Ορθόδοξοι άγιοι για την άσκηση και την ταπεινοφροσύνη

Λείψανα των οποίων η ανεύρεση σήμερα εορτάζεται βρέθηκαν όταν ο Αγιώτατος Πατριάρχης Θωμάς ήταν στο θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Βρέθηκαν δε πρώτα τα τίμια λείψανα μερικών Αγίων Μαρτύρων κρυμμένα κάτω από τη γη, τα οποία ανακομίστηκαν αμέσως με πολλή ευλάβεια από τον Πατριάρχη Θωμά και το λαό, ο οποίος συνέρρευσε από παντού. Τότε δε θεραπεύτηκαν πολλές και διάφορες ασθένειες. Μετά παρέλευση πολλών ετών, αποκαλύφθηκε εκ Θεού σε κάποιον κληρικό και καλλιγράφο ονόματι Νικόλαο ότι μεταξύ των ιερών εκείνων λειψάνων συμπεριλαμβάνονταν και τα Άγια Λείψανα των Αποστόλων Ανδρονίκου και Ιουνίας, οι οποίοι αναφέρονται από τον Απόστολο Παύλο.

Προς Ρωμαίους επιστολή, στην οποία γράφει: «Ασπάσασθε Ανδρόνικον και Ιουνίαν, τους συγγενείς μου και συναιχμαλώτους μου, οίτινές εισιν επίσημοι εν τοις αποστόλοις, οί και προ εμού γεγόνασιν εν Χριστώ».

Εορταζόμενος Όσιος Αθανάσιος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από ευλαβείς και πλουσιότατους γονείς. Επειδή δε από την νεαρή του ηλικία υπήρξε ευλαβής, πόθησε να ενδυθεί το μοναχικό σχήμα.

Αφού πήγε στη Μονή του Παυλοπετρίου, που ήταν στον κόλπο της Νικομυδίας, έγινε εκεί μοναχός. Τόσο δε προχώρησε πνευματικά στις αρετές και τόσο διαδόθηκε η φήμη του, ώστε έγινε γνωστός και στους βασιλείς. Επίσης συνδέθηκε με τους οσίους Θεόδωρο τον Στουδίτη και Ιωάννη της Μονής των Καθαρών, με τους οποίους συνεργάστηκε για την αναστήλωση των Αγίων Εικόνων.

Αυτοκράτορα Λέοντος του Πέμπτου του Εικονομάχου κατηγορήθηκε ότι σέβεται τις Άγιες Εικόνες. Αυτό βασανίστηκε με διαφόρους τρόπους και εξορίστηκε. Μένοντας όμως σταθερός και διατηρώντας μέχρι τέλος την Ορθοδοξία, απήλθε χαίροντας προς τον Κύριο.

Πατέρες Θαλάσσιος και Λιμναίος άκμασαν στη Συρία κατά τον 5ο αιώνα, επί των ημερών του Επισκόπου Κύρου Θεοδωρίτου, ο οποίος και συνέγραψε τον βίο τους. Και ο μεν Θαλάσσιος έκτισε ασκητήριο στο βουνό πάνω από το χωριό της Κύρου Τυλίμας και υπερέβαλε όλους τους τότε οσίους κατά την απλότητα του ήθους και το ταπεινό φρόνημα. Ο δε Λιμναίος, πολύ νέος κατά την ηλικία και υπεραγαπώντας την ασκητική ζωή, πήγε στον προαναφερθέντα Μέγα Θαλάσσιο και διδάχτηκε από αυτόν τα μαθήματα της ασκητικής ζωής. Μετά πήγε στον Όσιο Μάρονα, του οποίου μιμούμενος τη ζωή θέλησε να περάσει τη ζωή του χωρίς σκέπη και σκέπασμα.

Ανέβηκε στην κορυφή κάποιου όρους και εκεί ζούσε ασκητικά. Να κτίσει καλύβα, αλλά περιέφραξε τον εαυτό του μόνο με περιτείχισμα από ξηρολίθους, το οποίο είχε στέγη τον ουρανό. Με τέτοιους αγώνες έλαβε τη χάρη από το Θεό να διώχνει δαιμόνια και να θεραπεύει αρρώστιες. Περπατώντας δε κάποτε, μια οχιά τον δάγκωσε στο πόδι περισσότερο από δέκα φορές. Δοκιμάζοντας φοβερούς πόνους, δεν θέλησε να καταφύγει στην ιατρική τέχνη, αλλά θεραπεύτηκε μόνο με τη σφραγίδα του Τιμίου Σταυρού, την προσευχή και την επίκληση του Θείου Ονόματος. Αυτός ο Όσιος, αφού μάζεψε όλους τους τυφλούς που αναγκάζονταν να ζητούν ελεημοσύνη και αφού έκτισε τόσα κελιά όσοι ήταν οι τυφλοί, τους έβαλε μέσα και τους έδινε την αναγκαία τροφή.

Οποία οικονομούσε από τους χριστιανούς που προσέρχονταν σε αυτόν χάριν ευλογίας. Αφού έζησε επί 38 έτη ασκεπής, εν ειρήνη παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Θεού.

Όσιος Βαραδάτος καταγόταν από την Αντιόχεια. Επειδή δε αγάπησε την ερημική κατά Θεόν ζωή, πρώτα κλείστηκε σε μικρό κελί, μετά δε πήγε σε ένα ύψωμα, το υψηλότερο της περιοχής, και εκεί κατασκεύασε μικρό κιβώτιο από ξύλα, το οποίο δεν χωρούσε καλά καλά το σώμα του. Αναγκαζόταν πάντοτε να σκύβει επειδή το κιβώτιο δεν είχε ύψος ανάλογο με το μέγεθος του σώματός του, αλλά και οι σανίδες δεν ήταν καλά ενωμένες μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να μην προστατεύεται ούτε από τις βροχές ούτε από το καύμα του ηλίου. Αφού λοιπόν έζησε τέτοια ταλαιπωρημένη ζωή για πολλά χρόνια, βγήκε από το κιβώτιο έχοντας πεισθεί στις συμβουλές του τότε Πατριάρχου Αντιοχείας Θεοδότου. Όμως, αν

και βγήκε και από εκεί, στεκόταν συνεχώς, εκτείνοντας τα χέρια του στον ουρανό και δοξολογώντας τον Θεό. Τις κακουχίες υπέμενε ο όσιος, μολονότι δεν είχε το σώμα του γερό, αλλά ασθενικό και με παθήσεις. Καθώς όμως πυρπολούνταν από το θείο έρωτα και τη ζέουσα προθυμία, βίαζε το σώμα του να κοπιάζει σε εκείνα που δεν μπορούσε να κοπιάζει. Όμως, αν και βρισκόταν στο ύψος αυτό της αρετής, είχε φρόνημα ταπεινό, διότι γνώριζε ως φρόνιμος το πόση βλάβη προξενεί στον άνθρωπο το υπερήφανο φρόνημα. Με τέτοιο λοιπόν τρόπο έχοντας ζήσει τη ζωή του ο Τρισμακάριστος, εν ειρήνη απήλθε προς τον Κύριο.

Προκαλεί εντύπωση η άσκηση των Αγίων Ασκητών. Μερικών δε, όπως των Στυλιτών ή των σήμερα εορταζομένων οσίων Λιμναίου και Βαραδάτου, φαντάζουν υπέρ την φύση, είναι φρικτές και μόνο στο άκουσμά τους. Πιθανώς δε και κάποια αθυμία να φέρουν στην ψυχή εκείνων που σοβαρά σκέφτονται το θέμα της σωτηρίας με τη σκέψη: «Αυτοί σώθηκαν με τόσο μεγάλη άσκηση. Τι θα γίνει με μένα που δεν έκανα ή δεν μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο;» Μια τέτοια ανησυχία θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι επωφελής, ότι είναι καλή ανησυχία. Μας κεντρίζει να κάνουμε κάτι παραπάνω στο θέμα αυτό της ασκήσεως, να γίνουμε πιο ολιγαρκείς, λιγότερο επιρρεπείς σε αυτά που ευχαριστούν τη σάρκα, να αγωνιστούμε

λίγο παραπάνω ενάντια στα σαρκικά θελήματα. Ίσως όμως το σημαντικότερο είναι ότι μας βοηθεί να ταπεινωθούμε, να προσγειωθούμε πνευματικά και να μην νομίζουμε ότι κάτι είμαστε ή ότι κάτι σπουδαίο κάνουμε. Και αυτή η ταπείνωση μπορεί να αναπληρώσει εν πολλοίς την άσκηση που μας λείπει.

