Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 67

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· τὸ ἀναλλοίωτο ἑλληνικὸ πρωτότυπο εἶναι τὸ ἔγκυρο κείμενο.

As you'll recall, we had spoken of the last plague, the seventh plague, in which the Angel poured out his bowl and there came meteorological and geological phenomena. Still, we might say that the heart of the punishment lies in the geological phenomena, in a terrible earthquake, such an earthquake as has never happened since man came to dwell upon the earth. So the sacred text writes. And great hail, about the weight of a talent, comes down out of heaven upon men, and men blasphemed God because of the plague of the hail, for that plague was exceedingly great.

What accompanies the earthquake, as you can see, is the falling of hail of ordinary size. It has happened many times that, at the moment of the earthquake, a torrential downpour comes at the same time, which adds to the disaster in the place where the earthquake struck, and it becomes a true Hell.

With the earthquake comes a flood, rain, or terrible weather. Here we have a fall of hail so great in size that it is the weight of a talent, as we shall see. This point of the seventh plague, corresponding to the seventh Egyptian plague and the trumpet blast we saw there, has as its distinctive feature that the hail is not of ordinary size, like the partial plague we saw both in the Egyptian one and at the first trumpet; rather it weighs a talent, that is, as heavy as a talent, and a talent, if it is of silver, is 42 kilograms. Perhaps one would ask, from a natural standpoint, is it possible for such a thick piece of hail to form?

Here is the extraordinary thing: in the previous plagues, the Egyptian one, what the Apocalypse mentions, it is ordinary hail. Here it gives this distinctive feature, that it is unusually great. Of course it can happen, but has such hail ever happened? Surely not; no one in history recalls hail weighing 40 kilograms, that is, pieces of frozen water falling so thick that one approaches 42 kilograms. Yet it reveals, my dear ones, the wrath of God in the last days now, when this world insists on apostatizing from God. In any case, a world that does not repent but repeats the same things over and over, then that mournful refrain of blasphemy is repeated too, I was speaking of the greatness of the plague.

That is, what did the world do when, along with the earthquake, it received this heavy hail too? And men blasphemed God because of the plague of the hail, for it was exceedingly great, that this plague was very great indeed.

What does it express that men blasphemed? This now expresses the hardening of men, with no margin left for repentance.

The world now, because the final plague will be handed over to destruction, as also in the time of Noah and in the time of Lot. When the two angels visited Lot, there was no margin left. Their final act was when they saw these young men going to Lot's house to be given hospitality, and in a little while the whole city gathered, from the small to the great, as the sacred text says, and they were beating on Lot's door and saying to him, give us these two young men, the Scripture of course does not state the phrase, so that we may sport with them in homosexual fashion; and this man comes to say, I beg you, I beg you, no; give us, they say,

I beg you, the men whom I am sheltering under my roof, it is not permitted for this to happen. But they answer him from there, you are a sojourner and a stranger here, and will you play the clever one here in our city? What does Lot say? Trusting in hospitality, I have two daughters, virgins, let me give you my daughters, do with them whatever you wish. He gives up his daughters. No, they say, you will give us these men. What does this mean?

Evil had reached the point of overflowing now. You saw it, with their abominable sins. And when they were struck, they were smitten with blindness; they could not see Lot's house, nor could they see the door. The two were types of the Holy Trinity, the two angels, you know this from Holy Scripture, from Genesis. Then the two angels say, prepare yourself, Lot. The two angels, you know this from Holy Scripture, from Genesis. Then the two angels say, prepare yourself, Lot. The region is being destroyed, there was no margin left. At the rising of the sun, Sodom and Gomorrah were set ablaze; not a single soul was saved out of all those terribly sinful people. And in passing I tell you, because I was just reading recently, now it is excessive, forgive the expression, but it shows nonetheless the magnitude of the evil, that half the population of England is homosexual.

So, I tell you this in passing, that I might bring the example, my dear ones. Saint Jerome says, perhaps he takes it from this point about Sodom, that when this sin has become widespread upon the earth, then the end will come to the world; it will be that sin which heaven will no longer tolerate.

