Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 79

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· τὸ ἀναλλοίωτο ἑλληνικὸ πρωτότυπο εἶναι τὸ ἔγκυρο κείμενο.

In the name of the Holy Trinity, my beloved, this year too, for the fourth year now, we continue our studies from the book of the Apocalypse.

The interest these subjects awaken can be seen on a worldwide scale. It is enough to mention, as an example, the book by Father Charalampos Siloupoulos, a commentary on the Apocalypse, which is the best-selling of all religious books in Greece.

All of this reveals, it makes plain, an eschatological anxiety among people, and it could not be otherwise. For the bankruptcy of morality, the loosening of morals, the rise in crime, the boasting in and parading of perversions, apostasy and atheism, the threat of a worldwide conflict, and indeed a nuclear catastrophe, and the uncertainties of tomorrow, all these turn the many toward this prophetic book of the Apocalypse, hoping to decode the future.

Of course, the book cannot be understood except within the Church of Christ.

Outside the bounds of the Church, every attempt at interpretation is nothing but a mistaken answer. I would say that outside the Church the heretical interpretation runs riot.

But we must add this as well: the book of the Apocalypse is not a book that comes to reveal the future to us, as many suppose, but a book that comes to give us the measure of the present, and also of the past.

Nevertheless, as I told you, this thirst people have to learn the future, to study Holy Scripture, and the book of the Apocalypse in particular, and to fill the places where the Apocalypse is interpreted, reveals that there is an eschatological expectation. Something similar was seen among all the peoples of the earth two thousand years ago, in the expectation of the Messiah, that is, of Jesus Christ.

The history of the New Testament times shows us this. Now we are living, so it seems, in the second last things; for the first last things were the first coming of Christ, and the second last things are the Second Coming of Christ. It appears, then, that we stand on the eve of this Second Coming of Christ, that is, the last of the last things.

For historically this anxiety of people about tomorrow, about what will happen, this sense that we are all waiting for something, that all peoples want something, expect something, reveals, as I told you, that eschatological anxiety, which has its precedent in the first coming of Christ.

The book of the Apocalypse, as you will by now have perceived from the analysis we have made so far, shows the course of humanity, from the side of faith, of course, in Jesus Christ, and of unbelief or apostasy from Jesus Christ.

But behind the apostasy of human beings stands our ancient enemy, the devil, who continues to suggest the ancestral sin to every generation of mankind.

And so he, and all who follow him, are transformed into anti-divine powers that turn against Jesus Christ and against His Church, in a worldwide and terrifying struggle. This struggle, of course, will be intensified beyond all measure by the phenomenon of deception and apostasy, but only for a short span of time, in the last days.

Yet in the end the outcome of this whole struggle will be in favor of the victory of Christ, both within history, along the whole length of the ages, through the presence of His Church and His people within history, and in the final ending of evil and of the bearers of evil.

This final and definitive victory is described in the twentieth chapter of the Apocalypse, which, with God's help, we will analyze this year.

I would only like to remind you of two small things.

First, your unbroken attendance at these studies. Do not be absent. Perhaps the church is always full. But it may be that some come who were not here last time, and some are missing who came last time.

This means that we do not have unbroken attendance and following here, and consequently we have a fragmentation in our understanding of the interpretation of the book of the Apocalypse. And this is plainly to our loss.

The events are a chain, so that if we lose one link, we cannot follow what comes after. For this reason I make a warm plea, may God help both you and me, that from our first talk to the last, without a single gap, we may be here.

I would also like you to have faith in the divine inspiration of the book of the Apocalypse, so that you do not say, well, perhaps it is this way or perhaps that. At every moment you will be saying, this is the book of God. God reveals these things.

And consequently, alongside faith in the divine inspiration of the Word of God, we must also have undivided attention. That is, we must secure for ourselves undivided attention, so that we can understand the things that are said, and not end up hearing and understanding something different.

With this short introduction to this year's topics, my beloved, we now come to our main subject.

We are at chapter 20, as I told you, and before the summer break we had analysed verses 1 through 3. But so that we connect again in meaning, I want to read you the chapter from the beginning and give you a very brief recap of our last topic before the summer break.

"And I saw an angel coming down from heaven, having the key of the Abyss and a great chain in his hand. And he laid hold of the dragon, the ancient serpent, who is the devil and Satan, who deceives the whole world, and he bound him a thousand years and he cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal on him, so that he should deceive the nations no more till the thousand years were finished. But after these things he must be released for a little while."

I saw, says the holy Evangelist, an Angel coming down from heaven, holding the key of the Abyss and a great chain in his hands. He seized the dragon, the serpent, the ancient one, the devil, who deceives the whole world, and bound him for a thousand years and cast him into the Abyss, and shut and sealed the mouth of the Abyss over him, so that he would not deceive the nations until the thousand years were finished. After the thousand years he must be loosed for a little while.

Here, concerning the crushing of the devil, I will not give a full analysis as I did last year, only a very brief summary, a word about the crushing of the devil, which has taken place in three phases.

The first, when the devil proudly conceived his rebellion against God and was cast out of Heaven by the Archangel Michael, and fell into creation, upon the earth, into the created and visible creation, into the universe, and more particularly, perhaps, onto the earth.

The second phase of the crushing of the devil was when He brought him to nothing. To bring to nothing does not mean to make him vanish; it means to put him out of operation. When Christ brought him to nothing through His death on the Cross, there the Lord truly conquered the devil and crushed him.

From the moment the devil was crushed upon the Cross of Christ, until the Second Coming of Christ, or, more precisely, a little before the Second Coming of Christ, is the period of the Gospel, that is, the thousand years. These are the thousand years during which the devil was bound, which means that he could no longer act upon people in such a way as to keep them from receiving the Gospel. When the nations came to know the Gospel and believed, it meant that the devil no longer had the power he had before Christ crushed him upon the Cross. This, of course, is not his final crushing; it is the second phase, as I told you, of the crushing of Satan.

But a little before the end there comes a kind of decline in the faith and the spiritual life of Christians. Did the Lord not say that the love of many will grow cold, that the love of many, He says, will turn to ice, as cold as a freezer?

The love of many will freeze over, which means that people will have left the hatches of their soul open for Satan to come in again. This means here that God now permits them to come under the influence of the devil.

And this corresponds here to his loosing, his being set loose from the Abyss. To help you understand: when, please consider, the first-created ones were in Paradise, the devil could not touch them at all; he could not touch them in the least.

Nor could he exert any influence upon them. But from the moment that, by their own choice, they failed to take heed and listened to his counsel, then, my beloved, they left the doors of their soul open to be conquered by Satan. This means that God permitted them now to be conquered and held captive by the devil, because they themselves had accepted the devil's view. This will happen then as well. To whom? To Christians. For it is Christians the passage is speaking of. Christians will begin to grow cold in the spiritual life and to accept Satan. This means the devil will begin to win Christians back, and God will permit him to conquer them.

This corresponds to the loosing of the devil, who had been bound a thousand years in the Abyss. That is, he now acts upon humanity as he acted before the death of Christ on the Cross. This is what is meant by "the devil must be loosed." That word δεῖ, spelled delta, epsilon, iota with a circumflex, means "must."

This "must" is a necessity, in the sense that people, having given way in their spiritual life, will be taken over by the devil. This is the meaning of that δεῖ, that "must": that is, they will be punished for what they do.

And it is well known: the person who stands far from God is ruled by demons; this is his punishment.

I will say it once more, because this point, this chapter, and especially these first verses, has been terribly misread, particularly by the heretics, by the Chiliasts, I mean. They say that these thousand years are the age of the Gospel and that the devil will be loosed a little before these thousand years come to an end.

That is, a little before the end of history, a little before. And how much will this "little" be? First of all it says here, "he must be loosed for a little while." At its peak it will be three and a half years, only three and a half years. But at the peak, because the loosing of Satan is not something instantaneous; people do not accept him suddenly, overnight, telling him, "come and conquer our soul." It will be gradual, and this gradual acceptance of Satan will last very many years. Yet his conquest, in the proper sense, over all people, as it was before the Cross, will be only three and a half years, the years that correspond to the coming of the Antichrist.

So after this, there are no thousand years during which Christ will reign. The thousand years are these, the years of the Gospel that are enclosed in between. I will say it a little further down as well: enclosed between the first and the Second Coming of Christ, or, more precisely, a little before the Second Coming of Christ.

As you will remember, in an earlier chapter, at 17:8, when the Angel, seeing the Evangelist's astonishment at the first image of the Beast, explains to him what he had told him. "The Beast that you saw": that is, the devil. And it so happens that the term "Beast" is used of the devil, of the Antichrist, and of the false prophet alike.

Here it is the devil, "the Beast that you saw," without excluding the other three, the other two persons, whose spirit runs through the ages. We will speak of this a little further down too. "The Beast that you saw was, and is not, and is about to ascend out of the Abyss and go to destruction." The Beast that you saw was, and is not, and now does not exist, and is about to ascend again from the Abyss, but it will now be led on to ruin, to perdition.

What does "it was" mean? It means the devil was at work before Christ. What does "it is not" mean? Christ came and abolished the power of Satan. And what does it mean that he will rise up again from the Abyss? That short span of time, and then, finally, his definitive crushing. These are the three phases of his crushing, and the third is now his final and definitive defeat.

So be sure you understand this: this is the course Satan runs, and these are the thousand years the Chiliasts speak of. There are no other thousand years filled with feasting. Look at those tracts of theirs that circulate for the sake of winning converts, of lulling people to sleep, with a landscape of waters, rivers, meadows, tame animals, fruits, vegetables, some people there strumming a guitar, laughing, children at play, a kind of paradise, a material one, mind you, a paradise but a material life.

That is how they believe the thousand years will be. The poor souls; there are no other thousand years. It is these years of the Gospel, in a spiritual sense, not a material one. This is exactly what I am explaining to you. It is the interpretation of our Church. It is the interpretation of our Orthodox Church. Anything else you hear, reject it.

So you will remember this, which is very important and is a parallel passage: Revelation 17:8, "The beast that you saw was, and is not, and is about to rise up from the Abyss and go to destruction." This is your answer.

And now, my beloved, we come to our main subject. That was last year's material, what we had said before the summer break. I have given you a very brief summary to connect it with what follows. "And I saw," the holy Evangelist continues in the twentieth chapter, from verse four.

"And I saw thrones, and they sat on them, and judgment was committed to them. Then I saw the souls of those who had been beheaded for their witness to Jesus and for the word of God, who had not worshiped the beast or his image, and had not received his mark on their foreheads or on their hands. And they lived and reigned with Christ for a thousand years. But the rest of the dead did not live until the thousand years were finished."

