Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 10

Περίληψη

Ἡ δέκατη ὁμιλία ἐξετάζει τὴν ἐπιστολὴ τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὴν Ἔφεσο στὴν Ἀποκάλυψη 2, καὶ ἰδίως τὴν ἀντίθεση ἀνάμεσα στὸν ζῆλο κατὰ τῆς αἱρέσεως καὶ στὴν ἀπώλεια τῆς πρώτης ἀγάπης. Ὁ π. Ἀθανάσιος σημειώνει τὸ παιδαγωγικὸ σχήμα ἐπαίνου καὶ ἐλέγχου ποὺ διατρέχει τὶς ἑπτὰ ἐπιστολές: ὁ ἐπίσκοπος τῆς Ἐφέσου ἐπαινεῖται γιὰ ὑπομονὴ καὶ διάκριση, ἀλλὰ ἐλέγχεται διότι ὁ ἀντιαιρετικὸς ἀγώνας ἀντικατέστησε τὴν ἐσωτερικὴ ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστό. Ἡ πνευματικὴ ρουτίνα περιγράφεται ὡς νέκρωση τῆς ζωτικότητος, φανερὴ στὴν ἐξομολόγηση, τὴ νηστεία, τὴ θεία Κοινωνία καὶ τὸν ἐκκλησιασμό ὅταν γίνονται τυπικὰ. Ἡ ἀφαίρεση τῆς λυχνίας ἑρμηνεύεται ὡς στέρηση τῆς χάριτος, μὲ ἱστορικὴ ἀναφορὰ στὸ 1922, καὶ οἱ Νικολαΐτες χαρακτηρίζονται γνωστικίζοντες αἱρετικοί.