Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 69

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· τὸ ἀναλλοίωτο ἑλληνικὸ πρωτότυπο εἶναι τὸ ἔγκυρο κείμενο.

As you will remember, last Sunday we examined that vision of the Holy Evangelist John, who saw the scarlet Beast on which the harlot woman was seated, and we continue with the scarlet Beast, the one full of names of blasphemy, just as the Holy Evangelist already sees it.

What does this mean? It means that, as Anthimos of Jerusalem says, this Beast taught its followers all the blasphemies against God.

These are all those blasphemies we hear today, for we must say that the scarlet Beast lives and moves and acts throughout the world and affects all people, small and great, and in this way its blasphemies are spread over the whole earth.

The culmination of blasphemy is the well-known phenomenon of atheism.

The ancient world, my dear ones, did not know the phenomenon of atheism, apart from isolated cases.

It is a phenomenon and, unfortunately, a privilege of more recent times. The Beast had seven heads and ten horns. What does this mean?

Because our prophet, the Holy Evangelist, is astonished at the sight of the Beast and of the harlot woman, for this reason the angel, a little further on, says to him: Why are you astonished? I will explain to you the things at which you are astonished.

And so we will see the explanation of the seven heads and the ten horns a little further on, as the Angel himself interprets it. What must especially be underlined, and what we must understand very well, is that there are a great many things we can already explain today, just as they are described to us in the Book of Revelation.

Besides, this is a basic principle of interpretation, when Andreas of Caesarea says that time reveals to those who are watchful. It reveals. Time, which passes and carries us toward the end, and in the course of which we have the fulfillment of the prophecies, but to those who are watchful, to those who have a purity of heart and have the Spirit of God, these are the ones who will understand.

For if, my dear ones, the Book of Revelation is regarded as sealed with seven seals, as an unreachable book, and it is thought that Christians labor in vain to take it into their hands, then I ask you: why was it written? I think there is no greater argument than this question: why was it written, if it does not come to serve the Church? That is why it is found within the New Testament, so that Christians may study this book, only of course it requires greater care, and there will be this condition, humility first of all, that it is the Church that interprets, not I, but the Church, and I accept the interpretation of the Church, for if I impose my own interpretation I will fall into error.

And since time will reveal these things to those who are watchful, then, without question, I would be committing a crime against myself if I did not study the Book of Revelation, for the aim of this book is to forewarn me how I am to stand against the Antichrists of each era, and in the last days against the now-personal Antichrist.

And the woman was clothed in purple and scarlet, and adorned with gold and precious stones and pearls, having in her hand a golden cup full of abominations and the impurities of her fornication.

Chapter 17, verse 4.

As we see, the Holy Evangelist continues here the description of his vision with this harlot woman, Babylon-Rome. At every moment Babylon-Rome: the purple of her garment, the gold and the pearls with the precious stones she bears upon her, shows a sovereign quality, shows wealth and power.

It has to do with the sovereign position, the position of the capital city, of a superpower, and at the same time with the anti-God disposition toward the Church. I said a superpower, that is, the capital city, Babylon-Rome, a superpower. But do not let your mind go to thinking it refers to one single superpower.

As we will see, it is not only one Babylon-Rome; there are many Babylon-Romes, there are many.

It is another matter that one of them may hold certain scepters of power, and this at each historical moment. At one historical moment it may be the first city, at another historical moment the second city, the third, the fourth; you will see this as we go on.

The distinction between the purple and the scarlet is striking. The woman, it says, was clothed in purple and scarlet. But we know that purple is red. In fact the purple color is, allow me to put it this way, the bordeaux color; women know this, the so-called bordeaux color. It is the color of French bordeaux wine, and it is this color, as you know better than I. It is red, but a deep red, that is, a dark red. So pay attention to why it makes this distinction, why purple alongside scarlet. By the purple it points to the purple dye, for the purple garment was dyed with the purple color, if you will. The purple comes from that sea creature; from there comes the color, and by extension the color itself is called purple, and

because they used to dye the rich garments of antiquity that the wealthy and the kings wore, the garment that was of this color was also named purple, while the original name refers to a small mollusk, a creature of the sea.

So there you have it: there is a distinction between the purple and the scarlet, the purple to show her power and her wealth, and the scarlet, the bloodthirsty.

She rejoices in blood; she delights in blood. She holds a golden cup, and at least its contents are a symbol, a symbol of her works, the works of this capital city, Babylon-Rome, and of her activity, of her works and of her deeds.

What was inside the cup? It says abominations, loathsome things, abominations. In Holy Scripture the abomination is almost always a synonym for idolatry. So here it probably includes not only the practices loathsome to God, as Andreas of Caesarea says, that is the dark arts, namely magic, spiritism, divination, but idolatry itself as well. For the things I just mentioned are the offspring of idolatry. That is why the one who turns to magic or to spiritism is an idolater. Never forget this; when we read the Old Testament we see it clearly. He is an idolater, the one who goes to spells, to mediums, to fortune-tellers, to coffee-cup readers, and so on.

Hear what I said: he is an idolater, and this idolatry of his stands against the first commandment, which says that we must worship only the Lord our God, and not the devil. After all, what do you think? If we gather together everything written here in the Book of Revelation, what do you think it is? It is the war waged between the worship of God and the worship of the devil. If they ask you what the Book of Revelation is, this is it: this struggle within history. For the devil, envying God and in his pride, wants to be worshipped, wants to receive worship. And God becomes man to save us, God the Word; the devil assaults God who became man through the Cross, and he turns against the Church, because Christ ascended into heaven and departed, so he turns against His body. But this whole situation is passing; the triumph of Christ is certain.

And the condemnation of the devil is likewise certain. This is the whole outline of the Book of Revelation. And the impurities of her fornication, this fornication of which the holy Evangelist speaks, reveal that something unspeakable is at work morally.

Anthimos of Jerusalem says that this points to shameful acts, things over which one ought already to cover oneself, to feel shame, and to hide them, things a person ought to hide, to cover up, to be ashamed of. Yet she, this woman, acts shamelessly, in a brazen manner, and with her face uncovered, with her head bare, we might say, that is, she acts without any shame, without covering anything at all. It strikes me, my beloved, that this midday I happened to hear a program of theater and film criticism. You may ask me whether I listen to such things, and how, and why; I do, with interest, because I want to be able to speak to you about them, and that is why I am telling you this. What strikes me is the following, though it is nothing new to me.

That the content of cinematic and theatrical works is now abnormal sexual situations.

You will tell me, oh, these are old matters, well, they have known them for a long time, but I am saying what is happening now. What is characteristic is this: in the critique that was taking place, one of the theater people who was speaking said that the telling thing is this, that the ones placed in a difficult position, in a quandary, are not those who indulge in perversions, but those who behave normally. That is, we have reached the point where the normal person wonders whether he is normal. So you see that we are reaching the last days I spoke of, because among Christian peoples these things were once unthinkable. We have put everything up for auction, we have brought everything out into the open. The things that were once spoken of, that always happened, the sins always happened, but there was shame.

Today, of course, we have the argument that we are more sincere than certain earlier ages, and that is why we bring these things out into the open. We are not more sincere; we are more shameless. Shamelessness now prevails among people, and they are ashamed of nothing. It is what the Apostle Paul says to the Philippians, chapter 3, verse 19: and their glory is in their shame.

Their glory, he says, is in those things they ought to be ashamed of; yet in the very things they ought to be ashamed of, they boast. And upon her forehead a name was written: mystery, Babylon the great, the mother of the harlots and of the abominations of the earth. Verse 5. What does it mean that on her forehead was her name, and her name a mystery, Babylon the great, the mother of the harlots and of the abominations of the earth, upon her forehead? This whole title is a descriptive name. Not simply Rome, Babylon-Rome, but a descriptive phrase, which through the periphrasis of the name reveals the content of the woman. The harlots in Rome were obliged to bear their name upon their forehead.

Exactly as was done with the slaves who tried to escape; when a flight was recorded, they were forced to brand here upon the forehead, with a red-hot iron, the letter F, for fugitivus, which meant fugitive, runaway. In the same way the harlots placed their name upon their forehead.

It is well known that if I wish to commit a shameful act, I must hide my face. If my face is exposed, I must hide my act. This is what happens when we play the carnival, the pre-Lenten revels, when people give themselves over to being masqueraders. A masquerader means one who puts on a mask, that is, one who puts on a disguise over the face.

Take heed, because in a few days, I beg you, these days are coming, days of recollection and repentance and not of revelry, for God's sake. People who listen to the word of God should not go to such places, nor to dances, nor even, allow me to say, to dances held by associations, if we suppose there is sin there. Not to mention the dances the associations hold, because Sundays are not enough, and the associations are many, and the people many, so they even hold dances during Great Lent itself, however you wish to guard yourself. Now, what does it mean to put on a mask? I have hidden my face, and once I have hidden it, then I can open the sewer of my heart, because I am not ashamed; my face is hidden.

If, on the other hand, I must reveal my face, then I will stop up the sewer of my heart. You see how we operate; this is how we operate, this is how we operate, and it is evident in these days when people disguise themselves, not to mention, of course, that people are always in disguise. Nevertheless, the harlot women in Rome placed their title upon their forehead and nothing touched them anymore. Of course our own harlots here do not put up a title, but in their case they move about in such a way that you know what that woman is, what you are seeing, a wretched creature, oh wretched woman, baptized, who has become an instrument of Satan; this woman is now a victim of the devil, a victim of wicked people, a victim of herself. We see how she moves about, ashamed of nothing, ashamed of nothing.

What does this mean? It means that we have now reached a state of hardening of the soul. What until now made us feel shame, now we no longer feel shame at all. Arethas says: the name written upon the forehead signifies the doing of shameful things without blushing. What does it mean that the harlot's name is written on her forehead? It means that she now commits these shameful, filthy, abominable acts without shame, without blushing.

It is well known that blushing today is considered a defect. Modern pedagogy says, do not help your child to blush from shame, it is a complex. And yet the ancient Greeks, mark this, had deified shame, because shame is an adornment both in the woman and in the man, in the young man and in the young woman, in the child and in the old person.

If we lose shame, then, then we have lost everything. Shame is a railing that helps you not to commit sin, and also not to spread it further. Even supposing that within yourself you do not live virtuously, yet if you have shame, it prevents you from spreading it. When you reach the point of driving shame away and leaving yourself free, the sewer opens. You are now a point of moral contamination. My dear ones, we have reached the point today of saying that we should not raise our children with the sense of shame, because, they say, they become full of complexes, because they become children who do not have the courage for life, as if shame were an element that holds back our success in life.

