries that lead people far from God.

And finally, seventh, beloved, the last category of sinners is idolatry; their portion is in the lake that burns with fire and brimstone. What is idolatry? It is all those who, as the Apostle Paul writes in the first chapter to the Romans, revered and worshipped the creation rather than the Creator, and exchanged the truth of God for a lie. Romans 1:25. They are those who revered and worshipped the creation rather than God the Creator, and listen to this: they exchanged the truth of God for the lie.

So the spectrum of idolatry is very broad, both in the theoretical sense and in the practical sense. Now, what is the theoretical sense? The theoretical sense is the denial of God, of the true God.

It is the deifying of material goods, of ideas, of marriage, of the purpose of one's life. Do not these in turn constitute, we might say, the practical sense of idolatry as well? I would like to give you one point, only one point, only one point.

Because perhaps it surprised you — that marriage, yes, yes. When someone makes marriage the goal and places everything else in service of that goal. A small example, and you will fall from the clouds: when someone says, for instance, 'I steal in order to support my family' — and indeed the example is not my own, it belongs to an Orthodox foreigner — 'I steal in order to support my family,' and when they catch me and ask why I stole, I say plainly and with conviction in my argument, 'because I wanted to provide for my family.' The person who steals in order to provide for their family has made an idol of their family. Because I wanted to provide for my family.

Because he made his family the goal of his life. When a widowed woman has no money to feed her children and turns to prostitution, and if you ask her why you are doing this, she says, I am poor, what was I to do, father, how was I to feed my children? You see, she made an idol of her children. Do not be surprised; these attitudes are widespread. I am revealing them to you so that we may come out of an unsuspecting state, the assumption that we are somehow not idolaters. Let us come out of it, and begin to understand what it means to say, I am a keeper of the law of God and I am not an idolater. I told you what is remarkable, that they exchanged the truth of God for a lie. Do you know what this means? It means a false conception of God, everything from the denial of the knowledge of God to the distortion of it. That is what it means to alter, to change.

For we will either add foreign elements to the attributes of God, or we will take away, or we will add. And we will say, God is not like this, He is like that; if we say He is not this way but that way, and so on, this too is an alteration of the truth concerning God. I will repeat the phrase: they exchanged the truth of God for a lie.

These people accept chance — that is, if they buy lottery tickets, if I play the pools, I am an idolater. Yes, yes, yes. The ancient Greeks said something — it does not have very much to do with this, but it has one crucial word: 'men fashioned an idol of chance, for the sake of their own want of counsel.' So then they fashioned the idol of chance, the ancients said, the idol of chance. Yes, it is an idol, because if I believe in chance I do not believe in God. But can I believe in God and in chance? Either you will believe in God and in His providence, that He sees all things, or you will believe in chance. Chance would mean a region of the universe where neither the knowledge nor the presence of God prevails. That is what chance means. Do you accept this? Then it means you diminish God. Then it means you exchange the truth of God for a lie.

Spontaneous generation — when someone says that the world came to be on its own, that human beings came to be on their own — the spontaneous generation of living beings, that is, of man and of living creatures. The eternity of matter, which materialism asserts, that matter existed, exists, and will exist, an eternal fire. The omnipotence of man, the grandeur of man's works — all these constitute idolatry. All these constitute an alteration of the truth of God into a lie, and consequently the worship of the idol of God, which is the creation. Listen to what I said: the idol of God is the creation. Why? The Apostle Paul says it — that His eternity, His eternal nature, His wisdom, all these are mirrored within the creation.

You ought to behold these things and lift your eyes up toward God. When you say that the wisdom of God is not God but that nature itself is the wisdom, then it means the idol of God — the creation, which displays the wisdom of God, displays the power of God. Then it means you worship the idol of God, which is the creation.

It is not by chance, my beloved, that Saint John the Evangelist seals his most theological epistle, his first epistle, with this phrase: 'Little children, keep yourselves from idols.' Little ones, says Saint John, keep yourselves from the idols. 'And to all liars.' This 'and to all liars,' my beloved, is a general designation for the seven preceding sins, the seven great categories of sinners. These seven categories are all included there — 'and to all liars,' to all the false. What does this mean, 'to all liars,' in a single word, to all the false? They are called false because they pursued and committed, yes committed—

By their actions they gave substance to what has no being, to what does not exist, to what is not true; they made real that which was not true, that which is falsehood. Sin in general is called falsehood because it stands against the truth, and the truth is virtue, the good, and Christ.

It is noteworthy that both the lie and the truth, in the holy Evangelist John, are not written in an intellectualist sense, as with the Greeks where we say 'I tell a lie,' but in the experiential sense, which means 'I do the lie' or 'I do the truth.'

He says in the Apocalypse: 'and whosoever loveth and maketh a lie.' The one who loves and does the lie. And in his Gospel, at 3:21, he says: 'but he that doeth the truth cometh to the light.' He does the truth, he makes the truth. The lot of all these people, my beloved, is 'in the lake that burns with fire and brimstone, which is the second death.'

It is an image of Hell, and it is identified with what the Lord said about the Gehenna of fire. The word 'lake,' by a figure of speech, means a gathering together of any liquid. And so it is that enclosed space within which the boiling sulphur moves.

It is an image, the image of the burning lake of brimstone that Isaiah speaks of, when he says that the wrath of the Lord is like a ravine, that is, like a hollow, like a lake burning with brimstone, in Isaiah 30:33. And from the punishment of Sodom as well, where the Lord rained down upon Sodom and Gomorrah brimstone and fire from the Lord out of heaven, we have the historical type of hell.

What matters is that Hell is the second death, that is, the eternal separation of man from God. Hell, my dear ones, is a reality, and if we do not want to go there, we will follow what Saint Silouan the Athonite says: Keep your mind in Hades and do not despair.

Εκεί ο Χριστός θα δώσει στον διψώντα και στον νικώντα την αιώνια ζωή. Υπάρχουν όμως και οι άλλες όψεις. Εκείνη που δείχνει πως θα τιμωρηθούν οι αμαρτωλοί. Τοις δε δειλοίς, αυτό το δε συνδέει το ένα με το άλλο, δηλαδή τις δύο αυτές όψεις. Τοις δε δειλοίς και απίστοις και εβδελυγμένοις και φονεύσιν και πόρνοις και φαρμακοίς και ειδωλολάτραις και πάσι τοις ψευδέσιν, το μέρος αυτών εν τη λίμνη τη καιομένη εν πυρί και θείω, ο εστιν ο θάνατος ο δεύτερος.

Δηλαδή, για αυτούς καθορίζει περιληπτικά ο Κύριος εδώ, ότι η θέσις των είναι η αιώνια Κόλαση.

Αξίζει να αναλύσουμε τα χαρακτηριστικά στοιχεία αυτών των αμαρτωλών, και τούτο για να αναγνωρίζουμε βαθύτερα το κακό και να το αποφύγουμε. Πάντως, σας ξαναλέγω, κοινή κατάληξη σε όλους αυτούς είναι η αιώνια Κόλαση, ο δεύτερος θάνατος. Ό,τι και να αναλύσουμε, πάντα θα λέμε, αυτός, αυτή η κατηγορία είναι για την αιώνια Κόλαση.

Και πρώτα-πρώτα είναι η δειλία. Τοις δε δειλοίς και απίστοις και εβδελυγμένοις. Σας κάνει εντύπωση, αγαπητοί μου, ότι προηγείται η δειλία όλων των άλλων αμαρτημάτων και θα μπορούσατε να φανταστείτε ποτέ ότι η δειλία θα μπορούσε να αποτελεί βαρύ αμάρτημα και δη στη σειρά το πρώτο;

Θα μπορούσατε αυτό να το φανταστείτε; Εάν τώρα το αναλύσουμε, πιστεύω να δικαιώσετε το γιατί η δειλία είναι βαρύ αμάρτημα.

Καταρχάς, πρέπει να πούμε ότι από τη δειλία πάσχουν πολλοί πιστοί μας.

Σας παρακαλώ αυτό το σημείο να το θυμάσαστε. Να το θυμάμαι και εγώ για τον εαυτό μου. Δεν ξέρω αύριο τι έρχεται. Δεν ξέρω αύριο τι θα υπάρχει. Δεν ξέρω πού θα βρίσκουμε Και δεν ξέρω τι δειλία μπορεί να δείξουν.

Δεν το ξέρω. Δεν προεξοφλά ποτέ κανείς το μέλλον σε τέτοια θέματα. Ποτέ. Εκείνος ο οποίος προεξοφλά το μέλλον ότι θα είναι γενναίος, δεν ξέρει τίποτε. Μάλιστα χαρακτηριστικός θα σας έλεγα, αναφέρεται στο Μαρτυρολόγιο του Αγίου Πολυκάρπου, Επισκόπου Σμύρνης, μια ιστορία, ένα περιστατικό για κάποιον Κόιντον που είχε έλθει από το εσωτερικό της Μικράς Ασίας, εις την Σμύρνη, με καμιά, με μια δωδεκαριά πιστούς χριστιανούς, αποφασισμένοι όλοι να μαρτυρήσουν. Είναι εκείνο που λέει κανείς, θα πάω να γίνω μάρτυρας. Κάτσε καλά, πας να γίνεις μάρτυρας; Την ίδιαν εποχή, διότι ο συντάκτης της βιογραφίας αυτής, του μαρτυρολογίου του Αγίου Πολυκάρπου, γράφει βεβαίως το μαρτυρολόγιο του Αγίου Πολυκάρπου, γράφει και την ιστορία του Κοίντου αυτού, την ίδια στιγ

Ανάληψη, Αυτή είναι η εντολή του Κυρίου μας, ο Άγιος Πολύκαρπος, και όταν ήρθε η ώρα να συλληφθεί, συλληφθείς, δεν ηρνήθη τον Χριστόν. Ο άλλος, ο Κόιντος, γι' αυτό και αναφέρει το περιστατικό αυτό ο βιογράφος, με αυτούς τους κάπου δώδεκα, σαν να ήσαν στα μίλια, με καύχηση, υπερηφάνεια, λέγοντες ότι θα μαρτυρήσουν για τον Χριστό, πήγαν λοιπόν και λένε, ξέρετε, είμαστε χριστιανοί, βεβαίως τους συνέλαβαν αμέσως, τους οδήγησαν στην φυλακή και ορίστηκε να ριχθούν στα θηρία. Όταν οδηγήθηκαν στο θέατρο για να ριχθούν στα θηρία, στο στάδιο, εδειλίασαν αγαπητοί μου και εθυσίασαν εις τα είδωλα. Και τον φέρει το περιστατικό αυτό ο συγγραφεύς, ο βιογράφος, για να δείξει πόσο απονενοημένο πράγμα είναι το να καυχάται κανείς ότι δεν είναι δειλός και να παρουσιάζει παλικαρισμούς

και να λέγει ότι εγώ, εγώ να δειλιάσω; Μιλάμε με μεγάλη κουβέντα γι' αυτήν, δεν ξέρω τι θα κάνω, δεν ξέρετε τι θα γίνει. Σε μια στιγμή δειλίας, συγγνώμη, εκείνους που χαρακτηρίζουμε δειλούς, σε μια στιγμή μπορεί να γίνουν λεοντάρια.

Και εκείνοι που μπορεί να εμφανίζονται λεοντάρια, να φανούν δειλότατοι και να υποχωρήσουν. Πάντως πρέπει να σας πω ότι κρίνοντες έτσι γενικά τους χριστιανούς μας, μας καταλαμβάνει η δειλία όλους μας, λίγο ή πολύ, πρέπει να σας το πω αυτό.

Κάτι που έρχεται σαν σύννεφο και μας καλύπτει όλους τους πιστούς είναι η δειλία και φαίνεται στην ίδια τη ζωή μας όπως θα το δείτε αναλυόμενο το θέμα. Ο δειλός τι είναι; Ο δειλός είναι ο αντιτιθέμενος εις τον αγωνιζόμενο και εις τον νικώντα.

Προηγουμένως τι είπε, ότι εκείνος που διψά και εκείνος που αγωνίζεται και νικά να έρθει να του δώσω το νερό της ζωής. Ο δειλός τι είναι; Τοις δε δειλοίς, σημαίνει, είναι εκείνος ο οποίος δεν αναλαμβάνει τον πνευματικό του αγώνα επειδή τον βρίσκει βαρύν, δυσκατόρθωτον, αλλά προπαντός να φοβείται τις αντίθεες δυνάμεις, προπαντός αυτό. Δηλαδή, για να καταλάβετε, ότι έρχεται σε αντίθεση από εκείνο που πιστεύει, φοβείται να το αντιμετωπίσει και τελικά προδίδει εκείνο που πιστεύει ένεκα της δειλίας.

Ακόμα είναι η δειλία, όπως σας είπα, της πίστεως σε καιρό διωγμού. Ο διωγμός βέβαια παίρνει μια μεγάλη κλιμάκωση.

Μην ξεχνάμε ότι το Ευαγγέλιο και στις πιο χρυσές εποχές του είχε το διωγμό του. Διότι είναι στη φύση του μέσα να υπάρχει ο διωγμός. Ευαγγέλιο που δεν έχει διωγμό δεν είναι γνήσιο. Θα το πω άλλη μια φορά, είναι στη φύση του Ευαγγελίου να διώκεται, αλλιώτικα θα έπρεπε να διεψεύστη ο ίδιος ο Λόγος του Θεού.

Λέγει Απόστολος Παύλος, ότι πάντες οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται. Απ' τη στιγμή που παίρνεις την απόφαση να ζήσεις ευσεβή ζωή, θα υποστείς διωγμόν. Είδατε τι λέγει, πάντες οι θέλοντες ευσεβώς ζην διωχθήσονται, και ο Κύριος αφιερώνει τον τελευταίο του μακαρισμό σε εκείνους οι οποίοι θα διωχθούν.

Λέγει: Μακάριοι είσαστε, ευτυχισμένοι είσαστε, όταν σας διώξουν, όταν θα βγάλουν λόγια πονηρά για σας, πονηρά ε, ρήματα πονηρά, θα πουν ότι αυτός είναι τέτοιος και τέτοιος και τέτοιος. Μη φοβηθείτε, τα ίδια έκαναν και εις τους προφήτες. Οι προφήτες, παρακαλώ, δε ζήσαν σε κάποιες εποχές, όχι όλοι, καλές, άλλοι σε πολύ δύσκολες εποχές, στην Παλαιά Διαθήκη.

Πέστε μου, ποιος προφήτης δεν διώχθηκε. Αν σας πω και αυτός ο Μωυσής ακόμη εκινδύνευσε να λιντσαριστεί από τους Εβραίους, που θέλησαν να γυρίσουν πίσω στην Αίγυπτο. Και έπεσε, μόλις πρόλαβε, μόλις πρόλαβε ο Μωυσής, ο Μωυσής, ο ηγέτης και προφήτης, πρόλαβε μαζί με τον αδελφό του Ααρών, πήγαν στη σκηνή του μαρτυρίου να κρυφθούν, από το κινδυνευόμενο πλήγμα τους. Και εκεί κατέβηκε αμέσως η Θεοτόκος και τους έκανε πέρα τους διώκοντας και λέγει ο Θεός, ήλθε η ώρα όλους αυτούς να τους καταστρέψω. Δεν υπάρχει κανείς που να θέλησε να ζήσει ζωή Θεού, ζωή ευσεβείας και να μην διώχθηκε. Να το ξέρετε δηλαδή αυτό. Ευαγγέλιο που δεν διώκεται δεν είναι γνήσιο.

Άρα, άρα, θα λέγαμε, ότι πάντοτε υπάρχει ο διωγμός του Ευαγγελίου. Πού, από πού; Από την ειρωνεία, τη χλεύη, τις αντιθέσεις των οικείων μας. Δεν διαψεύδεται η Αγία Γραφή όταν λέει, και εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί αυτού.

