Άγιος Γεώργιος ο Νεαπολίτης: Μαρτύριο, θαύματα και θυσιαστική αγάπη

Σήμερα, 3 του μηνός Νοεμβρίου, η Εκκλησία μας επιτελεί τη μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Ακεψιμά, Ιωσήφ και Αειθαλά, του Οσίου Ακεψιμά, του Αγίου Αχαιμενίδου του Ομολογητού, του Οσίου και Ομολογητού Θεοδώρου Επισκόπου Άγκυρας, των Αγίων Μαρτύρων Δασίου, Σεβήρου, Ανδρώνης, Θεοδότου και Θεοδότης, του Οσίου Ηλία, των Αγίων Εννέα Μαρτύρων, οι οποίοι τελειώθηκαν με το ξίφος, και των Αγίων Εικοσιοκτώ Μαρτύρων, οι οποίοι με φωτιά τελειώθηκαν, του Νέου Ιερομάρτυρος Γεωργίου του Νεαπολίτου, και εορτάζονται τα εγκαίνια του εις την Λύδδα ναού του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, δηλαδή η ανακομιδή και κατάθεση του Αγίου Σώματός του.

Πατέρας μας και νέος ιερομάρτυς Γεώργιος καταγόταν από κάποιο χωριό της επαρχίας Νεαπόλεως, η οποία βρίσκεται στη Μικρά Ασία και τουρκικά λέγεται Νεβσεχίρ. Ήταν ιερέας και ζούσε στη Νεάπολη κατά τον 18ο αιώνα, εφημέρευε δε στον εκεί ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, πορευόμενος εν πάσαις ταις εντολαίς και δικαιώμασι του Κυρίου άμεμπτος. Η ζωή του ήταν ζωή αληθινού ιερέα που είχε το πολίτευμά του στους ουρανούς και είχε βάλει σκοπό της επίγεια ζωής του την ακριβή εκπλήρωση του θείου θελήματος, στο οποίο έταξε ολόψυχα τον εαυτό του. Αγάπη, πραότητα, ανεξικακία, ταπείνωση, φιλαδελφία

τα χαρακτηριστικά της μακάριας του ψυχής, η οποία, κοσμούμενη με τέτοιες ευαγγελικές αρετές, υπηρετούσε με κάθε προθυμία το Θεό, ιερουργώντας ως άγγελος και με κάθε τρόπο ανακουφίζοντας και παρηγορώντας, με το λόγο και το έργο, τους καταδυναστευόμενους και καταδιωκόμενους χριστιανούς από τους κρατούντες Αγαρηνούς. Έτσι πολιτευόμενος ο θείος Γεώργιος και ευαρεστώντας το Θεό, αξιώθηκε και μαρτυρικού τέλους ως εξής. Κατά το έτος 1797 προσκλήθηκε ο Άγιος από την Νεάπολη όπου βρισκόταν να μεταβεί στο χωριό Μαλακοπή που απείχε έξι ώρες για να ιερουργήσει σε μια μεγάλη εορτή. Δέχτηκε ευχαρίστως ο θείος Γεώργιος

και η εποχή εκείνη ήταν επικίνδυνη, διότι λόγω της επαναστάσεως του Ορλόφ είχαν αρχίσει οι φοβεροί διωγμοί, και αφού ανέβηκε στο υποζύγιό του, διότι ήταν γέρος και καχεκτικός, με προθυμία πορευόταν για να φτάσει στον προορισμό του. Αλλά ξαφνικά, καθώς πλησίαζε στη Μαλακοπή, κοντά στη θέση Ρεματιά, εμφανίστηκαν εξαγριωμένοι Τούρκοι βοσκοί, οι οποίοι με μανία έπεσαν στον πραότατο εκείνο άνθρωπο του Θεού, ο οποίος και στους Τούρκους ακόμη είχε φήμη Αγίου. Τον λήστεψαν, τον φόνευσαν κόβοντας την τιμία του κεφαλή και τον έριξαν στο κοντινό φαράγγι. Έτσι ο θείος αυτός Γεώργιος επισφράγισε την καθαρή και ενάρετη ζωή του με το μαρτυρικό τέλος και συναριθμήθηκε με τους οσίους και ιερομάρτυρες.

