Οι Δώδεκα Απόστολοι: το κήρυγμα, το μαρτύριο και το παράδειγμά τους

Δαβίδ, φωτιζόμενος από το Άγιο Πνεύμα, δογμάτισε ότι η Αγία Τριάς είναι δημιουργός των όλων, λέγοντας: «Τω λόγω Κυρίου οι ουρανοί εστερεώθησαν και τω πνεύματι του στόματος αυτού πάσα η δύναμις αυτών». Αυτή είναι η προάναρχος αρχή, η σε τρία πρόσωπα μία θεότητα, που βασιλεύει σε όλα, η οποία φιλοξενήθηκε στη γη, στη δρυ του Μαμβρή, από τον προπάτορα Αβραάμ, χωρίς όμως να αφήσει τα ουράνια. Προμήνυσε δε με τη φιλοξενία αυτή την με ανθρώπινη σάρκα επιφάνεια του Θεού Λόγου και τους σήμερα εορταζομένους Αγίους Αποστόλους, καθώς είπε στον Αβραάμ: «Και ευλογηθήσονται εν τω σπέρματί σου πάντα τα έθνη της γης». Διότι ο Αβραάμ γέννησε τον Ισαάκ,

ο δε Ισαάκ γέννησε τον Ιακώβ, ο δε Ιακώβ γέννησε τους δώδεκα πατριάρχες. Τα παραδείγματα της Παλαιάς Διαθήκης είναι σύμφωνα με τη Νέα. Οι δώδεκα δηλαδή Πατριάρχες προεικόνιζαν τους δώδεκα Αποστόλους, αλλά και τα δώδεκα κουδούνια, τα οποία ηχούσαν όταν ιεράτευε στη σκηνή ο Αρχιερέας Ααρών, τους δώδεκα αυτούς Αποστόλους δήλωναν, διότι αυτοί ήχησαν και κήρυξαν σε όλη την οικουμένη του Σαρκωθέντος Χριστού την επιδημία και το Ευαγγέλιο. Αλλά και ο προφήτης Ωσηέ προφήτευσε ότι δώδεκα τρεις θα ακολουθήσουν τον επί γης φανέντα Θεό, το οποίο έγινε και με την πράξη. Και πολλά άλλα ακόμη της παλαιάς γραφής προεικόνισαν τους ιερούς αυτούς Αποστόλους. Επειδή δε για την άπειρη αγαθότητα

και το απροσμέτρητο Του έλεος κένωσε την δόξα Του ο Υιός και Λόγος του Θεού και προσέλαβε την ανθρώπινη φύση και τη θέωσε και, θέλοντας να δείξει τρανότερα την προς εμάς αγαθότητά Του, εξέλεξε τους δώδεκα μαθητές Του και τους έκανε αυτόπτες της οικονομίας Του και Αποστόλους. Αφού μοίρασε σε αυτούς το Άγιο Πνεύμα εν είδει πυρίνων γλωσσών, τους απέστειλε σε όλη την υφήλιο για να θεολογούν το μυστήριο της Αγίας Τριάδος και τη Θεία Οικονομία και να ευαγγελίζουν όλα τα έθνη και να τα βαπτίζουν στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Έτσι μέσω αυτών φωτίστηκε όλη η κτήση και πλούτισε με την Ορθόδοξο Πίστη, λατρεύοντας ευσεβώς την Αγία Τριάδα και τον ένα της Αγίας Τριάδος ομολογώντας Θεό μαζί και άνθρωπο,

Κύριό μας Ιησού Χριστό. Αυτούς λοιπόν τους δώδεκα ιερούς Αποστόλους οφείλουμε όλοι οι χριστιανοί να τιμούμε και να δοξάζουμε, ως φωστήρες του κόσμου και κήρυκες της ευσεβίας και ως καθαιρέτες της πλάνης. Πρέπει δε να εκθέσουμε και πώς καθένας από αυτούς κήρυξε και σε ποιο τόπο τελειώθηκε, διότι αν και όλοι μαζί οι Απόστολοι δεν τελειώθηκαν σε ένα καιρό ούτε και σε ένα τόπο, αλλά καθένας σε διαφορετικό καιρό και τόπο, επειδή όμως σήμερα η Εκκλησία του Θεού εορτάζει τη μνήμη όλων μαζί των Αποστόλων, πρέπει να αναφέρουμε και όλων το κήρυγμα και το τέλος. Πρώτος λοιπόν από τους Αποστόλους είναι ο Κορυφαίος Πέτρος, ο οποίος κήρυξε το Ευαγγέλιο αρχικά στην Ιουδαία και την Αντιόχεια,