Ο Κύριος περιφραστικά πώς απάνω σε αυτό είπε, θα στραφεί λέει η μάνα σου εναντίον σου, ο πατέρας σου, ο πατέρας εναντίον του γιου και ο γιος εναντίον του πατέρα. Όλα θα τα δείχνουν, διωγμών, μέχρι το σημείο του μαρτυρίου του αίματος. Ολόκληρη αυτή η κλιμάκωση είναι ένα μαρτύριο. Ε, λοιπόν, αγαπητοί, η δειλία, σε οποιοδήποτε σημείο αυτής της κλιμακώσεως βρίσκεται η εποχή σου, εάν δείξεις τη δειλία, τότε ανήκεις στην κατηγορία που λέγει,

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι το θέμα της δειλίας είναι μεγάλο πράγμα. Βλέπετε, το παιδί πάει στο σχολείο και τον κοροϊδεύουν οι συμμαθητές του, επειδή κάνει τον σταυρό του, επειδή πηγαίνει στην εκκλησία, επειδή πηγαίνει στο κατηχητικό σχολείο, και να γυρίσει σπίτι και να πει, δεν ξαναπάω στην εκκλησία, δεν κάνω το σταυρό μου. Γιατί παιδάκι μου, να λέγουν οι γονείς; Διότι με κοροϊδεύουν τα παιδιά.

Δειλία, ακούσατε, δειλία, να μας φυλάξουμε. Ακόμα σε δύσκολες στιγμές είναι η δειλία προ ανθρωπίνων δικαστηρίων και βασανιστηρίων, νομίζετε ότι όσοι ήχθησαν αυτοί οι χριστιανοί μπροστά σε βασιλείς και ηγεμόνες, ενώπιον Κυρίου, και εκεί θα δώσετε λέει λόγο, θα ζητήσουν απολογία, όσοι ήχθησαν, οδηγήθησαν μπροστά σε δικαστήρια και ηγεμόνες, όλοι αυτοί έδωσαν την καλή ομολογία.

Έτσι νομίζετε; Όχι, δεν είναι έτσι αγαπητοί. Υπήρξαν και εκείνοι οι οποίοι εγκατέλειψαν τον αγώνα από δειλία, εθυσίασαν εις τα είδωλα, είναι οι μελανές μορφές των χριστιανών μας, γι' αυτό λέγει ο Απόστολος Παύλος πάνω σ' αυτό,

Μη ουν επαισχυνθής το μαρτύριον του Κυρίου ημών, μηδέ εμέ τον δέσμιον αυτού, αλλά συγκακοπάθησον τω Ευαγγελίω, Ευαγγελίω κατά δύναμιν Θεού, γράφει στον Τιμόθεο, Β΄, 2,67 Μη λοιπόν ντραπείς το μαρτύριο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, δηλαδή την μαρτυρία, αλλά και το σταυρό του, λέει ο Άγιος Κύριλλος πάνω σε αυτό, Γιατί, ξέρετε, τώρα ο Σταυρός, τέλος πάντων, καθιερώθηκε, όπως να το κάνουμε, καθιερώθηκε.

Υπήρξε εποχή που εθεωρείτο αντικείμενον χλεύης, λέει ο Άγιος Κύριλλος, ντρέπεσαι να κάνεις το Σταυρό σου. Γιατί να ντραπείς; Επειδή εθεωρείτο το όργανον, επί του οποίου εθανατούντο οι εγκληματίες, οι κακούργοι.

Αν ο Χριστός, λέγει, δεν είχε αναστηθεί, να ντραπώ να κάνω το Σταυρό μου. Αφού ο Χριστός αναστήθη, θα κάνω το σταυρό μου, γιατί ναι σταυρώθηκε ο Χριστός, αλλά αναστήθηκε, δεν πρέπει να κάνουμε το σταυρό μου;

Αυτό είναι το μεγάλο πράγμα, γι' αυτό λέγει μην φοβηθείς, μην ντραπείς, να δώσεις τη μαρτυρία σου για τον Κύριον Ιησού Χριστόν, αλλά και το σταυρό του. Αλλά και το μαρτύριο που θα σε καλέσει ο Χριστός να υποστείς, μη ντραπείς, διότι εκείνος που υφίσταται το μαρτύριον εξευτελίζεται, σας θυμίζω, όχι μακρός χρόνος, μόλις αν πάμε 150 χρόνια πίσω, το μαρτύριο του Αγίου Γεδεών, του εν Τυρνάβω μαρτυρήσαντος, ο οποίος εμαρτύρησε, θα λέγαμε, περίπου 20 αιώνες μετά Χριστόν, περίπου, ας το πούμε έτσι.

Το μαρτύριό του φως ήταν, 30 Δεκεμβρίου γιορτάζουμε, τον έγδυσαν, του βάλαν μια αντεριά από πρόβατο με τις σκυλιές επάνω στο κεφάλι του, γυμνός, και τον έβαλαν ανάστροφα σαν ένα γάιδαρο και τον περιέφεραν μέσα στον Τύρναβο στους δρόμους για διαπόμπευση, διότι εκείνος ο οποίος θα υποστεί το μαρτύριο διαπομπεύεται, γι' αυτό λέγει εδώ ο Απόστολος Μη ουν επαισχυνθής, μη ντραπείς, μηδέ εμέ τον δέσμιον αυτού, ούτε εμένα που είμαι τώρα φυλακισμένος στη Ρώμη, για λογαριασμό του Κυρίου μας Ιησού, μη με ντραπείς ούτε εμένα, αλλά συγκακοπάθησον τω Ευαγγελίω, κοιτάξτε τι βάζει, συγκακοπάθησον, γιατί βάζει την πρόθεση συν, για να δείξει ότι το Ευαγγέλιο ήδη κακοπαθεί,

Είναι αυτό που σας είπα, Ευαγγέλιο μαρτυρικό. Πρέπει λοιπόν, αφού το Ευαγγέλιο διαδιδόμενο υφίσταται μαρτύριον, κακοπάθεια. Εσύ κηρύσσοντας το Ευαγγέλιο, φρόντισε να συγκακοπαθήσεις με το Ευαγγέλιο. Ωραίο αυτό ε, να συγκακοπαθήσω με το Ευαγγέλιο.

Κατά δύναμιν Θεού. Ου γαρ έδωκεν ημίν ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού. Διότι ο Θεός δεν μας έχει δώσει πνεύμα δειλίας, αλλά πνεύμα δυνάμεως, πνεύμα αγάπης, πνεύμα σωφρονισμού.

Όλως θα λέγαμε, είναι η δειλία σταυρικού Ευαγγελίου και η αγάπη προς την κοσμική ζωή. Το Ευαγγέλιο είναι σταυρικό. Δεν συμφωνείτε; Ανοίξατε το να δούμε. Λέει τόσα πράγματα που δείχνουν τη σταυρικότητά του, που δείχνουν την κακοπάθειά του. Φοβείσαι να το εφαρμόσεις, αδελφέ μου, γιατί φοβείσαι; Διότι θέλεις τις ηδονές του κόσμου. Τι είσαι λοιπόν; Είσαι δειλός. Είναι μια δειλία μπροστά στην πνευματική ζωή. Φοβάσαι την πνευματική ζωή. Τέτοιους χριστιανούς έχουμε πολλούς, αγαπητοί. Πρέπει να σας το πω, με λύπη το λέω αυτό.

Πάνω σε αυτό γράφει ο Αρέθας. Δειλούς καλεί τους εκουσίως ασθενεία προς τα απολαυστικά του παρόντος αιώνος αποκλίναντας. Εκείνοι που θεληματικά παρουσιάζουν μια ασθενή βούληση και οίτινες τρέφονται προς τα απολαυστικά και ηδονιστικά του αιώνος τούτου.