Χριστιανοί της Μαλακοπής μάταια τον περίμεναν. Πέρασαν τρεις και τέσσερις μέρες και δεν φαινόταν. Οι της Νεαπόλεως ανησύχησαν και βγήκαν σε αναζήτησή του. Έμαθαν ότι δεν είχε φτάσει στη Μαλακοπή και ψάχνοντας το δρόμο βρήκαν στο φαράγγι το τίμιο του λείψανο. Υποπτεύτηκαν το τι συνέβη και ποιο σκληρό θάνατο υπέστη για την αγάπη του πλησίον και την εκπλήρωση του ιερού καθήκοντος. Με πολύ πόνο και πολλές προφυλάξεις και σπουδή τον έθαψαν εκεί που τον βρήκαν. Έβαλαν δε στον τάφο πέτρα με την απλή επιγραφή «Ιερεύς Γεώργιος». Πέρασε από τότε αρκετός καιρός και κάποια βραδιά ο θείος ιερομάρτυς φάνηκε σε όραμα σε κάποια ευλαβή χήρα και αφού της ανέφερε το τι έπαθε από τους Τούρκους,

είπε να πάει στη Δημογεροντία για να πάνε να τον βρουν στη θέση Ρεματιά. Το όραμα επανελήφθηκε και η ευλαβής γυναίκα ανέφερε σε γνωστό της δημογέροντα το όνειρό της. Οι ευσεβείς Νεαπολίτες με τον ιερέα τον Νεόφυτο έσπευσαν στο μέρος που τους υποδείχθηκε. Έσκαψαν τον πρόχειρο τάφο και βρήκαν το τίμιο λείψανο ακέραιο, άφθαρτο, γεμάτο ουράνια ευωδία και χάρη. Το προσκύνησαν με ευλάβεια, χαρά και θαυμασμό. Το τοποθέτησαν σε ξύλινη λάρνακα και το μετέφεραν στο σπίτι του ιερέως Νεοφύτου ως αγιασμένο λείψανο. Μπροστά του έκαιγε ακοίμητη κανδήλα. Πολλοί έρχονταν για να παρακαλέσουν τον Άγιο και να αγιαστούν με τη χάρη του. Πολλές δε θεραπείες και άλλα θαύματα

γίνονταν σε εκείνους που με πίστη προσέρχονταν, από τα οποία αναφέρουμε μερικά. Κάποιου Σαρίθωμα ο γιος, ονόματι Ιωάννης, όταν ήταν δώδεκα ετών, παρουσίασε ψυχασθένεια και ήταν πολύ επικίνδυνος. Στην κατάσταση αυτή τον έδεσαν και τον έφεραν στον Άγιο. Τον έδεσαν στα ποδαρικά της λάρνακας και μετά τρεις μέρες θεραπεύθηκε εντελώς, αργότερα δε έγινε έμπορος στην Κωνσταντινούπολη. Κάποτε που έπεσε μεγάλη πείνα στην επαρχία της Καππαδοκίας, κατά την οποία λείψανε τα πάντα, η κανδήλα του Αγίου παραδόξως ανέβλυζε λάδι και έκαιγε συνεχώς, προκαλώντας την έκπληξη σε εκείνους που έβλεπαν τη θαυματουργή χάρη του Αγίου, με την οποία τον πλούτισε ο Θεός.

Γυναίκα έφερνε σε κάθε εσπερινό το ηλικίας τριών με τεσσάρων ετών παιδί της, το οποίο ήταν ασθενικό και αδύνατο και δεν μπορούσε να περπατήσει. Κάποιος νέος, περίπου είκοσι ετών, που έπασχε τέσσερα χρόνια από τα μάτια και είχε φοβερούς πόνους, ερχόταν και αυτός καθημερινά και παρακαλούσε τον Άγιο να θεραπευτεί. Καθώς η μητέρα που προαναφέρθηκε είδε το νέο στην αυλή του σπιτιού του ιερέα Νεοφύτου όπου βρισκόταν το θαυματουργό λείψανο του Αγίου να υποφέρει, σκέφτηκε: «Αυτός είναι τόσα χρόνια κοντά στο λείψανο του Αγίου και δεν τον θεράπευσε, και τώρα θα θεραπεύσει το παιδί μου;» Καθώς σκέφτηκε αυτά και πήγε να κατέβει μια σκάλα με δώδεκα σκαλιά, γλίστρησε, έπεσε και κυλίστηκε μέχρι κάτω

