Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 33

Περίληψη

Στὴν τριακοστὴ τρίτη ὁμιλία, ὁ π. Ἀθανάσιος πραγματεύεται τὴν ἕκτη σφραγίδα τοῦ Ἀποκ. 6 ὡς ἀρχὴ τῆς ὀντολογικῆς ἀνακαινίσεως τῆς κτίσεως, διακρίνοντας τὴ βιβλικὴ καὶ πατερικὴ θεώρηση ἀπὸ τὴ στωικὴ κυκλικὴ ἐπανάληψη. Ἀπορρίπτει τὴ δυαλιστικὴ περιφρόνηση τῆς ὕλης καὶ παραπέμπει στὸ Α΄ Τιμ. 4:4, στὴ Μεταμόρφωση καὶ στὴν ἐμπειρία τοῦ ἁγίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ ὡς μαρτυρίες τῆς μελλούσης δοξάσεως τῆς ὑλικῆς κτίσεως. Ἡ ὁμιλία διαβάζει τὶς κοσμικὲς ἀναστατώσεις πρὸ τῆς Δευτέρας Παρουσίας στὸ Ἀποκ. 6, τὸ Λουκ. 21 καὶ τὸ Ἠσ. 2 ὡς κυριολεκτικὰ φαινόμενα, διακρίνει τὸ προγενέστερο ἠθικὸ σεισμὸ ἀπὸ τὴ φυσικὴ διάλυση τοῦ κόσμου, καὶ ὁρίζει τὴν καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τὸν Τίτο ὡς τύπο τῆς τελικῆς θλίψεως.