Δειλία Γιατί δεν μένεις εγκρατής, αδελφέ μου; Γιατί τρέχεις στις ανηθικότητες και δεν μένεις εγκρατής; Φοβάσαι; Γιατί φοβάσαι; Θα σας το πει, μην αρρωστήσω, μην τρελαθώ, λέγει. Ακούστε, μην τρελαθώ. Και οι γονείς σπρώχουν τα παιδιά τους στην ανηθικότητα, μην τρελαθούν μένοντας εγκρατή, τα σπρώχουν στην κοσμική ζωή, μη τυχόν γίνουν υποχόνδρια, μήπως γίνουν μελαγχολικά, μήπως γίνουνε ψυχοπαθείς τα παιδιά τους, αν δεν βγουν έξω να ξεσκάσουν. Θα ξεσκάσουν, θα ξεσκάσουν, αλλά θα ξεσκάσουν στην κοσμική ζωή. Αυτό είναι δειλία, αγαπητοί μου. Δεύτερα, της δε δειλής και απίστης, είναι η απιστία.

Όπως βλέπουμε εδώ, το θέμα της πίστεως ή απιστίας έχει δύο όψεις. Η μία όψη είναι η αναξιοπιστία στη Θεία Κλήση. Εκείνοι που εκκλήθησαν από τον Χριστόν, κατά το αξίως περιπατήσαι της κλήσεως ης εκλήθητε, που λέγει Εφεσίους 4,1 ο Απόστολος Παύλος, και να εκπίπτουν, να εκπίπτουν, αγαπητοί μου, αυτής της κλήσεως.

Από τι; Από διαφόρους λόγους, και τελικά αναφέρονται αναξιόπιστοι αυτοί.

Το βάπτισμά μας, όπως ξέρετε, είναι μια θεία κλήσις. Και όταν δεν ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις του Αγίου Βαπτίσματος, είναι μια αναξιοπιστία. Λέμε, δεν δίνω πίστη σε αυτόν τον άνθρωπο, δηλαδή είναι αναξιόπιστος.

Από εμπορικής πλευράς το λέμε πολλές φορές. Βλέπετε ότι αυτή η αναξιοπιστία είναι ένα σημαντικό πράγμα. Ακόμα, αναξιοπιστία είναι όταν αναλάβουμε ευθύνες θείας οικονομίας, δηλαδή όπως είναι η ιεροσύνη ή άλλα διακονήματα μέσα στην Εκκλησία.

Τι λέγει εκεί ο Απόστολος Παύλος; Είμεθα διάκονοι, λέει, μυστηρίων Θεού, είμεθα διαχειρισταί, οικονόμοι διαχειρισταί μυστηρίων Θεού. Εάν λοιπόν κάποιος ανέλαβε να είναι ιερεύς, ο ομιλητής του Λόγου του Θεού, λειτουργός του Θεού, κατηχητής, λαϊκός ακόμη, οποιοδήποτε διακόνημα, Και δεν φανεί, δεν φανεί σωστός απέναντι στη διακονία του, αυτός είναι άπιστος, δηλαδή αναξιόπιστος.

Ακούστε πώς το λέγει αυτό σε μια παραβολή του ο Κύριος, Λουκάς 12,42. Δηλαδή, ποιος άραγε θα είναι εκείνος, ο φρόνιμος και πιστός οικονόμος, δηλαδή ο αξιόπιστος, τον οποίον θα καταστήσει ο Κύριός του, επάνω στα υπάρχοντά του, επάνω στο έχει του, στο είναι του, που είναι η Εκκλησία, που είναι η Εκκλησία, αυτή είναι η θεραπεία, Που είναι η Εκκλησία, και τον κάνει τον άλλον να είναι ο υπεύθυνος σε έναν τομέα μέσα στην Εκκλησία.

Εάν δεν φανεί αξιόπιστος, τι λόγο θα δώσουμε εμείς οι ιερείς, τι λόγο θα δώσουμε αγαπητοί μου εμείς οι ιερείς, έναντι του Θεού; Κατά πόσο ποιμάναμε θεοφιλώς ή όχι το ποίμνιό του, εάν φανήκαμε αξιόπιστοι, εάν φανήκαμε φρόνιμοι οικονόμοι του, διαχειριστές του ή όχι.

Πολλές φορές το σκέπτομαι αυτό και λέγω να μας ελεήσει ο Θεός, να μας ελεήσει, παραλείψεις, παραβάσεις, πλήθος, πλήθος. Ο Κύριος να μας βοηθήσει, να μας ελεήσει, τουλάχιστον να καταλαβαίνουμε έστω στοιχειωδώς, να μπορούμε να δείξουμε αξιοπιστία.

Να σταθούμε πιστοί οικονόμοι όσο μας είναι τούτο δυνατόν, και να εύχεστε κι εσείς για μας παρακαλώ. Να εύχεστε, γιατί το λέει κάπου ο Απόστολος Παύλος, τι άλλο λέγει θα θέλατε να είμεθα, παρά να είμεθα πιστοί οικονόμοι μυστηρίων Θεού, διότι το ζητάει από το λαό να βρεθούν πιστοί, οι Απόστολοι, να βρεθούν πιστοί οικονόμοι μυστηρίων Θεού.

Είναι όμως και η άλλη όψις, στο θέμα άπιστος, είναι οι κοινοί άπιστοι, είναι εκείνοι οι οποίοι απιστούν στο θεανθρώπινο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Γιατί, αν το θέλετε, βλέπετε μένω συνεχώς στον Ιησού Χριστό, διότι τον Θεόν πολλοί δεν τον αρνούνται.

Άλλο τι κατασκευάζουν, έναν θεό στα μέτρα τους, όπως τον κρύμουν, έναν θεό μάλιστα έναντι του οποίου, σαν να μην αισθανόμεθα καμίαν ευθύνη. Δεν μας βλέπει, ζουν σε έναν δεϊσμό, δηλαδή έναν δεϊστικόν Θεόν, δεν εξηγώ πιο πολύ, ένας Θεός ο οποίος δεν έχει σχέση με τη δημιουργία του, ούτε με τους ανθρώπους, δεν ασχολείται, κάθεται σε μια μακαριότητά του ο Θεός και δεν έχει καμία σχέση με τη δημιουργία του, οι άνθρωποι μπορούν να το σκέφτονται και τίποτε άλλο, ούτε μία ευθύνη έναντι ενός τέτοιου δεϊστικού Θεού, δεϊσμός, Καμία ευθύνη.

Λοιπόν, έναντι του Θεού υπάρχει μία στάση και μία πίστη. Δεν είναι αυτό, δεν είναι. Το κριτήριο της πίστεως είναι το θεανθρώπινο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Το ακούσατε; Αυτό είναι το κριτήριο της αληθούς πίστεως.

Τι λοιπόν απιστούν; Το φάσμα αυτής της απιστίας ξεκινάει. Φάσμα, ευρύ φάσμα ξεκινάει. Από την αθέτηση κάποιων σημείων από τα Λόγια του Χριστού, έως την πλήρη αθεΐα. Όταν σου πει κάποιος, αυτό στην Αγία Γραφή δεν το δέχομαι. Αυτό είναι υπερβολικό. Αυτό δεν είναι γραμμένο για μένα, είναι για τους μοναχούς, επί παραδείγματος, για τους κληρικούς. Δεν είναι για μένα.

Όταν έχει αυτές τις αντιρρήσεις, σημαίνει, αυτός δεν πιστεύει. Από αυτό το σημείο της αμφισβητήσεως, κάποιων σημείων του Λόγου του Θεού, μέχρι την πλήρη αθεΐα, σε όλο αυτό το φάσμα, σε όποιο σημείο και αν βρίσκεται αυτός ο άνθρωπος, είναι και θα κριθεί.