That is where we have come, my dear ones. In any case, today, the advertising of evil, the presentation of perversion, and the brazenness, and even the absurd, and even anarchism. What is anarchism? It is an absurdity, the denial of everything established. All these things, my dear ones, are found right here, in the fact that shame has departed. When we see a society in which we are afraid to walk, in which we hesitate to speak, and we say that our society has now become a jungle, I am not speaking of the Greek reality, but of a global reality, because the Book of Revelation does not move within the borders of Greece, but is a global book, and never forget this for a moment.

Before me at every moment I have the whole world, all our earth, apart from the fact that some things have something particular to us. All of this is because shame has departed. And what is written upon the forehead of this harlot woman, of her shamelessness, of her brazenness that does not blush? Mystery, Babylon the great, the mother of the harlots and of the abominations of the earth. The expression mystery says a great deal.

As when the angel calls John and says to him, Come, I will tell you the mystery of the woman; that is in the verse below, in verse 7. Perhaps there it means the mystery of evil and of lawlessness. As the Apostle Paul, in Thessalonians chapter 2, verse 7, referring to the Antichrist, says: the mystery of lawlessness is already at work. That is, just as salvation is a mystery, so too evil is a mystery, that is, a depth that is unsearchable and incomprehensible. Indeed, we can perceive, we can sense this incomprehensibility of the mystery of lawlessness, because for a rational being, such as the devil, or such as the man who becomes a perfect instrument of Satan, to persist in evil when he sees that eternal Hell awaits, the devil knows that he will go to Hell, he knows it very well.

The devil has read all the books, our churches, he has them all read. When Christ came and cast the demons out of the demoniac, they asked and begged to go into the swine and not into Hell. Have you come to torment us before our time? So they believe that they will be tormented; indeed, Holy Scripture says it, the demons believe, and not only, it says, do they believe but they also tremble. They believe and they tremble. The devil knows that he will go to Hell, but why then does he not repent, why does he not change?

A mystery is something incomprehensible, something beyond reason. Perhaps, then, by placing the word 'mystery' before the whole descriptive name of the harlot woman, the Evangelist John wants to draw the reader's attention to what the harlot's name contains. In other words, if we had to portray this with a facial expression, the face would have to take on a particular look, to make particular grimaces. But since we do not have a face here, he puts the word 'mystery', so that the reader or the listener understands that something is at work here. So I should pay attention to this point, since the word 'mystery' is placed first. Then the woman is described as Babylon the great, the mother of harlots and of the abominations of the earth.

Here, mother; he says the mother of harlots. Mother means a metropolis, that is, a metropolitan center, a central city. Just as we say Athens is a metropolis, the metropolis of Greece, the city that stands above all the other cities of Greece.

Arethas writes, and please pay attention to this point, pay attention to this point, and indeed I ask you not to misunderstand me and not to take me wrongly: it is not I who say it, it is Arethas who says it.

Calling her the mother of harlots, that is, when the holy Evangelist calls her the mother of harlots, it is, if you will, either Old Rome or the New.

You know which one the New Rome is: it's Constantinople, the New Rome. That's what it was called, the New Rome. And Arethas belongs to the eighth century, the seventh century, so here we have the whole glory of Constantinople. Whether he means old Rome, if you work it out, or the New Rome, or the times of the coming of the Antichrist, some city that will exist when the Antichrist comes, 'you will not stray from the truth,' you won't be wide of the mark,

For both took upon themselves dominion over the other cities, and each had its fill of the blood of the holy martyrs. Each of these became a metropolis, and each of these contributed its share, its mite, to the shedding of the blood of saints. You will say to me, Constantinople; for Rome you will not even raise the question, we all know that it stood as the metropolis of the persecution of Christians, everyone knows it. But the New Rome, Constantinople: Constantinople produced for you, my beloved, the confessors of the faith. Whom shall I name first, whom? I will not even mention to you Saint Theodore the Studite, Theodore of the Painted Brothers; whom shall I name to you first?

What tortures they endured from the heretics who held sway in Constantinople! There were so many Romans, and the Empire itself, the Roman Empire, supplied the full number of all those millions of martyrs. But as for New Rome, as I explained to you, these are all those who stood as confessors of the faith against the heresies. How many heresies took hold, and how many persecutions were carried out against the saints of God and against the Orthodox! I mention to you Saint John Chrysostom: because he spoke the truth, he was sent into exile and died in exile. If this happened to the Patriarch, imagine what happened to those beneath him. And Julian too, the Emperor, gave with his own presence a flare-up of that impiety which prevailed, at least for a while, in Constantinople; he too showed the measure of what he was when he desired to bring back the worship of idols.

The things I am telling you, just as I am telling them to you, are mentioned not only by Arethas but also by Andreas of Caesarea, who mentions precisely both Julian and the heresies and so on; but so as not to weary you, I will not give his opinion. After the fall of the New Rome, which city laid claim to the title of the Third Rome? Perhaps it seems strange. It is Moscow, Orthodox Moscow. He said, not now, this is not new, it is old, from the time of the Tsars. He said, Constantinople, to the great tribulation of Old Rome, was named New Rome.

Because the Old fell, the New Rome, Constantinople, shone forth. Now Constantinople, the New Rome, has fallen. Moscow said, the Patriarchate of Moscow, the Orthodox one: it has fallen, in 1453; our turn has come to lay claim to the role of the Third Rome. Moscow became the Third Rome; it became so from its other side, from its bad side, from that side which the Apocalypse mentions.

She is Babylon, that Rome of Revelation. She too, the Third Rome, paid her own share into the blood of the Martyrs and the Saints of Jesus Christ. How many were put to death, precisely because they believed in Jesus Christ! Behold the men of the Third Rome. It is not I who say these things; history says them, the commentators say them. Andrew notes this.

You will hear little, but you will understand much, since all these metropolitan sees are bearers of atheism, or of opposition, or of the anti-god powers, take it however you like, whether openly or not openly. In fact, I was reading that the greatest heresy by which the Gospel was adulterated was the third marriage of a Byzantine emperor. Forgive me, at this moment his name escapes me. He sought to enter into a third marriage, and with that third marriage the adulteration of the Gospel was now introduced into the whole Orthodox world, and this in Constantinople. Do not think that we are showing favor; we speak of our own faults as well as the faults of others, because Constantinople is ours.

Do not be surprised by the fact that Hagia Sophia is there, or that in Moscow there is a great church. It makes no difference. It is the anti-God powers that work against the Church of Christ.

So Andrew writes that the ruling cities, by teaching the soul's fornication, give birth to the lawless deeds that are abominable to God.

So then, what is this mother, that is, this metropolis, this Babylon-Rome, which in every age is some city or some cities?

It is the center from which spring all the materialist, sinful, and atheist theories, all those that are carried away both in their view of the world and in their view of life; that is, both in interpreting life and the universe, and in interpreting life, our way of living. View of the world and view of life are philosophical terms. In any case, under the name 'mother' there is revealed also the bad example of the ruling city toward the cities it rules, those that are under the ruling city, which the daughters naturally imitate, like a mother who shines. When the great city offers its lights, in quotation marks, the lights of atheism and so on, what will the smaller cities do, I ask you?

Take Athens as an example. When Athens, through the media, displays all its filth; of course Athens has many good sides too, unquestionably; but when it displays all its filth, what will the provinces do? Tell me, what will the provinces do, the provincial towns? Will they not imitate it? Unquestionably they will imitate it. That is why, my beloved, I make an appeal to your love: I would say, do not imitate the metropolis below, the metropolis of corruption, of perversion, of unbelief, and of atheism. Do not be like that. We would say one more thing: as long as it still stands, as long as the provinces can still stand, keep them standing. And the provinces must stand, in order to give signs of health to these now ruined cities, to the ruined cities, or to the ruined metropolis.

Often it seems to me, you will have heard many people say, where are you going? To Athens. Ah, to Babylon.

There is a common expression, because Athens really has become a Babylon, not in terms of the crowds and the traffic of vehicles and so on, but now in terms of its filth.

I saw the woman drunk with the blood of the saints and with the blood of the martyrs of Jesus, and when I saw her I marveled with great amazement.

I saw the woman drunk with the blood of the Saints and with the blood of the Martyrs of Jesus, and I was filled with great wonder. Truly, among all the meanings this Rome-Babylon carries, we have always explained it as a symbol: today it is this city, tomorrow that city; we explained it for East and West alike. Until now I have been speaking to you about the West; now I am telling you about the East as well. So to all these meanings of hers, this Rome-Babylon adds one more: the persecution and the killing of the Christians.

From here one can see, by the very manner of these things, that what is meant is the Rome of that age, at the precise moment when the Book of Revelation is being written. For when the holy Evangelist writes the Book of Revelation, he has before his eyes the persecutions of that particular, historical Rome.

The phrase "blood of Saints and Martyrs" that it uses is a figure of speech, a hendiadys, one thing expressed through two; I tell you this, and you know it yourselves. In any case, it is a striking word that it uses, when it says that the harlot is drunk on the blood of the Saints and the Martyrs. What does it mean, "drunk"? That is, she was intoxicated, as you know, you know it well, the way criminals are at certain moments in the criminal frenzy of their passions.

When they feel the need rising up inside them, strange as it is, to kill, that is, they feel the thirst and the drunkenness for blood, you see them do this without ever being satisfied, to slaughter, to slaughter, forgive me for the image I am giving you, I know it is repulsive. Well then, it is before this repulsive spectacle that the holy Evangelist stands when he sees the woman, the harlot, drinking from the blood of the Saints and the Martyrs and growing drunk, taking pleasure in the blood of the Saints and the Martyrs.

Remember, in ancient Rome, when Nero impaled the Christians, he set them up on stakes within the palace gardens, smeared them with pitch and tar, and at night he set them on fire so that the gardens would be lit up and Nero could enjoy his evening walks. A horrifying scene, horrifying. And so, before this sight, the holy Evangelist, who is a sensitive and spiritual nature, is amazed, he is astonished. And the angel said to me, 'Why did you marvel?'

The angel said to me, 'Why were you astonished? I will tell you the mystery of the woman and of the beast that carries her, the one having the seven heads and the ten horns.'

Here, with the question the angel asks, the ground is being prepared for the interpretation that follows. For he does not wait for John to answer him anything; the angel goes straight ahead and says to him: Why are you astonished? I will explain to you the mystery of this woman and of the beast that carries her, which has the seven heads and the ten horns.

Here, first comes the interpretation, always from the angel now: first the interpretation of the vision of the beast, and afterward of the woman.

