Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 6

Περίληψη

Στὴν ἕκτη ὁμιλία, ὁ π. Ἀθανάσιος κλείνει τὸν πρόλογο τῆς Ἀποκαλύψεως, ἐρμηνεύοντας τὰ χωρία 1,7-8 ὡς τὴν κεντρικὴ ἀναγγελία τοῦ βιβλίου περὶ τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ ὡς Κριτοῦ. Συνδέει τὸ Δανιὴλ 7, τὸ Ζαχαρία 12,10-14, τὴν Ἀποκάλυψη 14,14, τὰ Ματθαῖον 24-26, τὸ Λουκᾶ 23, τὸ Β΄ Κορινθίους 1,19-20 καὶ τὸ Φιλιππησίους 3, διακρίνοντας τὴν Πρώτη Παρουσία ὡς λύτρωση ἀπὸ τὴ Δευτέρα ὡς κρίση. Ἡ προφητεία τοῦ Ζαχαρίου ἀναγινώσκεται καὶ ἱστορικῶς στὴ Σταύρωση καὶ ἐσχατολογικῶς στὴν Παρουσία, ἐνῶ ὁ λογισμὸς τοῦ κεντεῖν τὸν Χριστὸν ἐπεκτείνεται σὲ κάθε ἄρνησή Του μὲ πίστη ἢ μὲ βίο. Ἡ ὁμιλία ἐξηγεῖ ἀκόμη τὰ μόνιμα τραύματα τοῦ Χριστοῦ, τὴ δίγλωσση λειτουργικὴ σφραγίδα Ναί, Ἀμήν, καὶ τὴ συσσώρευση τῶν θείων ὀνομάτων στὸ 1,8.