Τρίτος, της δε δειλής και απίστης και εβδελυγμένης, ποιοι είναι αυτή η εβδελυγμένη, καταλάβετε ότι σιχαμένη. Προσέξτε εδώ. Σας παρακαλώ αυτό το σημείο, δηλαδή αυτή την περίπτωση ανθρώπων να την προσέξουμε. Ο εβδελυγμένος είναι αυτός που έχει απάνω του βδέλυγμα, σίχαμα. Αυτό που λέμε τον σιχαίνομαι αυτόν τον άνθρωπο. Τον σιχαίνομαι. Δηλαδή θα το μεταφράσουμε έτσι. Οι σιχαμένοι. Ποιοι είναι αυτοί οι σιχαμένοι. Τον χαρακτηρισμό τον δίδει ο Θεός. Δεν μπορώ ακόμα να πω τον άλλο ότι είναι σιχαμένος. Τον χαρακτηρισμό τον δίδει ο Θεός. Ποιος είναι ο σιχαμένος. Είναι εκείνος ο οποίος έχει βρώμικα ρούχα. Είναι άπλυτος. Ποιος είναι αυτός ο σιχαμένος. Ακούστε αγαπητοί μου. Υπάρχουν οι εξής έννοιες εβδελυγμένου ανθρώπου. Σιχαμένος. Η πρώτη. Όταν ο πιστός άνθρωπος, ο βαφτισμένος, καταφρονεί τον Θεό και έλθει σε επαφή με την ειδωλολατρία ή τα ειδωλολατρικά έθιμα. Αυτός είναι σιχαμένος. Διότι η ειδωλολατρία

Η ειδωλολατρία είναι βδέλυγμα, είναι σίχαμα. Ο Θεός απεχθάνεται, σιχαίνεται την ειδωλολατρία. Συνεπώς, ο μετερχόμενος ειδωλολατρία είναι βδελυγμένος, είναι σιχαμένος. Αλλά για να το προσέξουμε, εάν κανείς βαπτίστηκε Χριστιανός Ορθόδοξος και γίνεται μασόνος, εφόσον η μασονία είναι άλλη θρησκεία και ειδωλολατρική, διότι μετέρχεται μυστήρια ειδωλολατρία.

Φωτικά, όπως είναι τα μυστήρια, τα Ελευσίνια, τα Ορφικά, τα μυστήρια της Ίσιδος και ό,τι άλλα μυστήρια, διότι θεωρούν αυτοί οι άνθρωποι ότι έχουν δανειστεί από όλα αυτά τα μυστήρια στοιχεία, τα οποία χρησιμοποιούν, αποκαλύπτουν δε προοδευτικά στην ανάβαση του μυουμένου από βαθμό σε βαθμό.

Όλοι δε οι βαθμοί μυήσεως, το ξέρετε, είναι 33. Μπορεί ίσως του πρώτου βαθμού να μην καταλαβαίνει πολλά πράγματα, αλλά όσο προχωρεί η μύηση, τόσο περισσότερο είναι κατανοητή αυτή η μύηση πια μέσα στα μυστήρια τα ειδωλολατρικά. Έτσι, αν κάποιος χριστιανός ορθόδοξος γίνει μασόνος, είναι εβδελυγμένος.

Το αστείο είναι ότι θεωρούν ο άνθρωπος που πηγαίνει είναι εβδελυγμένος, ακόμη ό,τι άλλο, όπως είναι οι αναστενάρηδες· πηγαίνουμε να δούμε τους αναστενάρηδες, είμεθα εβδελυγμένοι, διότι εκεί έχουμε ένα κατάλοιπο των ορφικών μυστηρίων.

Και γενικά είδατε πόση διαφήμιση γίνεται όταν κάνουμε δήθεν τάχα για την παράδοση αναβίωση παλιών ειδωλολατρικών εθίμων. Εάν μετέχουμε σε αυτά τα έθιμα τα ειδωλολατρικά, αναμφισβήτητα, είμεθα εβδελυγμένοι.

Δεν θέλει πιο πολύ φιλοσοφητήριο να καταλάβουμε. Θυμηθείτε, όταν οι Εβραίοι επιστρέφουν εις την Γη της Επαγγελίας, πως πλανήθηκαν και πήγαν και έφαγαν σε γειτονικό τους λαό, στους Μαδιανίτες, που τους παρέσυραν, έφαγαν θυσίες που προσεφέρονταν στον Βεελφεγόρ και έπεσαν στην Πορνεία. Έπεσαν δηλαδή σε τελετές ειδωλολατρικές.

και ο Θεός τους τιμώρησε σκληρά. Κάτι ανάλογο λέγει ο Θεός διά του προφήτου Ωσηέ, 9,10, λέγει· Αυτοί εισήλθον προς τον Βεελφεγώρ και απηλλοτριώθησαν εις αισχύνην, αποξενώθηκαν σε πράγματα που είναι άξια ντροπής.

Δεν βέβαια, διότι, όταν, τι να σας τα πω, ντρέπομαι τα αυτιά σας, ντρέπομαι, αυτά που γίνονται σε κάποια πανηγύρια, για να δείξουν τα όργανα της γονιμότητας, της φύσεως, και τα περιφέρουν τα όργανα αυτά, εδία και τα λοιπά, για να δείξουν τη γονιμότητα, φρίκη, γι' αυτό τα λέει ο Θεός.

Εισήλθον προς τον Βεελφεγώρ, που είναι ο θεός της γονιμότητος, και απηλλοτριώθησαν εις αισχύνην, αποξενώθηκαν από μένα, και έπεσαν σε πράγματα τα οποία είναι άξια εντροπής, και εγένοντο οι εβδελυγμένοι ως οι αγαπημένοι, δηλαδή έγιναν οι εβδελυγμένοι αυτοί, που πρώτα για μένα ήσαν οι αγαπημένοι. Βλέπετε; Δεύτερον, εβδελυγμένοι είναι όσοι μετέρχονται παραφύσιν πράξεις, Πράξεις γενετήσιες κυρίως, και με τον τρόπον αυτόν κακοποιούν και προσβάλλουν την ίδια τη φύση· όχι κακοποιούν και προσβάλλουν τους νόμους του Θεού, αλλά προσβάλλουν και κακοποιούν την ίδια τη φύση.

Σήμερα οι παραφύσιν πράξεις έχουν φτάσει σε τέτοια έκταση και σε τέτοια αναισχυντία, που μπορούμε να πούμε, αποτελούν όλα αυτά ένα σημάδι των εσχάτων. Το λέγει αυτό ο Ιερόνυμος, και στηρίζεται πάνω ακριβώς τους λόγους του Κυρίου Ο ίδιος ο Κύριος είπε· και καθώς εγένετο εν ταις ημέραις Λωτ, τότε, στα Σόδομα και στα Γόμορρα, Κατά τα αυτά έσται, τα ίδια θα γίνουν, η ημέρα ο Υιός του Ανθρώπου αποκαλύπτεται, όταν θα έρθει ο Υιός του Ανθρώπου, θα έρθει ο Χριστός, τα ίδια πράγματα θα γίνονται.

Βέβαια εκεί έχει ευρύτερο χαρακτήρα, εκείνη την ξεγνοιασιά των Σοδομιτών· φύτευαν, ξέρω εγώ, οικοδομούσαν, εμπορευόντουσαν, αλλά και ζούσαν και τις αμαρτίες τους. Δηλαδή με άλλα λόγια, ευδαιμονισμός, αυτό που έχει τόσο πολύ η εποχή μας, ευδαιμονισμός και σαρκολατρία σε βαθμό διαστροφής.

Φοβερό, φοβερό, όταν λέγει, λέει ο Άγιος Ιερώνυμος, όταν θα γίνει το αμάρτημα, λέει, της ομοφυλοφιλίας πολύ πάνω στη γη, τότε θα έρθει ο Χριστός στον κόσμο. Και το αμάρτημα αυτό μπολιάζεται διαρκώς και επεκτείνεται σε ευρείες μάζες.

Προσέξτε αγαπητοί μου, προσέξτε αγαπητοί μου, να μας φυλάει ο Θεός. Αναμφισβήτητα αυτοί που ακούνε λόγο Θεού είναι απαλλαγμένοι πιστεύω από αυτά τα αμαρτήματα. Αλλά να μας φυλάξει ο Θεός, να φυλάξει ο Θεός και τα παιδιά σας.

Ωστόσο όλοι αυτοί θεωρούνται εβδελυγμένοι. Εβδελυγμένοι, τρίτον, είναι και όσοι τίθενται εις την υπηρεσία του θηρίου ή του Αντιχρίστου ή του Ψευδοπροφήτου, όπως είναι η συνύπαρξη χριστιανικής και μαρξιστικής ιδιότητος.