But before we go on, I must point out to you that, although the angel comes to interpret the vision for the astonished John, at least for us, though we would say it is also for John, the interpretation the angel gives rather obscures the matter, because it sets up limitations.

You will see this as we go on, limitations of such a kind that, just as we set out to explain the thing one way, he comes and adds something else, about which we then say it cannot be this. And so the interpretation grows dark; instead of being revealed, it is rather concealed.

This is that general principle I told you about, at least as it concerns us. For most probably the angel interpreted these matters clearly to the holy Evangelist. But for understandable reasons, which I mentioned to you last time as well, the holy Evangelist obscures the interpretation the angel gives him, so that the Church would not be persecuted all the more.

Suppose it were revealed which filthy city this is, and the filthy Imperium, this filthy Roman Empire that gave the peoples of the earth its emperor-worship and its idolatry to drink, you understand, the reasons are obvious; and so the holy Evangelist obscures it. He himself, however, must know a great deal, exactly as happened with Daniel too. There are prophecies, my dear ones, which God reveals and which are only for the prophet, only that, not meant to be made public; and others are made public. In this matter God says what you will publish, what you will make common to the Church, and what you will not publish.

Even so, we will try, as the things present themselves, to say what we can. But do not expect very much from what we will say.

First of all, we must note that here the beast, as he interprets further on, has four characteristics; listen to it: 'The beast that you saw was, and is not, and is about to come up out of the Abyss and go into perdition.' The beast that you saw existed and does not exist, and is about to come again out of the Abyss, and will go again into destruction.

Consequently, with these four characteristics: it existed, now it does not exist, it will come again, it will go again, as it were, back into perdition. Four characteristics, for this scarlet beast. For the beast there is also the historical interpretation; that is, now we are doing an interpretation of the interpretation.

An interpretation of the angel's interpretation, that difficulty. There is, for the beast, the historical interpretation, which is confined to the situation of the Roman Empire.

There is also the eschatological interpretation, which confines these traits to the last days. This eschatological interpretation is put forward by Saint Irenaeus, Bishop of Lyons. That is, the historical interpretation is how I see things within history, at the time the Book of Revelation was written.

How I see Rome, the historical Rome. Irenaeus says these things refer not so much to the historical Rome as to those things that will happen at the last things of history. There are very many opinions and theories surrounding this interpretation.

The 'it was,' 'it is not,' 'it will be,' it goes into perdition. Andreas and Arethas understand the beast to be Satan, or the activity of Satan in the world. Allow us to take the opinion of these two, Andreas and Arethas, because it is very interesting, it is worthy of attention.

And we will see afterward whether we can view things in a mixed interpretation, so to speak.

The matters, that is.

A brief, simple rendering. This beast is Satan, who was put to death, slain by the power of the Cross of Christ; not annihilated, because the devil is not annihilated, he does not pass into non-existence, but by the power of the Cross of Christ he is presented as slain, as killed.

Again, when the end of history comes, then he will return and will work with signs and lying wonders through the Antichrist, marking the denial of the Cross of Christ, by which the devil was put to death.

That is, Saint Andreas explains, for this reason 'he was and held power before the Cross,' that is, before Christ came into the world; back then he held power,

Underline this, I have something important to tell you. He held power through idolatry, and because this point is important, perhaps we will not get to it tonight, since our time is already running out. It is important. So the devil held power through idolatry before the Cross. 'But he is not, after the saving Passion, having been enfeebled, and cast out from that authority which he had gained over the nations through idolatry.'

Christ came and enfeebled him, the devil, because idolatry began to be driven away and the Gospel began to be proclaimed. The world became Christian, the world as it was then known.

'But he is not,' therefore, the devil no longer exists; he existed, but now he does not. The beast existed before the Cross; now it does not.

'But he will be present, at the consummation, in the manner we have described.' The word 'will be present' comes from 'I am present'; it means he will be present, it is the future of 'I am present'; he will be present, then, at the end of history. In the manner we have said, Saint Andreas says, 'for from here the Antichrist, bearing Satan within himself' — this Antichrist who will carry the devil inside him — 'comes for the ruin of men, journeying toward perdition in the age to come.'

And because, when he comes, the devil will deceive the whole inhabited world, the Antichrist and the false prophet journey toward eternal Hell, toward perdition. So there you have the beast: it was, before the Cross. It does not exist now because the Gospel is being proclaimed. It will come again to trouble the world with a new idolatry.

And then it goes to perdition, its destruction; that is the fourth characteristic. This interpretation, as you saw, is the one given by Andrew and Arethas.

With this view of Andreas, the historical interpretation can also be combined, as follows.

In antiquity, king and kingdom were concepts that were identified with one another.

If the woman is Babylon-Rome, that is, historical Rome, then the beast, as we were saying last time, according to the historical interpretation, is the Imperium, the Roman Empire. Its power held sway before Christ, because Satan was at work in the Roman Empire through idolatry.

With the birth of Christ, the power of Satan suffered a decline, because idolatry was curtailed, as we were saying earlier. But in the person of Nero, who is the type of the Antichrist — the historical interpretation now, the historical interpretation — in the person of Nero, who is the type of the Antichrist, who persecutes the Christians and is the first Roman emperor to unleash a persecution against the Christians, the beast revives, ascending from the Abyss; the beast lives again.

But the culmination of this beast, of Nero, will be the historical Antichrist, who will also fall definitively and be led to perdition. This is a combination of the historical and the eschatological interpretation.

'And those who dwell on the earth will marvel, whose names are not written in the book of life from the foundation of the world, when they behold the beast that was, and is not, and shall be present.' Ah, the fourth they do not see, and so it says those who dwell on the earth will be astonished, will marvel, will be amazed. Who will these be? Those whose name was not written in the book of life. They see that the beast does not exist, or rather the 'it does not exist and will exist again.' The fourth, the perdition, this we do not see. This is significant, beloved.

This fourth thing is seen only by the faithful. Those who see only the three are the people whose name was not written in the book of life. It says so plainly here. Their name was not written in the book of life. They are the ones who love to live in the shadow of Satan and who never, by their own free choice, willed to submit to Christ. Never.

They are the spiritual lineage of Cain, who always want to rationalize for no other reason than that they want to rationalize. For them repentance is an unknown country, or rather a ridiculous repentance, for these who suppose it supposedly debases man and makes him lowly and wretched; that is how they see it.

They are the lovers of idolatry. This is the point I wanted to make to you. They are the lovers of idolatry, in which idolatry the devil is served. Idolatry, however, with the presence of Christ, was weakened, but it was not abolished. I will say it once more. Idolatry was weakened, but it was never abolished from the face of the earth, not even among Christian peoples, never.

So it is the beast that was and is not now. But this is the eternal love-affair with idolatry, where these very people become the ground for the energy of Satan to return upon the earth, by their loving idolatry.

Consequently it is the 'they,' it is the 'and is about to ascend from the Abyss.' These very lovers of idolatry will marvel and be astonished at how, though idolatry, their great love, had died, now it lives again once more.

But historically, after Christ, the matter — that is, how idolatry began to live again upon Christian ground. This is the great theme, my beloved, to which we must pay particular attention, because this ground exists; and which, God willing, we will analyze this coming Sunday.

Όπως θα ενθυμηθείτε, την περασμένη Κυριακή είχαμε αναλύσει το όραμα εκείνο του Ιερού Ευαγγελιστού Ιωάννου, που είδε το κόκκινο θηρίο επί του οποίου εκάθητο η πόρνη γυναίκα και συνεχίζουμε, το θηρίο το κόκκινο ή το γέμον ονόματα βλασφημίας, όπως ήδη το βλέπει ο Ιερός Ευαγγελιστής.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι, όπως λέγει ο Άνθιμος Ιεροσολύμων, τούτο το θηρίον εδίδαξε τους οπαδούς αυτού πάσας τας κατά Θεού βλασφημίας.

Είναι όλες εκείνες οι βλασφημίες που ακούγονται σήμερα, γιατί πρέπει να το πούμε ότι το κόκκινο θηρίο ζει και κινείται και ενεργεί παγκοσμίως και επιδρά επί όλων των ανθρώπων, μικρών και μεγάλων, και με τον τρόπον αυτόν οι βλασφημίες του μεταδίδονται σε όλη τη γη.

Το αποκορύφημα της βλασφημίας είναι το γνωστό φαινόμενο της αθεΐας.

Ο αρχαίος κόσμος, αγαπητοί μου, δεν εγνώριζε το φαινόμενο της αθεΐας, πλην μεμονωμένων περιπτώσεων.

Είναι φαινόμενο και προνόμιο, δυστυχώς, των νεωτέρων χρόνων. Το θηρίον είχε 7 κεφάλια και 10 κέρατα. Τι σημαίνει αυτό;

Επειδή ο προφήτης μας, ο Ιερός Ευαγγελιστής, εκπλήσσεται με τη θέα του θηρίου και της πόρνης γυναικός, γι' αυτό το λόγο ο άγγελος, λίγο πιο κάτω, του λέγει· Τι εκπλήττεσαι; Εγώ θα σου εξηγήσω εκείνα τα οποία εκπλήττεσαι.

Συνεπώς, την εξήγηση των επτά κεφαλών και των δέκα κεράτων θα δούμε λίγο πιο κάτω, όπως ερμηνεύει ο ίδιος ο Άγγελος. Εκείνο που πρέπει ιδιαίτερα να υπογραμμιστεί και το οποίο πρέπει να το καταλάβουμε πολύ καλά είναι ότι πάρα πολλά πράγματα μπορούμε ήδη σήμερα να τα εξηγούμε, όπως μας περιγράφονται στο βιβλίο της Αποκαλύψεως.

Εξάλλου είναι μια βασική θέση ερμηνευτική αυτή, όταν λέγει ο Ανδρέας Καισαρείας ότι ο χρόνος τοις νήφουσιν αποκαλύπτει. Αποκαλύπτει. Ο χρόνος που περνά και φέρομαι προς το τέλος και που κατά τη διαδρομή του έχουμε πλήρωση των προφητειών, αλλά εις εκείνους που νήφουν, εις εκείνους οι οποίοι έχουν μια καθαρότητα καρδίας και έχουν πνεύμα Θεού, αυτοί θα κατανοούν.