"This is the first resurrection. Blessed and holy is he who has part in the first resurrection. Over these the second death has no power, but they shall be priests of God and of Christ, and shall reign with him a thousand years." A brief rendering: I saw thrones. And upon them they sat. Who sat? And there was given to them the authority, the judicial authority; and those who sat were the martyrs and the confessors, and those who did not worship the beast and its image, and did not receive the mark on their forehead and on their hand; and they lived and reigned with Christ a thousand years. But the rest of the dead did not live until the thousand years were finished.

This is the first resurrection. Blessed and holy is he who has part in the first resurrection. Over him, over them, in the plural now, over them, the second death has no power. But they shall be priests of God and of Christ, and shall reign with him a thousand years. You will tell me this is an exceedingly puzzling and incomprehensible passage. You will see, quite simply, how your every difficulty in this passage will be resolved. Only, as I told you at the beginning, take care.

First of all, we must understand this whole passage that the holy Evangelist gives us as being fulfilled within the thousand years. You saw that he says it repeatedly: they reign with him a thousand years. We must therefore regard it this way, that it concerns a state of things within the framework of the thousand years. That is, a state that lies between the first and second comings of Christ. Not something future, but, if we are now living the thousand years, since we are within the years between the two comings of Christ, then without doubt this is the picture he gives us here, within the age in which we live, that is, within the space of the Gospel, of the thousand years.

Who are these thrones? It is known that the throne is, first, a symbol of the teacher. Remember how the teaching seat is spoken of, or the throne of Moses, the seat of Moses. The Lord said that the scribes sat upon the seat of Moses. It is, then, the symbol of the teacher. It is also the symbol of glory, and the symbol of the judge, of the one who judges, of judgment. Andreas of Caesarea writes:

"And already, indeed, to the holy Apostles is given the teaching throne, since through them the nations were brought to God." Who is the first category among those whom the Evangelist sees seated upon thrones? First and foremost, my beloved, are the Apostles, the Saints, the Martyrs, the Confessors. The Apostles, the Saints, the Martyrs, the Confessors.

When? From the time the Gospel preaching begins until the end of history. Throughout this whole length, all who have belonged to the category we mentioned, who exist and will exist, all of these, he says, are seated upon thrones. Now what is this?

First and foremost, the Apostles. It is that they sat upon the throne of the teacher. They are the teachers of the whole inhabited world.

But also by the promise of the Lord. He said, what did he say to his disciples? Amen I say unto you, he said to his disciples, that you who have followed me, in the regeneration, the regeneration is again, take note, it is the genesis, the re-genesis, that is, the renewal, that is, the end of the world that will come, and afterward will come the new Kingdom of God.

In the regeneration, when the Son of Man shall sit upon the throne of his glory, you shall sit, you too shall sit, and we, upon twelve thrones, judging the twelve tribes of Israel. The Lord said it: you shall sit upon thrones. But it is not only the Apostles, as I told you; it is the Saints as well.

How is it the Saints? How do we know this? Hear it spoken prophetically. Daniel, in 7:22, notes, "until the Ancient of Days came", a small parenthesis, and we too shall sit upon these thrones, now, do not be surprised, from now, for which reason please pay close attention, those whom God will be pleased to grant, or who themselves will desire it, can sit upon these thrones, wait. So this matters very much.

"The Ancient of Days came, and judgment", that is, the authority to judge, "was given to the Saints of the Most High; and the time came, and the Saints took possession of the Kingdom." That is the passage. We see that the Saints, the Confessors, the Apostles, the Martyrs, enjoy this glory from the present life. From here and now we have the commemorations of the Saints, the feasts; we have hymnography dedicated to them; we honor the Saints. You see how many historically great figures have passed by; to take the Greek world, many great men passed through our Greek world, our forebears, great ones, Alexander the Great, great philosophers, great men; whom do we remember except simply as history,

whom do we honor in a more particular way? The Saints and the Martyrs. You see how they are honored. So then, they are seated upon the throne of glory. How did Christ say this? "If anyone serves me, the Father will honor him." Whoever serves me, my Father will honor him. John 12:26. But how is it that the Saints, even from the present life, enjoyed honor and glory? The miracles, my beloved, which the Saints work, do you know what they are? They are that they restrain Satan when they cast out the demons and work so many miracles, the Saints. Are they not honored and glorified by the people of God, by the world? They are glorified.

Well then, this is the glory. They are glorified together with Christ. They are glorified with him. You see, we celebrate the Liturgy. We glorify Christ. And at the same time we honor and glorify also the Saint we honor today; tomorrow the next Saint; and so on. This is the honor and the glory. This is what I told you, what concerns us. And that the faithful one, from the present life, enjoys honor and glory.

Andreas of Caesarea notes: "Until his Second Coming they shall reign together with him, and after it they shall enjoy the divine promises still more abundantly." Until the world comes to an end, until Christ comes again, they will reign together with Christ.

And afterward, far more than that. But then the world will not be as it is now, so that we could speak of people rendering honor to the Saints. All who will be in the Kingdom of God, as Scripture tells us a little further on, are priests and kings, that is, a holy nation, a royal priesthood.

So this honor of theirs belongs to the present world, and clearly it concerns both the living and those who have fallen asleep. And this matters a great deal. As for the judgment of the Apostles and of the Saints in general, with regard to the phrase 'and judgment was given to them,' we have this to note.

It is well known that only Christ is the Judge. How then will the Saints judge the world, since only Christ is the Judge? This will strike you. It is the presence of the Saints on the Day of Judgment, when they will be seated upon their thrones.

This very presence of theirs will be the criterion for the unbelievers and the sinners. Where will the criterion lie? In this: that we believed in our own age, but you did not believe. What is your excuse? What is your excuse?

That we believed. And so their presence, their silent presence, their silent yet crying-out presence, will be the judgment and the condemnation of the sinners, the impious, and the unbelievers. Do you know how Christ Himself put this?

When many of the rulers paid Him no heed, our Lord, what did He say to them?

On the Day of Judgment the Ninevites will rise up together with you, with this generation, and then the Ninevites will judge you. For they heard only a single preaching from Jonah, and they believed and repented. Here is something far greater than the preaching of a Jonah, and yet you do not believe Me and you do not repent.

On the Day of Judgment the Queen of Sheba will rise up, she who came from very far away to hear the wisdom of Solomon, and the Queen of Sheba will judge you, and she will say to you: I made such a long journey to hear the wisdom of Solomon.

Here is something far greater than the wisdom of Solomon. I am Wisdom itself. So whom will they judge? The contemporaries of Christ, those who in their own age had fewer opportunities to receive Him and yet received Him. Would you like something further that will frighten us?

Saint Nektarios of Aegina, to keep myself to Saint Nektarios, there are very recent Saints. Saint Savvas of Kalymnos, this Saint, that Saint; just a few days ago yet another was proclaimed a Saint in Kefalonia, and another in Aetolia-Acarnania, and so on.

Known and unknown ones; but I take for you only Saint Nektarios of Aegina, because he is so very well known to you.

Saint Nektarios of Aegina will rise on the Day of Judgment, he will be seated upon a throne of glory and of judgment, and we will be judged. And when Christ judges us, we will say to Him: Lord, but You do not understand, do You know what age we were living in back then, in the twentieth century? Do You know what the twentieth century meant? The twentieth century was a deeply sinful age. How, Lord, could You expect us to put Your Gospel into practice? Would it ever have been possible to live out Your Gospel in the twentieth century? We will be ready to say this. But seated upon the throne of the Judge will be one who himself lived in the twentieth century, Saint Nektarios of Aegina, and a muzzle will fall upon our mouths; we will be able to say nothing. That is, the very presence of Saint Nektarios, who lived in the twentieth century, will judge us. It is in this sense that the righteous, forgive me, the Saints, judge the world.

We must also note, and this is something I will especially beg you to pay attention to, especially, I have said it many times throughout the whole length of this interpretation of the Apocalypse, so I say it once more, that 'the souls of those who had been beheaded' is, let us put it this way, an observation made out of chronological order and anachronistic. The text says: these who had been beheaded, that is, those who were slaughtered, those upon whom the axe fell. The axe fell, that is, martyrdom, who are the Holy Martyrs. This the text says plainly, plainly the text says, that they did not worship the image of the Beast, nor did they take the mark upon their forehead or upon their hand, the mark that the Antichrist, the Beast, set upon those people in his own time.

Yes, but we know that this is not possible, because the Antichrist has not yet come; he will come at that time. How then does this come about out of order? It comes about because the Saints and the Martyrs have lived from the time of Christ onward; they live continually throughout the ages. The Antichrist has not come, so how could they have been called upon to worship his image and have refused? Well, this is precisely what I want to tell you. There is a delusion in which many imagine that when the Antichrist comes, oh dear, what shall we do, and you see them taking fright. My beloved, the spirit of the Antichrist is already diffused; the spirit of the Antichrist is diffused everywhere. Did not the holy Evangelist John say that you have heard that the Antichrist is coming?

And already in the world there are many antichrists. How is it that he is coming and yet antichrists already exist? It means this: yes, the Antichrist is coming as a particular person, but his forerunners represent the spirit of the Antichrist, and the spirit of the Antichrist is anything that draws me away from the Gospel of Christ. Fashion draws me away, and so I worship the image of the Antichrist. The world draws me away, and I worship the image of the Antichrist. I accept the pleasures of this world, and I worship the image of the Antichrist. I doubt the God-Man nature of Christ, and I worship the image of the Antichrist, and at the same time I receive upon my forehead and upon my hand the seal of the Antichrist.

Sometimes we may say to a person, and especially in advanced states of demonic possession, make the sign of the Cross; impossible. Make the sign of the Cross; impossible. Why? Because his hand is sealed by the devil; how will he make his Cross? His body is sealed by the devil; how will he make his Cross? Have you understood, my beloved? Do not wait for the Antichrist to come and then say, let me die first and afterward let the Antichrist come. The spirit of the Antichrist is present now. He will come only as the culmination of evil, as a person, when he comes. That is all. Have you understood?

And indeed on this point, and it struck me, which is why I will read it to you, Arethas notes precisely how we can see the mark of the Antichrist upon the faces of men. For he says it will be set upon the forehead and upon the hand. I will read you a portion, because he writes something more.

The mark, he says, is a distinguishing sign, just as it has also been said concerning Christ: 'the light of Your countenance has been marked upon us, O Lord.' Both Christ sets a mark and the Antichrist sets a mark. The mark of the faithful is that the light of Christ is marked upon us, the sign of Christ, the light of Christ, because of the Precious Cross.