Όποιος θα θέλει να είναι μαρξιστής κατά συνείδηση και χριστιανός κατά συνείδηση, είναι αδιανόητο πράγμα αυτό, είναι αδιανόητο πράγμα αυτό, Το ένα είναι υλισμός και η αθεΐα και το άλλο είναι ότι είναι ο χριστιανισμός.

Αυτά τα δύο πράγματα, όποιος θα ήθελε να τα συμβιβάσει μέσα του και να τα ζήσει, Αυτός μπαίνει στην υπηρεσία του Αντιχρίστου, του θηρίου ή του Ψευδοπροφήτου. Και συνεπώς είναι και αυτός εβδελυγμένος.

Τέταρτον, οι φονείς, ποιοι είναι οι φονείς τώρα; «Τοῖς δὲ δειλοῖς καὶ ἀπίστοις καὶ ἐβδελυγμένοις καὶ φονεῦσι». Είναι οι πάσης φύσεως και μορφής φονιάδες. Πρώτα-πρώτα είναι ο κοινός δολοφόνος. Είναι αυτοί που σκοτώνουν, σκοτώνουν τον άλλον άνθρωπο. Ο κοινός δολοφόνος, ο κοινός εγκληματίας. Δεύτερο, είναι όλοι εκείνοι οι λωποδύτες και οι καταστροφείς της ειρήνης και δημιουργούν εμπόλεμες καταστάσεις.

Είναι εκείνοι που σκοτώνουν τον εαυτό τους, οι αυτοκτονούντες. Είναι αυτοί που καταστρέφουν την υγεία των ανθρώπων και συνεπώς πεθαίνουν οι άνθρωποι γρήγορα, είτε έμμεσα είτε άμεσα, για να κερδίσουν χρήματα. Έχουν δηλαδή μπροστά στα μάτια τους το κέρδος και δεν λογαριάζουν την υγεία των άλλων ανθρώπων και συντομεύεται η ζωή του άλλου ανθρώπου, των άλλων ανθρώπων, μόνο και μόνο είναι να βάλουν αυτοί στη τσέπη τους χρήματα.

Και πέμπτον, όλοι εκείνοι που προβαίνουν στις εκτρώσεις των εμβρύων. Βέβαια, όλα αυτά που σας είπα τώρα, θα μου πείτε, και οι κοινοί δολοφόνοι και αυτοί, αφού εκθειάζουμε σήμερα τους δράκους και λέμε ζήτω ο δράκος, γιατί όχι. Όλοι αυτοί έχουν τους λόγους τους και τις δικαιολογίες τους και τις θέσεις τους. Ιδίως η τελευταία περίπτωση, ότι γιατί είναι φόνος μια έκτρωση.

Γιατί είναι φόνος μια έκτρωση; Απλούστατα. Διότι άμα συλλήψει, άμα άνθρωπος. Πώς θες να δεις τον άνθρωπο; Να τον δεις έτοιμον, ολόκληρο, να σου πει καλημέρα μαμά, καλημέρα μπαμπά, και τότε θα είναι άνθρωπος; Όταν ήδη φτιάχνεται, κτίζεται, δομείται μέσα στα σπλάχνα της μάνας του ο μέλλων άνθρωπος, αυτός δεν είναι άνθρωπος; Είναι ολόκληρος άνθρωπος, είναι πλήρης άνθρωπος, πλήρης.

με τη διαφορά πως αυτός, η πληρότητά του δεν φαίνεται ακόμα, αλλά είναι πλήρης άνθρωπος, ότι θα πάρει, θα πάρει μόνο τροφή για να ξεδιπλωθεί, κατά τα άλλα είναι δυνάμει πλήρης, πλήρης, πλήρης άνθρωπος, γι' αυτό λέμε, άμα συλλήψει, άμα άνθρωπος, τη στιγμή που συλλαμβάνεται στα σπλάχνα μιας γυναικός ένας άνθρωπος, είναι άνθρωπος, Από τη στιγμή εκείνη. Έτσι θα μπορούσαμε να πούμε, αγαπητοί μου, ότι και οι εκτρώσεις είναι φόνος. Πέμπτη κατηγορία αμαρτωλών. Της δε δειλής και απίστης και εβδελυγμένης και φονεύσει και πόρνης. Είναι η ανήθικη. Είναι η μετερχόμενη πάσης φύσεως ανηθικότητα, την πορνία. Και πορνία λέγεται η ανηθικότης η προ του γάμου. Επιχειρήματα υπέρ αυτής σας τα είπα και προηγουμένως. Μη τρελαθώ, μη πάθω ψυχικό.

Εγώ ή το παιδί μου ή ό,τι άλλα. Όχι, αγαπητοί. Εγκράτεια μέχρι τη στιγμή του γάμου. Εγκράτεια μέχρι τη στιγμή του γάμου. Αυτό λέγει ο Λόγος του Θεού. Πάσα πράξις έξω από το γάμο λογίζεται, λογαριάζεται έξω από το γάμο και πριν από το γάμο, λογαριάζεται πορνεία. Είναι η μοιχεία, είναι η αμαρτία που γίνεται με ένα τρίτο πρόσωπο.

που σημαίνει ότι υπάρχει ο γάμος και γίνεται η αμαρτία με ένα τρίτο πρόσωπο, το ένα φυσικά βαρύτερο του άλλου. Φαίνεται ότι στην εποχή μας η μοιχεία έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις, έτσι, χάριν γούστου, χάριν ποικιλίας, και από τις δύο πλευρές και από την πλευρά του ανδρός που προηγείται ιστορικά και από την πλευρά της γυναικός, διότι και σε αυτόν τον τομέα θέλει, από φεμινιστικά κίνητρα και λαγνεία, να εξισωθεί με τον άνδρα. Είναι η ομοφυλοφιλία, αλλά και κάθε μορφής και φύσεως γενετήσια διαστροφή.

Όλοι αυτοί υπάγονται μέσα στο θέμα της δε πόρνης. Το μέρος αυτών εν τη λίμνη τη καιομένη εν πυρί και θείω, ο εστιν ο θάνατος ο δεύτερος.

Έκτη περίπτωση, είναι η φαρμακή, της δε φαρμακεύσης, η φαρμακής. Είναι δύο γραφές.

Κατά κυριολεξία είναι οι δηλητηριαστές, αυτοί οι οποίοι δηλητηριάζουν· κατά μεταφορά είναι οι μάγοι και οι γόητες. Ο γόης είναι ο μάγος. Στην Καινή Διαθήκη αναφέρεται η λέξη γόης, γι' αυτό και λέγεται γοητεύω, δηλαδή μαγεύω.

Και σιγά σιγά η λέξη ξέπεσε να λέγεται γοητεία, γητειά, γητειά. Όταν λέμε να σε γητέψω ή ξέρει μια γητειά, λέει, η γειτόνισσα, σημαίνει αυτό. Είναι από τη γοητεία, από τη λέξη γόης, γοητεία, γοητεύω, δηλαδή μαγεύω. Μετέπειτα έχουμε μαγεία.

Όντως, ο κατάλογος των ασχολουμένων με τη μαγεία και τον κύκλο της μαγείας είναι μακρύς, είναι πολλές οι πλευρές, από το απλό ξεμάτιασμα με νερό και λάδι ή με κάρβουνα ή με αλάτι, μέχρι τον πνευματισμό, τα μέντιουμ, μέχρι το λύσιμο δήθεν μαγείων και μέχρι τη μαύρη μαγεία, εκεί που θα πάμε να κάνουμε μάγια για να καταστρέψουμε έναν άνθρωπο, Όλα αυτά είναι μία κατηγορία η οποία δεν είναι ανεκτή στο Θεό, αποτελεί λατρεία και τέχνη του διαβόλου και καταδικάζεται από το Θεό.

Από εδώ, ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, όλος αυτός ο κύκλος ονομάζεται κακοτεχνία. Τις κακοτεχνίες, λέει, φεύγετε, μακριά από κακοτεχνίες· κακοτεχνία κάθε τι που είναι μαγικό. Όλα αυτά, αγαπητοί μου, η Αγία Γραφή τα σημειώνει ως εξής. Θα σας πάρω δύο-τρεις περιπτώσεις από την Αγία Γραφή, από την Παλαιά και μία από την Καινή. Δευτερονόμιο 18, 11-12: Ουχ ευρεθήσεται εν σοι μαντευόμενος μαντείαν, φαρμακός, επερωτών τους νεκρούς.

