Το θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στις Χωναί και η διδασκαλία για τους αγγέλους

Σήμερα, 6 του μηνός Σεπτεμβρίου, η Εκκλησία μας επιτελεί τη μνήμη του «στις Κολοσσές της Φρυγίας» θαύματος από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, των Αγίων Μαρτύρων Ευδοξίου, Ρωμίλου, Ζήνονος και Μακαρίου, των Αγίων Εκατόν Τεσσάρων Στρατιωτών Μαρτύρων, των Αγίων Μαρτύρων Καλωδότης, Φαύστου Πρεσβυτέρου, Μακαρίου, Ανδρέου, Κυριακού, Διονυσίου και Ανδρέου, Ανδροπελαγίας, Θέκλης, Θεοκτήστου του Ναυκλήρου, Κυριακού του Δημότου, Σαραπάβωνος του Βουλευτού και του Αγίου Οσιομάρτηρος Βίβου.

Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος, μέσα στα πλαίσια της αποστολικής του δράσεως, πήγε στην Έφεστο της Μικράς Ασίας και μετά στην Ιεράπολη, όπου συνάντησε τον Απόστολο Φίλιππο. Κατόπιν πήγε σε άλλο μέρος, κοντά στην Ιεράπολη, ονομαζόμενο Χαιρέτοπο, και εκεί, αφού δίδαξε και θαυματούργησε, οδήγησε τους ιδωλολάτρες στη Θεογνωσία. Λέγεται πως ο Απόστολος προφήτευσε ότι στο μέρος εκείνο θα ανάβλυζε μεγάλο αγίασμα τιμόμενο επ' ονόματι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και θα έκαμνε πολλά θαύματα. Και πράγματι, μετά από λίγες μέρες ανάβλυσε εκεί νερό από το οποίο όποιος έπινε με πίστη

θεραπευόταν από κάθε ασθένεια. Έτσι, κάποιος ιδωλολάτρης, που είχε μοναχοκόρη από τη γέννησή της βουβή, μετά από όραμα στον ύπνο του, ξεκίνησε και πήγε με αυτή στο Αγίασμα του Αρχαγγέλου. Αφού πίστευσε και επικαλέστηκε τον Άγιο Τριαδικό Θεό και τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, από το αγίασμα εκείνο και έδωσε στη θυγατέρα του και ήπιε. Και ω του θαύματος, όχι μόνο η κόρη ελευθερώθηκε από την αφωνία της, αλλά και οι δυο απαλλάχτηκαν από την απιστία και άρχισαν να ευχαριστούν και να δοξάζουν το Θεό και να μεγαλύνουν τον Αρχιστράτηγο Μιχαήλ. Κατόπιν, ο πατέρας αυτός με την κόρη και τη συνοδεία του βαπτίστηκαν και έγιναν χριστιανοί και ακόμη

στο Αγίασμα εκείνο λαμπρό ναό. Μετά από 90 χρόνια πήγε στο ναό εκείνο του Αρχαγγέλου και έγινε νεωκόρος κάποιο παιδί από την Ιεράπολη ονόματι Άρχιππος και ζούσε με πολλή εγκράτεια και αρετή. Ζούσαν όμως άπιστοι που ζούσαν στην περιοχή που ήταν το Αγίασμα, παρόλο που έβλεπαν τα θαύματα που γίνονταν εκεί και την ενάρετη ζωή του Άρχιππου, όχι μόνο έμεναν μακριά από την πίστη, αλλά και θέλησαν το μεν Αγίασμα να εξαφανίσουν, τον δε Όσιο να θανατώσουν. Δύο ποταμοί έτρεχαν από τη μια και από την άλλη μεριά του τόπου στον οποίο ήταν ο Ναός και το Αγίασμα. Αυτούς τους δύο ποταμούς, ο τα καλά φθονών διάβολος

τους ανθρώπους του να στρέψουν κατά πάνω στην Εκκλησία και το Αγίασμα ώστε να εξαφανιστούν. Έκαναν λοιπόν τάφρους και χαντάκια και έφραξαν τον τόπο εκείνο ώστε να μαζευτεί πολύ νερό και μετά να το αφήσουν και με πολλή ορμή να πέσει και να εξαλείψει το Ναό και το Αγίασμα και τον Άρχιππο μαζί. Και εκείνοι μεν έτσι αγωνίζονταν νύχτα μέρα για να ικανοποιήσουν το θυμό τους, ο δε Άγιος του Θεού Άρχιππος, βλέποντας την τόση μανία των ασεβών και τον μεγάλο κίνδυνο, παρακαλούσε θερμά τον Θεό και τον Αρχάγγελο Μιχαήλ για να τον αποτρέψει. Μετά από μερικές μέρες και αφού μαζεύτηκε πολύ νερό κατά το μεσονύκτιο, το άφησαν οι αντίθεοι να χυθεί ξαφνικά για την καταστροφή του τόπου,