με το μικρό και ασθενικό παιδί της, κι αυτή μεν έμεινε αναίσθητη. Ο δε μικρός κάθισε σε μικρή απόσταση και γελούσε, χωρίς να έχει πάθει τίποτε. Δυο γυναίκες έσπευσαν και με κόπο συνέφεραν τη λιπόθυμη, η οποία όταν συνήλθε αγκάλιασε το παιδί της και κλαίοντας έλεγε: «Ήμαρτον, Θεέ μου, Άγιέ μου». Και αμέσως έσπευσε και πήγε στο Άγιο Λείψανο και με δάκρυα ευχαριστούσε, διότι σώθηκε από αυτή την πτώση. Κατόπιν διηγήθηκε σε όλους τι είχε σκεφτεί και έπεσε. Μετά από λίγο θεραπεύτηκε εντελώς ο γιος της με τη χάρη του θαυματουργού Γεωργίου. Παραλείποντας πολλά ερχόμαστε στο έτος 1924, κατά το οποίο γινόταν η ανταλλαγή των πληθυσμών.

Καθένας έπαιρνε ό,τι πολύτιμο μπορούσε να μεταφέρει. Ο τότε εφημέριος του Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Νεαπόλεως, Αρχιμανδρίτης Ιγνάτιος, θεώρησε πρώτιστο καθήκον την ασφαλή μεταφορά του ιερού και θαυματουργού λειψάνου του Αγίου Γεωργίου. Αφού πήραν το τίμιο λείψανο, μαζί με άλλα ιερά σκεύη, πήγαν στην παραλία της Μερσίνης και επιβιβάστηκαν σε ατμόπλοιο. Όμως, κατά το μεσονύκτιο, το πλήρωμα του πλοίου είδε κάποιον ιερέα να περιφέρεται και να διατάσσει, σαν να είχε εξουσία, και τελικά να εξαφανίζεται. Το πρωί ο πλοίαρχος πλησίασε τον πατέρα Ιγνάτιο με πολύ ευγένεια, νομίζοντας ότι αυτός ήταν που έδινε διαταγές στο πλήρωμα και του είπε: «Σας παρακαλώ, πάτερ μου, μη αναμειγνύεστε άλλη φορά στις υπηρεσίες του πλοίου

την περασμένη νύχτα, διότι παραπονέθηκαν οι ναύτες ότι τους ενόχλησες». Ο πατήρ Ιγνάτιος, όπως ήταν φυσικό, τον διαβεβαίωσε ότι δεν γνώριζε τίποτε από όσα του ανέφερε και ότι όλη τη νύχτα έμενε κουρασμένος στο κρεβάτι του. Την επόμενη νύχτα εμφανίστηκε ο ίδιος ιερέας, δίνοντας διαταγές, και πάλι εξαφανίστηκε. Τότε ο πλοίαρχος αναγκάστηκε να απευθυνθεί εκ δευτέρου στον πατέρα Ιγνάτιο και να του κάνει έντονες παρατηρήσεις. Μετά από λίγο όμως σηκώθηκε μεγάλη και ανεξήγητη θαλασσοταραχή και το πλοίο κλυδωνιζόταν από τα άγρια κύματα. Αργότερα η τρικυμία έγινε ακόμη μεγαλύτερη και όλα μέσα στο πλοίο ανατράπηκαν. Τότε παρουσιάστηκε στον πλοίαρχο ο πατήρ Ιγνάτιος και του είπε ότι

στην αποθήκη του πλοίου ήταν το Ιερό Λείψανο του Αγίου Γεωργίου. Αμέσως κατέβηκαν κάτω στο πλοίο και βρήκαν στη λάρνακα το Άγιο Λείψανο αναποδογυρισμένο. Με πολλή ευλάβεια το τοποθέτησαν στη θέση του, η δε φοβερή θύελλα κόπασε και όλοι ευχαρίστησαν και δοξολόγησαν το Θεό και τον θεράποντά του Άγιο Γεώργιο. Όταν έφτασαν στην ελεύθερη Ελλάδα τοποθέτησαν το θαυματουργό λείψανο στον Ιερό Ναό του Αγίου Ευσταθίου στη Νέα Ιωνία Αττικής, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα αποτελώντας πηγή χάριτος Θεού και αφθόνων ιαμάτων.

Σήμερα εορταζόμενος νέος ιερομάρτυς Γεώργιος δόξασε το Θεό με την ενάρετη ζωή του και αντιδοξάστηκε από Αυτόν, ο οποίος αψευδώς υποσχέθηκε: «Τους δοξάζοντάς με αντιδοξάσω». Νομίζουμε δε ότι το αποκορύφωμα αυτής της θεάρεστης ζωής του ήταν η αυταπάρνηση και η από αγάπη αυτοθυσία του.