Έστι γαρ βδέλυγμα Κυρίω τω Θεώ σου πας ποιών ταύτα. Δεν θα βρεθεί, λέγει, ανάμεσά σας, στο λαό το δικό μου, λέει ο Θεός, και ο λαός του Θεού είναι η Εκκλησία. Δηλαδή δεν μπορείς να είσαι χριστιανός και να είσαι μαντευόμενος, να μετέρχεσαι μαντεία. Και ξέρετε, μαντεία, η μαντεία, μέχρι που ανεβαίνω στο σκαλοπάτι, πήγε το αριστερό μου, το δεξί μου πόδι. Μαντεύομαι εκεί, ανεβαίνω κάποια σκάλα και έφτασε το αριστερό μου να ανέβει. Α, λέω, δεν θα πάω καλά.

Ή πήγε το δεξί μου πόδι, στην πρώτη σκάλα, στο πρώτο σκαλοπάτι, θα πάω καλά. Από αυτά τα καθημερινά που ζούμε, ζούμε, συνεχώς. Μέχρι να τρέχω, να γυρεύω αποκαλύψεις, μέσα στα πνευματιστικά τραπεζάκια και στα μέντιουμ.

Φαρμακός, δεν πρέπει να υπάρχει ένας μέσα σας φαρμακός, δηλαδή μάγος. Επερωτών τους νεκρούς, είναι ο πνευματιστής. Διότι τους νεκρούς τάχατα πνεύματα καλούμε. Εστι γαρ βδέλυγμα κυρίω τω Θεώ σου, πας ποιών ταύτα.

Γιατί όλα αυτά είναι, είδατε το βδέλυγμα; Είναι, λέει, σίχαμα. Στον Θεόν αυτά είναι σίχαμα. Το δε βιβλίο της Εξόδου 22,18 συμπληρώνει. Φαρμακούς ου περιποιήσετε, δηλαδή τους μάγους δεν θα τους αφήσετε να ζήσουν.

Θα τους εξολοθρέψετε.

Η δε Καινή Διαθήκη, Β΄ Τιμόθεος 3,13, σημειώνει, Απόστολος Παύλος, Πονηροί δε άνθρωποι και γόητες, διότι οι μάγοι πονηροί άνθρωποι, πονηροί δε άνθρωποι και μάγοι γόητες, προκόψουσιν επί το χείρον, πλανώντες και πλανώμενοι. Οι προκόπτοντες θα είναι το κακό στο χειρότερο, αυτοί που πλανούν τους άλλους και πλανώνται και οι ίδιοι.

Ο καθηγητής Μπρατσιώτης, μακαρίτης ήδη, σημειώνει στο βιβλίο του, στο υπόμνημά του στην Αποκάλυψη. Διατί δε όχι και οι πάντοι οι γόητες, οι επιβλαβείς του πλησίον, ασκούνται στον γόητρον αυτών, του λόγου, της τέχνης, της γραφίδος, της σωματικής χάριτος κλπ.

Γιατί τάχα, λέγει, δεν μπορούν να θεωρηθούν μάγοι και εκείνοι οι οποίοι μετέρχονται των λόγων, την τέχνη, τη γραφίδα, τη συγγραφή και την ομορφιά τη σωματική. Ναι αγαπητοί, πρέπει να σας το πω αυτό, του λόγου οι μάγοι είναι οι διάφοροι δημαγωγοί, οι καθοδηγητές, οι ποικίλοι που παρασύρουν άκακες ψυχές στη διαφθορά, μάγοι του λόγου.

Της τέχνης η μαγεία είναι ο κινηματογράφος, η τηλεόραση, το θέατρο, ο χορός, η μουσική, η ζωγραφική, όταν αυτά παρασύρουν τους ανθρώπους στην αμαρτία. Και αυτό είναι γοητεία, δηλαδή μαγεία. Της γραφίδος είναι η λογοτεχνία, είναι η φιλοσοφία, είναι η πορνογραφία. Πόσα τέτοια γράφονται και πουλώνται σαν συγγράμματα, βιβλία και λοιπά, που παρασύρουν τους ανθρώπους και τους απομακρύνουν από την εν Χριστώ απλότητα. Και αυτοί μάγοι της γραφίδος είναι. Και αυτοί έχουν την ίδια κατηγορία εκεί στους φαρμακούς. Και ως προς τη σωματική τη χάρη, το ξέρετε.

Είναι η μόδα, όλοι αυτοί οι οίκοι μόδας δείχνουν τη μόδα, πλασάρουν τη μόδα στους ανθρώπους, οι άνθρωποι θέλουν να ζουν τη μόδα και με τον τρόπον αυτόν δελεάζονται οι ψυχές και τα σώματα και πέφτουν στην αμαρτία. Τα καλλιστεία, τι είναι τα καλλιστεία παρακαλώ, μια μαγεία είναι, τι είναι ο γυμνισμός παρακαλώ, όλα αυτά είναι μαγείες που οδηγούν τους ανθρώπους μακριά από το Θεό.

Και τέλος, έβδομον αγαπητοί, τελευταία κατηγορία αμαρτωλών, είναι η ειδωλολατρία, το μέρος αυτών εν τη λίμνη τη καιομένη πυρί και θείω. Τι είναι η ειδωλολατρία, είναι όλοι εκείνοι, όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος στο πρώτο κεφάλαιο στους Ρωμαίους, που εσεβάστησαν και ελάτρευσαν τη κτίσει παρά τον κτίσαντα και μετήλλαξαν την αλήθειαν του Θεού εν τω ψεύδει. Ρωμαίους 1,25. Είναι εκείνοι που σεβάστηκαν και λάτρευσαν την κτίση παρά τον θεόν δημιουργόν, και ακούστε αυτό, το μετήλλαξαν την αλήθεια του Θεού με το ψεύδος.

Δηλαδή το φάσμα της ειδωλολατρίας είναι πάρα πολύ ευρύ, τόσο στη θεωρητική θεώρηση, όσο και στην πρακτική θεώρηση. Δηλαδή, ποια είναι η θεωρητική θεώρηση; Η θεωρητική θεώρηση είναι η άρνηση του Θεού, του αληθινού Θεού.

Είναι η θεοποίηση των υλικών αγαθών, των ιδεών, του γάμου, του σκοπού της ζωής. Αυτά δεν αποτελούν στη συνέχεια και, θα λέγαμε, και την πρακτική θεώρηση της ειδωλολατρίας; Θα ήθελα να σας έλεγα ένα σημείο, μόνο ένα σημείο, μόνο ένα σημείο.

Γιατί μπορεί να σας παραξένεψε. Δηλαδή ο γάμος, ναι ναι. Όταν κανείς κάνει το γάμο σκοπό και όλα τα άλλα τα βάλει μέσα που θα εξυπηρετήσουν αυτό το σκοπό Ένα μικρό παράδειγμα και θα πέσετε από τα σύννεφα Όταν είπε παραδείγματι, κλέπτω για να συντηρήσω την οικογένειά μου, το παράδειγμα μάλιστα δεν είναι δικό μου, είναι ενός ορθοδόξου ξένου, κλέπτω για να συντηρήσω την οικογένειά μου, όταν με πιάσουν και μου πουν γιατί έκλεψες, εγώ απλά και με πεποίθηση για το επιχείρημά μου λέγω, διότι ήθελα να ζήσω την οικογένειά μου, ο άνθρωπος που κλέπτει για να ζει στην οικογένειά του, έκανε είδωλο την οικογένειά του, διότι ήθελα να ζήσω την οικογένειά

Διότι έκανε σκοπό της ζωής του την οικογένειά του. Όταν μια χήρα γυναίκα δεν έχει χρήματα να ζήσει τα παιδιά της και εκδίδεται και άμα τη ρωτήσετε γιατί το κάνεις αυτό, είμαι φτωχή, τι να έκανα πάτερ μου, πώς να ζήσω τα παιδιά μου, βλέπετε αυτή έκανε ειδωλολατρία τα παιδιά της. Μη σας κάνει εντύπωση, αυτές οι θέσεις υπάρχουν διάχυτες, σας τις αποκαλύπτω για να βγούμε από μια ανύποπτη κατάσταση, ότι τυχόν δεν είμαστε ειδωλολάτρες. Να βγούμε, να αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε τι θα πει είμαι τηρητής του νόμου του Θεού και δεν είμαι ειδωλολάτρης. Σας είπα ότι αξιοπρόσεκτο και το μετήλλαξαν την αλήθεια του Θεού εν τω ψεύδει. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό. Σημαίνει η ψευδής αντίληψη για το Θεό. Από την άρνηση μέχρι την παραποίηση της γνώσεως του Θεού. Αυτό θα πει μεταλλάσσω, αλλάζω.

