Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 14

Περίληψη

Στὴν δεκάτη τετάρτη αὐτὴ ὁμιλία, ὁ π. Ἀθανάσιος ἐρμηνεύει τὸ Ἀποκάλυψις 2,12-13 μὲ παράλληλα χωρία ἀπὸ τὸν Ματθαῖο, τοὺς Ἀριθμοὺς καὶ τὸ Ἀποκάλυψις 3,14, ἐστιάζοντας στὴν Πέργαμο, τὸν Ἀντίπα καὶ τὴ μέθοδο τῶν Νικολαϊτῶν. Παρουσιάζει τὸν Ἀντίπα, πρῶτο ἐπίσκοπο Περγάμου, ὡς μάρτυρα ἐπὶ Δομετιανοῦ τὸ 83 μ.Χ., καὶ ἑρμηνεύει τὴν τήρηση τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ ὡς ἐνεργὸ διαφύλαξη Ὀρθοδοξίας καὶ Ὀρθοπραξίας μέσα σὲ εἰδωλολατρικὴ καὶ κοινωνικὴ πίεση. Ἡ ὁμιλία συνδέει τοὺς Νικολαΐτες μὲ τὴ συμβουλὴ τοῦ Βαλαὰμ πρὸς τὸν Βαλάκ, θεωρώντας ὅτι ἡ ἐσωτερικὴ φθορὰ διὰ τῆς εἰδωλολατρικῆς συμβιβαστικῆς καὶ τῆς πορνείας παραμένει διαχρονικὴ μέθοδος ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας. Παράλληλα ἀντιπαραβάλλει τὴν κλειστὴ τάξη τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας μὲ τὰ σύγχρονα διάτρητα ὅρια καὶ καταλήγει σὲ αὐστηρὴ ἐφαρμογὴ γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐπαγρύπνηση.