Ο Άγιος Τύχων ο Αμαθούντος: θαύματα και ενάρετη ζωή

Εορταζόμενος Άγιος και Θαυματουργός Τύχων άκμασε κατά τους χρόνους των βασιλέων Αρκαδίου και Ονορίου, δηλαδή περί το 400 μετά Χριστόν. Οι γονείς του, που ήταν ευσεβείς και φιλόχριστοι, τον αφιέρωσαν στον Θεό. Αφού έμαθε τα Ιερά Γράμματα και μελέτησε αρκετά τις Άγιες Γραφές, πρώτα έγινε αναγνώστης και διάβαζε στην Εκκλησία τους Θείους Λόγους, κατόπιν δε, για τις πολλές του ικανότητες και την καθαρότατη και ακατηγόρητη ζωή του, χειροτονήθηκε Διάκονος από τον Αγιότατο Επίσκοπο Αμαθούντος Μνημόνιο. Αφού δε εκείνος τελεύτησε, αναβιβάστηκε αυτός στο θρόνο της Επισκοπής από τον μεγάλο και άγιο Επιφάνιο της Κύπρου.

Επίσκοπος ο Άγιος Τύχων διακρίθηκε για τα φιλανθρωπικά του έργα, την αδιάλειπτη διδασκαλία του, την για την εξάπλωση της χριστιανικής πίστεως μέριμνά του. Με τις προσπάθειές του πολλοί ειδωλολάτρες προσήλθαν στους κόλπους της Εκκλησίας. Ο δε Θεός του έδωσε και το χάρισμα της θαυματουργίας. Με τέτοια κατορθώματα αφού διέπρεψε, απήλθε προς τον Κύριο, έκανε δε και πολλά θαύματα, τόσο όταν ζούσε όσο και μετά την τελευτή του, από τα οποία λίγα αξίζει να αναφέρουμε προς απόδειξη της αρετής και της αγιότητας του θείου αυτού άνδρα. Όταν ο Άγιος ήταν νέος, τον όρισε ο πατέρας του, που ήταν αρτοπώλης,

να πουλά τα ψωμιά στους πελάτες. Αυτός όμως, αντί να τα πουλά, τα χάριζε στους φτωχούς. Όταν έμαθε αυτό, ο πατέρας του οργίστηκε, καθώς από το επάγγελμα αυτό εξοικονομούσε τα για το σπίτι του αναγκαία. Ο δε Τύχων έλεγε στον πατέρα του ότι δανείζει τα ψωμιά στον Θεό και ότι έχει έγγραφη χρεωστική ομολογία ότι τα πήρε ο Θεός. Και ω του θαύματος, αμέσως επαληθεύτηκε στην πράξη ο λόγος του Αγίου, με το να βρεθούν οι αποθήκες του πατέρα του γεμάτες με σιτάρι, περισσότερο γεμάτες από όσο γέμιζαν όταν φερόταν το σιτάρι από το αλώνι. Αυτό δε το θαύμα, αν και είναι μεγάλο, όμως κι άλλοι Άγιοι το έκαναν, διότι ο Πανάγαθος Θεός

δεν σταματά από το να δίνει στους ανθρώπους τα αγαθά του, για να δίνουν και αυτοί πλούσια ελεημοσύνη στους φτωχούς. Το μεγαλύτερο δε θαύμα που έγινε προς δόξα μόνον του Αγίου αυτού και το οποίο δεν έχει άλλο όμοιό του είναι το εξής. Ο Άγιος αυτός φύτεψε κλήμα, το οποίο αμέσως ρίζωσε, αμέσως βλάστησε φύλλα, αμέσως άνθησε, αμέσως έκανε ώριμα και γλυκά σταφύλια. Διότι σε ποιο άλλο μέρος της Κύπρου φάνηκε ποτέ ώριμο σταφύλι κατά την 16η Ιουνίου, κατά την οποία τελείται η μνήμη του Αγίου αυτού; Βεβαίως σε κανένα. Το δε παράξενο αυτό γίνεται ως εξής.

Το κλήμα εκείνο που φυτεύτηκε από τον Άγιο έχει μεν άγουρα σταφύλια. Όταν δε αρχίσει η Θεία Λειτουργία στην εορτή του Αγίου, αρχίζουν τα σταφύλια του κλήματος να μαυρίζουν και να ωριμάζουν. Όταν δε τελειώσει η Θεία Λειτουργία, τότε και τα σταφύλια γίνονται ώριμα και γλυκύτατα.