For just as there, in the faithful, the light is upon the face, set there as a distinguishing sign of those who love God, so upon the impious, shamelessness is engraved upon their foreheads. Notice this point: one sees the devout person as having something in his face, not that he is handsome or ugly; he has something.

That is, his face undergoes an alteration. The angels see something far greater than we are able to see among ourselves. The Saints are able to see this 'something more.' Many times they behold the light of the divine glory.

In the same way, people did not see it on the face of Christ, or rather they saw it and did not see it. But it was there. When they came to arrest the Lord in the Garden of Gethsemane and drew near to Him, before they could act, the Lord asked them, now pay attention, here we see the human nature of Christ, do not forget that, the Lord asked, whom are you seeking? Jesus the Nazarene. I am He. And the moment they heard the words I am He, they stepped backward, the Evangelist tells us, and they fell to the ground. They got up again and came forward once more. I told you, He said, whom are you seeking? Jesus the Nazarene. Again they stepped back and fell to the ground.

What was it that made them step backward? They were holding clubs. Imagine that they were something like armed guards, let us put it that way, to make it concrete. And there you are, taking flight in front of a supposed criminal.

It is strange. He is unarmed, this criminal is unarmed, He has nothing. Unarmed, this criminal is unarmed, He has nothing. And on top of that He has all the kindness to tell them that He Himself is the One they are seeking.

And there you see these men drawing back and falling to the ground. What made them draw back and threw them down? It was that something, that something in His face. That which the Saints have, which the devout have.

That something is an alteration that was imprinted on the face, after it had first taken place within the heart. And this alteration tells you that you are dealing with a holy person, on whose face the light of Christ has been marked, has been set as a sign, the light of Christ has been signed upon him.

Besides, this is what we ask for in our prayers, that the light of Your countenance be marked upon us. O Christ, the true light, who enlightens and sanctifies every man coming into the world. Let the light of Your countenance be signed upon us, this is the prayer of the First Hour where we say, the light of Your countenance has been signed upon us.

That is, that the light of Your countenance be engraved, be sealed upon our forehead, upon our very being. And how is the seal of the Antichrist set? Listen. In the same way, upon the impious, shamelessness is engraved upon their foreheads.

You see a shameless face, a brazen face, a face you would call a dark face. Dark. It strikes you. They reveal themselves openly and without restraint, just as they are. Hesychios, openly, uncovered, and without restraint. To lower the flag, to bring the flag down, in other words, without holding back, without any covering, their face shows that it bears the mark of the Antichrist. And, this is made more evident, or rather they confirmed the sign by their very own deeds. And so that it may become more evident, more manifest, clearer to others that they bear the mark of the Antichrist, one sees it in their actions.

My beloved, the seal, whether of Christ or of the Antichrist, people receive it in the very age in which they live. Let us not think, then, that this is some future condition. It is a condition present at every moment.

I believe I have made myself clear, and I ask, if I have indeed made myself clear, that we grasp this, and that we not postpone it. Because if we keep postponing these things, you understand that in the end we will be the ones doing ourselves harm, without even suspecting it.

And they lived and reigned with Christ for a thousand years. These are the Saints who lived here on earth according to Christ, as I told you, and who continue to live in the heavens with Christ and who are in Paradise.

Paradise. As I explained to you, they are both the living and those who have fallen asleep. Saints who are still in this world, and Saints who have already departed and are in Paradise. And what are the thousand years? As I will say once more, Andreas of Caesarea says it: the time from the Incarnation of the Lord until the coming of the Antichrist.

Know this, and I beg you, seal it within your heart so that we may never be led astray. It is the time from the Incarnation of Christ until the Antichrist comes and appears. These are the thousand years.

And this is so because it speaks of a thousand years, and after the judgment, after the completion of the thousand years, the Saints will no longer be in Paradise, this is well known. Paradise will be emptied, because now it holds only the souls of the righteous. There too is the thief, in Paradise, who used the key of repentance, which opened the way and he entered; he used the key of Remember me, O Lord, and he entered in, the key of faith and of repentance.

But the thief will not remain there. He will leave when the Resurrection of the dead takes place, and Paradise will be emptied, and then the Kingdom of God will be filled, because in Paradise there are only souls, whereas in the Kingdom of God there will be complete, whole human beings.

In Paradise, forgive me, in the Kingdom of God there is only Christ, because He rose with His body, and our Church believes that the Theotokos too has been raised. No one else is in Paradise, in the Kingdom of God. The righteous are only as souls in Paradise, not in the Kingdom of God. It is also worth noting that neither heaven nor earth is mentioned. It does speak of thrones in heaven, evidently in heaven, but it says neither heaven nor earth, because we can say that even on earth, for a moment, how, there are Saints on earth who have not yet departed.

Does it strike you that the holy Evangelist makes no mention at all of the place? Do you know why? It means that the Kingdom of God is neither earthly nor material. As the ancient Jews held, who had materialistic messianic notions.

And after them, today's Chiliasts. Besides, Chiliasm is nothing new, my beloved. Do you know how old Chiliasm is? As old as Christianity itself.

Would you like me to tell you of a Chiliast notion that the disciples themselves put forward for a moment? It is in the first chapter of the Acts of the Apostles. Lord, when will You restore the Kingdom to Israel? When will You restore the Kingdom to Israel?

You will become King, that is, the worldly notion of the Messiah. The worldly notion of salvation. This is the Chiliast notion. Of course the Lord corrected them. Of course Pentecost came. Of course the disciples said this under the influence of a flawed tradition, having strayed from the right interpretation of the prophecies and held such notions. But the Chiliast spirit is diffuse, and the Chiliasts we all know, who tell these fairy tales, this is why I insisted at length and point these things out to you, so that you may understand them.

"And the rest of the dead lived not again until the thousand years were finished." Who are these rest of the dead who did not live until the thousand years were completed? Here Saint John inserts a parenthesis into the text, because he will return to them later. It is a habit of Saint John to make these interjections.

He wants to show, he is in a hurry, so to speak, but he will speak of them again further on. He wants to show the fate of those who did not believe in Jesus Christ. These are reckoned as dead, but plainly they are spiritually dead.

"And the rest of the dead" — those dead in a spiritual sense. "Lived not again, until the thousand years were finished." What does "until the thousand years were finished" mean? In this present life you remained an unbeliever, you were dead, you died; and when you died, you went down to Hades. Hades too will come to an end when the thousand years are finished, that is, when Christ comes again into the world, and both Paradise and Hades will be abolished. "O death, where is thy sting? O Hades, where is thy victory?" — does not the Apostle Paul say this, in First Corinthians chapter 15? Isaiah says this.

Where is your victory, O death? Where is your sting, O Hades? Where is it? Where, O Hades, you who gathered them all in? Hades will no longer exist; Hades will give up the dead, and the Resurrection will take place. And then they will go to Hell — therefore, this is what "until the thousand years are finished" means. Why?

Because in Hades there is no Resurrection, there is no repentance, nor any possibility for them to say, "we will change." That possibility does not exist; they will remain spiritually dead until the thousand years are finished.

The Lord said this: "And this is eternal life, that they may know You, the only true God, and Jesus Christ whom You have sent." Therefore, as many as do not believe, since they have been deprived of this eternal life, since they do not believe, are reckoned as dead.

And Isaiah says in his ode, "But the dead shall not see life." The dead shall not see life. But as you see and as you understand, my beloved, here we have not only this deadness of which he speaks, this spiritual deadness; we have a first Resurrection, we have a second Resurrection, we have a first death, we have a second death.

What are these things that I read to you earlier, in the passage, from verse 4 through verse 8 down to verse 6? These very things. Since our time has run out, God willing we will look at them this coming Sunday.

Στον Άγιο Τριαδικό Θεό, αγαπητοί μου, συνεχίζουμε και εφέτος, δια τετάρτη χρονιά, τα θέματά μας από το βιβλίο της Αποκαλύψεως.

Το ενδιαφέρον που προκαλούν τα θέματα αυτά, και το βλέπει κανείς σε μια παγκοσμία κλίμακα, αρκεί να σας αναφέρω σαν παράδειγμα, το βιβλίο του Πατρός Χαραλάμπους Σιλοπούλου, που είναι ερμηνεία στην Αποκάλυψη, είναι το πρώτο σε κυκλοφορία στην Ελλάδα από όλα τα θρησκευτικά βιβλία.

Όλα αυτά δείχνουν, φανερώνουν, μια εσχατολογική ανησυχία των ανθρώπων και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Διότι η χρεοκοπία της ηθικής, η έκλυση των ηθών, η αύξηση της εγκληματικότητας, η καύχηση και η προβολή των διαστροφών, η αποστασία και η αθεΐα, η απειλή μιας παγκοσμίου συρράξεως και μάλιστα με πυρηνικόν όλεθρον και οι αβεβαιότητες της αύριον, όλα αυτά κάνουν τους πολλούς να στρέφονται προς αυτό το προφητικό βιβλίο της Αποκαλύψεως για να αποκρυπτογραφήσουν το μέλλον.

Φυσικά, το βιβλίο δεν κατανοείται παρά μόνο μέσα στην Εκκλησία του Χριστού.

Έξω από το χώρο της Εκκλησίας κάθε απόπειρα ερμηνείας δεν είναι παρά μία λανθασμένη απάντηση. Θα έλεγα ότι έξω της Εκκλησίας οργιάζει η αιρετική ερμηνεία.

Αλλά πρέπει ακόμη να πούμε ότι το βιβλίο της Αποκαλύψεως δεν είναι ένα βιβλίο που έρχεται να μας φανερώσει το μέλλον, όπως πολλοί νομίζουν, αλλά ένα βιβλίο που έρχεται να μας δώσει και το μέτρο και του παρόντος, αλλά και του παρελθόντος.

Ωστόσο, όπως σας είπα, φανερώνει αυτή η δίψα των ανθρώπων προς το να μάθουν το μέλλον και να μελετούν την Αγία Γραφή, ειδικότερα το βιβλίο της Αποκαλύψεως και να κατακλείζουν τους χώρους που γίνεται η ερμηνεία της Αποκαλύψεως, ότι υπάρχει μία εσχατολογική προσδοκία. Κάτι ανάλογο είχε σημειωθεί σε όλους τους λαούς της γης πριν 2.000 χρόνια στην προσδοκία του Μεσσίου, δηλαδή του Ιησού Χριστού.

Η ιστορία των χρόνων της Καινής Διαθήκης μας το δείχνει αυτό. Τώρα ζούμε, έτσι φαίνεται να είναι, τα δεύτερα έσχατα, γιατί τα πρώτα έσχατα ήταν η πρώτη παρουσία του Χριστού, τα δεύτερα έσχατα είναι η δευτέρα παρουσία του Χριστού, φαίνεται λοιπόν ότι βρισκόμεθα στις παραμονές αυτής της δευτέρας του Χριστού παρουσίας, δηλαδή τα έσχατα των εσχάτων.

Διότι ιστορικά αυτή η ανησυχία των ανθρώπων, διά την αύριο, τι θα γίνει, κάτι περιμένουμε, όλοι οι άνθρωποι κάτι περιμένουμε, όλοι οι λαοί κάτι θέλουν, κάτι περιμένουν, δείχνει αυτήν την, σας είπα, την εσχατολογική ανησυχία που έχει το προηγούμενό της εις την πρώτη του Χριστού παρουσία.

Το βιβλίο της Αποκαλύψεως, όπως θα το έχετε πλέον αντιληφθεί, από τη μέχρι τώρα ανάλυση που έχουμε κάνει, δείχνει την πορεία της ανθρωπότητας, από την πλευρά της πίστεως βέβαια, στον Ιησού Χριστό και της απιστίας ή της αποστασίας από τον Ιησού Χριστό.

Πίσω όμως, από την αποστασία των ανθρώπων, υπάρχει ο αρχαίος εχθρός μας, ο διάβολος, που συνεχίζει να υποβάλλει το προπατορικό αμάρτημα σε κάθε γενεά των ανθρώπων.

Έτσι, αυτός, όσοι τον ακολουθούν, μεταβάλλονται σε αντίθεες δυνάμεις που στρέφονται κατά του Ιησού Χριστού, κατά της Εκκλησίας Του, σε μία παγκοσμία, τρομακτική πάλη. Η πάλη αυτή βέβαια θα ενταθεί καθ' υπερβολή με το φαινόμενο της πλάνης και της αποστασίας, αλλά μόνο για λίγο χρονικό διάστημα εις τα έσχατα.

Όμως τελικά η έκβασις όλης αυτής της πάλης θα είναι υπέρ της νίκης του Χριστού τόσο μέσα στην ιστορία καθ' όλον το μήκος των αιώνων και με την παρουσία της Εκκλησίας του και του λαού του μέσα στην ιστορία όσο και εις τον τερματισμόν του κακού και των φορέων του κακού.

Αυτή η τελική και οριστική νίκη περιγράφεται από το 20ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως που με τη βοήθεια του Θεού θα αναλύσουμε εφέτος.

Θα ήθελα μόνο να σας υπενθυμίσω δύο λόγια.

Την ανελλιπή σας παρακολούθηση των θεμάτων αυτών. Μη λείπετε, ίσως ο ναός πάντοτε είναι γεμάτος. Αλλά μπορεί όμως να έρχονται κάποιοι που δεν ήρθαν την περασμένη φορά και να λείπουν κάποιοι που ήρθαν την περασμένη φορά.

Αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε ανελλιπή εδώ φοίτηση και παρακολούθηση, συνεπώς έχουμε μία διάσπαση στην κατανόηση της ερμηνείας του βιβλίου της Αποκαλύψεως. Και αυτό είναι προφανώς σε ζημιά μας.

Είναι μια αλληλουχία τα γεγονότα, ώστε αν χάσουμε έναν κρίκον, δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε τα παρακάτω. Γι' αυτό θερμή παράκληση θα κάνω, ο Θεός να σας βοηθάει και εσάς και εμένα, ώστε από την πρώτη μας ομιλία έως την τελευταία, ανελλιπώς, να βρισκόμεθα εδώ.

Θα ήθελα ακόμη να έχετε μία πίστη στη θεοπνευστία του βιβλίου της Αποκαλύψεως, να μην πείτε άραγε έτσι ή αλλιώς. Θα λέτε ανά πάσα στιγμή, είναι το βιβλίο του Θεού. Τα αποκαλύπτει αυτά ο Θεός.

Και συνεπώς θα πρέπει ακόμη πλάι στην πίστη, στη θεοπνευστία του Λόγου του Θεού, να έχουμε και μία αμέριστη προσοχή. Να εξασφαλίζουμε δηλαδή για τον εαυτό μας αμέριστη την προσοχή για να μπορούμε να κατανοούμε εκείνα τα οποία λέγονται, για να μην φτάνουμε να ακούμε και να κατανοούμε κάτι διαφορετικό.

Με αυτή τη μικρή εισαγωγή στα φετινά μας θέματα ερχόμεθα τώρα, αγαπητοί μου, εις το κύριό μας θέμα.

Ευρισκόμεθα εις το 20ο κεφάλαιο, όπως σας είπα, και από του στίχου 1 έως 3 είχαμε αναλύσει προ των θερινών διακοπών. Αλλά για να συνδεθούμε εννοιολογικά, θα θέλω να σας διαβάσω από την αρχή το κεφάλαιο και να σας κάνω μια πάρα πολύ σύντομη ανάπτυξη του τελευταίου μας θέματος προ των θερινών διακοπών.

Και είδον άγγελον καταβαίνοντα εκ του ουρανού, έχοντα την κλείν της Αβύσσου και άλυσιν μεγάλην επί την χείρα αυτού, και εκράτησε τον δράκοντα, τον όφιν τον αρχαίον, ος εστίν διάβολος και ο σατανάς ο πλανών την οικουμένη, και έδησεν αυτόν χίλια έτη και έβαλεν αυτόν εις την άβυσσον, και έκλεισε και εσφράγισε επάνω αυτού, ίνα μη πλανά έτι τα έθνη, άχρι τελεσθή τα χίλια έτη· μετά ταύτα δει αυτόν λυθήναι μικρόν χρόνον.

Είδα, λέγει ο Ιερός Ευαγγελιστής, Άγγελο να κατεβαίνει από τον ουρανό, που έχει το κλειδί της Αβύσσου και μια μεγάλη αλυσίδα στα χέρια του, συνέλαβε τον δράκοντα, τον όφιν, τον αρχαίον, τον διάβολο, που πλανά την οικουμένη, και τον έδεσε χίλια χρόνια και τον έβαλε εις την Άβυσσο και έκλεισε και εσφράγισε από πάνω το στόμιο της Αβύσσου, για να μην πλανά τα έθνη έως ότου τελειώσουν τα χίλια χρόνια. Μετά από τα χίλια χρόνια πρέπει να λυθεί ένα μικρό χρονικό διάστημα.

Εδώ, δια τη συντριβή του διαβόλου, δεν θα κάνω ανάλυση πλήρη όπως έκανα πέρυσι, μια συντομοτάτη περίληψη, ομιλή δια τη συντριβή του διαβόλου, η οποία έχει γίνει σε τρεις φάσεις.

Η πρώτη, όταν διενοήθη υπερήφανα ο διάβολος κατά του Θεού και εξεδιώχθη από τον Ουρανό υπό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και έπεσε μέσα στην δημιουργία του, επί της γης, μέσα στην κτιστήν δημιουργία, κτιστήν ορατήν δημιουργία, μέσα στο σύμπαν, ειδικότερα ίσως στη γη.

Η δευτέρα φάσις συντριβής του διαβόλου ήταν όταν τον κατήργησε, καταργώ θα πει, όχι εξαφανίζω, καταργώ θα πει θέτω εκτός ενεργείας, όταν τον κατήργησε ο Χριστός δια του σταυρικού του θανάτου, εκεί τον διάβολο πραγματικά τον ενίκησε και τον συνέτριψε ο Κύριος.

Από τη στιγμή που συνετρίβη ο διάβολος επί του Σταυρού του Χριστού, μέχρι τη Δευτέρα του Χριστού Παρουσία, ή λίγο πριν τη Δευτέρα του Χριστού Παρουσία, ακριβέστερα, είναι η περίοδος του Ευαγγελίου, δηλαδή τα χίλια έτη, τα χίλια χρόνια, αυτά είναι τα χίλια χρόνια, που ο διάβολος εδέθηκε, δηλαδή σημαίνει, δεν μπορούσε πλέον να ενεργεί, ή στους ανθρώπους κατά τρόπον που να μη αυτοί δεχθούν το Ευαγγέλιο. Όταν τα έθνη γνώριζαν το Ευαγγέλιο και επίστευαν, σήμαινε ότι ο διάβολος δεν είχε πλέον τη δύναμη που είχε πριν τον συντρίψει ο Χριστός επί του Σταυρού. Δεν είναι βέβαια η οριστική συντριβή του, είναι η δευτέρα όπως σας είπα αυτή, φάσις της συντριβής του Σατανά.

Λίγο όμως πριν το τέλος είναι κάτι της υποβαθμίσεως, της πίστεως και πνευματικότητας των χριστιανών. Δεν είπε ο Κύριος ότι η αγάπη των πολλών ψυγήσεται, η αγάπη των πολλών θα γίνει λέγει ψύχος, ψυγείο;

Θα παγώσει η αγάπη των πολλών, που σημαίνει οι άνθρωποι θα έχουν αφήσει μπουκαπόρτες στην ψυχή τους για να ξαναμπεί ο σατανάς. Αυτό σημαίνει εδώ ότι πλέον παραχωρεί ο Θεός να υποστούν την επίδραση του διαβόλου.

Που αντιστοιχεί εδώ με τη λύση του, το λύσιμό του από την Άβυσσον. Για να το καταλάβετε, όταν, παρακαλώ, οι πρωτόπλαστοι ήσαν στον Παράδεισον, ο διάβολος δεν μπορούσε να τους πειράξει, καθόλου δεν μπορούσε να τους πειράξει.

Ούτε να επιδράσει διεσμενός. Από τη στιγμή που με τη δική τους την προαίρεση δεν πρόσεξαν και άκουσαν τη συμβουλή του, τότε, αγαπητοί μου, άφησαν τις πόρτες της ψυχής των ανοικτές να γίνει κατάκτηση από τον σατανά, που σημαίνει ότι ο Θεός παρεχώρησε να δεχθούν πλέον κατάκτηση και κατακράτηση από τον διάβολο, διότι μόνοι τους εδέχθηκαν την άποψη του διαβόλου. Αυτό θα γίνει και τότε. Σε ποιους; Στους χριστιανούς. Γιατί για τους χριστιανούς ο λόγος. Θα αρχίσουν οι χριστιανοί να παγώνουν στη πνευματική ζωή και να αποδέχονται τον σατανά. Που σημαίνει θα αρχίσει ο διάβολος να επανακτά τους χριστιανούς και ο Θεός θα παραχωρήσει να τους κατακτήσει.