Διότι, αν, αγαπητοί μου, το βιβλίο της Αποκαλύψης θεωρείται ότι είναι σφραγισμένο με 7 σφραγίδες και ότι είναι ένα βιβλίο άπιαστο, και ότι ματαιοπονούν οι χριστιανοί να το πιάσουν στα χέρια τους, τότε σας ερωτώ, γιατί εγράφη; Νομίζω δεν υπάρχει μεγαλύτερο επιχείρημα από το ερώτημα αυτό· γιατί εγράφη, εάν δεν έρχεται να εξυπηρετήσει την Εκκλησία; Γι' αυτό και υπάρχει μέσα στην Καινή Διαθήκη, για να μελετούν οι χριστιανοί το βιβλίο αυτό, μόνο που θέλει φυσικά παραπάνω προσοχή, και θα υπάρχει αυτός ο όρος, η ταπείνωση καταρχάς, ότι η Εκκλησία ερμηνεύει, όχι εγώ, αλλά η Εκκλησία, και δέχομαι την ερμηνεία της Εκκλησίας, γιατί αν θα βάλω τη δική μου ερμηνεία θα πλανηθώ.

Και ότι ο χρόνος θα αποκαλύπτει σε εκείνους που νήφουν, τότε, αναμφισβήτητα, τότε θα έκανα έγκλημα κατά του εαυτού μου εάν δεν μελετούσα το βιβλίο της Αποκαλύψεως, διότι το βιβλίο αυτό σκοπόν έχει να με προειδοποιήσει πώς θα στέκομαι στους εκάστοτε αντιχρίστους της κάθε εποχής και εις των εσχάτων προσωπικών πλέον αντιχρίστων.

Καὶ ἡ γυνὴ ἦν περιβεβλημένη πορφυροῦν καὶ κόκκινον καὶ κεχρυσωμένη χρυσίῳ καὶ λίθῳ τιμίῳ καὶ μαργαρίταις, ἔχουσα ποτήριον χρυσοῦν ἐν τῇ χειρὶ αὐτῆς, γέμον βδελυγμάτων, καὶ τὰ ἀκάθαρτα τῆς πορνείας αὐτῆς.

Κεφάλαιο 17, στίχος 4

Όπως βλέπουμε, συνεχίζει εδώ ο Ιερός Ευαγγελιστής την περιγραφή του οράματός του με αυτή τη γυναίκα την πόρνη, την Βαβυλώνα Ρώμη. Ανά πάσα στιγμή η Βαβυλώνα Ρώμη, το πορφυρούν του ιματισμού της, ο χρυσός και τα μαργαριτάρια με τους πολυτίμους λίθους που φέρει επάνω της δείχνει μια ηγεμονική ιδιότητα, δείχνει τον πλούτον και την εξουσία

Πρόκειται περί της ηγεμονικής θέσεως, της πρωτευούσης πόλεως, μιας υπερδυνάμεως και ταυτοχρόνως της αντιθέου διαθέσεως έναντι της εκκλησίας Είπα μιας υπερδυνάμεως, δηλαδή η πόλις πρωτεύουσα, Βαβυλώνα Ρώμη, μιας υπερδυνάμεως Μην πηγαίνει το μυαλό σας ότι αναφέρεται σε μια υπερδύναμη

Όπως θα δούμε ότι δεν είναι μόνο μια Βαβυλώνα Ρώμη, είναι πολλές οι Βαβυλώνες Ρώμες, είναι πολλές

Άλλο τώρα ότι κάποια μπορεί να κατέχει κάποια σκήπτρα και τούτο σε κάθε ιστορική στιγμή Σε μια ιστορική στιγμή να είναι η Α πόλις, σε μια άλλη ιστορική στιγμή να είναι η Β πόλις, η Γ, η Δ, θα το δείτε στη συνέχεια

Κάνει εντύπωση η διάκρισις μεταξύ του πορφυρού και του κοκκίνου Η γυναίκα, λέγει, το περιβεβλημένη πορφυρούν και κόκκινον Μα ξέρουμε ότι το πορφυρούν είναι κόκκινο Μάλιστα το πορφυρούν χρώμα είναι, επιτρέψω να θέλω να το πω, είναι το μπορντό χρώμα, οι γυναίκες το γνωρίζουν αυτό, το λεγόμενο μπορντό χρώμα Αυτό είναι το κρασί μπορντό το γαλλικό και είναι το χρώμα αυτό, δεν ξέρετε πιο καλά Κόκκινο είναι, αν είναι σκοτωμένο κόκκινο, δηλαδή βαθύ κόκκινο. Λοιπόν προσέξτε, γιατί κάνει τη διάκριση ενώ το μπορντό, το πορφυρούν με κόκκινο; Για να δείξει, με το πορφυρούν, αναφέρεται στην πορφύρα, διότι η πορφύρα ιματισμός, ήτο βαμμένη με το πορφυρούν χρώμα, αν το θέλετε. Είναι η πορφύρα αυτό το θαλάσσιο ζώο, από εκεί πέρα το χρώμα, και κατ' επέκταση λέγεται το χρώμα πορφυρούν, και

Επειδή έβαφαν τα πλούσια ιμάτια της αρχαιότητας που φορούσαν οι πλούσιοι και οι βασιλείς, ονομάστηκε και το ιμάτιο που ήταν από το χρώμα αυτό, ονομάστηκε πορφύρα, ενώ η αρχική ονομασία αναφέρεται σε ένα μικρό μαλάκιον, είναι της θαλάσσης.

Πώς έχετε λοιπόν, υπάρχει διάκριση μεταξύ του πορφυρού και του κοκκίνου, το πορφυρού να δείξει την εξουσία της, τον πλούτο της, και το κόκκινο, το αιμοχαρές.

ότι χαίρεται στο αίμα, χαίρεται στο αίμα, κρατά ένα χρυσό ποτήρι, είναι σύμβολο, το περιεχόμενο τουλάχιστον του ποτηριού της, σύμβολο των έργων της, αυτής της πόλεως πρωτευούσης, Βαβυλώνας Ρώμης, και των ενεργειών της, των έργων της και των ενεργειών της.

Τι είχε το ποτήρι μέσα, είχε λέγει βδελύγματα, σιχαμένα πράγματα, βδελύγματα, το βδέλυγμα στην Αγία Γραφή είναι πάντα συνώνυμα της ειδωλολατρίας, κατά κανόνα Πιθανώς λοιπόν εδώ περιλαμβάνει όχι μόνο τα βδελυκτά τω Θεώ επιτηδεύματα που λέγει ο Ανδρέας Κεσαρίας Που είναι η κακοτεχνία, δηλαδή η μαγεία, ο πνευματισμός, η μαντεία, αλλά και αυτή αυτή η ειδωλολατρία Διότι της ειδωλολατρίας γεννήματα είναι αυτά τα οποία σας ανέφερα Γι' αυτό εκείνος που πηγαίνει στη μαγεία ή στον πνευματισμόν, είναι ειδωλολάτρης Μην το ξεχνάτε αυτό ποτέ, άμα διαβάσουμε την Παλαιά Διαθήκη θα το δούμε αυτό καθαρά Είναι ειδωλολάτρης αυτός που πηγαίνει στα Μάγια, στα Μέντιουμ, στις Χαρτορίχτρες, στις Καφετζούδες και τα λοιπά

Ακούσατε τι είπα, είναι ειδωλολάτρης και η ειδωλολατρία του αυτή έρχεται σε αντίθεση με την πρώτη εντολή που λέγει ότι μόνον Κύριον τον Θεό μας πρέπει να λατρεύσουμε Και όχι τον Διάβολο, εξάλλου τι νομίζετε, αν τα μαζέψουμε όλα αυτά που γράφει εδώ στο βιβλίο της Αποκαλύψεως, τι νομίζετε, είναι ο πόλεμος που γίνεται ανάμεσα στη λατρεία του Θεού και στη λατρεία του Διαβόλου Αν θα σε ρωτήσουν τι είναι το βιβλίο της Αποκαλύψεως, είναι αυτό, αυτός ο αγώνας μέσα στην ιστορία γιατί ο Διάβολος θέλει να λατρευτεί φθονών τον Θεόν και υπερήφανο θέλει να τύχει λατρείας, και ο Θεός γίνεται άνθρωπος για να μας σώσει, ο Θεός Λόγος, προσβάλλει τον Θεό τον ενανθρωπήσαντα ο διάβολος με το σταυρό και στρέφεται εναντίον της Εκκλησίας γιατί ο Χριστός ανελήφθη στον ουρανό και έφυγε και στρέφεται εναντίον του σώματός του, αλλά όλη αυτή η κατάσταση είναι παροδική, ο θρίαμβος του Χριστού είναι βέβαιος

και η καταδίκη του διαβόλου ομοίως βεβαία. Αυτό είναι όλο το διάγραμμα του βιβλίου της Αποκαλύψεως. Και τα ακάθαρτα της πορνίας της, της πορνίας αυτής που λέγει ο Ιερός Ευαγγελιστής, φανερώνει ότι ακατανόμαστο ενεργείται ηθικώς.

Λέγει ο Άνθιμος Ιεροσολύμων, δηλοί αισχρουργίας, εφ' αις, επί της οποίας, ήδη, έπρεπε, εγκαλύπτεσθαι και αισχύνεσθαι και κρύπτειν, που θα έπρεπε κανείς να τα κρύπτει, να τα καλύπτει, να ντρέπεται. Αυτή, η γυναίκα, ανέδην, με αναιδή τρόπο, και εών ανακεκαλυμμένω τω προσώπω, και με ξέσκεπο κεφάλι θα λέγαμε, πράττει, δηλαδή, χωρίς να ντρέπεται, χωρίς να σκεπάζει τίποτα. Μου κάνει εντύπωση αγαπητοί μου, άκουσα από το μεσημέρι μια εκπομπή κριτικής θεάτρου και κινηματογράφου. Θα μου πείτε αν τα ακούω αυτά και πως και τι, με ενδιαφέρον γιατί θέλω να σας τα λέγω, αυτά, γι' αυτό σας το λέγω. Μου κάνει εντύπωση το εξής, χωρίς αυτό να μου είναι καινούργιο.

Ότι το περιεχόμενο των κινηματογραφικών και των θεατρικών έργων είναι πλέον ανώμαλες καταστάσεις γενετήσιες

Θα μου πείτε, ω, αυτά είναι παλιά πράγματα, ε, απλώς ξέρουνε παλιά, αλλά λέγω τι γίνεται. Εκείνο που είναι χαρακτηριστικό είναι τούτο, στην κριτική που εγγίνετο, είπε ένας θεατρικός εκεί που ομίλη, ότι το χαρακτηριστικό είναι τούτο, ότι σε δύσκολη θέση, σε προβληματισμό, δεν έρχονται εκείνοι που μετέρχονται τις διαστροφές, αλλά εκείνοι οι οποίοι κινούνται φυσιολογικά, δηλαδή φτάσαμε στο σημείο, να αναρωτιέται ο φυσιολογικός άνθρωπος, εάν είναι φυσιολογικός. Βλέπετε λοιπόν ότι φτάνουμε σε έσχατες μέρες που σας είπα, διότι αυτά σε χριστιανικούς λαούς ήταν κάποτε ακατανόητα. Τα έχουμε βγάλει όλα στο σφυρί, τα έχουμε βγάλει όλα στη δημοσιότητα. Εκείνα που κάποτε ελέγοντο, εγίνοντο πάντοτε, οι αμαρτίες εγίνοντο πάντοτε, αλλά υπήρχε η ντροπή.