οι δε στάθηκαν στα αριστερά του ναού για να δουν το αποτέλεσμα. Ο δε Άρχιππος, καθώς άκουσε την ταραχή των ανθρώπων και του νερού, προσευχόταν θερμότερα: «Επήραν οι ποταμοί, Κύριε, επήραν οι ποταμοί φωνάς αυτών». Ενώ έτσι προσευχόταν ο Όσιος, φάνηκε θείο όραμα σαν να κατέβαινε από τους ουρανούς και φωνή ακούστηκε που καλούσε με το όνομά του τον Άρχιππο. Αυτός δε έπεσε με το πρόσωπο στη γη. Τότε η φωνή του είπε: «Σήκω και βγες έξω να δεις την ακαταμάχητη δύναμη του Θεού». Πήρε θάρρος ο Άρχιππος από τη φωνή, βγήκε και είδε πύρινη στήλη που από τη γη έφτανε μέχρι τον ουρανό και φωνή ακούστηκε από εκεί που

του έλεγε να σταθεί στο αριστερό μέρος και να μη φοβάται. Τότε ο Αρχάγγελος που φάνηκε σήκωσε το δεξί του χέρι κι αφού έκανε το σημείο του τιμίου Σταυρού στη μεγάλη πέτρα που ήταν πάνω από την Εκκλησία, είπε: «Μέχρι εδώ να είναι η κίνησή σου». Και με το ακόντιο που φαινόταν να βαστά στο χέρι του, χτύπησε δυνατά τον τόπο και σχίστηκε ο βράχος από πάνω μέχρι κάτω και στάθηκαν τα νερά. Ξανά έκανε ο Αρχάγγελος το σημείο του Σταυρού και καθώς είπε «Ας χωνευτούν εδώ τα νερά», έγινε μεγάλος σεισμός και το νερό των ποταμών καταχώθηκε στην καταβόθρα που άνοιξε και έτσι έμειναν οι ποταμοί να χωνεύονται στο μέρος εκείνο το πάνω από το ιερό βήμα του Ναού.

Αυτό και ο τόπος εκείνος που ονομαζόταν Κολοσσές, από τότε μετανομάστηκε Χώνες για τη χώνευση των ποταμών εκείνων. Μ' αυτή τη θαυμαστή βοήθεια του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, αφού γλίτωσε την καταστροφή ο Ναός και το θάνατο ο Άρχιππος, υμνούσε ο Όσιος και δόξαζε τον Θεό και μεγάλυνε τον λειτουργό του Αρχιστράτηγο Μιχαήλ. Ακολούθησαν και άλλα πολλά θαύματα στο αγίασμα εκείνο, ο δε Όσιος Άρχιππος, αφού έζησε εκεί 70 χρόνους και θεάρεστα πολιτεύτηκε και αύξησε τον κόπο της αρετής του, χαίροντας απήλθε προς τον Χριστό, τον οποίο θερμά αγαπούσε για να απολαμβάνει ευφραινόμενος τους καρπούς των ιδρώτων του. Οι

άγγελοι, δημιουργήματα του Θεού, που δημιουργήθηκαν πριν από τον ορατό κόσμο, είναι νοερά πνεύματα. Λέγονται ασώματοι σε σχέση με τη δική μας υλικότητα, όχι όμως σε σχέση με το Θεό, διότι ό,τι συγκρίνεται με το Θεό είναι παχύ και υλικό. Οι άγγελοι διαφέρουν μεταξύ τους κατά την τάξη και το φωτισμό. Χωρίζονται σε τρεις τάξεις, τρεις τριάδες. Στην πρώτη τριάδα ανήκουν οι θρόνοι, τα χερουβείμ και τα σεραφείμ και βρίσκονται πιο κοντά στο Θεό. Στη δεύτερη τριάδα ανήκουν οι εξουσίες, οι κυριότητες και οι δυνάμεις. Στην τρίτη τριάδα ανήκουν οι αρχές, οι αρχάγγελοι και οι άγγελοι, οι οποίοι είναι κοντύτερα σε εμάς. Υπήρχε και δέκατο τάγμα αγγέλων, το υπό τον Εωσφόρο, οι οποίοι όμως καθώς θέλησαν να υψωθούν πιο πάνω από το Θεό με την υπερηφάνειά τους, αποξενώθηκαν από το Θεό, έχασαν το θείο φωτισμό και έτσι έγιναν σκοτεινοί, από άγγελοι δαίμονες, και δυστυχώς η πτώση τους είναι ανεπανόρθωτη διότι δεν θέλουν να ταπεινωθούν, να μετανοήσουν. Αντίθετα, οι άγγελοι δεν έπεσαν διότι έδειξαν την οφειλόμενη ταπείνωση και έγιναν άπτωτοι, σταθεροποιήθηκαν στην ταπείνωση, καθώς μας λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, βλέποντας την ταπείνωση του Χριστού,

ταπείνωση, την οποία δεν είχε υποχρέωση να δείξει και όμως την έδειξε. Και εμείς ας φοβηθούμε την αμετανοησία και ως πλάσματα, ως κτιστοί, ας έχουμε την οφειλόμενη ταπείνωση των αγγέλων και ως κλητοί να γίνουμε κοινωνοί Θείας Φύσεως, ας εμπνεόμαστε από τη μη υποχρεωτική και ας καλλιεργούμε την υψοποιό ταπείνωση του Κυρίου.

Today, September 6, our Church commemorates the miracle performed by Archangel Michael at Colossae in Phrygia; the holy martyrs Eudoxius, Romylus, Zeno, and Macarius; the 104 holy soldier martyrs; the holy martyrs Kalodote, Faustus the Priest, Macarius, Andrew, Cyriacus, Dionysius and Andrew, Andropelagia, Thecla, Theoctistus the Shipmaster, Cyriacus the Citizen, and Sarapavon the Councillor; and the holy monastic martyr Bibos.

In the course of his apostolic work, the Apostle and Evangelist John the Theologian went to Ephesus in Asia Minor, and then to Hierapolis, where he met the Apostle Philip. Afterward he went to another place near Hierapolis called Chairetopos. There he taught and performed miracles, leading the pagans to know God. It is said that the Apostle prophesied that a great healing spring would well up there, dedicated to Archangel Michael, and that many miracles would take place through it. And indeed, a few days later, water sprang up there. Whoever drank from it in faith

was healed of every illness. One pagan man had an only daughter who had been unable to speak since birth. After seeing a vision in his sleep, he took her to the Archangel’s holy spring. He came to believe, called upon the holy Triune God and Archangel Michael, drew water from the spring, and gave some to his daughter and drank some himself. And what a miracle! His daughter was freed from her inability to speak, and both of them were freed from unbelief. They began to thank and glorify God and praise Michael, the commander of the heavenly hosts. The father, his daughter, and those who accompanied them were then baptized and became Christians. They also

built a splendid church at that holy spring. Ninety years later, a young man from Hierapolis named Archippus came to the church of the Archangel and became its caretaker. He lived with great self-restraint and virtue. But some unbelievers in the area, though they saw the miracles at the spring and Archippus’s virtuous life, remained far from the faith. They even wanted to destroy the spring and kill the holy man. Two rivers flowed on either side of the place where the church and spring stood. The devil, who envies all that is good,

stirred his followers to turn those rivers against the Church and the holy spring, so that both would be destroyed. They dug trenches and ditches and blocked the waterways, letting a great mass of water gather before releasing it in a torrent to sweep away the church, the spring, and Archippus with them. They worked day and night to satisfy their anger. But Saint Archippus, seeing the fury of these impious people and the grave danger, fervently begged God and Archangel Michael to prevent the disaster. After several days, when a great volume of water had gathered, the enemies of God suddenly released it at midnight to destroy the place,

and stood to the left of the church to watch what would happen. Hearing the uproar of the people and the rushing water, Archippus prayed still more fervently: “The rivers have lifted up, O Lord, the rivers have lifted up their voices.” As the holy man prayed, a divine vision appeared, as though descending from heaven, and a voice called Archippus by name. He fell face down on the ground. Then the voice said to him, “Rise and go outside to see the unconquerable power of God.” Encouraged by the voice, Archippus went out and saw a pillar of fire stretching from earth to heaven. From it he heard a voice

telling him to stand on the left and not be afraid. Then the Archangel who had appeared raised his right hand, made the sign of the precious Cross over the great rock above the Church, and said to the water, “Thus far shall you come.” With the spear he appeared to hold, he struck the ground with force. The rock split from top to bottom, and the waters stopped. The Archangel made the sign of the Cross again and said, “Let the waters be swallowed up here.” A great earthquake followed, and the rivers’ waters poured into the opening. From then on, the rivers continued to disappear into the ground above the church’s sanctuary.

That is why the place once called Colossae was renamed Chonae, after the place where the rivers were swallowed up. Through this wondrous help from Archangel Michael, the church was saved from destruction and Archippus from death. The holy man sang hymns and glorified God, and praised His servant Michael, the commander of the heavenly hosts. Many more miracles followed at that holy spring. Archippus lived there for seventy years, pleasing God and growing ever more steadfast in his labors of virtue. Then he joyfully departed to Christ, whom he loved deeply, to enjoy the fruits of his labors.

The angels are creatures of God, created before the visible world. They are spiritual beings with intellect. We call them bodiless in comparison with our material bodies, though not in comparison with God, for anything compared with God is dense and material. Angels differ from one another in rank and illumination. They are divided into three ranks, each with three choirs. The first consists of the Thrones, Cherubim, and Seraphim, who are closest to God. The second consists of the Authorities, Dominions, and Powers. The third consists of the Principalities, Archangels, and Angels, who are nearest to us. There was also a tenth order of angels under Lucifer. But in their pride they sought to rise above God, and so became estranged from Him. They lost divine illumination and fell into darkness, becoming demons instead of angels. Sadly, their fall cannot be undone, because they refuse to humble themselves and repent. The other angels did not fall, because they showed the humility they owed to God. They became steadfast and secure in humility, as Saint Gregory Palamas tells us, when they saw Christ’s humility,

a humility He was under no obligation to show, yet showed nonetheless. Let us, too, fear the refusal to repent. As creatures, let us show the humility we owe to God, as the angels do. And as those called to become partakers of the divine nature, let us take inspiration from the Lord’s freely chosen humility and cultivate that humility which lifts us up.