Αυτό αντιστοιχεί με το λύσιμο του διαβόλου που ήταν δεμένος χίλια χρόνια εις την Άβυσσο. Δηλαδή τώρα δρα επάνω στην ανθρωπότητα όπως δρούσε πριν από το σταυρικό θάνατο του Χριστού. Αυτό λέγει δι λυθήνε των διάβολων Εκείνο το δεῖ, δέλτα έψιλον γιώτα περισπωμένη, που θα πει πρέπει.

Αυτό το πρέπει είναι μία αναγκαιότητα, στο ότι οι άνθρωποι, αφού θα έχουν υποχωρήσει στην πνευματική τους ζωή, θα τους καταλάβει ο διάβολος. Αυτή την έννοια έχει εκείνο το δεῖ, εκείνο το πρέπει, δηλαδή θα τιμωρηθούν για αυτό που κάνουν.

Και είναι γνωστό, ο άνθρωπος ο οποίος απέχει του Θεού δαιμονοκρατείται, είναι η τιμωρία του.

Θα το πω άλλη μια φορά, γιατί αυτό το σημείο, αυτό το κεφάλαιο, ειδικά δε, σε αυτά τα πρώτα χωρία, έχει γίνει τρομερή παρεξήγηση ερμηνευτική, ιδίως από τους αιρετικούς, λέτε, από τους χιλιαστάς. Ότι αυτά τα χίλια χρόνια είναι ο χρόνος του Ευαγγελίου και θα λυθεί ο διάβολος λίγο πριν τελειώσουν αυτά τα χρόνια, τα χίλια.

Δηλαδή, λίγο πριν το τέλος της ιστορίας, λίγο πριν, αυτό το λίγο πόσα θα είναι; Καταρχάς το λέγει εδώ, δεῖ αὐτὸν λυθῆναι μικρὸν χρόνον, θα είναι στο αποκορύφωμα 3,5 χρόνια, μόνο 3,5 χρόνια. Αλλά στο αποκορύφωμα, διότι το λύσιμο του σατανά δεν είναι έτσι ακαριαίο, διότι οι άνθρωποι δεν τον δέχονται ξαφνικά αύριο το πρωί, θα του πουν πέρασε να κατακτήσεις την ψυχή μας, θα είναι προοδευτικό, αλλά αυτή η προοδευτικότητα αποδοχής του σατανά θα κρατήσει πάρα πολλά χρόνια, αλλά η κατάκτησή του κατά κυριολεξία Επάνω σ' όλους τους ανθρώπους, όπως πριν από τον Σταυρό, θα είναι μόνο τρεισήμισι χρόνια, αυτά που αντιστοιχούν στην παρουσία του Αντιχρίστου.

Μετά δηλαδή από αυτό, δεν υπάρχουν κάποια χίλια χρόνια που θα βασιλεύσει ο Χριστός, τα χίλια χρόνια είναι αυτά, τα χρόνια του Ευαγγελίου που κλείνονται ανάμεσα. Θα το πω και λίγο πιο κάτω, που κλείνονται ανάμεσα στην πρώτη και δευτέρα παρουσία του Χριστού, ακριβέστερα, λίγο πριν από τη δευτέρα του Χριστού παρουσία.

Όπως θα ενθυμείστε, σε ένα προηγούμενο κεφάλαιο, στο 17ο στίχος 8, όταν ο Άγγελος, στην έκπληξη του Ευαγγελιστού πρώτης εικόνος του θηρίου, του εξηγεί, τι του είπε. Τὸ θηρίον ὃ εἶδες, να δει ο διάβολος, συμπίπτει δε θηρίον να λέγεται και ο διάβολος να λέγεται και ο Αντίχριστος και ο ψευδοπροφήτης.

Εδώ είναι ο διάβολος, το θηρίον ὃ εἶδες, χωρίς να αποκλείονται τα άλλα τρία, τα άλλα δύο πρόσωπα, των οποίων το πνεύμα είναι μέσα στους αιώνες. Θα το πούμε και αυτό λίγο πιο κάτω. Το θηρίο που είδες, Ειν και ουκέστη, Και μέλη αναβαίνει, Εκτισαβίζου, Και εις απώλεια υπάγειν Το θηρίο που είδες, Ειν και ουκέστη, Και τώρα δεν υπάρχει Και πρόκειται να ανέλθει πάλι από την Άβυσσο, αλλά θα οδηγεί πλέον στην καταστροφή, στην απώλεια.

Τι θα πει ήτο; Θα πει επιδρούσε ο διάβολος πρὸ Χριστοῦ. Τι θα πει δεν υπάρχει; Ήρθε ο Χριστός και κατήργησε τη δύναμη του σατανά. Και τι θα πει ότι θα ξανανεβαίνει πάλι από την Άβυσσο; Αυτός ο λίγος χρόνος, και μετά τελικά η οριστική του συντριβή. Αυτές οι τρεις φάσεις συντριβής του, η τρίτη είναι η οριστική πλέον συντριβή του.

Ώστε να το ξέρετε, η πορεία του σατανά είναι αυτή και τα χίλια χρόνια των χιλιαστών που λέγουν είναι αυτά. Και δεν υπάρχουν άλλα χίλια χρόνια στα οποία θα υπάρχει ευωχία, εκείνα μάλιστα τα έντυπά τους που κυκλοφορούν για λόγους προσηλυτιστικούς, αποκοιμιστικούς, που έχουν ένα τοπίο εκεί με κάτι νερά, ποτάμια, λιβάδια, τα ζώα ήμερα, φρούτα, λαχανικά, παίζουνε κιθάρα κάποιοι εκεί, ξέρω, γελάν, παίζουν τα παιδιά, δηλαδή μια παραδεισία, υλική εννοείται, παραδεισία αλλά υλική ζωή.

Έτσι πιστεύουν ότι θα είναι τα χίλια χρόνια. Οι ταλαίπωροι, δεν υπάρχουν άλλα χίλια χρόνια. Είναι αυτά τα χρόνια του Ευαγγελίου με πνευματική έννοια, όχι με υλική έννοια. Είναι αυτό ακριβώς που σας ερμηνεύω. Είναι η ερμηνεία της Εκκλησίας μας. Είναι η ερμηνεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Οτιδήποτε άλλο ακούσετε να το απορρίψετε.

Έτσι θα θυμόσαστε αυτό που είναι πολύ σημαντικό και είναι παράλληλο χωρίο. 17,8 στο εβλίο της Αποκαλύψεως, το θηρίον ο ίδες, ειν και ουκέστη και μέλη αναβαίνει, νυχτισαμίσου και εις απώλεια υπάρχειν Είναι αυτή η απάντησή σου.

Και τώρα αγαπητοί μου ερχόμεθα στο κύριό μας θέμα. Αυτό ήταν τα περσινά, αυτά που είχαμε πει πρώτων διακοπών. Σας έκανα μια πάρα πολύ σύντομη περίληψη για να σας συνδέσω τούτα με τα επόμενα. Και είδον, συνεχίζει ο ιερός Ευαγγελιστής το 20ο κεφάλαιο, από στίχου 4.

Και είδον θρόνους και εκάθισαν επ' αυτούς και κρίμα εδόθη αυτοίς και τας ψυχάς των πεπελεκισμένων δια την μαρτυρίαν Ιησού και δια τον λόγον του Θεού και οίτινες ου προσεκύνησαν το θηρίον, ούτε την εικόνα αυτού και ουκ έλαβον το χάραγμα επί το μέτωπον αυτών και επί την χείρα αυτών και έζησαν και εβασίλευσαν μετά του Χριστού χίλια έτη και οι λοιποί των νεκρών ουκ έζησαν έως τελεσθή τα χίλια έτη.

Αυτή η Ανάστασις η πρώτη. Μακάριος και Άγιος ο έχων μέρος εν τη Αναστάσει τη πρώτη. Επί τούτων ο δεύτερος θάνατος ουκ έχει εξουσίαν. Αλλ' έσονται ιερείς του Θεού και του Χριστού και βασιλεύσουσι μετ' αυτού χίλια έτη. Μια σύντομη απόδοση. Είδα θρόνους. Και πάνω σ' αυτούς κάθισαν. Ποιοι κάθισαν; Και δόθηκε σ' αυτούς η εξουσία Η δικαστική και αυτοί που κάθισαν ήσαν οι μάρτυρες και οι ομολογητές και εκείνοι που δεν προσκύνησαν το θηρίο και την εικόνα του και δεν πήραν το χάραγμα στο μέτωπό τους και στο χέρι τους και έζησαν και βασίλευσαν με τον Χριστό χίλια χρόνια. Οι λοιποί όμως από τους νεκρούς δεν έζησαν έως ότου τελειώσουν τα χίλια χρόνια.

Αυτή είναι η πρώτη Ανάσταση Ευτυχισμένος και Άγιος αυτός που έχει μέρος στην πρώτη Ανάσταση Σε αυτόν, σε αυτούς, σε πληθυντικό τώρα, σε αυτούς, ο δεύτερος θάνατος εξουσία δεν έχει Αλλά θα είναι ιερείς του Θεού και του Χριστού και θα βασιλεύσουν μαζί του χίλια χρόνια Θα μου πείτε είναι μια περικοπή εξαιρετικά γριφώδης και ακατανόητος Θα δείτε απλά απλά πως θα λυθεί η απορία σας σε κάθε σημείο αυτής της περικοπής Μόνο, όπως σας είπα στην αρχή, προσοχή

Καταρχάς πρέπει να εννοήσουμε ολόκληρη αυτή την περικοπή που μας λέγει ο Ιερός Ευαγγελιστής Να συντελείται μέσα στα χίλια χρόνια Είδατε κατ' επανάληψη το λέγει Βασιλεύουν μαζί του χίλια χρόνια Πρέπει λοιπόν, έτσι να τη θεωρήσουμε, ότι πρόκειται για μια κατάσταση που είναι μέσα στο πλαίσιο των χιλίων ετών Δηλαδή, μια κατάσταση που είναι μεταξύ της πρώτης και δευτέρας παρουσίας του Χριστού Όχι μελλοντικής, αλλά εάν τώρα ζούμε τα χίλια χρόνια, διότι είμεθα μέσα των χρόνων μεταξύ των δύο παρουσιών του Χριστού Αναμφισβήτητα, είναι η εικόνα που μας λέγει εδώ, μέσα στην εποχή που ζούμε, δηλαδή μέσα στο χώρο του Ευαγγελίου των χιλίων ετών