Σήμερα βέβαια, έχουμε το επιχείρημα ότι είμεθα ειλικρινέστεροι από κάποιες προηγούμενες εποχές, γι' αυτό τα βγάζουμε στη δημοσιότητα. Δεν είμεθα ειλικρινέστεροι, είμαστε αναιδέστεροι. Η αναίδεια πια επικρατεί στους ανθρώπους και δεν ντρέπονται τίποτε. Είναι εκείνο που λέγει ο Απόστολος Παύλος στους Φιλιππησίους 3,19 και η δόξα εν τη αισχύνη αυτών.

Η δόξα τους λέγει, είναι σε εκείνα που έπρεπε να ντρέπονται, εκείνοι όμως σε εκείνα που έπρεπε να ντρέπονται, καυχώνται Και επί το μέτωπον αυτής όνομα γεγραμμένον, μυστήριον, Βαβυλών η μεγάλη, η μήτηρ των πορνών και των βδελυγμάτων της γης Στίχος 5, τι σημαίνει ότι στο μέτωπό της ήταν το όνομά της και το όνομά της μυστήριον, Βαβυλών η μεγάλη, η μάνα των πορνών και των βδελυγμάτων της γης στο μέτωπο. Όλος αυτός ο τίτλος, δηλαδή περιφραστικόν όνομα. Όχι απλώς Ρώμη, Βαβυλών Ρώμη, αλλά περιφραστικόν, που με την περίφραση του ονόματος δείχνει το περιεχόμενο της γυναικός. Οι πόρνες στη Ρώμη υπεχρεούντο να φέρουν το όνομά τους επάνω στο μέτωπό τους.

Όπως ακριβώς έγινε και με τους δούλους που εδραπέτευαν, τους υπεχρέωναν όταν εσημείωναν δραπέτευση να βάλουν με πυρωμένο σίδερο εδώ πάνω στο μέτωπό τους το γράμμα F φουγγιτίβους που σήμαινε φυγάς, δραπέτευση Έτσι και οι πόρνες βάζαν το όνομά τους επάνω στο μέτωπό τους

Είναι γνωστό ότι εάν επιθυμώ να πράξω μια πράξη άτιμη, πρέπει να κρύψω το πρόσωπό μου. Εάν έχω φανερό το πρόσωπό μου, πρέπει να κρύψω την πράξη μου. Αυτό συμβαίνει όταν κάνουμε τον καρνάβαλο, τις αποκριές, που δίνονται οι άνθρωποι μασκαράδες. Μασκαράς θα πει αυτός που βάζει μάσκα, δηλαδή βάζει προσωπίδα.

Προσέξτε, επειδή σε λίγες μέρες έρχονται παρακαλώ οι ημέρες αυτές, είναι οι ημέρες περισυλλογής και μετανοίας και όχι ξεφαντωμάτων, προς Θεού Άνθρωποι που ακούνε λόγω Θεού δεν πρέπει να πάνε σε αυτούς τους τόπους, ούτε σε χορούς, ούτε ακόμη επιτρέψτε μου, ούτε χορούς σωματείων, αν υποτεθεί ότι εκεί πέρα υπάρχει η αμαρτία Για να μην πω ακόμη τι βάζουν χορούς, τα σωματεία, επειδή δεν είναι επαρκής οι Κυριακές, και είναι πολλά τα σωματεία, και οι άνθρωποι πολλοί, βάζουν και μέσα στη μεγάλη σαρακοστή ακόμη, χορούς, θες να φυλάξεις Λοιπόν, τι θα πει βάζω ένα προσωπείο, έκρυψα το πρόσωπό μου, και αφού το έκρυψα, τότε μπορώ να ανοίξω τον οχετό της καρδιάς μου, γιατί δεν ντρέπομαι, το πρόσωπό μου είναι κρυμμένο

Αν πρέπει πάλι να αποκαλύψω το πρόσωπό μου, τότε θα βουλώσω τον οχετό της καρδιάς μου Βλέπετε πως κινούμεθα, έτσι κινούμεθα, έτσι κινούμεθα και είναι φανερό αυτό αυτές τις μέρες που μεταμφιέζονται οι άνθρωποι για να μην πω βέβαια ότι μεταμφιεσμένοι είναι οι άνθρωποι πάντοτε Ωστόσο, οι πόρνες γυναίκες στη Ρώμη έβαζαν το τίτλο τους στο μέτωπό τους και δεν τους έγιζε πια τίποτα Όπως δεν βάζουν βέβαια τίτλο οι δικές μας πόρνες εδώ, αλλά στην περίπτωση κυκλοφορούν κατά τέτοιο τρόπο, που ξέρεις ότι αυτή η γυναίκα τι βλέπεις, ταλαίπωρο πλάσμα, ω ταλαίπωρη γυναίκα, βαφτισμένη, έγινε πια όργανο του σατανά, αυτή η γυναίκα είναι πια θύμα του διαβόλου, θύμα των κακών ανθρώπων, θύμα του εαυτού της. Τι βλέπουμε πως κυκλοφορεί, δεν ντρέπεται τίποτε, δεν ντρέπεται τίποτε.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι πλέον εφτάσαμε σε μια κατάσταση πωρώσεως της ψυχής. Εκείνο που μας έκανε μέχρι τώρα να ντρεπόμαστε, πια δεν ντρεπόμαστε. Λέγει ο Αρέθας: το δε επί το μέτωπον γεγραμμένον όνομα δηλοί το απηρυθριάστως πράττειν τα αίσχια. Τι σημαίνει ότι το όνομα της πόρνης είναι γραμμένο στο μέτωπο; Ότι πλέον πράττει τα αίσχια, τα βρώμικα, τα βδελυκτά, ανερυθρίαστα, δεν κοκκινίζει.

Είναι γνωστό ότι το κοκκίνισμα σήμερα θεωρείται μειονέκτημα, η σύγχρονη παιδαγωγική λέγει, μη βοηθάτε το παιδί σας να κοκκινίζει από ντροπή, είναι κόμπλεξ Και όμως οι αρχαίοι Έλληνες είχαν θεοποιήσει παρακαλώ την ντροπή, διότι η ντροπή είναι στολίδι και στην γυναίκα και εις τον άντρα, και εις τον νέον και εις τη νέα, και εις το παιδί και εις τον γέρο άνθρωπο.

Αν χάσουμε την ντροπή, τότε, τότε τα χάσαμε όλα Η ντροπή είναι κάγκελο που σε βοηθάει να μην διαπράξεις την αμαρτία Αλλά και να μην τη μεταδώσεις ακόμη Αν υποτεθεί ότι μέσα σου δεν ζεις ενάρετα Αλλά έχεις ντροπή, σε εμποδίζει να τη μεταδώσεις Όταν φτάσεις στο σημείο, πλέον, την ντροπή να τη διώξεις Και να αφήνεις τον εαυτό σου ελεύθερον Ο οχετός. Είσαι πλέον ένα σημείο ηθικής μολύνσεως Αγαπητοί μου, φτάσαμε σήμερα να λέμε ότι τα παιδιά μας δεν πρέπει να τα μεγαλώνουμε με το αίσθημα της ντροπής Γιατί γίνονται, λέει, κομπλεξικά, γιατί γίνονται παιδιά τα οποία δεν έχουν το θάρρος της ζωής Σαν να είναι η ντροπή ανασταλτικό στοιχείο της επιτυχίας μας μέσα στη ζωή

Εκεί φτάσαμε, αγαπητοί. Πάντως σήμερα, η διαφήμιση του κακού, η παρουσίαση της διαστροφής, και η κόχηση, και το παράλογο ακόμη, και ο αναρχισμός ακόμη. Τι είναι ο αναρχισμός; Ένας παραλογισμός είναι, η άρνηση κάθε καθιερωμένης. Όλα αυτά, αγαπητοί μου, εδώ βρίσκονται, στο ότι έφυγε η ντροπή. Αν βλέπουμε μια κοινωνία που φοβόμαστε να περπατήσουμε, που διστάζουμε να μιλήσουμε και λέμε ότι η κοινωνία μας πλέον έγινε μια ζούγκλα, δεν μιλώ για την ελληνική πραγματικότητα, αλλά μιλώ για μια παγκόσμια πραγματικότητα, επειδή το βιβλίο της Αποκαλύψεως δεν κινείται στα όρια της Ελλάδος, αλλά είναι ένα παγκόσμιο βιβλίο και αυτό μην το ξεχνάτε ανά πάσα στιγμή.

Εγώ μπροστά μου ανά πάσα στιγμή έχω ολόκληρο τον κόσμο, όλη τη γη μας, άλλο ότι μερικά πράγματα έχουνε μία, κάτι το ιδιαίτερο σε εμάς Όλα αυτά είναι γιατί έφυγε η ντροπή, και τι το γραμμένο στο μέτωπο αυτής της πόρνης γυναικός, της ανερυθρίας της, της ξεδιάντροπης που δεν κοκκινίζει Μυστήριον, Βαβυλών η Μεγάλη, η μήτηρ των Πορνών και των Βδελυγμάτων της Γης Η έκφρασις μυστήριον λέγει πολλά

Όπως όταν καλεί ο Άγγελος τον Ιωάννη και του λέγει Έλα να σου ειπώ το μυστήριον της γυναικός, είναι στον παρακάτω στίχο, στον 7 Ίσως εκεί εννοεί το μυστήριον του κακού και της ανομίας Όπως ο Απόστολος Παύλος του Θεσσαλονικής 2,7 παραφέρεται στον Αντίχριστον, λέγει Το μυστήριον ήδη ενεργείται της ανομίας, όπως δηλαδή η σωτηρία αποτελεί ένα μυστήριο, έτσι και το κακό αποτελεί ένα μυστήριο, δηλαδή ένα βάθος ανεξιχνίαστο και ακατανόητο Πράγματι, μπορούμε να αντιληφθούμε, να αισθανθούμε αυτό το ακατανόητο του μυστηρίου της ανομίας, διότι το να επιμένει μία λογική ύπαρξη, όπως είναι ο διάβολος ή όπως είναι ο άνθρωπος που γίνεται πλέον τέλειον όργανο του σατανά, το να επιμένει στο κακό όταν βλέπει ότι αναμένεται η αιωνία κόλασης, ο διάβολος γνωρίζει ότι θα πάει στην κόλαση, το ξέρει πολύ καλά.

