Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 37

Περίληψη

Στὴν τριακοστὴ ἑβδόμη ὁμιλία, ὁ π. Ἀθανάσιος ἑρμηνεύει τὴν Ἀποκάλυψη 8 καὶ τὸ ἄνοιγμα τῆς ἑβδόμης σφραγίδος, μὲ ὑπόβαθρο τὴν Ἀποκάλυψη 9-11, τὸ Α΄ Θεσσαλονικεῖς 4,16, τὸ Ματθαῖον 24,31, τὸν Ψαλμὸ 140,2, τὸ Τωβίτ 12,15, τὶς Πράξεις 10,4 καὶ τὴν Ἔξοδο 7 καὶ 9. Ἡ ἑβδόμη σφραγὶς κλείνει τὴν πρώτη ἑπτάδα ὁράσεων, ποὺ καλύπτει ὅλη τὴν περίοδο ἀπὸ τὴν Πρώτη μέχρι τὴ Δευτέρα Παρουσία, καὶ εἰσάγει τὴν οὐράνια σιγὴ ἡμίσεος ὥρας ὡς σαββατισμό, παῦση τῆς ἱστορίας πρὸ τῆς ἀναστάσεως καὶ τῆς ὀγδόης ἡμέρας. Οἱ ἑπτὰ σάλπιγγες δὲν θεωροῦνται χρονολογικὴ συνέχεια, ἀλλὰ συμπληρωματικὲς ὁράσεις τῆς αὐτῆς περιόδου. Τὸ θυμίαμα στὸ χρυσοῦν θυσιαστήριο συνδέεται μὲ τὶς προσευχὲς τῶν ἁγίων καὶ μὲ τὸν Χριστὸ ὡς ἱλαστήρια θυσία, ἐνῶ ἡ πρώτη σάλπιγγα ἑρμηνεύεται ὡς μερικὴ παιδαγωγικὴ κρίση.