Αφού θα προσθέσουμε ξένα στοιχεία στις ιδιότητες του Θεού, ή θα αφαιρέσουμε, ή θα προσθέσουμε Και θα πούμε, δεν είναι ο Θεός έτσι, είναι έτσι, αν πούμε δεν είναι έτσι αλλά είναι έτσι και τα λοιπά, και αυτό είναι μία μεταλλαγή της αλήθειας περί του Θεού Θα ξαναπώ τη φράση, μετήλλαξαν την αλήθεια του Θεού εν τω ψεύδει

Οι άνθρωποι αυτοί δέχονται την τύχη, α δηλαδή, αν παίρνουν λαχεία, παίζω προπό, είμαι ειδωλολάτρης, ναι, ναι, ναι, λέγανε οι αρχαίοι Έλληνες, δεν έχει πάρα πολύ σχέση με αυτό, αλλά έχει μια λέξη που είναι κρίσιμη, άνθρωποι τύχης είδωλον επλάσαντο, ιδίας αβουλίας χάριν, ώστε λοιπόν έπλασαν το είδωλον της τύχης, έλεγαν οι αρχαίοι, το είδωλον της τύχης, ναι, είδωλον είναι, διότι άμα πιστεύω στην τύχη δεν πιστεύω στο Θεό. Μα μπορώ να πιστεύω στο Θεό και στην τύχη; Ή θα πιστεύει στο Θεό και στην πρόνοιά Του ότι τα βλέπει όλα, ή θα πιστεύει στην τύχη. Τύχη θα πει μια περιοχή του σύμπαντος που δεν επικρατεί εκεί ούτε οι γνώσεις ούτε η παρουσία του Θεού. Αυτό θα πει τύχη. Το δέχεσαι αυτό; Τότε σημαίνει μειώνεις το Θεό. Τότε σημαίνει μεταλλάσσεις την αλήθεια του Θεού στο ψεύδος.

Την αυτόματη γένεση, άμα λέει κανείς, ότι ο κόσμος έγινε μόνος του, οι άνθρωποι έγιναν μόνοι τους Η αυτόματος γένεσις των ζώντων, των ζώντων όντων, δηλαδή του ανθρώπου και των ζώντων Την αϊδιότητα της Ύλης, που λέει ο Υλισμός, ότι η Ύλη υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει μια αιώνια φωτιά Τη παντοδυναμία του ανθρώπου, το μεγαλείο των έργων του ανθρώπου, όλα αυτά αποτελούν ειδωλολατρεία Όλα αυτά αποτελούν μεταλλαγή της αληθείας του Θεού στο ψεύδος και συνεπώς τη λατρεία του ειδώλου του Θεού που είναι η κτίσις Ακούστε τι είπα, το είδωλον του Θεού είναι η κτίσις, γιατί, το λέει ο Απόστολος Παύλος Ότι είτε αΐδιος αυτού, η αϊδιότητά του, η σοφία του, όλα αυτά καθρεπτίζονται μέσα στην δημιουργία

Θα πρέπει να τα δεις αυτά και να ανεβάσεις τα μάτια σου προς το Θεό Όταν πεις ότι η σοφία του Θεού δεν είναι ο Θεός αλλά η φύσις είναι η σοφία Τότε σημαίνει το είδωλο του Θεού, η κτίσις, που δείχνει τη σοφία του Θεού, δείχνει τη δύναμη του Θεού Τότε σημαίνει λατρεύεις το είδωλο του Θεού που είναι η κτίσις

Δεν είναι τυχαία αγαπητή μου και του ότι κατακλεί ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής Την θεολογικότατη του επιστολή, την πρώτη του επιστολή με τούτη τη φράση Τεκνία, φυλάξατε εαυτούς από των ειδώλων Παιδάκια, λέει ο Άγιος Ιωάννης, φυλάξατε τον εαυτό σας από τα είδωλα Και πάση της ψευδέσης Αυτό το και πάσι τοις ψευδέσι, αγαπητοί μου, είναι, είναι, γενικός χαρακτηρισμός, για τα επτά προηγούμενα αμαρτήματα, τις επτά μεγάλες κατηγορίες αμαρτωλών, αυτές οι επτά κατηγορίες εκεί υπάγονται, και πάσι τοις ψευδέσι, σ' όλους τους ψευδείς, τι θα πει αυτό, σ' όλους τους ψευδείς, μονολεκτικά, σ' όλους τους ψευδείς, ψευδείς λέγονται, διότι μετήλθον και διέπραξαν και διέπραξαν,

Υπέστησαν το μη ον, το μη υπάρχον, τη μη αλήθεια, εκείνο που δεν ήταν αλήθεια, εκείνο που είναι ψεύδος, ενεργεία. Η αμαρτία γενικά χαρακτηρίζεται ψεύδος, επειδή αντίκειται στην αλήθεια, που είναι η αρετή, το αγαθό και ο Χριστός.

Είναι αξιοσημείωτο ότι τόσο το ψεύδος όσο και η αλήθεια από τον Ιερό Ευαγγελιστή Ιωάννη δεν γράφονται εν εννοία νοησιαρχική όπως τους Έλληνες που λέμε λέγω ψέματα αλλά με την έννοια τη βιωματική, που θα πει κάνω ψέματα ή κάνω αλήθεια.

Λέγει στην Αποκάλυψη, και πας ο φιλών και ποιών το ψεύδος. Αυτός που αγαπάει και κάνει το ψεύδος. Στο Ευαγγέλιο του 3,21 λέγει, ο δε ποιών την αλήθεια έρχεται προς το φως. Ποιή την αλήθεια, κάνει την αλήθεια. Οι θέσεις όλων αυτών, αγαπητοί, είναι εν τη λίμνη τη καιομένη, εν πυρί και θείω, ο εστιν ο θάνατος ο δεύτερος.

Είναι μια εικόνα της κολάσεως και ταυτίζεται με εκείνο που ο Κύριος είπε για τη γέεννα του πυρός. Λίμνη συνεκδοχικά σημαίνει συσσώρευση παντός υγρού. Και συνεπώς είναι ο περιορισμένος εκείνος χώρος μέσα στο οποίο κινείται το ζεωμένο θειάφι.

Είναι μια εικόνα, η εικόνα της καιομένης λίμνης με το θειάφι, που λέει ο Ισαΐας, ο θυμός Κυρίου ως φάραγξ, δηλαδή σαν κοίλωμα, σαν λίμνη ὑπὸ θείου καιομένη, Ισαΐας 30,33. Αλλά και από την τιμωρία των Σοδόμων, όπου ο Κύριος έβρεξε επί Σόδομα και Γόμορρα θείον και πυρ παρά κυρίου εκ του ουρανού, έχουμε τον ιστορικό τύπο της κολάσεως.

Σημασία έχει ότι η κόλαση είναι ο θάνατος ο δεύτερος, ο αιώνιος δηλαδή χωρισμός του ανθρώπου από το Θεό. Η κόλαση, αγαπητοί μου, είναι μια πραγματικότητα, και αν θέλουμε να μην πάμε, θα ακολουθήσουμε αυτό που λέει ο Άγιος Σιλουανός. Έχε το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι.