Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 17

Περίληψη

Στὴν δεκάτη ἑβδόμη αὐτὴ ὁμιλία, ὁ π. Ἀθανάσιος ἐρμηνεύει τὸ Ἀποκάλυψις 2,18-29, μὲ ἀναφορὲς στὸ Β΄ Θεσσαλονικεῖς 2,7 καὶ στὸ Κολοσσαεῖς 2,8-10, μέσα ἀπὸ τὴν καταδίκη τῆς Ἰεζάβελ στὰ Θυάτειρα. Παρουσιάζει τὴν Ἰεζάβελ ὡς γραφικὸ τύπο κρυφῆς ἑτεροδόξου διδασκαλίας μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ὁρίζει τὸν Γνωστικισμὸ μὲ βάση τὴ δυαρχικὴ σύγκρουση δύο ἀρχῶν, καλῆς καὶ κακῆς, τὴν ὁποία θεωρεῖ ἀσυμβίβαστη μὲ τὸν χριστιανικὸ μονοθεϊσμό. Ἡ ὁμιλία ἐπεκτείνει τὴν ἐκτίμηση αὐτὴ στὸν Τεκτονισμό, ἐπικαλούμενη σύμβολα, μυητικὰ κείμενα καὶ τὸ γράμμα G ὡς τεκμήρια συνέχειας μὲ τὸ ἀρχαῖο γνωστικὸ λεξιλόγιο καὶ δόγμα. Ἡ παύλεια προειδοποίηση κατὰ τῆς κενῆς φιλοσοφίας ἀναγινώσκεται ὡς καταδίκη τοῦ Γνωστικισμοῦ καὶ, κατ᾽ ἐπέκταση, τοῦ Τεκτονισμοῦ.