έπειτα στα μέρη της Μαύρης Θάλασσας και στη Γαλατία, την Καπαδοκία, την Ασία, την Ελλάδα, τη Σικελία, την Ισπανία, τη Βόρεια Αφρική, καθώς ελέχθη στο χθεσινό Συναξάρι, και τέλος στη Ρώμη, όπου υπέστη σταυρικό μαρτυρικό θάνατο. Δεύτερος είναι ο Απόστολος Παύλος, ο οποίος κήρυξε τον Χριστό με πολύ ζήλο και κόπους περισσούς από την Ιερουσαλήμ μέχρι το Ιλλυρικό και, αφού έφτασε στη Ρώμη, αποκεφαλίστηκε. Τρίτος Απόστολος του Κυρίου είναι ο Πρωτόκλητος Ανδρέας, ο και αδελφός του Πέτρου, ο οποίος κήρυξε το Ευαγγέλιο σε όλα τα παραθαλάσσια μέρη της Μαύρης Θαλάσσης και Βιθυνίας και Αρμενίας και, αφού επανήλθε δια του Βυζαντίου, κατέβηκε μέχρι την Πελοπόννησο.

Φτάσας στις Πάτρες της Αχαΐας, σταυρώθηκε από τον Αιγεάτη. Η μνήμη του εορτάζεται ιδιαίτερα την 30η Νοεμβρίου. Τέταρτος είναι ο Ιάκωβος, ο γιος του Ζεβεδαίου και αδελφός του Ιωάννου. Κήρυξε το Ευαγγέλιο σε όλη την Ιουδαία με πολλή παρρησία και, επειδή γι' αυτό έγινε απεχθής και βαρύς στους Ιουδαίους, θανατώθηκε με μάχαιρα από τον βασιλέα Ηρώδη τον Αγρίππα και πρώτος μεταξύ των δώδεκα μαθητών έχυσε το αίμα του υπέρ του Χριστού. Η μνήμη του ιδιαίτερα επιτελείται κατά την 30η Απριλίου. Πέμπτος είναι Ιωάννης ο Ευαγγελιστής και Θεολόγος, ο αδελφός του Ιακώβου, ο γιος της Βροντής, ο επιστήθιος μαθητής. Πολύ κατά τον ζήλο και την αγάπη

ζωηρότερα από όλους αισθάνθηκε την καλή αυτή του θεανθρώπου εντολή. Αυτός αρχικά έγινε μαθητής του Προδρόμου, μετά δε προσήλθε στο Χριστό και τον ακολούθησε για κάποιο καιρό. Μετά από λίγο επανήλθε στη Γαλιλαία και ασχολήθηκε πάλι με το έργο του το αλιευτικό, μέχρι που ο Σωτήρας τον κάλεσε οριστικά. Από τότε ο θείος Ιωάννης ακολουθούσε διαρκώς το Σωτήρα και έγινε ο κατεξοχήν προσφιλής και επιστήθιος του Κυρίου μαθητής, λόγω της προς αυτόν αγάπης και αφοσιώσεως. Με τον αδελφό του Ιάκωβο και τον Πέτρο αποτέλεσαν το στενότερο γύρω από τον Ιησού κύκλο. Τους τρεις αυτούς τους πήρε ο Χριστός στην Ανάσταση της θυγατέρας του Ιαΐρου, πάνω στο όρος Θαβώρ, όπου είδαν τη δόξα του Χριστού

ως μονογενούς παρά πατρός. Κατά δε το Μυστικό Δείπνο, αυτός έπεσε στο στήθος του θείου του διδασκάλου και τον ρώτησε ποιος ήταν ο μέλλων να τον παραδώσει. Όταν δε ο Ιησούς παραδόθηκε στα χέρια των ανόμων, μόνος ο Ιωάννης τον παρακολουθούσε και δεν απομακρύνθηκε από αυτόν ούτε κατά την τελευταία του στιγμή, και κοντά στο Σταυρό παραστεκόταν μαζί με τη Θεοτόκο και εκεί αξιώθηκε τη μέγιστη τιμή από τον Εσταυρωμένο να ονομαστεί υιός της Παρθένου. Και όταν αναγγέλθηκαν στους μαθητές τα Ευαγγέλια της Αναστάσεως, πρώτος στο μνήμα αυτός έτρεξε και στη θάλασσα της Τιβεριάδος πρώτος τον Αναστάντα διέκρινε και τον ακολούθησε. Μετά την Ανάληψη τον βλέπουμε με τον Πέτρο να

