Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 26

Περίληψη

Στὴν εἰκοστὴ ἕκτη αὐτὴ ὁμιλία, ὁ π. Ἀθανάσιος ἀνοίγει τὸ Ἀποκάλυψις 5 ὡς συμπλήρωση τῆς θρονικῆς ὁράσεως τοῦ κεφαλαίου 4, ἐστιάζοντας στὸ σφραγισμένο βιβλίο καὶ στὸ ἐσφαγμένο Ἀρνίον. Μὲ βάση τὸν Ἀνδρέα Καισαρείας, τὸ Ματθαῖος 5,17, τὸ Ματθαῖος 24,35, τὶς Πράξεις 1,8, τὸ Ἰωάννης 5,20, τὶς Παροιμίες 9, τὴ Γένεση 49 καὶ τὸ Ἠσαΐας 11, ἐρμηνεύει τὸ βιβλίο ὡς πάνσοφη μνήμη τοῦ Θεοῦ, ἄβυσσο θεϊκῶν κριμάτων καὶ προφητεία ποὺ πληροῦται ἀπὸ τὸν Χριστό. Οἱ ἑπτὰ σφραγῖδες δηλώνουν τὴν πλήρη ἀπροσπέλαστη φύση του γιὰ κάθε κτιστό, καὶ τὸ συνεχὲς κλάμα τοῦ Ἰωάννου ἐκφράζει ποιμαντικὴ ἀγωνία γιὰ τὴ διωκόμενη Ἐκκλησία χωρὶς γνώση τῆς ἐκβάσεως τῆς ἱστορίας. Ἡ ἀναγγελία τοῦ Πρεσβυτέρου γιὰ τὸν Λέοντα τοῦ Ἰούδα καὶ τὴ Ρίζα τοῦ Δαυΐδ διαβάζεται ὡς ἀπόδειξη ὅτι τὸ Ἀρνίον εἶναι ἄκτιστος Θεός.