Μπορούσε πολλούς λόγους να επικαλεστεί για να παραμείνει στον τόπο του και να μην κάνει το επικίνδυνο εκείνο ταξίδι. Θα μπορούσε να αναφέρει το προχωρημένο της ηλικίας του, την αδυναμία του σώματος, το μεγάλο της αποστάσεως, το επικίνδυνο της περιόδου εκείνης, το μένος των Τούρκων. Όλα αυτά τα παρέβλεψε και ξεκίνησε να εξυπηρετήσει.

Ευχαριστώ.

Ασφάλειά του, τη ζωή του, τον εαυτό του, χάριν των αδελφών. Μας έδειξε στην πράξη ποια είναι η πραγματική αγάπη. Μας έδειξε στην πράξη ότι, καθώς είπε ο Απόστολος Παύλος, «Η αγάπη ου ζητεί τα εαυτής», ότι η αγάπη είναι θυσία. Αυτή η αυταπάρνηση και η αυτοθυσία έκανε τον Άγιο Γεώργιο κοινωνό στη θυσία του Χριστού, αλλά κοινωνό και στη δόξα του Χριστού. Και αυτή η συμμετοχή στη δόξα και τη χάρη του Χριστού έγινε και γίνεται φανερή με τα διάφορα υπερφυσικά, τα θεϊκά χαρίσματα, όπως με το χάρισμα των ιαμάτων. Ας ευχηθούμε να εγκολπωθούμε και εμείς το θυσιαστικό πνεύμα των Αγίων μας.

Δε από τα διάφορα θαύματά τους, τα οποία και στην εποχή μας γίνονται, και πίσω από τα ευεργετικά πρακτικά αποτελέσματα αυτών των θαυμάτων, να βλέπουμε τη συμμετοχή των Αγίων στη ζωή του Χριστού, αυτή να ποθούμε και αυτή με τις πρεσβείες τους να πετύχουμε.

Today, November 3, our Church commemorates the holy martyrs Akepsimas, Joseph, and Aithalas; Saint Akepsimas the Venerable; Saint Achaemenides the Confessor; Saint Theodore, the venerable confessor and bishop of Ancyra; the holy martyrs Dasius, Severus, Andronas, Theodotus, and Theodote; Saint Elijah the Venerable; the nine holy martyrs who were put to death by the sword; the twenty-eight holy martyrs who were put to death by fire; and the new hieromartyr George of Neapolis. We also celebrate the dedication of the church of the holy great martyr George in Lydda, that is, the transfer and laying to rest of his holy body.

Our father, the new hieromartyr George, came from a village in the district of Neapolis in Asia Minor, known in Turkish as Nevşehir. He was a priest who lived in Neapolis in the eighteenth century and served at the Church of the Dormition of the Theotokos. He walked blamelessly in all the commandments and ordinances of the Lord. His was the life of a true priest, whose citizenship was in heaven. He made the faithful fulfillment of God's will the purpose of his earthly life and devoted himself to it wholeheartedly. Love, gentleness, forgiveness, humility, and brotherly affection were

the marks of his blessed soul. Adorned with these Gospel virtues, he served God eagerly, celebrating the Divine Liturgy like an angel and doing all he could, in word and deed, to relieve and comfort the Christians oppressed and persecuted by the ruling Muslims. Living in this way and pleasing God, George was also counted worthy of a martyr's death. In 1797, he was invited to leave Neapolis and travel to the village of Malakopi, six hours away, to celebrate the Divine Liturgy for a great feast. George gladly accepted,

even though those were dangerous times. In the wake of the Orlov Revolt, terrible persecutions had begun. Old and frail, he mounted his pack animal and set out eagerly. But as he approached Malakopi, near a place called Rematia, enraged Turkish shepherds suddenly appeared. They attacked this most gentle man of God, who had a reputation for holiness even among the Turks. They robbed him, killed him by cutting off his honored head, and threw him into a nearby ravine. Thus George crowned his pure and virtuous life with martyrdom and was numbered among the venerable saints and hieromartyrs.

The Christians of Malakopi waited for him in vain. Three days passed, then four, and he still had not appeared. The people of Neapolis grew worried and went looking for him. When they learned that he had never reached Malakopi, they searched the road and found his holy relics in the ravine. They understood what had happened and the cruel death he had suffered out of love for his neighbor and devotion to his sacred duty. With great sorrow, and taking every precaution, they hastened to bury him where they found him. They placed a stone over the grave bearing the simple inscription, “Priest George.” Some time later, the holy hieromartyr appeared in a vision to a devout widow and told her what he had suffered at the hands of the Turks.

