Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 38

Περίληψη

Στὴν τριακοστὴ ὀγδόη αὐτὴ ὁμιλία, ὁ π. Ἀθανάσιος ἀνοίγει τὸ Ἀποκάλυψις 8 μὲ τὴ σάλπιγγα τοῦ δευτέρου ἀγγέλου, ὅπου ὡς ὄρος μέγα καιόμενον πίπτει εἰς τὴν θάλασσαν, μεταβάλλοντας τὸ τρίτον αὐτῆς σὲ αἷμα καὶ καταστρέφοντας ζῶα θαλάσσια καὶ πλοῖα. Ἀντιπαραβάλλει τὶς ἀλληγορικὲς ἑρμηνεῖες τοῦ Ἀνδρέα Καισαρείας καὶ τοῦ Ἀρέθα, διαμορφωμένες ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς ἐποχῆς τους, μὲ τὴ νεώτερη πραγματικότητα ὅπου παρόμοιες κυριολεκτικὲς καταστροφὲς φαίνονται δυνατές. Ἡ μεθοδολογικὴ προειδοποίηση τοῦ Ἀνδρέα τονίζεται: ὁ χρόνος καὶ ἡ νήφουσα ἐμπειρία μποροῦν προοδευτικὰ νὰ φανερώσουν τὸ νόημα τῆς Ἀποκαλύψεως, καὶ τὰ ἑρμηνευτικὰ κενὰ δύνανται νὰ εἶναι τίμια. Ὁ Βασίλειος ὁ Μέγας χρησιμοποιεῖται ἐναντίον τῆς ὑπερβολικῆς ἀλεξανδρινῆς ἀλληγορίας, ἐνῶ ὁ Ἄψινθος, ἡ ρύπανση, ἡ ραδιενεργὸς ἢ χημικὴ μόλυνση καὶ οἱ μετεωρίτες συζητοῦνται ὡς πιθανοὶ προτυπώσεις ἢ ἀνάλογα.