Εντυπωσιαζόμαστε από τα θαύματα και θαυμάζουμε και γι' αυτά ευλαβούμαστε τους Αγίους μας. Και πολύ καλά κάνουμε, διότι τα θαύματα είναι ενδεικτικά της πνευματικής τους καταστάσεως, της Θεώσεώς τους. Ωστόσο, είναι πολύ σημαντική και ωφέλιμη η σχετική παρατήρηση που κάνει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Τους μακαρίους εκείνους ου διά τα σημεία θαυμάζομεν, τούτο γαρ όλον της του Θεού δυνάμεως εστί, αλλ' ότι πολιτείαν επεδείξαντο αγγελικήν. Τούτο δε μετά της άνωθεν ροπής και της αυτών σπουδής έργον εστί. Δηλαδή τους Αγίους

Τους θαυμάζουμε για τα θαύματα, διότι αυτά ήταν έργο της δυνάμεως του Θεού, αλλά τους θαυμάζουμε για το ότι επέδειξαν ζωή αγγελική, θεάρεστη. Αυτό δε, δηλαδή η ενάρετη ζωή, ήταν έργο της χάριτος του Θεού και της δικής τους σπουδής. Και αυτό, συνεχίζει ο Χρυσορρήμων Άγιος, δεν το λέγω τώρα εγώ, αλλά το είπε και αυτός ο μιμητής του Χριστού, δηλαδή ο Απόστολος Παύλος. Διότι όταν έγραφε στους μαθητές του για τους ψευδαποστόλους και ήθελε να δείξει τη διαφορά της γνήσιας και της κίβδηλης διακονίας, δεν το έκανε παρουσιάζοντας θαύματα, αλλά πνευματικά κατορθώματα, λέγοντας: Διάκονοι Χριστού είναι; Παραφρονώντας ομιλώ, περισσότερο εγώ, στους κόπους, στις φυλακές περισσότερο, στις πληγές υπερβολικά, στο θάνατο πολλές φορές. Από τους Ιουδαίους πέντε φορές έλαβα τεσσαράκοντα παρά μία, τρεις φορές ραβδίστηκα, μια φορά λιθοβολήθηκα, τρεις φορές ναυάγησα, ένα μερόνυχτο έκανα στη θάλασσα, σε οδοιπορίες πολλές φορές, σε κινδύνους ποταμών, κινδύνους ληστών, κινδύνους από τους ανθρώπους του ιδίου γένους, κινδύνους από τους ειδωλολάτρες, κινδύνους της πόλης, κινδύνους στις ερημιές, στη θάλασσα, από τους ψευδαδέλφους, σε κόπο, σε μόχθο,

αγρυπνίες πολλές φορές, σε λιμό και δίψα, σε νηστείες πολλές φορές, σε ψύχος και γυμνότητα. Εκτός των άλλων, η επίθεση των διωκτών μου και η φροντίδα μου για όλες τις εκκλησίες. Ποιος ασθενεί και δεν ασθενώ; Ποιος σκανδαλίζεται και δεν καίγομαι κι εγώ; Αλλά και ο Χριστός, κατά την ημέρα της κρίσεως, τα έπαθλα δεν θα τα δώσει σε εκείνους που απλώς έκαναν θαύματα, αλλά σε εκείνους που έκαναν τις εντολές Του. Διότι λέγει: Δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε την ετοιμασμένη για σας από καταβολής κόσμου βασιλεία. Όχι γιατί θαυματουργήσατε, αλλά διότι πείνασα και μου δώσατε να φάγω. Δίψασα και με ποτίσατε,

ξένος και με φιλοξενήσατε, γυμνός και με ντύσατε, άρρωστος και με επισκεφθήκατε, στη φυλακή και ήλθατε σε μένα. Και στους μακαρισμούς πουθενά δεν μακαρίζει όσους κάνουν θαύματα, αλλά όσους ζουν ζωή ενάρετη. Και αλλού ο θεόσοφος Άγιος, κατά τρόπο συμπερασματικό, μας λέγει: «Ζωή ορθή, ενάρετη και χωρίς θαύματα θα λάβει τους στεφάνους και δεν θα ζημιωθεί τότε από την έλλειψη των θαυμάτων. Ζωή όμως παράνομη, ούτε με θαύματα θα μπορέσει να ξεφύγει την κόλαση».