θαυματουργεί και να κηρύττει στην Ιερουσαλήμ αλλά και στη Σαμάρια, όπου από την Εκκλησία είχε αποσταλεί. Με τον Πέτρο και τον Ιάκωβο τον Αδελφόθεο υπήρξε στην πρώτη χριστιανική κοινότητα των Ιεροσολύμων ένας από τους στύλους της Νέας Πίστεως. Κατά δε τις αρχές του Ιουδαϊκού πολέμου, περί το 67, έφυγε από τα Ιεροσόλυμα με τους πιστούς στη νέα Πέλλα της Περέας, όπου έμεινε για κάποιο καιρό, έπειτα δε στην Ασία επί πολλά έτη το Ευαγγέλιο βροντοφώνησε και στην Έφεσο το κατέγραψε. Κατά δε τον διωγμό του Δομετιανού εξορίστηκε στην Πάτμο, όπου συνέγραψε την Αποκάλυψη. Επέστρεψε στην Έφεσο, όπου πλήρης ημερών αναπαύθηκε. Ο κατεξοχήν αυτός Απόστολος της Αγάπης είναι ο μόνος από τους μαθητές

ο οποίος δεν υπέστη θάνατο μαρτυρικό. Ιδιαίτερα η μνήμη του εορτάζεται την 26η Σεπτεμβρίου. Έκτος είναι ο Φίλιππος, ο από Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, συμπατριώτης Ανδρέου και Πέτρου. Κήρυξε το Ευαγγέλιο στην Ασία με την αδελφή του Μαριάμνη και τον Απόστολο Βαρθολομαίο. Υπέστη μαρτυρικό θάνατο δια σταυρού στην Ιεράπολη της Φρυγίας. Ιδιαίτερα εορτάζεται κατά τη δεκάτη τετάρτη του Νοεμβρίου. Έβδομος είναι ο Θωμάς, ο και Δίδυμος, ο οποίος κήρυξε το Χριστό στους Πάρθους, Μήδους, Πέρσες και Ινδούς, κτυπήθηκε δε από αυτούς με ακόντια και έτσι τελειώθηκε. Η μνήμη του ιδιαίτερα επιτελείται κατά την 6η Οκτωβρίου. Όγδοος ο Βαρθολομαίος,

ο οποίος από τον Ευαγγελιστή Ιωάννη ονομάζεται Ναθαναήλ. Αυτό ήταν το κύριο όνομά του, το δε Βαρθολομαίος χρησίμευε ως πατρωνυμικό και δήλωνε υιός του Θολομαίου. Αυτός κήρυξε το Ευαγγέλιο στην Αραβία, στις Ινδίες, στη Φρυγία και στην Ουρβανούπολη έλαβε τον δια σταυρού θάνατο. Ιδιαίτερα εορτάζεται κατά την 11η Ιουνίου. Ένατος είναι ο Ματθαίος, ο προηγουμένως τελώνης και κατόπιν Ευαγγελιστής. Κήρυξε το Χριστό στην Παλαιστίνη, τη Συρία, την Παρθία, καθώς και στην Αιθιοπία, όπου ρίχτηκε σε καμίνη και κάηκε ζωντανός. Η μνήμη του ιδιαίτερα επιτελείται κατά τη 16η του Νοεμβρίου. Δέκατος είναι Ιάκωβος ο Αλφαίου, γιος δηλαδή του Αλφαίου. Αυτός κήρυξε το Χριστό στα έθνη.

Κρεμάστηκε δε στο σταυρό και έτσι παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Θεού. Η μνήμη του εορτάζεται ιδιαίτερα κατά την 26η του Μαΐου. Ενδέκατος είναι ο Σίμων ο Ζηλωτής, ο οποίος ονομάστηκε προς διάκριση από τον Σίμωνα Πέτρο Κανανίτης, δηλαδή Χαναναίος. Κήρυξε σε πολλές χώρες της Αφρικής το Χριστό και μαρτύρησε υπέρ αυτού θάνατο σταυρικό. Εορτάζεται ιδιαίτερα κατά τη δεκάτη Μαΐου. Δωδέκατος είναι ο Ιούδας ο Ιακώβου, ο οποίος από μεν τον Ευαγγελιστή Λουκά ονομάζεται Ιούδας Ιακώβου, από δε τον Ευαγγελιστή Ματθαίο ονομάζεται Θαδδαίος και Λεββαίος, νομιζόμενος αδελφός κατά σάρκα του Κυρίου. Κήρυξε το Ευαγγέλιο στη Μεσοποταμία και την Αρμενία,

