Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 39

Περίληψη

Στὴν τριακοστὴ ἐνάτη ὁμιλία, ὁ π. Ἀθανάσιος ἑρμηνεύει τὴν πέμπτη σάλπιγγα τοῦ Ἀποκ. 9, ταυτίζοντας τὸν πεπτωκότα ἀστέρα ποὺ λαμβάνει τὴν κλεῖδα τῆς ἀβύσσου μὲ τὸν Διάβολο. Ὑπερασπίζεται τὴν ἐνεργὸ ἑρμηνεία τῆς Ἀποκαλύψεως, λέγοντας ὅτι ὁ φόβος τοῦ σφάλματος δὲν πρέπει νὰ ὁδηγεῖ σὲ σιωπή, ἐνώ σημειώνει ὅτι τὸ βιβλίο ἐντάχθηκε στὸν κανόνα ἀλλὰ δὲν ἀναγινώσκεται λειτουργικῶς, ὥστε νὰ μὴν τροφοδοτοῦνται χιλιαστικὲς παρερμηνείες. Ὁ καπνὸς τῆς ἀβύσσου, ὁ στρατὸς τῶν ἀκρίδων καὶ ὁ Ἀβαδδὼν ἢ Ἀπολλύων διαβάζονται ὡς δαιμονικὴ καταστροφή, παραχωρούμενη ἀπὸ τὸν Θεὸ ἐξαιτίας τῆς ἀμετανοησίας τῶν ἀνθρώπων, μὲ πιθανὴ ἀναφορά καὶ σὲ σύγχρονες πολεμικὲς μηχανές, καὶ ἡ περιορισμένη ἐξουσία τοῦ Σατανᾶ φωτίζεται μὲ τὸν Ἰὼβ καὶ τοὺς χοίρους τῶν Γαδαρηνῶν.