The relics whose discovery we celebrate today were found while the Most Holy Patriarch Thomas occupied the throne of Constantinople. First, the precious relics of several holy martyrs were found hidden beneath the earth. Patriarch Thomas and the people who gathered from everywhere immediately brought them forth with great reverence. Many people were then healed of various illnesses. Years later, God revealed to a clergyman and calligrapher named Nicholas that these sacred relics included those of the Apostles Andronicus and Junia, whom the Apostle Paul mentions.

In his Epistle to the Romans, he writes: “Greet Andronicus and Junia, my relatives and fellow prisoners. They are well known among the apostles, and they were in Christ before me.”

Saint Athanasius, whom we celebrate today, was born in Constantinople to devout and very wealthy parents. Devout from an early age, he longed to become a monk.

He went to the Monastery of Paulopetrion on the Gulf of Nicomedia and became a monk there. He grew so much in virtue, and his reputation spread so widely, that even emperors came to know of him. He also formed close ties with Saint Theodore the Studite and Saint John of the Monastery of Kathara. Together they worked for the restoration of the veneration of the holy icons.

Under Emperor Leo V the Iconoclast, Athanasius was accused of venerating the holy icons. He was tortured in various ways and sent into exile. Yet he remained steadfast in the Orthodox faith to the end and departed joyfully to the Lord.

The holy fathers Thalassius and Limnaeus lived in Syria in the fifth century, during the time of Theodoret, bishop of Cyrrhus, who wrote their lives. Thalassius built a hermitage on the mountain above the village of Tillima, near Cyrrhus. His simplicity and humility surpassed those of the other holy ascetics of his day. Limnaeus, still very young and deeply drawn to the ascetic life, went to Thalassius and learned from him how to live it. He then went to Saint Maron and, following his example, chose to live without a roof over his head or any other shelter.

Limnaeus climbed to the summit of a mountain and lived there as an ascetic. He did not build a hut. He surrounded himself only with a wall of dry stones, with the sky for a roof. Through these struggles, he received from God the grace to drive out demons and heal the sick. Once, as he was walking, a viper bit his leg more than ten times. Though he suffered terrible pain, he chose not to seek medical treatment. He was healed through the sign of the Precious Cross, prayer, and the invocation of the divine Name. This saint gathered blind people who had been forced to beg, built a cell for each of them, and gave them the food they needed.

He obtained that food from Christians who came to him for a blessing. After living without a roof for thirty-eight years, he peacefully gave up his soul into the hands of God.

Saint Baradatus came from Antioch. He loved the solitary life devoted to God. At first he shut himself in a small cell. Then he went to the highest point in the area and built a small wooden shelter, barely large enough to hold his body. He always had to bend over because it was too low for him to stand upright. The boards were poorly joined, so they protected him neither from rain nor from the burning sun. After living in these harsh conditions for many years, he followed the counsel of Theodotus, the Patriarch of Antioch at the time, and came out of the shelter. But even

after coming out, he stood continually with his arms stretched toward heaven, praising God. He endured these hardships despite having a frail body afflicted by illness. Burning with divine love and fervent zeal, he compelled his body to labor beyond what it could bear. Yet, though he had reached such heights of virtue, he remained humble. In his wisdom, he knew how much harm pride does to a person. Having lived in this way, the thrice-blessed Baradatus peacefully departed to the Lord.

The ascesis, the ascetic discipline, of the holy ascetics is striking. The struggles of some of them, such as the Stylites and Saints Limnaeus and Baradatus, whom we celebrate today, seem beyond human nature. They are fearsome even to hear about. They may also discourage those who think seriously about their salvation: “They were saved through such great ascetic struggle. What will become of me, when I have done nothing like that, or cannot do it?” We could say that this concern is beneficial. It is a good concern. It spurs us to do a little more in our own ascetic struggle: to be content with less, to be less drawn to things that please the flesh, and to struggle

a little harder against the desires of the flesh. Perhaps most importantly, it helps us grow in humility, come down to earth spiritually, and stop imagining that we are someone special or that we are doing something great. This humility can make up for much of the ascetic effort we lack.