τελειώθηκε δε στην πόλη Αραράτ, κρεμασθείς και τοξευθείς από τους απίστους. Η μνήμη του τιμάται ιδιαίτερα κατά τη 19η του Ιουνίου. Τέλος, ο Απόστολος Ματθίας συναριθμήθηκε μετά την Ανάληψη με τους 11 Αποστόλους αντί του προδότου Ιούδα, κήρυξε δε το Ευαγγέλιο στην Αιθιοπία και εκεί υπέμεινε πολλά βασανιστήρια και θάνατο μαρτυρικό. Ιδιαίτερα εορτάζεται κατά την 9η Αυγούστου. Πρέπει δε να γνωρίζουμε ότι οι ανωτέρω πανεύφημοι 12 Απόστολοι, αλλά και οι Εβδομήκοντα τους οποίους ο Κύριος Αποστόλους ανέδειξε, μαζί με τις επτά μυροφόρες και πιστές γυναίκες, αυτοί όλοι 120 τον αριθμό, καθώς αναφέρουν οι Πράξεις των Αποστόλων, δεν βαπτίστηκαν με το δι' ύδατος βάπτισμα.

Αυτός ο Κύριος υποσχέθηκε σε αυτούς ότι θα βαπτίζονταν εν Πνεύματι Αγίω. «Ιωάννης γάρ», φησίν, «εβάπτισεν ύδατι, υμείς δε βαπτισθήσεσθε εν Πνεύματι Αγίω». Όταν κατέβηκε το Πνεύμα το Άγιο σε όλους τους ανωτέρω, κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, τους γέμισε από τις χάριτές Του, καθώς και ο προφήτης Ιωήλ προφήτευσε. Γι' αυτό δεν χρειάστηκαν ύστερα άλλο βάπτισμα.

Οι Απόστολοι, των οποίων τη σύναξη σήμερα η Εκκλησία μας επιτελεί, υπήρξαν Ιεραπόστολοι με όλη τη σημασία της λέξεως, μεγάλοι διδάσκαλοι της οικουμένης. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι αυτοί πριν γίνουν Απόστολοι υπήρξαν μαθητές του Χριστού μας. Επί τρία χρόνια μαθήτευσαν κοντά Του. Και τέλος, κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, οδηγήθηκαν από το Άγιο Πνεύμα εις πάσαν την αλήθεια. Σε αυτό μπορούμε και πρέπει να τους μιμηθούμε. Να γίνουμε δηλαδή και εμείς μαθητές του Χριστού, μαθητές του Αγίου Πνεύματος. Με τη μελέτη των λόγων και της ζωής του Χριστού, αλλά και των Αποστόλων Του και των Αγίων Πατέρων μας, με την προσπάθεια όλα αυτά να τα εφαρμόζουμε στην καθημερινή μας ζωή, με την προσπάθεια τα καθημερινά προβλήματα και τις δυσκολίες να τα βλέπουμε και να τα αντιμετωπίζουμε με το πνεύμα του Ευαγγελίου και όχι με το τι λέει το δικό μας το μυαλό ή με το πνεύμα του κόσμου τούτου, ο οποίος κείται εν τω πονηρώ. Οι Άγιοι Απόστολοι, λοιπόν, υπήρξαν μαθητές του Χριστού και στη συνέχεια κήρυκες του Ευαγγελίου. Όμως το πιο βασικό, το πιο σημαντικό από όλα υπήρξε το ότι, όπως λέει και κάποιο τροπάριο της Εκκλησίας μας, ειλικρινά επόθησαν τον Κύριο και όλα τα άλλα τα θεώρησαν σκύβαλα για να κερδίσουν μόνο Αυτόν. Γι' αυτούς ο Χριστός ήταν το παν.

Ευχαρίστως δέχθηκαν να στερηθούν από όλα, αρκεί να μην έχαναν το Χριστό. Αυτόν τον ανεκτίμητο θησαυρό, τον Κύριό μας, είθε και εμείς έτσι να εκτιμούμε, έτσι να αγαπούμε, έτσι να διατηρούμε, τον Χριστό μας που είναι η αλήθεια και η ζωή και η χαρά και ο παράδεισός μας.

