Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 15

Περίληψη

Στὴ δέκατη πέμπτη ὁμιλία, ὁ π. Ἀθανάσιος συνεχίζει μὲ τὴν ἐπιστολὴ πρὸς Πέργαμον στὸ Ἀποκ. 2:12-17, ὅπου ὁ Χριστὸς ζητεῖ μετάνοια γιὰ τὴν ἀνοχὴ τῆς νικολαϊτικῆς ἐπιδράσεως καὶ ἀπειλεῖ νὰ πολεμήσει ὁ ἴδιος τοὺς αἱρετικούς, ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος δὲν ἐνεργήσει. Ἐπικαλούμενος τὸν Ἀνδρέα Καισαρείας, ἐξηγεῖ τὴ μετριασμένη αὐστηρότητα τῆς προειδοποιήσεως καὶ ἑρμηνεύει τὸ κεκρυμμένο μάννα ὡς τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, τὸν ἀληθινὸ ἄρτο τοῦ Ἰω. 6, σὲ ἀντίθεση πρὸς τὰ εἰδωλόθυτα τῶν Νικολαϊτῶν. Ὁ λευκὸς ψῆφος διαβάζεται μέσα ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ δικαστικὴ πρακτικὴ ὡς εἰκόνα ἀθωώσεως, ἐνώ τὸ νέο ὄνομα, κατὰ τὸν Ἀνδρέα καὶ τὸν Ἀρέθα Καισαρείας, μένει γνωστὸ μόνο στὸν παραλήπτη του καὶ ἀνέκφραστο στὸν παρόντα αἰῶνα.