Ο διάβολος έχει διαβάσει τα βιβλία όλα, τις εκκλησίες μας, τα έχει διαβασμένα. Όταν ήρθε ο Χριστός και έβγαλε τους δαίμονες από τον δαιμονισμένο, ζήτησαν και παρεκάλεσαν στους χοίρους να πάνε και όχι στην κόλαση Ήλθες να μας βασανίσεις πριν την ώρα μας; Ώστε λοιπόν πιστεύουν ότι θα βασανιστούν, μα βέβαια, το λέει η Αγία Γραφή, τα δαιμόνια πιστεύουσι και όχι μόνο, λέει, πιστεύουσι αλλά και φρίττουσι Πιστεύουν και φρίττουν. Γνωρίζει ο διάβολος ότι θα πάει στην κόλαση, γιατί όμως δεν μετανοεί, γιατί δεν αλλάζει;

Ένα μυστήριο είναι κάτι το ακατανόητο, το παράλογο, ίσως ακόμη υπό την λέξη μυστήριον που προηγείται του όλου περιφραστικού ονόματος της πόρνης γυναικός Να θέλει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης να επιστήσει την προσοχή του αναγνώστου στο περιεχόμενο του ονόματος της πόρνης Δηλαδή, αν έπρεπε αυτό να το παρουσιάσουμε με μία έκφραση προσώπου, θα έπρεπε το πρόσωπο να πάρει ειδική στάση, να κάνει ειδικούς μορφασμούς Αλλά επειδή δεν έχουμε το πρόσωπο, βάζει τη λέξη μυστήριον και έτσι ο αναγνώστης ή ο ακροατής να αντιληφθεί ότι εδώ κάτι έχει Να προσέξω λοιπόν αυτό το σημείο, αφού προτάσσεται η λέξη μυστήριον Εν συνεχεία χαρακτηρίζεται η γυναίκα βαβυλώνα η μεγάλη, μητέρα των πορνών και των βδελυγμάτων της γης

Εδώ μητέρα, η μητέρα λέει των Πορνών, μητέρα σημαίνει μητρόπολης, δηλαδή μητροπολιτική, μητροπολιτικών κέντρων, πόλης κεντρική Όπως λέμε η Αθήνα είναι μητρόπολης, είναι μητρόπολης της Ελλάδας, η πόλη που είναι πάνω από όλες τις πόλεις της Ελλάδας

Γράφει ο Αρέθας, παρακαλώ προσέξτε αυτό το σημείο, προσέξτε αυτό το σημείο, και μάλιστα θα παρακαλέσω να μην με παρεξηγήσετε και να μην με παρανοήσετε, δεν το λέγω εγώ, το λέγει ο Αρέθας

Μητέρα δε των Πορνών, καλών, δηλαδή καλώντας, μητέρα των Πορνών, ο Ιερός Ευαγγελιστής, είναι αν βούλη πάλιν, είτε την παλαιάν Ρώμην, είτε την Νέαν

Ξέρετε ποια είναι η Νέα, είναι η Κωνσταντινούπολη, η Νέα Ρώμη, έτσι ονομάθηκε, η Νέα Ρώμη, και ο Αρέθας είναι του 8ου αιώνας, 7ου αιώνας, συνεπώς έχουμε όλη τη δόξα του Κωνσταντινούπολεως, είτε λέει την παλαιάν Ρώμη βάλεις λογαριάσεις, είτε την Νέα, είτε των καιρών της επιδημίας του Αντιχρίστου, κάποια πόλη όταν θα έρχεται ο Αντίχριστος, ουκ αμαρτήσεις του αληθούς, δεν πέφτεις έξω,

Διότι αμφότερε το κράτος ανεδέξαντο των άλλων πόλεων και εκάστη κόρον έσχε των Αγίων μαρτύρων του αίματος Η κάθε μια από αυτές φτάθηκε Μητρόπολης και η κάθε μια από αυτές έβαλε τη μετοχή της, των οβολών της, στο να χυθούν αίματα Αγίων Θα μου πείτε η Κωνσταντινούπολης, για την Ρώμη δεν τη θέτε θέμα, όλοι ξέρουμε ότι στάθηκε η Μητρόπολης του Διωγμού των Χριστιανών, όλοι το ξέρουν Η Νέα Ρώμη, η Κωνσταντινούπολης, η Κωνσταντινούπολης σε δημιούργησε αγαπητοί μου τους ομολογητάς της πίστεως Ποιους δεν πρωτοναφέρω, ποιους, δεν σας αναφέρω τον Άγιο Θεόδωρο τον Στουδίτη, τον Θεόδωρο των Γραπτών, ποιους σας πρωτοναφέρω

Τι βασανιστήρια υπέστησαν από τους αιρετικούς που επεκράτουν εις την Κωνσταντινούπολη Τόσοι οι Ρωμαίοι, αλλά και το Ιμπέριουμ, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, έδωκε όλων εκείνων τον αριθμό, των εκατομμυρίων μαρτύρων Αλλά για τη Νέα Ρώμη, σας εξήγησα, είναι όλοι εκείνοι που εστάθησαν ομολογητές της πίστεως εναντίον των αιρέσεων Πόσες αιρέσεις δεν επεκράτησαν και πόσες διώξεις δεν έγιναν εναντίον των Αγίων του Θεού αλλά και των Ορθοδόξων Σας αναφέρω τον Ιερό Χρυσόστομο, επειδή έλεγε την αλήθεια εξορίστη και απέθανε εις την εξορία Εάν αυτό συνέβη στον Πατριάρχη, σκεφτείτε παρακάτω τι έχει γίνει Αλλά και ο Ιουλιανός, ο Αυτοκράτορ, έδωσε με την παρουσία του μια αναλαμπή αυτής της δυσσεβείας που επεκράτησε έστω λίγο στην Κωνσταντινούπολη, έδωσε και αυτός το μέτρο του όταν επιθύμει να επαναφέρει την ειδωλολατρία

Αυτά που σας λέγω, όπως σας τα λέγω, δεν τα αναφέρει μόνο ο Αρέθας, αλλά τα αναφέρει και ο Ανδρέας Καισαρείας και αναφέρει ακριβώς και τον Ιουλιανό και τις αιρέσεις κτλ. αλλά για να μην σας κουράζω δεν λέγω τη γνώμη του. Μετά από την πτώση της Νέας Ρώμης, ποια διεξεδίκησε των τίτλων της Τρίτης Ρώμης, ίσως φαίνεται παράξενο. Είναι η Μόσχα, η Ορθόδοξος Μόσχα. Είπε, όχι τώρα, δεν είναι καινούριο, είναι παλιό από την εποχή των Τζάρων. Είπε, η Κωνσταντινούπολης προς μεγάλη θλίψη της παλαιάς Ρώμης ονομάστηκε Νέα Ρώμη.

Διότι η Παλαιά έπεσε, Έλαμψε η Νέα Ρώμη Κωνσταντινούπολης, Τώρα η Κωνσταντινούπολης, η Νέα Ρώμη έπεσε, Είπε η Μόσχα, Το Πατριαρχείο της Μόσχας, Το Ορθόδοξο, Έπεσε, Το 1453, Ήρθε η σειρά μας, Να διεκτικήσουμε των ρόλων της Τρίτης Ρώμης, Έγινε Τρίτη Ρώμη η Μόσχα, Έγινε από την άλλη της πλευρά, Από την κακή της πλευρά, Από την πλευρά εκείνη την οποία αναφέρει η Αποκάλυψις,

Είναι η Βαβυλώνα Ρώμη. Είναι εκείνη η οποία προσέφερε και αυτή, η Τρίτη Ρώμη, τον οβολό της στο αίμα των Μαρτύρων και των Αγίων του Ιησού Χριστού. Πόσοι δεν θανατώθησαν, ακριβώς διότι επίστευαν στον Ιησού Χριστόν! Ιδού οι Τρίτοι Ρωμαίοι. Δεν τα λέγω εγώ, τα λέγει η ιστορία, τα λέγουν οι Ερμηνευτές. Ο Ανδρέας σημειώνει.

Θα ακούτε λίγα, θα καταλαβαίνετε πολλά, εφόσον όλες αυτές οι Μητροπόλεις είναι φορείς της Αθείας, ή της Αντιθέσεως, ή των Αντιθέων Δυνάμεων, όπως θέλετε πάρτε το Είτε φανερά, είτε όχι φανερά, μάλιστα που διάβαζα ότι η μεγαλύτερη αίρεση που ενοθεύτηκε το Ευαγγέλιο ήταν ο τρίτος γάμος ενός Βυζαντινού Αυτοκράτορος Συγχωρήσετε, με αυτή τη στιγμή μου διαφεύγει το όνομά του Ο οποίος εζήτησε να κάνει τρίτων γάμων και με τον τρίτων γάμων εισήχθη πλέον η νοθεία του Ευαγγελίου Μέσα σε ολόκληρο των ορθόδοξων κόσμων και αυτά εν Κωνσταντινουπόλη Μην νομίζετε ότι χαριζόμαστε, λέμε και τα δικά μας και τα έτερά μας γιατί η Κωνσταντινούπολη είναι δική μας

Μη σας εκπλήσει το γεγονός ότι εκεί είναι η Αγία Σοφία, η στη Μόσχα είναι μεγάλη ναή Δεν έχει σημασία Είναι οι αντίθεες δυνάμεις που ενεργούν κατά της Εκκλησίας του Χριστού

Γράφει λοιπόν ο Ανδρέας: ότι αι άρχουσαι πόλεις, διδάσκουσαι την ψυχικήν πορνείαν, τίκτουσι τας βδελυκτάς τω Θεώ παρανομίας.