Αγαπώντας και έτσι μαθητεύοντας το Χριστό, θα μπορούμε και τον εαυτό μας να καταρτίζουμε και το περιβάλλον μας να οικοδομούμε.

David, enlightened by the Holy Spirit, proclaimed the doctrine that the Holy Trinity is the Creator of all things. He said, “By the word of the Lord the heavens were established, and by the spirit of His mouth all their host.” This is the beginning before all beginnings: the one Godhead in three persons, reigning over all. At the oak of Mamre, our forefather Abraham welcomed Him on earth, though He never left the heavens. That act of hospitality also foretold the appearance of God the Word (Logos) in human flesh and the holy Apostles whom we celebrate today. For God said to Abraham, “In your seed all the nations of the earth shall be blessed.” Abraham became the father of Isaac,

Isaac became the father of Jacob, and Jacob became the father of the twelve patriarchs. The figures of the Old Testament correspond to those of the New Testament. The twelve patriarchs foreshadowed the twelve Apostles. So too did the twelve bells that sounded when Aaron the High Priest served in the tabernacle. They pointed to these twelve Apostles, whose voices rang out across the whole world as they proclaimed the coming of Christ in the flesh and the Gospel. The prophet Hosea also foretold that twelve would follow God when He appeared on earth, and so it came to pass. Many other things in the Old Testament foreshadowed these holy Apostles. For in His infinite goodness

and immeasurable mercy, the Son and Word (Logos) of God emptied Himself of His glory, took on human nature, and brought it into theosis, divinisation. Wishing to show His goodness toward us still more clearly, He chose His twelve disciples and made them eyewitnesses of His saving work and His Apostles. He gave them the Holy Spirit in the form of tongues of fire and sent them throughout the world to proclaim the Mystery of the Holy Trinity and God’s saving work, to bring the Gospel to all nations, and to baptize them in the name of the Holy Trinity. Through them, all creation was enlightened and enriched with the Orthodox faith. People came to worship the Holy Trinity in reverence and to confess that one of the Holy Trinity is both God and man:

our Lord Jesus Christ. All of us Christians, then, should honor and praise these twelve holy Apostles as lights of the world, preachers of the true faith, and destroyers of error. We should also tell how each one preached and where each one met his end. The Apostles did not all die at the same time or in the same place. Each died at a different time and place. But because the Church of God celebrates them all together today, we should recount the preaching and the end of each. First among the Apostles is Peter, their foremost leader. He preached the Gospel first in Judea and Antioch,

then around the Black Sea and in Galatia, Cappadocia, Asia, Greece, Sicily, Spain, and North Africa, as yesterday’s Synaxarion told us. Finally, he went to Rome, where he was martyred by crucifixion. Second is the Apostle Paul, who preached Christ with great zeal and abundant labor, from Jerusalem as far as Illyricum. He reached Rome, where he was beheaded. The third Apostle of the Lord is Andrew the First-Called, Peter’s brother. He preached the Gospel throughout the coastal regions of the Black Sea, Bithynia, and Armenia. Returning through Byzantium, he traveled as far as the Peloponnese.

When Andrew reached Patras in Achaia, Aegeates had him crucified. His memory is celebrated especially on November 30. Fourth is James, son of Zebedee and brother of John. He preached the Gospel boldly throughout Judea. Because the Jews came to despise him for it, King Herod Agrippa had him put to death by the sword. He was the first of the twelve disciples to shed his blood for Christ. His memory is celebrated especially on April 30. Fifth is John the Evangelist and Theologian, James’s brother, the Son of Thunder and the beloved disciple. In his zeal and love,

John felt this gracious call of the God-Man (Christ) more keenly than anyone. At first he was a disciple of the Forerunner. Then he came to Christ and followed Him for a time. After a while he returned to Galilee and took up fishing again, until the Savior called him for good. From then on, John followed the Savior constantly. His love and devotion made him the Lord’s especially beloved and closest disciple. Together with his brother James and Peter, he belonged to the innermost circle around Jesus. Christ took these three with Him when He raised Jairus’s daughter and onto Mount Tabor, where they saw the glory of Christ

as the Only-Begotten of the Father. At the Mystical Supper, John leaned against his divine Teacher’s breast and asked who would betray Him. When Jesus was handed over to lawless men, John alone kept following Him. He did not leave Him even in His final moments. He stood near the Cross with the Theotokos (God-bearer), and there the Crucified Lord counted him worthy of the greatest honor: to be called her son. When news of the Resurrection was brought to the disciples, John was the first to run to the tomb. By the Sea of Tiberias, he was the first to recognize the risen Lord and follow Him. After the Ascension, we see him with Peter

