Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 27

Περίληψη

Στὴν εἰκοστὴ ἑβδόμη ὁμιλία, ὁ π. Ἀθανάσιος ἑρμηνεύει τὴν προσέλευση τοῦ Ἀρνίου πρὸς τὸν θρόνο στὸ Ἀποκ. 5 μέσα ἀπὸ τὸ Δαν. 7, ταυτίζοντάς την μὲ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ καὶ ὄχι μὲ κάθοδο ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ. Παρουσιάζει τὴν ὅραση τοῦ Στεφάνου στὶς Πράξεις 7 καὶ τὸ Ἑβρ. 1 ὡς μαρτυρία τῆς ἐνθρονίσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ ὡς ἀναίρεση ὑποτακτικῶν χριστολογιῶν, συμπεριλαμβανομένων τοῦ Ἀρειανισμοῦ καὶ τῆς διδασκαλίας τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ. Ἡ ὁμιλία ἐξηγεῖ ἐπίσης τὰ χρυσᾶ θυμιατήρια τῶν πρεσβυτέρων ὡς οὐράνιο προηγούμενο γιὰ τὸ θυμίαμα καὶ τὴ μεσιτεία τῶν ἁγίων, καὶ πραγματεύεται τὴ λύρα τοῦ νέου ὕμνου ὡς σύμβολο τῆς ἀλόγου κτίσεως ποὺ συνευλογεῖ μὲ τὴ λογικὴ κτίση, ἐνώ ὑπερασπίζεται τὴν ἀπουσία ὀργάνων ἀπὸ τὴ λατρεία τῆς Ἐκκλησίας.