Ποιοι είναι αυτοί οι θρόνοι, είναι γνωστό ότι ο θρόνος, είναι σύμβολο, πρώτα, του διδασκάλου, θυμηθείτε πως ελέγεται η διδασκαλική έδρα ή ο θρόνος του Μωυσέως, καθέδρα του Μωυσέως Ο Κύριος είπε ότι οι γραμματείς εκάθισαν εις την καθέδρα του Μωυσέως Είναι λοιπόν το σύμβολο του διδασκάλου Είναι ακόμη το σύμβολο της δόξης και το σύμβολο του δικαστού, του κριτού, της κρίσεως Ο Ανδρέας Καισαρείας γράφει

Και ήδη μεν της Αγίας Αποστόλης διδασκαλική θρόνη δίδονται, διόν τα έθνη εφαταγώγενται Ποια είναι η πρώτη κατηγορία από αυτούς που βλέπει να κάθονται σε θρόνους ο Ευαγγελιστής Πρώτη πρώτη αγαπητοί μου είναι οι Απόστολοι, είναι οι Άγιοι, είναι οι Μάρτυρες, είναι οι Ομολογητές Οι Απόστολοι, οι Άγιοι, οι Μάρτυρες, οι Ομολογητές

Πότε, από τότε που ξεκινά το Ευαγγελικό κηρύγμα μέχρι το τέλος της ιστορίας Καθ' όλον αυτό το μήκος, όσοι υπήρξαν της κατηγορίας που είπαμε, υπάρχουν και θα υπάρξουν Όλοι αυτοί κάθονται, λέγει, σε θρόνους Τι είναι τώρα αυτό;

Πρώτα-πρώτα οι Απόστολοι Είναι το ότι εκάθισαν εις τον θρόνον του διδασκάλου Είναι οι διδάσκαλοι της οικουμένης

Αλλά και κατά την υπόσχεση του Κυρίου Είπε που είπε στους μαθητάς του Α μην λέγω ή μην Είπε στους μαθητές του, ότι εμείς οι ακολουθήσαντές μοι εν τη παλιγγενεσία, η παλιγγενεσία είναι πάλι, προσέξτε, είναι η γένεσις, η παλιγένεσις, δηλαδή η ανακαίνισις, δηλαδή το τέλος του κόσμου που θα έρθει και θα έρθει μετά η καινούργια βασιλεία του Θεού.

Κατά την παλιγγενεσία, όταν καθίσει ο Υιός του ανθρώπου επί θρόνου δόξης αυτού, καθίσεσθε, θα καθίσετε και εσείς και εμείς επί δώδεκα θρόνους κρίνοντες τας δώδεκα φυλάς του Ισραήλ. Το είπε ο Κύριος, θα καθίστε σε θρόνους. Δεν είναι όμως μόνο, όπως σας είπα, οι Απόστολοι, είναι και οι Άγιοι.

Πως είναι οι Άγιοι, που το ξέρουμε, ακούσατε το προφητικά, ο Δανιήλ στο 7,22 σημειώνει, έως ου ήλθεν ο παλαιός ημερών, μια μικρή παρένθεση, και εμείς θα καθίσουμε σε αυτούς τους θρόνους, τώρα, μη σας κάνει εντύπωση, από τώρα, γι' αυτό παρακαλώ προσέξτε πολύ, εκείνους που ο Θεός θα ευδοκήσει ή που οι ίδιοι θα θελήσουν, μπορούν να καθίσουν σε αυτούς τους θρόνους, περιμένετε Άρα λοιπόν ενδιαφέρει πολύ αυτό

Ήλθεν ο παλαιός ημερών και το κρίμα, δηλαδή την εξουσία να δικάσουν, έδωκεν Αγίοις Υψίστου Και ο καιρός έφτασε και την Βασιλείαν κατέσχον οι Άγιοι, είναι η Λιπαρούσα Βλέπουμε ότι οι Άγιοι, οι Ομολογητές, οι Απόστολοι, οι Μάρτυρες, απολαμβάνουν τη δόξα αυτή από την παρούσα ζωή Από εδώ τώρα, έχουμε τις μνήμες των Αγίων, τις εορτές, έχουμε αφιερωμένη υμνογραφία σε αυτούς, τιμούμε τους Αγίους, βλέπετε πόσα ιστορικά σπουδαία πρόσωπα πέρασαν, να πάρω στον ελληνικό χώρο, πολλοί σπουδαίοι πέρασαν από τον ελληνικό μας χώρο, πρόγονοί μας, σπουδαίοι, Μέγας Αλέξανδρος, σπουδαίοι φιλόσοφοι, μεγάλοι άνδρες, ποιους θυμόμαστε παρά μόνο απλώς σαν ιστορία,

Ποιους τιμούμε, πιο ιδιαίτερα, Οι Άγιοι και οι Μάρτυρες, Βλέπετε πως τιμώνται, Να λοιπόν ότι κάθονται, Επί θρόνου δόξης, Πως το είπε αυτό ο Χριστός, Εάν τις εμοί διακονή, Τιμήσει αυτόν ο Πατήρ, Όποιος με υπηρετεί, Θα τον τιμήσει ο Πατέρας μου, Ιωάννης 12,26 Αλλά πως οι Άγιοι και από την παρούσα ζωή ακόμα, απελάμβανον τιμής και δόξης. Τα θαύματα αγαπητοί μου τα οποία κάνουν οι Αγίοι, ξέρετε τι είναι, είναι το ότι περιορίζουν τον σατανά όταν διώχνουν τους δαίμονες και κάνουν τόσα θαύματα οι Αγίοι, δεν τιμώνται και δεν δοξάζονται από το λαό του Θεού, από τον κόσμο, δοξάζονται.

Ε, λοιπόν, αυτή είναι η δόξα Δοξάζονται μαζί με τον Χριστό Συνδοξάζονται Βλέπετε κάνουμε λειτουργία Δοξάζουμε τον Χριστό Και ταυτοχρόνως τιμούμε και δοξάζουμε και τον Άγιο που τιμούμε σήμερα Αύριο τον άλλον Άγιο Κι ούτω καθεξής Αυτή είναι η τιμή και η δόξα Αυτό είναι που σας είπα, μας ενδιαφέρει Και ότι ο πιστός Από την παρούσα πολλά και η ζωή Απολαμβάνει τιμή και δόξα.

Ο Άγιος Ανδρέας Καισαρείας σημειώνει: Μέχρι της Δευτέρας αυτού παρουσίας συμβασιλεύσουσι, μετά ταύτην περισσοτέρως των θείων επαγγελιών απολαύσοντες. Μέχρι που να τελειώσει ο κόσμος, να έρθει ξανά ο Χριστός, θα συμβασιλεύουν με το Χριστό.

Μετά, ε μετά πολύ περισσότερο. Αλλά τότε δεν θα είναι ο κόσμος όπως είναι για να πούμε ότι θα αποδίδουν στους Αγίους τιμή. Όλοι που θα είναι στη Βασιλεία του Θεού, όπως μας το λέγει λίγο πιο κάτω, είναι ιερείς και βασιλείς, δηλαδή έθνος Άγιον, Βασίλειον, Ιεράτευμα.

Αυτή λοιπόν η τιμή τους είναι στον παρόντα κόσμο και προφανώς πρόκειται δια ζώντας και κεκοιμημένους. Και έχει πολύ σημασία. Ως προς την κρίση των Αποστόλων και γενικά των Αγίων. Κατά το κρίμα εδόθη αυτής, έχουμε τούτο να σημειώσουμε.

Είναι γνωστό ότι κριτής είναι μόνον ο Χριστός. Πώς λοιπόν θα κρίνουν οι Άγιοι τον κόσμο, αφού κριτής είναι μόνον ο Χριστός; Θα σας κάνει εντύπωση. Η παρουσία των Αγίων την ημέρα της Κρίσεως. Όταν θα κάθονται στους θρόνους των.

Αυτή η ιδία παρουσία των θα είναι το κριτήριο των απίστων και των αμαρτωλών. Πού θα είναι το κριτήριο; Ότι εμείς πιστέψαμε στην εποχή μας. Αλλά εσείς δεν πιστέψατε. Ποια είναι η δικαιολογία σας; Ποια είναι η δικαιολογία σας;

Ότι πιστέψαμε. Ώστε λοιπόν η παρουσία. Η σιωπηλή παρουσία. Σιωπηλή και βοῶσα παρουσία. Θα είναι η κρίση και η κατάκριση των αμαρτωλών και των ασεβών και των απίστων. Ξέρετε πως το είπε αυτό ο Χριστός;

Όταν δεν του δίναν σημασία του Κυρίου μας πολλοί από τους άρχοντας. Τι τους είπε;

Την ημέρα της κρίσεως θα αναστηθούν οι Νινευίτες μαζί με εσάς Με τη γενναία αυτή Και τότε οι Νινευίτες θα σας κρίνουν Διότι άκουσαν μόνο ένα κήρυγμα του Ιωνά, πίστεψαν και μετενόησαν. Εδώ είναι κάτι πολύ περισσότερο από το κήρυγμα ενός Ιωνά και δεν με πιστεύετε και δεν μετανοείτε.

Την ημέρα της Κρίσεως θα αναστηθεί η Βασίλισσα του Σαβά που έφυγε από πολύ μακριά να έρθει να ακούσει τη Σοφία του Σολομώντος και θα σας κρίνει η Βασίλισσα του Σαβά και θα σας πει εγώ έκανα τόσο δρόμο για να ακούσω τη Σοφία του Σολομώντος.

Εδώ είναι κάτι πολύ παραπάνω από τη Σοφία του Σολομώντος. Είμαι εγώ η Αυτοσοφία, ώστε ποιους θα κρίνουν; Τους συγχρόνους του Χριστού, εκείνοι που σε μια εποχή είχαν λιγότερες δυνατότητες να δεχθούν και δέχθησαν, θέλετε ακόμη κάτι που θα μας τρομάξει;

Ο Άγιος Νεκτάριος, για να περιοριστώ στον Άγιο Νεκτάριο, είναι πολύ σύγχρονοι Άγιοι Ο Άγιος Σάββας της Καλύμνου, Άγιος Α, Άγιος Β, προ ημερών πάλι αναδείχθηκε, ανεκηρύχθη Άγιος στην Κεφαλονιά, ένας άλλος στην Αιτωλοακαρνανία κτλ.

Γνωστούς και αγνώστους, εγώ σας παίρνω μόνο τον Άγιο Νεκτάριο επειδή σας είναι πάρα πολύ γνωστός

Θα αναστηθεί ο Άγιος Νεκτάριος, εν ημέρα Κρίσεως, θα καθίσει σε θρόνο δόξης και Κρίσεως, και εμείς θα κριθούμε, και όταν θα μας κρίνει ο Χριστός, θα του πούμε, Κύριε, μα δεν καταλαβαίνεις, ξέρεις σε ποια εποχή ζούσαμε εκεί, στον 20ο αιώνα, ξέρεις τι σήμαινε ο 20ος αιώνας, ήτανε πολύ αμαρτωλός ο 20ος αιώνας, πώς θέλεις Κύριε να μπορούσαμε να εφαρμόσουμε το Ευαγγέλιό σου, θα ήταν δυνατόν ποτέ να εφαρμόσετε, το Ευαγγέλιό σου τον 20ο αιώνα, θα μπορούμε να το πούμε, στον θρόνο του Κριτού θα κάθεται εκείνος που έζησε τον 20ο αιώνα, ο Άγιος Νεκτάριος, και θα πέσει φίμωτρο, δεν θα μπορούμε τίποτα, δηλαδή η παρουσία του Αγίου Νεκταρίου που έζησε τον 20ο αιώνα, θα μας κρίνει, με αυτή την έννοια οι δίκαιοι, συγγνώμη, οι Άγιοι, κρίνουν τον κόσμο.

Πρέπει ακόμη να σημειώσουμε ότι, κάτι που θα παρακαλέσω ιδιαιτέρως να το προσέξετε αυτό, ιδιαιτέρως, το έχω πει πολλές φορές καθ' όλο το μήκος της ερμηνείας της Αποκαλύψεως, το λέγω λοιπόν άλλη μια φορά, ότι οι ψυχές των πεπελεκισμένων, είναι δηλαδή μια παρατήρηση προθύστερη και αναχρονιστική, ας το πούμε κάπως έτσι, λέγει αυτοί οι οποίοι ήσαν πεπελεκισμένοι, αυτοί δηλαδή που σφάχτηκαν, αυτοί που έπεσε το πελέκι απάνω τους, Έπεσε το τσεκούρι, δηλαδή το Μαρτύριο, που είναι οι Άγιοι Μάρτυρες, αυτό λέγει σαφώς το κείμενο, σαφώς το κείμενο ότι δεν επροσκύνησαν την εικόνα του θηρίου, ούτε πήραν το χάραγμα στο μέτωπό τους και στο χέρι τους, που έβαζε ο Αντίχριστος, το θηρίον, σε αυτούς στην εποχή του.

Ναι, αλλά ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι δυνατόν, διότι ο Αντίχριστος δεν ήρθε ακόμα, θα έρθει τότε Πώς λοιπόν αυτό το προθύστερο, πώς γίνεται, διότι οι Άγιοι και οι Μάρτυρες ζήσαν από την εποχή του Χριστού, ζουν συνεχώς μέσα στους αιώνες Ο Αντίχριστος δεν ήρθε, πώς λοιπόν προτάθητα προσκυνήσουν την εικόνα του και ηρνήθησαν, ε αυτό είναι που θέλω να σας πω Υπάρχει η πλάνη να νομίζουν πολλοί ότι ο Αντίχριστος άμα θα έρθει, πω πω, και τι θα κάνουμε, και τους βλέπετε και να τρομάζουμε Αγαπητοί μου, το πνεύμα του Αντιχρίστου είναι διάχυτο, είναι διάχυτο το πνεύμα του Αντιχρίστου Δεν είπε ο Ιερός Ευαγγελιστής Ιωάννης ότι ηκούσατε ότι έρχεται ο Αντίχριστος

Και ήδη στον κόσμο πολλοί Αντίχριστοι υπάρχουν Πώς έρχεται και ενώ υπάρχουν Αντίχριστοι, σημαίνει, ναι έρχεται ο Αντίχριστος ως συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά οι πρόδρομοί του εκπροσωπούν το πνεύμα του Αντιχρίστου και το πνεύμα του Αντιχρίστου είτε, οτιδήποτε με απομακρύνει από το Ευαγγέλιο του Χριστού, με απομακρύνει η μόδα ή με προσκυνώ την εικόνα του Αντιχρίστου Με απομακρύνει ο κόσμος, προσκυνώ την εικόνα του Αντιχρίστου, δέχομαι τις ηδονές του κόσμου τούτου, προσκυνώ την εικόνα του Αντιχρίστου, αμφιβάλλω τη θεανθρωπίνη φύση του Χριστού, προσκυνώ την εικόνα του Αντιχρίστου, και ταυτοχρόνως, δέχομαι στο μέτωπο και στο χέρι, τη σφραγίδα του Αντιχρίστου.

Καμιά φορά μπορούμε να πούμε σε έναν άνθρωπο και μάλιστα σε προχωρημένες καταστάσεις, Δαιμονισμού, κάνε το σταυρό σου, αδύνατον, κάνε το σταυρό σου, αδύνατον, γιατί, το χέρι του είναι σφραγισμένο από τον διάβολο, πώς θα κάνει το σταυρό του, το σώμα του είναι σφραγισμένο από τον διάβολο, πώς θα κάνει το σταυρό του, το καταλάβατε αγαπητοί μου, μη περιμένετε να έρθει ο Αντίχριστος και να πείτε, να πεθάνω εγώ και ας έρθει μετά ο Αντίχριστος, ο Αντίχρισ Το πνεύμα του Αντιχρίστου είναι παρών. Θα έρθει μόνο ως αποκορύφωμα του κακού, ως πρόσωπο όταν θα έλθει. Αυτό είναι όλο. Το καταλάβατε.

Και μάλιστα πάνω σε αυτό και μου έκανε εντύπωση γι' αυτό και θα σας το διαβάσω. Ο Αρέθας σημειώνει πώς ακριβώς μπορούμε να βλέπουμε το χάραγμα του Αντιχρίστου επάνω στα πρόσωπα των ανθρώπων. Γιατί λέει θα τεθεί εις το μέτωπο και εις το χέρι. Θα σας διαβάσω ένα μέρος γιατί γράφει κάτι περισσότερα.

Το χάραγμα γνώρισμα, φησί, καθό και επί του Χριστού είρηται, εσημειώθη εφ' ημάς το φως του προσώπου σου Κύριε. Και ο Χριστός βάζει χάραγμα και ο Αντίχριστος βάζει χάραγμα. Το χάραγμα του πιστού είναι ότι σημειούνται εφ' ημάς το φως του Χριστού, το σημείο του Χριστού, το φως του Χριστού, διότι του Τιμίου Σταυρού.

Ως γαρ εκεί επί το πρόσωπον φως, όπως εκεί στους πιστούς, στο πρόσωπο υπάρχει το φως, εις γνώρισμα των θεοφιλών ενσημαίνεται, ούτως επί των ασεβών, αναίδεια επί των μετώπων εγχαράττεται. Προσέξτε αυτό το σημείο, βλέπει κανείς τον ευσεβή άνθρωπο να έχει κάτι στο πρόσωπό του, όχι ότι είναι όμορφος ή άσχημος, κάτι έχει.

Δηλαδή το πρόσωπό του υφίσταται μια αλλοίωση. Οι Άγγελοι βλέπουν κάτι πολύ περισσότερο από ό,τι μπορούμε να βλέπουμε εμείς μεταξύ μας. Οι Άγιοι μπορούν να βλέπουν αυτό το περισσότερο. Πολλές φορές βλέπουν το φως της Θείας Δόξης.

Όπως δεν το έβλεπαν οι άνθρωποι στο πρόσωπο του Χριστού, το έβλεπαν, δεν το έβλεπαν. Αλλά υπήρχε όμως, όταν πήγαν να τον συλλάβουν τον Κύριον στον κήπο της Γεθσημανή και τον πλησίασαν, πριν εκείνοι προβούν, ερωτάει ο Κύριος, προσέξτε, εδώ είναι η ανθρωπίνη φύσης του Χριστού, μην το ξεχνάτε, ερωτάει ο Κύριος, ποιον ζητάτε, τον Ιησούν τον Ναζωραίον, εγώ είμαι, μόλις άκουσαν το εγώ είμαι, έκαναν βήματα προς τα πίσω, μας λέει ο Ευαγγελιστής, και έπεσαν χάμου, σηκώθηκαν πάλι και ξαναπήγαν μπροστά, σας είπα, ποιον ζητάτε, τον Ιησούν τον Ναζωραίον, Πίσω πάλι βήματα και έπεσαν χάμου.

Τι ήταν εκείνο που τους έκανε να παίρνουν βήματα πίσω, ρόπαλα κρατούσαν. Φανταστείτε ότι ήταν χωροφύλακες, να το πούμε έτσι. Ας το πάρουμε έτσι, να το αισθητοποιήσουμε. Και να πάρεις δρόμο μπροστά σε έναν υποτιθέμενο κακοποιό.

Είναι περίεργο, ε άοπλος, αυτός ο κακοποιός είναι άοπλος, δεν έχει τίποτα. Άοπλος, αυτός ο κακοποιός είναι άοπλος, δεν έχει τίποτα. Και μάλιστα έχει όλη την καλοσύνη να μας πει ότι είναι ο ίδιος, αυτόν που ζητούμε.

Και να τους βλέπετε αυτούς να κάνουν πίσω και να πέφτουνε χάμου. Τι τους έκανε πίσω και τους έριχνε χάμου; Ε αυτό το κάτι, αυτό το κάτι, σε αυτό το πρόσωπο. Αυτό το οποίο έχουν οι Άγιοι, έχουν οι ευλαβείς.

Αυτό το κάτι, είναι μια αλλοίωση που τυπώθηκε στο πρόσωπο, αφού προηγουμένως έγινε μέσα στην καρδιά. Και αυτή η αλλοίωση σε πληροφορεί ότι έχεις ήμερον άνθρωπον, επί του οποίου προσώπου του ανθρώπου εσημειώθηκε, σημαδεύτηκε δηλαδή, εσημειώθηκε το φως του Χριστού.

Εξάλλου το ζητούμε αυτό, στις προσευχές μας να σημειωθεί το φως του προσώπου σε εμάς. Χριστέ το φως το αληθινό, το φωτίζον και αγιάζον πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον. Σημειωθεί το εφημά στο φως του προσώπου σου, είναι η ευχή της πρώτης ώρας που λέμε Εσημειώθη εφ' ημάς το φως του προσώπου σου.

Δηλαδή να εγχαραχθεί, να σφραγιστεί στο μέτωπό μας, στην ύπαρξή μας, το φως του προσώπου σου. Πώς μπαίνει η σφραγίδα του Αντιχρίστου; Άκουσε. Ούτως επί των ασεβών, αναίδεια επί των μετώπων εγχαράττεται.