Saint Tychon, the wonderworker whom we celebrate today, flourished during the reigns of Arcadius and Honorius, around AD 400. His devout parents, who loved Christ, dedicated him to God. He learned the sacred writings and studied Holy Scripture closely. First he became a reader, reading the divine words in the Church. Then Bishop Mnemonios of Amathus ordained him a deacon because of his many gifts and his pure and blameless life. After Bishop Mnemonios died, the great Saint Epiphanius of Cyprus raised Tychon to the episcopal throne.

As bishop, Saint Tychon was known for his works of mercy, his constant teaching, and his care for the spread of the Christian faith. Through his efforts, many pagans entered the Church. God also gave him the gift of working miracles. After a life marked by these good works, he departed to the Lord. He performed many miracles, both during his life and after his death. A few are worth recounting as signs of this godly man's virtue and holiness. When the saint was young, his father, who sold bread, put him in charge

of selling bread to the customers. But instead of selling the loaves, Tychon gave them to the poor. When his father found out, he was angry, because the family depended on that business for its needs. Tychon told him that he was lending the bread to God and had a written promise that God had received it and would repay the debt. And wonder of wonders, the saint's words came true at once: his father's storehouses were found full of wheat, fuller even than when the harvest was brought in from the threshing floor. Great as this miracle was, other saints have done such things too, for our all-good God

never ceases to give people His good gifts, so that they in turn may give generous alms to the poor. But the greatest miracle, one uniquely associated with this saint, is this: Saint Tychon planted a vine, and immediately it took root, put out leaves, blossomed, and produced ripe, sweet grapes. Where else in Cyprus has anyone ever seen ripe grapes on June 16, the day his memory is celebrated? Nowhere, of course. This is how the extraordinary event takes place.

The vine planted by the saint bears unripe grapes. But when the Divine Liturgy begins on his feast day, the grapes start to darken and ripen. By the time the Divine Liturgy ends, they have become ripe and wonderfully sweet.

Miracles fill us with wonder, and they are one reason we revere our saints. Rightly so, because miracles reveal their spiritual state, their theosis, or union with God. Yet Saint John Chrysostom makes a very important and helpful observation: “We admire those blessed ones not for their signs, for these are entirely the work of God's power, but because they showed forth an angelic way of life. This was the work both of help from above and of their own earnest effort.” In other words, the saints

We admire the saints for their miracles, because those were works of God’s power. But we also admire them for living like angels, in a way pleasing to God. Their virtuous lives were the work of God’s grace and their own diligent effort. And this, John Chrysostom continues, is not something I say on my own. That imitator of Christ, the Apostle Paul, said it too. When he wrote to his disciples about the false apostles, he showed the difference between genuine and false ministry by speaking of spiritual struggles, not miracles: “Are they deacons of Christ? I speak as though I were out of my mind: I am more so. I have labored more, been imprisoned more often, suffered countless beatings, and faced death many times. Five times I received from the Jews forty lashes minus one. Three times I was beaten with rods; once I was stoned; three times I was shipwrecked. I spent a night and a day at sea. On my many journeys I faced dangers from rivers, from robbers, from my own people and from pagans; dangers in the city, in the wilderness, at sea, and from false brothers. I endured toil and hardship,”

many sleepless nights, hunger and thirst, frequent fasts, cold and nakedness. Besides all this, there is the pressure of my persecutors and my care for all the churches. Who is weak, and I am not weak? Who is led into sin, and I do not burn with concern?” And on the day of judgment, Christ will give the reward not simply to those who performed miracles, but to those who kept His commandments. For He says: “Come, you who are blessed by My Father, inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world.” He does not say, “Because you worked miracles,” but, “Because I was hungry and you gave Me food. I was thirsty and you gave Me drink;

I was a stranger and you welcomed Me, naked and you clothed Me, sick and you visited Me, in prison and you came to Me.” And in the Beatitudes, He nowhere calls those who perform miracles blessed. He calls blessed those who live a virtuous life. Elsewhere, that saint filled with divine wisdom sums it up for us: “An upright and virtuous life will receive its crowns even without miracles. The lack of miracles will cause it no loss. But a lawless life cannot escape Hell, even with miracles.”