working miracles and preaching in Jerusalem and also in Samaria, where the Church had sent him. With Peter and James the Brother of the Lord, he was one of the pillars of the new faith in the first Christian community of Jerusalem. Around the beginning of the Jewish War, about the year 67, he left Jerusalem with the faithful for Pella in Perea and stayed there for a time. Then, for many years, he proclaimed the Gospel with a voice like thunder in Asia, and wrote it down in Ephesus. During Domitian’s persecution he was exiled to Patmos, where he wrote the Apocalypse (Book of Revelation). He returned to Ephesus and reposed there at a great age. This Apostle of love, above all others, is the only one of the disciples

who did not die a martyr’s death. His memory is celebrated especially on September 26. Sixth is Philip, from Bethsaida in Galilee, the hometown of Andrew and Peter. He preached the Gospel in Asia with his sister Mariamne and the Apostle Bartholomew. He was martyred by crucifixion in Hierapolis of Phrygia. His feast is celebrated especially on November 14. Seventh is Thomas, called the Twin. He preached Christ to the Parthians, Medes, Persians, and Indians. They struck him with spears, and so he met his end. His memory is celebrated especially on October 6. Eighth is Bartholomew,

whom John the Evangelist calls Nathanael. Nathanael was his personal name; Bartholomew was a patronymic, meaning “son of Tholmai.” He preached the Gospel in Arabia, India, and Phrygia, and was crucified in Urbanopolis. His memory is celebrated especially on June 11. Ninth is Matthew, formerly a tax collector and later an Evangelist. He preached Christ in Palestine, Syria, Parthia, and Ethiopia, where he was thrown into a furnace and burned alive. His memory is celebrated especially on November 16. Tenth is James son of Alphaeus. He preached Christ among the nations.

He was hung on a cross and so gave up his soul into God’s hands. His memory is celebrated especially on May 26. Eleventh is Simon the Zealot, also called the Cananaean, meaning Canaanite, to distinguish him from Simon Peter. He preached Christ in many African countries and was martyred for Him by crucifixion. His feast is celebrated especially on May 10. Twelfth is Jude of James. Luke the Evangelist calls him Jude of James, while Matthew the Evangelist calls him Thaddaeus and Lebbaeus. He was regarded as the Lord’s brother according to the flesh. He preached the Gospel in Mesopotamia and Armenia,

and met his end in the city of Ararat, where unbelievers hung him and shot him with arrows. His memory is honored especially on June 19. Finally, after the Ascension, the Apostle Matthias was numbered with the eleven Apostles in place of Judas the betrayer. He preached the Gospel in Ethiopia, where he endured many tortures and died a martyr. His feast is celebrated especially on August 9. We should also know that these twelve highly praised Apostles, the Seventy whom the Lord also made Apostles, and the seven faithful myrrh-bearing women—all 120 of them, as the Acts of the Apostles tells us—were not baptized with water.

The Lord Himself promised that they would be baptized with the Holy Spirit. “John baptized with water,” He said, “but you will be baptized with the Holy Spirit.” When the Holy Spirit descended on all of them on the day of Pentecost, He filled them with His gifts of grace, just as the prophet Joel had foretold. So they needed no other baptism afterward.

The Apostles, whose gathering our Church celebrates today, were missionaries in the fullest sense of the word and great teachers of the whole world. But let us remember that before they became Apostles, they were disciples of our Christ. For three years they learned at His side. Then, on the day of Pentecost, the Holy Spirit guided them into all truth. We can and should follow their example. We too should become disciples of Christ and disciples of the Holy Spirit. We do this by studying the words and life of Christ, of His Apostles, and of our Holy Fathers, and by striving to live by their teaching each day. We should strive to see and face our daily problems and difficulties in the spirit of the Gospel, rather than according to our own thinking or the spirit of this world, which lies in the power of the evil one. The holy Apostles were disciples of Christ and then preachers of the Gospel. Above all, though, as one of our Church’s hymns says, they longed sincerely for the Lord and counted everything else as refuse, so that they might gain Him alone. For them, Christ was everything.

They willingly gave up everything, so long as they did not lose Christ. May we too treasure, love, and hold fast to our Lord in this way—to our Christ, our priceless treasure, who is our truth, our life, our joy, and our Paradise.

By loving Christ and learning from Him in this way, we can grow ourselves and strengthen those around us.