Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 19

Περίληψη

Στὴ δέκατη ἐνάτη ὁμιλία, ὁ π. Ἀθανάσιος ὁλοκληρώνει τὴν ἐπιστολὴ πρὸς τὰ Θυάτειρα καὶ μεταβαίνει στὶς Σάρδεις, Ἀποκάλυψη 3,1-5, μὲ παράλληλα χωρία τὰ 2,26-28, 22,16, Ἰωάννη 15,26, Β΄ Τιμόθεον 3,1-5, Λουκᾶ 12,14 καὶ 17,21. Ἡ ἐπαγγελία τῆς ἐξουσίας ἐπὶ τῶν ἐθνῶν καὶ τοῦ Ἀστέρος τοῦ πρωϊνοῦ ἑρμηνεύεται ὡς μετάδοση τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς θεωρίας τοῦ προσώπου Του. Ἡ Σάρδεις γίνεται κατόπιν παράδειγμα ἐξωτερικῆς εὐσεβείας χωρὶς ἐσωτερικὴ ζωή, συνδεόμενη μὲ τὴν παύλεια προειδοποίηση περὶ μορφώσεως εὐσεβείας ἄνευ δυνάμεως. Ἡ ὁμιλία ἐλέγχει τὴ λαμπρότητα τῶν ναῶν, τὴν ἀκαδημαϊκὴ θεολογία καὶ τὴν κοινωνιολογικὴ μείωση τῆς σωτηρίας, μνημονεύοντας τὸν ἐπίσκοπο Αἰμιλιανὸ Σηλυβρίας κατὰ τῆς θεολογίας τῆς ἀπελευθερώσεως.