He told her to go to the council of elders so they could find him at Rematia. The vision came again, and the devout woman told one of the elders she knew about her dream. The faithful people of Neapolis hurried to the place she had been shown, together with Priest Neophytos. They opened the rough grave and found his holy relics whole and incorrupt, filled with a heavenly fragrance and grace. They venerated them with reverence, joy, and wonder, then placed them in a wooden reliquary and brought them to Priest Neophytos's home. A lamp burned continually before them. Many came to ask for the saint's help and to be blessed by his grace. Many healings and other miracles

took place among those who came in faith. Let me tell you about a few. A man named Sarithomas had a son, John, who became mentally ill at the age of twelve and posed a serious danger. They restrained him and brought him to the saint, tying him to the legs of the reliquary. After three days he was completely healed. Later, he became a merchant in Constantinople. At another time, a severe famine struck Cappadocia, and everything was in short supply. Yet the saint's lamp miraculously kept supplying oil and burning without interruption. Those who saw it marveled at the gift of miracles with which God had blessed his saint.

A woman brought her child to every Vespers service. The child was three or four years old, sickly and weak, and unable to walk. A young man of about twenty had suffered from an eye condition and terrible pain for four years. He too came every day and begged the saint to heal him. One day, the mother saw him suffering in the courtyard of Priest Neophytos's house, where the saint's wonderworking relics were kept. She thought, “He has been near the saint's relics all these years and has not been healed. Will the saint heal my child now?” As she thought this and started down a flight of twelve steps, she slipped, fell, and tumbled all the way to the bottom

with her small, frail child. She lost consciousness, but the little boy sat a short distance away, laughing and completely unharmed. Two women rushed over and, with some difficulty, revived her. When she came to, she embraced her child and cried, “I have sinned, my God, my saint.” She went at once to the holy relics and gave thanks through her tears that they had survived the fall. Then she told everyone what she had thought just before she fell. Soon afterward, her son was completely healed through the grace of George the wonderworker. Passing over many other accounts, we come to 1924, when the population exchange was taking place.

Everyone took whatever valuables they could carry. Archimandrite Ignatios, who was then serving at the Church of the Dormition of the Theotokos in Neapolis, considered it his first duty to bring Saint George's holy, wonderworking relics to safety. Taking the relics and other sacred vessels, they went to the coast at Mersin and boarded a steamship. Around midnight, however, the crew saw a priest walking about and giving orders as though he were in charge. Then he disappeared. In the morning, the captain approached Father Ignatios very politely. Believing he was the priest who had been giving orders, he said, “Please, Father, do not interfere with the running of the ship again.

The sailors complained that you disturbed them last night.” Father Ignatios assured him, of course, that he knew nothing about it and had spent the entire night resting in bed, exhausted. The following night, the same priest appeared, gave orders, and disappeared again. The captain then went back to Father Ignatios and reprimanded him sharply. Soon afterward, a great and inexplicable storm arose, and fierce waves tossed the ship. The storm grew worse, and everything aboard was thrown about. Father Ignatios then came to the captain and told him

that Saint George's holy relics were in the ship's hold. They went down at once and found the reliquary overturned, with the holy relics inside. They set it upright with great reverence. The terrible storm subsided, and everyone thanked and glorified God and His servant Saint George. When they reached Greece, they placed the wonderworking relics in the Church of Saint Eustathios in Nea Ionia, Attica. They remain there to this day, a source of God's grace and abundant healings.

The new hieromartyr George, whom we celebrate today, glorified God through his virtuous life, and God glorified him in return, just as He promised: “Those who honor Me I will honor.” I believe the height of his life, so pleasing to God, was his self-denial and his loving self-sacrifice.

He could have given many reasons to stay where he was and avoid that dangerous journey: his advanced age, his physical weakness, the long distance, the danger of those times, and the hostility of the Turks. He set all this aside and went to serve others.

Thank you.

His safety, his life, his very self—he gave them for his brothers and sisters. He showed us in action what real love is. He showed us what the Apostle Paul meant when he said, “Love does not seek its own”: love is sacrifice. Through this self-denial and self-sacrifice, Saint George shared in Christ's sacrifice and also in Christ's glory. His share in Christ's glory and grace was, and still is, made visible through extraordinary gifts from God, such as the gift of healing. Let us pray that we too may embrace the sacrificial spirit of our saints.

And when we see the many miracles of the saints, which happen even in our own time, let us look beyond the help those miracles bring and see the saints' share in the life of Christ. Let us long for that life ourselves and, through their intercessions, come to share in it.