Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 13

Περίληψη

Στὴ δέκατη τρίτη ὁμιλία, ὁ π. Ἀθανάσιος ἑρμηνεύει τὴν ἐπιστολὴ τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὴν Πέργαμο, Ἀποκάλυψη 2,12-17, μὲ βιβλικὸ πλαίσιο τὶς Πράξεις 17, τὸ Α΄ Ἰωάννου 5,21 καὶ τὸ Ρωμαίους 1,19-23. Ἡ εἰδωλολατρία τῆς Περγάμου ταυτίζεται μὲ τὸν θρόνο καὶ τὴν κατοικία τοῦ Σατανᾶ, καὶ ὡς εἰδωλολατρία ὁρίζεται ἡ προσήλωση τοῦ πνευματικοῦ βλέμματος στὰ κτιστά ἀντανακλάσματα τῶν θείων ἰδιοτήτων, ἀντὶ τῆς ἀναβάσεως πρὸς τὸν προσωπικὸ Θεὸ ποὺ εἶναι ἡ πηγή τους. Ἡ λατρεία τῆς Ἀθηνᾶς, τοῦ Ἀπόλλωνος, τοῦ Διὸς καὶ τῆς Δήμητρος λειτουργεῖ ὡς παράδειγμα, ἐνῶ ὁ τεκτονισμός, ὠριγενιστικὲς πλάνες, ὁ κοσμικὸς ἐπιστημονισμὸς καὶ οἱ οἰκιακὲς προσκολλήσεις παρουσιάζονται ὡς νεώτερες μορφές. Οἱ Νικολαΐτες καὶ Βαλααμίτες ἀποτελοῦν ἐσωτερικὲς ἀντιστοιχίες, ἐνῶ τὸ κεκρυμμένο μάννα καὶ ὁ λευκὸς ψῆφος δηλώνουν προσωπικὴ κοινωνία μὲ τὸν Θεό.