Βλέπετε ένα πρόσωπο αναιδές, ένα πρόσωπο αδιάντροπο, ένα πρόσωπο που λες σκοτεινό πρόσωπο. Σκοτεινό. Σας κάνει εντύπωση. Απαρακαλύπτως και ανυποστόλως εμφανιζομένων, οποίοι τινές. Ησύ απαρακάλυπτα, ξέσκεπα και ανυπόστολα. Υποστέλλω την σημαία, κατεβάζω την σημαία, δηλαδή με άλλα λόγια, χωρίς υποστολή, χωρίς κάλυμμα φαίνεται το πρόσωπό τους, ότι έχει τη σφραγίδα του Αντιχρίστου. Και είναι, τούτο εμφαντικότερο ή τεσατόπις των εαυτών πράξεων το γνώρισμα εβεβαίωσαν. Και για να γίνει εμφαντικότερο, φανερότερο, καθαρότερο στους άλλους, ότι φέρουν τη σφραγίδα του Αντιχρίστου, το βλέπει κανείς επάνω στις πράξεις.

Αγαπητοί μου, τη σφραγίδα ή του Χριστού ή του Αντιχρίστου την παίρνουν οι άνθρωποι στην εποχή που ζουν. Μην νομίσουμε λοιπόν ότι είναι μια μελλοντική κατάσταση, είναι ανά πάσα στιγμή παρούσα αυτή η κατάσταση.

Πιστεύω έγινα σαφής και παρακαλώ εάν πιστεύω ότι έγινα σαφής να το κατανοήσουμε αυτό. και να μην μεταθέτουμε, γιατί έτσι αν μεταθέτουμε τα πράγματα, αντιλαμβάνεστε ότι στο τέλος για τον εαυτό μας θα κάνουμε τη ζημιά ανυποψίαστα.

Και έζησαν και εβασίλευσαν μετά του Χριστού χίλια έτη. Είναι οι Άγιοι που έζησαν εδώ στη γη κατά Χριστόν, όπως σας είπα, και συνεχίζουν να ζουν εις των ουρανών με τον Χριστόν και που ευρίσκονται εις τον παράδεισο.

Παράδεισον. Όπως σας εξήγησα, είναι ζώντες και κεκοιμημένοι. Άγιοι που είναι ακόμα στον κόσμο αυτόν, Άγιοι που ήδη έχουν φύγει και είναι στον Παράδεισον. Τα δε χίλια έτη τι είναι, όπως θα το ξαναπώ άλλη μια φορά, ο Ανδρέας Καισαρείας το λέγει, ο από της του Κυρίου ενανθρωπίσεως χρόνος, μέχρι της του Αντιχρίστου ελεύσεως.

Να το ξέρετε, παρακαλώ σφραγίστε το μέσα στην καρδιά σας για να μην πλανηθούμε ποτέ. Είναι ο χρόνος από την ενανθρώπιση του Χριστού μέχρι που να έρθει και να εμφανιστεί ο Αντίχριστος. Αυτά είναι τα χίλια χρόνια.

Και τούτο διότι λέει χίλια χρόνια μετά από την κρίση, μετά από το τέλειωμα των χιλίων ετών. Πλέον οι Άγιοι δεν θα είναι εις τον Παράδεισον, είναι γνωστό. Ο Παράδεισος θα αδειάσει, διότι τώρα έχει μόνο τις ψυχές των δικαίων, εκεί είναι και ο ληστής, στον Παράδεισο, που έβαλε το κλειδί της μετανοίας που άνοιξε και μπήκε, έβαλε το κλειδί του μνήσθητί μου Κύριε και μπήκε μέσα, της πίστεως και της μετανοίας.

Αλλά εκεί ο ληστής δεν θα μείνει, θα φύγει, όταν θα γίνει η Ανάσταση των νεκρών και ο Παράδεισος θα αδειάσει, θα γεμίσει τότε η Βασιλεία του Θεού, διότι στον Παράδεισο είναι μόνο ψυχές, ενώ στη Βασιλεία του Θεού θα είναι πλήρη, πλήρης άνθρωποι.

Στον Παράδεισο, συγγνώμη, στη Βασιλεία του Θεού είναι μόνον ο Χριστός, διότι ανεστήθη με το σώμα Του, η δε Εκκλησία μας πιστεύει ότι είναι και η Θεοτόκος που ανεστήθη. Άλλος στον Παράδεισο, στην Βασιλεία του Θεού δεν είναι. Οι δίκαιοι είναι μόνον ως ψυχές στον Παράδεισο, όχι στην Βασιλεία του Θεού. Είναι ακόμη αξιοπρόσεκτο ότι δεν αναφέρεται ούτε ο ουρανός ούτε η γη. Ήδη λέει θρόνους στον ουρανό, προφανώς στον ουρανό, αλλά δεν λέει ούτε ουρανό ούτε η γη, διότι και στη γη μπορούμε να πούμε για μια στιγμή, πώς, υπάρχοντας Άγιοι στη γη, Που δεν έφυγαν ακόμα.

Σας κάνει εντύπωση ότι ο Ιερός Ευαγγελιστής δεν αναφέρει καθόλου τον τόπον. Ξέρετε γιατί; Σημαίνει ότι η Βασιλεία του Θεού δεν είναι επίγεια, ούτε είναι υλική. Όπως εδέχονται οι παλαιοί Ιουδαίοι που είχανε υλιστικές μεσσιανικές αντιλήψεις.

Και μετά από αυτούς οι σημερινοί χιλιαστές. Εξάλλου ο χιλιασμός δεν είναι καινούργιος, αγαπητοί μου. Ξέρετε πόσο παλιός είναι ο χιλιασμός; Όσο είναι ο Χριστιανισμός.

Θέλετε να σας πω μια χιλιαστική αντίληψη που για μια στιγμή προέβαλαν οι μαθητές; Είναι στο πρώτο κεφάλαιο των Πράξεων των Αποστόλων. Κύριε, πότε αποκαθιστάνεις την Βασιλείαν το Ισραήλ, πότε θα αποκαταστήσεις την Βασιλείαν στον Ισραήλ;

Εσύ θα γίνεις Βασιλιάς, δηλαδή η ληστική αντίληψη περί Μεσσίου. Η ληστική αντίληψη περί Σωτηρίας. Αυτή είναι η χιλιαστική αντίληψη. Φυσικά ο Κύριος τους διόρθωσε. Φυσικά ήρθε η Πεντηκοστή. Φυσικά οι μαθητές το είπαν αυτό υπό το πνεύμα της παραδόσεως κολαούτων, που ξέφυγαν από τη σωστή ερμηνεία των προφητειών και είχαν αυτές τις αντιλήψεις, αλλά το πνεύμα το χιλιαστικό είναι διάχυτο και οι γνωστοί μας χιλιαστές οι οποίοι λέγουν αυτά τα παραμύθια, γι' αυτό επέμεινα πολύ και σας τα επισημαίνω για να τα καταλάβετε.

Και οι λοιποί των νεκρών ουκ έζησαν έως τελεσθή τα χίλια έτη. Ποιοι είναι αυτοί οι λοιποί των νεκρών που δεν έζησαν μέχρι που να τελειώσουν τα χίλια χρόνια; Εδώ μπαίνει μια παρένθεση του Αγίου Ιωάννου στο κείμενο, γιατί θα επανέλθει. Είναι συνήθειά του να κάνει αυτές τις παρεμβολές ο Άγιος Ιωάννης.

Θέλει να δείξει, βιάζεται τρόπον τινά, θα μιλήσει όμως ξανά για αυτούς παρακάτω. Θέλει να δείξει την τύχη εκείνων που δεν πίστεψαν εις τον Ιησού Χριστόν. Αυτοί λογίζονται νεκροί, προφανώς όμως είναι πνευματικώς νεκροί.

Οι δε λοιποί των νεκρών, των νεκρών πνευματικώς. Ού και έζησαν, δεν έζησαν, έως τελεσί τα χιλιέτη Τι θα πει έως τελεσθή τα χίλια έτη; Στην παρούσα ζωή έμεινες άπιστος, ήσουν νεκρός, πέθανες· όταν πέθανες, πήγες στον Άδη. Ο Άδης θα τελειώσει και αυτός, άμα τελειώσουν τα χίλια χρόνια, δηλαδή όταν ξανάρθει ο Χριστός στον κόσμο, και ο Παράδεισος και ο Άδης θα καταργηθούν. Πού σου θάνατε το κέντρον, πού σου Άδη το νίκος, δεν λέγει ο Απόστολος Παύλος, 1η Κορινθίους 15 κεφάλαιο, Το λέγει ο Ισαΐας αυτό.

Πού είναι η νίκη σου θάνατε; Πού είναι το κεντρί σου άδη; Πού είναι; Πού είναι άδη που τους μάζευες όλους; Δεν θα υπάρχει ο άδης, θα δώσει ο άδης τους νεκρούς, θα γίνει η Ανάσταση. Και τότε θα πάνε στην κόλαση, συνεπώς, αυτό σημαίνει έως ότου τελειώσουν τα χίλια χρόνια, γιατί;

Γιατί στον Άδη δεν υπάρχει η Ανάσταση, δεν υπάρχει η μετάνοια, ούτε δυνατότητα να πουν θα αλλάξουμε. Δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα, πνευματικώς νεκροί θα μείνουν μέχρι που να τελειώσουν τα χίλια χρόνια.

Ο Κύριος το είπε εξής: Και αύτη εστίν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσί σε τον μόνον αληθινόν Θεόν και ον απέστειλας Ιησούν Χριστόν. Όσοι συνεπώς δεν πιστεύουν, αφού στερήθηκαν αυτής της αιωνίου ζωής, αφού δεν πιστεύουν, λογίζονται νεκροί.

Και ο Ισαΐας λέγει στην οδήτου, οι δε νεκροί ζωήν ουνή είδος είναι. Οι νεκροί ζωή δεν θα δουν. Αλλά όπως βλέπετε και όπως αντιλαμβάνεστε, αγαπητοί μου, εδώ έχουμε όχι μόνο αυτήν την νέκρωση που λέγει, την πνευματική νέκρωση, έχουμε μία πρώτη Ανάσταση, έχουμε μία δεύτερη Ανάσταση, έχουμε έναν πρώτον θάνατο, έχουμε ένα δεύτερο θάνατο.

Τι είναι αυτά που σας διάβασα προηγουμένως, στην περικοπή, από το 4 έως το 8 έως το 6 χωρία; Αυτά. Επειδή τελείωσε η ώρα μας, πρώτα ο Θεός θα τα δούμε την ερχόμενη Κυριακή.