Ώστε λοιπόν, τι είναι αυτή η μητέρα, η Μητρόπολης δηλαδή, η Βαβυλώνα Ρώμη, που σε κάθε εποχή είναι κάποια πόλης ή κάποιες πόλεις

Είναι το κέντρο από όπου εκπηδούν όλες οι υλιστικές, αμαρτωλές και αθειστικές θεωρίες Όλες εκείνες παραφέρονται τόσο στην κοσμοθεωρία όσο και στη βιοθεωρία Τόσο δηλαδή στο να ερμηνεύσεις τη ζωή, το σύμπαν όσο και το να ερμηνεύσεις τη ζωή, το βίο Κοσμοθεωρία και βιοθεωρία είναι όροι της φιλοσοφίας αυτοί Πάντως υπό το όνομα Μητέρα φανερούνται ακόμη το κακό παράδειγμα της αρχούσης πόλεως προς τις αρχόμενες πόλεις Αυτές που είναι κάτω από την άρχουσα πόλη, την οποία φυσικά σαν μητέρα που λάμπει, μιμούνται οι θυγατέρες Όταν η μεγάλη πόλη προσφέρει τα φώτα της εντός εισαγωγικών, της αθεΐας και τα λοιπά, τι θα κάνουν οι μικρότερες πόλεις παρακαλώ;

Πάρτε παράδειγμα την Αθήνα, όταν η Αθήνα, από τα μέσα ενημερώσεως, παρουσιάζει όλη τη βρωμιά της, ασφαλώς η Αθήνα έχει και πολλές καλές πλευρές, αναμφισβήτητα, αλλά παρουσιάζει όλη τη βρωμιά της, τι θα κάνει η επαρχία, πέστε μου τι θα κάνει η επαρχία, οι επαρχιακές πόλεις, δεν θα μιμηθούν; αναμφισβήτητα θα μιμηθούν, γι' αυτό αγαπητοί μου κάνω μια έκκληση στην αγάπη σας, θα έλεγα μη μιμήστε της μητροπόλης του Κάτου, της διαφθοράς, της διαστροφής, της απιστίας και της αθείας. Μην μην είστε. Θα λέγαμε κάτι ακόμη, όσο στέκεται ακόμα, όσο μπορεί να στέκεται ακόμα, η επαρχία, κρατήσατε την να στέκεται. Και πρέπει να στέκεται η επαρχία, για να δώσει στοιχεία υγείας σε αυτές τις χαλασμένες πια πόλεις, στις χαλασμένες πόλεις ή στη χαλασμένη Μητρόπολη.

Μου φαίνεται πολλές φορές, θα έχετε ακούσει πολλούς να λέγουν, πού πηγαίνεις, στην Αθήνα, α, στη Βαβυλώνα

Υπάρχει κοινή έκφραση, γιατί πράγματι έγινε η Αθήνα μία Βαβυλώνα, όχι από πλευράς πλήθους και κινήσεως οχημάτων και τα λοιπά, από πλευράς πλέον βρωμιάς.

Είδον την γυναίκα μεθύουσαν εκ του αίματος των Αγίων και εκ του αίματος των Μαρτύρων Ιησού και εθαύμασα ιδών αυτήν θαύμα μέγα

Είδα τη γυναίκα να μεθά από το αίμα των Αγίων και από το αίμα των Μαρτύρων του Ιησού και απόρησα μεγάλη απορία. Πραγματικά, στα τόσα νοήματα, στα νοήματά της αυτή η Ρώμη Βαβυλών, πάντα σύμβολο εξηγήσαμε, σήμερα είναι αυτή η πόλις, αύριο εκείνη η πόλις, εξηγήσαμε, σ' Ανατολή και Δύση, μέχρι τώρα σας έχω πει για τη Δύση, τώρα σας λέω και για την Ανατολή. Σ' όλα αυτά τα νοήματά της λοιπόν αυτή η Ρώμη Βαβυλών προσθέτει και τούτο, τον διωγμό και το φόνο των χριστιανών.

Από εδώ βλέπει κανείς κατά αποδεικτικότητα των τρόπων ότι πρόκειται περί της Αρχίας Ρώμης σε αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή που εγγράφεται το βιβλίο της Αποκαλύψεως διότι ο Ιερός Ευαγγελιστής όταν γράφει το βιβλίο της Αποκαλύψεως μπροστά του έχει τους διωγμούς της συγκεκριμένης ιστορικής Ρώμης

Αίμα Αγίων και Μαρτύρων, που λέγει, είναι σχήμα ἓν διὰ δυοῖν, σας το λέω και αυτόν το ξέρετε Πάντως είναι χαρακτηριστική αυτή η λέξη που λέγει ότι η πόρνη ή το μεθύουσα από το αίμα των Αγίων και των Μαρτύρων Τι σημαίνει μεθύουσα, δηλαδή μεθούσε, όπως ξέρετε, το ξέρετε, εγκληματίες σε κάποιες στιγμές του εγκληματικού των παθών

Όταν μέσα τους αισθάνονται την ανάγκη, περίεργο πράγμα, να σκοτώσουν, δηλαδή αισθάνονται τη δίψα και τη μέθη του αίματος, το βλέπετε να το κάνουν αυτό χωρίς να χορταίνουν, να σφάξουν, να σφάξουν, με συγχωρείτε για την εικόνα που σας λέγω, ξέρω ότι είναι αποκρουστική Ε, λοιπόν, σε αυτό το αποκρουστικό θέαμα στέκεται ο Ιερός Ευαγγελιστής όταν βλέπει την πόρνη γυναίκα να πίνει από το αίμα των Αγίων και των Μαρτύρων και να μεθά, να ηδονίζεται από το αίμα των Αγίων και των Μαρτύρων.

Θυμηθείτε στην Αρχή Ρώμη, όταν ο Νέρων επασάλωνε τους χριστιανούς, τους έβαζε σε επασάλους μέσα στους ανακτορικούς κήπους τους άλυβαν με πίσα και με λύπη και το βράδυ τους έβαζαν φωτιά για να φωτίζουν οι κήποι και να απολαμβάνει τους περιπάτους του ο Νέρων Φρικώδης κατάσταση, φρικώδης, μπροστά λοιπόν σε αυτό το θέαμα ο Ιερός Ευαγγελιστής που είναι μια λεπτή φύσης και πνευματική φύση Απορεί, εκπλήσετε Και είπέ μοι ο Άγγελος, διατί εθαύμασας;

Μου είπε ο Άγγελος, γιατί απόρησες; Εγώ ερώ σοι το μυστήριον της γυναικός και του θηρίου του βαστάζοντος αυτήν, του έχοντος τας επτά κεφαλάς και τα δέκα κέρατα.

Εδώ προπαρασκευάζεται με την ερώτηση που κάνει ο Άγγελος το έδαφος, διά την παρακάτω ερμηνεία, διότι δεν περιμένει να του απαντήσει τίποτα ο Ιωάννης, προχωρεί κατευθείαν ο Άγγελος και του λέγει· Γιατί απορείς; Εγώ θα σου εξηγήσω το μυστήριο αυτής της γυναικός και του θηρίου που τη βαστάζει, που έχει τα επτά κεφάλια και τα δέκα κέρατα.

Εδώ γίνεται πρώτα η ερμηνεία, πάντα από τον Άγγελο τώρα, πρώτη η ερμηνεία του οράματος του θηρίου και μετά της γυναικός.

Αλλά πριν προχωρήσουμε πρέπει να σας σημειώσω ότι παρότι ο Άγγελος έρχεται να ερμηνεύσει το όραμα εις τον έκπληκτον Ιωάννη, τουλάχιστον για μας θέλαμε για τον Ιωάννη, η ερμηνεία που κάνει ο Άγγελος μάλλον συσκοτίζει τα πράγματα διότι θέτει περιορισμούς.

Θα το δείτε αυτό στη συνέχεια, τέτοιους περιορισμούς που ενώ πάμε να εξηγήσουμε το πράγμα έτσι, έρχεται να βάλει κάτι άλλο που κατόπιν λέμε δεν θα πρέπει να είναι αυτό. Και συσκοτίζεται η ερμηνεία, αντί δηλαδή να αποκαλυφθεί, μάλλον καλύπτεται.

Είναι η γενική αυτή αρχή που σας είπα, τουλάχιστον ως προς εμάς. Διότι πιθανότατα ο Άγγελος ερμήνευσε εις τον Ιερόν Ευαγγελιστή τα πράγματα σαφώς. Αλλά δι' ευνοήτους λόγους που σας έλεγα και την περασμένη φορά, ο Ιερός Ευαγγελιστής συσκοτίζει την ερμηνεία που του κάνει ο Άγγελος, διά να μην διωχθεί η Εκκλησία περισσότερο.

Εάν υποτεθεί ότι θα απεκαλύπτετο ποια είναι αυτή η βρωμερή πόλη και το βρωμερόν Ιμπέριουμ, αυτή η βρωμερή Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που επότισε τους λαούς της γης με την κεσαρολατρία της και την ειδωλολατρία της, καταλαβαίνετε, ευνόητοι οι λόγοι, συσκοτίζει λοιπόν ο ιερός Ευαγγελιστής, ο ίδιος όμως πρέπει να γνωρίζει πολλά, ό,τι ακριβώς συνέβη και με τον Δανιήλ, υπάρχουν προφητείες αγαπητοί μου που ο Θεός τις αποκαλύπτει και είναι μόνο διά τον προφήτη, μόνο, δεν είναι για να δημοσιευθούν και άλλες δημοσιεύονται. Σε τούτο ο Θεός λέγει τι θα δημοσιεύσεις, θα κάνεις κοινό στην Εκκλησία και τι δεν θα δημοσιεύσεις.

Εν τούτοις θα προσπαθήσουμε όπως τα πράγματα παρουσιάζονται ό,τι μπορούμε να πούμε. Μη περιμένετε όμως πολλά πράγματα από αυτά που θα πούμε.

Καταρχάς, πρέπει να σημειώσουμε ότι εδώ το θηρίο, όπως ερμηνεύει παρακάτω, έχει τέσσερα χαρακτηριστικά, ακούσατε το· Το θηρίον ο είδες, ειν και ουκέστη, και μέλη αναβαίνει εκ της Αβύσου και εις Απόλυαν υπάγειν Το θηρίο που είδες υπήρχε και δεν υπάρχει και πρόκειται να ξανάλθει από την Άβυσσο και θα ξαναπάει στην απώλεια.

Συνεπώς, με τα τέσσερα χαρακτηριστικά υπήρχε, τώρα δεν υπάρχει, θα ξανάρθει, θα ξαναπάει όπως πίσω στην απώλεια. Τέσσερα χαρακτηριστικά, γι' αυτό το κόκκινο θηρίο. Για το θηρίο υπάρχει ακόμα η ιστορική ερμηνεία, δηλαδή τώρα κάνουμε ερμηνεία της ερμηνείας.

Ερμηνεία της ερμηνείας του Αγγέλου, εκείνη η δυσκολία. Υπάρχει διά το θηρίον η ιστορική ερμηνεία που περιορίζεται στην κατάσταση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Υπάρχει και η εσχατολογική ερμηνεία που περιορίζει τα γνωρίσματα αυτά στους εσχάτους χρόνους. Αυτήν την εσχατολογική ερμηνεία την εισηγείται ο Άγιος Ειρηναίος, Επίσκοπος Λυώνος. Δηλαδή, η ιστορική είναι πως βλέπω τα πράγματα μέσα στην ιστορία όταν γράφτηκε το βιβλίο της Αποκαλύψεως.

Πως βλέπω τη Ρώμη, την ιστορική Ρώμη. Ο Ειρηναίος λέγει, δεν αναφέρονται τόσο στην ιστορική Ρώμη όσο σε εκείνα που θα συμβούν εις τα έσχατα της ιστορίας. Υπάρχουν πάρα πολλές γνώμες και θεωρίες γύρω από την ερμηνεία αυτή.

Το ην, δεν είναι, θα είναι, πηγαίνει στην απώλεια. Ο Ανδρέας και ο Αρέθας θεωρούν υπό το θηρίον τον σατανά ή την ενέργεια του σατανά εις τον κόσμο. Επιτρέψατε να πάρουμε τη γνώμη των δύο αυτών, του Ανδρέου και του Αρέθα, διότι είναι πολύ ενδιαφέρουσα, είναι αξιοπρόσεχτη.

Και θα δούμε μετά, αν μπορούμε να δούμε σε μία μεικτή, θα λέγαμε ερμηνεία, τα πράγματα.

Τα πράγματα.

Μια σύντομη, απλή μετάφραση. Αυτό το θηρίο είναι ο Σατανάς, ο οποίος απεκτάνθη, εφονεύθη με τη δύναμη του Σταυρού του Χριστού, όχι εκμιδενίστηκε, γιατί ο διάβολος δεν εκμιδενίζεται, δεν πηγαίνει στην ανυπαρξία, αλλά με τη δύναμη του Σταυρού του Χριστού παρουσιάζεται ως φονευμένος, σκοτωμένος.

Πάλι, όταν θα έρθει το τέλος της ιστορίας, τότε θα επανέλθει και θα ενεργεί με σημεία και τέρατα πλάνης διά του Αντιχρίστου, σημειώνοντας την άρνηση του Σταυρού του Χριστού, με τον οποίο ο διάβολος θανατώθηκε.

Δηλαδή, εξηγεί ο Άγιος Ανδρέας, διά τούτο, ην μεν και ίσχυε προ του Σταυρού, πριν έρθει δηλαδή ο Χριστός στον κόσμο, τότε ίσχυε,

Υπογραμμίστε αυτό, έχω κάτι να σας πω σπουδαίο. Ίσχυε διά της ειδωλολατρίας, γι' αυτό το σπουδαίο, ίσως να μην το πούμε απόψε, γιατί ήδη τελειώνει η ώρα. Είναι σπουδαίο. Ίσχυε λοιπόν ο διάβολος διά της ειδωλολατρίας προ του Σταυρού. Ουκ έστι δε μετά το σωτήριον πάθος, εκνευρωθείς, και της εξουσίας αυτής, εξωσθείς, ης κατά των εθνών διά της ειδωλολατρίας εκέκτητο.

Ήρθε ο Χριστός, τον απονεύρωσε, τον διάβολο, διότι άρχισε να φυγαδεύεται πλέον η ειδωλολατρία και να κηρύσσεται το Ευαγγέλιο. Έγινε ο κόσμος χριστιανικός, ο τότε γνωστός κόσμος.

Ουκ έστι δε, συνεπώς, δεν υπάρχει ο διάβολος, υπήρχε, τώρα δεν υπάρχει. Το θηρίον υπήρχε προ του Σταυρού, τώρα δεν υπάρχει.

Παρέσται δε, εν τη συντελεία, κατά τον τρόπον ον ειρήκαμεν, το «παρέσται» είναι του «πάρειμι», θα είναι παρόν, είναι μέλλον του «πάρειμι», θα είναι παρόν δε, εις το τέλος της ιστορίας. Με τον τρόπο που είπαμε, λέει ο Άγιος Ανδρέας, εντεύθεν γαρ ο Αντίχριστος, τον σατανάν εν εαυτώ φέρων, αυτός ο Αντίχριστος που θα φέρει τον διάβολο μέσα του, επ' ολέθρω ανθρώπων παραγίνεται, οδεύων εις απώλειαν εν τω αιώνι τω μέλλοντι.

Και επειδή όταν θα έρθει θα πλανήσει την οικουμένη ο διάβολος και ο Αντίχριστος και ο Ψευδοπροφήτης οδεύουν εις την αιωνία κόλαση, εις την απώλεια, να λοιπόν το θηρίο, ην προ του Σταυρού. Δεν υπάρχει τώρα γιατί κηρύσσεται το Ευαγγέλιο. Θα ξαναέλθει πάλι να ταράξει τον κόσμο με καινούρια ειδωλολατρία.

Και τότε πηγαίνει στην απώλεια, το τέταρτο χαρακτηριστικό. Αυτή την ερμηνεία, όπως είδατε, την κάνει ο Ανδρέας και ο Αρέθας.

Εις την άποψη αυτή του Ανδρέου, μπορεί να συνδυαστεί και η ιστορική ερμηνεία, ως εξής.

Στην αρχαιότητα, βασιλεύς και βασιλεία, ήσαν έννοιες που ταυτίζονται.

Εάν η γυναίκα είναι η Βαβυλώνα Ρώμη, δηλαδή η ιστορική Ρώμη, τότε το θηρίο, όπως λέγαμε και την περασμένη φορά, κατά την ιστορική ερμηνεία, είναι το Ιμπέριουμ, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η δύναμίς του ίσχυε προ Χριστού, διότι ενήργει ο Σατανάς εις την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, διά της ειδωλολατρείας.

Με τη γέννηση του Χριστού, υπέστη ύφεση η δύναμις του Σατανά, διότι περιορίστηκε η ειδωλολατρεία, που λέγαμε προηγουμένως. Εις το πρόσωπον όμως του Νέρωνος, που είναι ο τύπος του Αντιχρίστου, ιστορική ερμηνεία τώρα, ιστορική ερμηνεία, εις το πρόσωπον του Νέρωνος, που είναι ο τύπος του Αντιχρίστου, που καταδιώκει τους Χριστιανούς και είναι ο πρώτος Ρωμαίος Αυτοκράτωρ που εξαπέλυσε διωγμό εναντίον των Χριστιανών, αναβιεί το θηρίον, ανερχόμενον από την Άβυσσο, ξαναζεί το θηρίον.

Αποκορύφωμα όμως αυτού του θηρίου, του Νέρωνος, θα είναι ο ιστορικός Αντίχριστος, ο οποίος και θα πέσει οριστικώς και θα οδηγηθεί εις την απώλεια. Αυτή είναι ένας συνδυασμός ιστορικής και εσχατολογικής ερμηνείας.

Και θαυμάσονται οι κατοικούντες επί της γης, ων ου γέγραπται τα ονόματα επί το βιβλίον της ζωής, από καταβολής κόσμου. Βλεπόντων το θηρίον ότι ην, και ουκ έστιν και παρέσται. Α, το τέταρτο δεν το βλέπουν και τότε λέγει αυτοί που κατοικούν στη γη θα απορήσουν, θαυμάσονται, θα απορήσουν. Ποιοι θα είναι αυτοί; Αυτοί που το όνομά τους δεν γράφτηκε στο βιβλίο της ζωής. Ότι το θηρίο δεν υπάρχει ή το «δεν υπάρχει και θα ξαναϋπάρξει». Το τέταρτο, η απώλεια, αυτό δεν το βλέπουμε. Έχει σημασία αυτό, αγαπητοί.

Αυτό το τέταρτο το βλέπουνε μόνο οι πιστοί. Αυτοί που βλέπουν μόνο τα τρία είναι οι άνθρωποι που δεν γράφτηκε το όνομά τους στο βιβλίο της ζωής. Το λέει σαφώς εδώ. Δεν γράφτηκε το όνομά τους στο βιβλίο της ζωής. Είναι εκείνοι που αγαπούν να ζουν στη σκιά του σατανά και ουδέποτε με την προαίρεσή τους δεν θέλησαν να υποταχθούν εις τον Χριστό. Ουδέποτε.

Είναι η πνευματική γενεά του Κάιν που πάντοτε θέλουν να ορθολογίζουν μόνο και μόνο γιατί έτσι θέλουν να ορθολογίζουν. Για αυτούς η μετάνοια είναι άγνωστη χώρα ή μάλλον είναι μια γελοιώδης μετάνοια, για αυτούς που δήθεν τάχα εξαθλιώνει τον άνθρωπο και τον κάνει ταπεινό και κακόμοιρο, έτσι το νομίζουν.

Είναι οι εραστές της ειδωλολατρίας. Αυτό είναι το σημείο που θα ήθελα να σας πω. Είναι οι εραστές της ειδωλολατρίας, στην οποία ειδωλολατρία υπηρετεί ο διάβολος. Η ειδωλολατρία όμως με την παρουσία του Χριστού εξασθένησε, αλλά δεν εξαλείφθηκε. Θα το πω άλλη μια φορά. Εξασθένησε, αλλά δεν εξαλείφθηκε η ειδωλολατρία, ποτέ από το πρόσωπο της γης, και δι' από τους χριστιανικούς λαούς, ποτέ.

Είναι το θηρίο λοιπόν που υπήρξε και δεν υπάρχει τώρα. Αλλά αυτή όμως είναι η αιώνια εραστεία της ειδωλολατρίας, που αυτοί οι ίδιοι γίνονται το έδαφος να επανέλθει η ενέργεια του σατανά επάνω στη γη με το να αγαπούν την ειδωλολατρία.

Συνεπώς είναι το αυτοί, είναι το και μέλλει αναβαίνειν εκ της αβύσσου. Οι ίδιοι αυτοί οι εραστές της ειδωλολατρίας θα θαυμάσουν και θα απορήσουν, πως ενώ είχε πεθάνει η ειδωλολατρία, η μεγάλη τους αγάπη, πως τώρα πάλι ξαναζεί.

Αλλά ιστορικά μετά Χριστό το θέμα, το πως δηλαδή άρχισε να ξαναζεί η ειδωλολατρία μέσα σε έδαφος χριστιανικό. Αυτό είναι το μεγάλο θέμα, αγαπητοί μου, το οποίον θα πρέπει ιδιαιτέρως να προσέξουμε, γιατί το έδαφος αυτό υπάρχει και το οποίο, πρώτα ο Θεός, θα αναλύσουμε την ερχομένη Κυριακή.