Do you know how Holy Scripture says this? Listen to how it says it. Three who visit, the types of the Holy Trinity, that is, the Triune God, visit Abraham, and they say: I will go down to Sodom; is that which has reached heaven truly so? Which thing? Here is an anthropomorphic expression, as people say of something unbelievable, is it really true, I am going to see with my own eyes, because the report reached heaven and one came down here to see what is happening. God is everywhere present, God knows, but in this way He shows the magnitude, the incomprehensible magnitude of the sin, of the perversion. And today, my dear ones, we have reached this very point. Tell me, are we or are we not living in the last days? For this reason, when men reach the depth of evils,

As the ungodly one says, when you reach the depth of evils you become contemptuous, then there is no longer repentance. All the limits of repentance have been exhausted; there is hardening. And so, my dear ones, with the seventh plague also coming to an end, the world is now handed over to judgment.

What I have to tell you, and what I will always tell you, is that for us nothing remains but repentance. And we must always create a climate of repentance, so that we keep a sensitivity to sin. When, you know, a condition drags on for a long time, then there is no longer any sensitivity.

That is, we begin to harden within ourselves, and the matter no longer stirs any interest in us. We should always repent; day and night we should make a beginning of repentance, day and night. So that we keep this sensitivity, that we may not reach hardening; that when God sends a plague, we may not reach that mournful state where, instead of repenting, in our insensitivity we blaspheme.

The sixteenth chapter closes, and with God's help we enter into the seventeenth chapter.

In the seventeenth chapter the foretold judgment is described in detail, the one already noted in the fourteenth and sixteenth chapters, and now the destruction of the anti-Christian empire in the person of Babylon-Rome.

In the following verses that we shall see, what is chiefly depicted is the relationship of Babylon-Rome to the Beast, and in the next chapter, the judgment of Babylon-Rome and its destruction.

The relationship of Babylon-Rome to the Beast, listen to it. I will read you the passage at some length, though of course it will not all be analyzed today, so that you may get a picture. And there came one of the seven angels who had the seven bowls, and he spoke with me, saying: Come, I will show you the judgment of the great harlot who sits upon many waters, with whom the kings of the earth committed fornication, and the inhabitants of the earth were made drunk with the wine of her fornication. And he carried me away into the wilderness in the Spirit.

And I saw a woman sitting upon the scarlet Beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. And the woman was clothed in purple and scarlet, and adorned with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand, full of abominations and the uncleanness of the fornication of the earth.

And upon her forehead a name was written: Mystery, Babylon the great, the mother of the harlots and of the abominations of the earth. And I saw the woman drunk with the blood of the Saints and with the blood of the Martyrs of Jesus.

And I marveled when I saw her, with great wonder. One of the seven angels who had the seven bowls

and who poured out the bowls with their corresponding plagues, said to me, "Come, I will show you the condemnation of the great harlot who sits upon the many waters, with whom the kings of the earth committed fornication, and those who dwell on the earth were made drunk with the wine of her fornication."

These two verses form the heading, or the prologue, of all that will be described in the seventeenth and eighteenth chapters. In the seventeenth, as I told you, the relations of Babylon with the Beast are set out; and in the eighteenth, her destruction.

One of the seven angels from heaven, the one who pours out the corresponding bowl, as I told you.

Why one of these angels? Why is it one of the angels who does this? Perhaps the presence of an angel from that group of seven who were named in connection with the seven plagues is meant to link what came before with what follows, to show an organic unity between the plagues, those seven last plagues, and the judgments that are coming.

And then the angel says, "Come, I will show you," come, I will show you; and where is he to come? He is to be shown in the wilderness, where the holy Evangelist found himself in the Spirit.

"Come, I will show you the judgment," it is the judgment into which this great harlot comes, she who led all the nations of the earth into fornication and now is to be judged. "I will show you the judgment of the great harlot." Historically, this is Babylon-Rome, as we have said many times.

But beyond that, we may say that, until the consummation of history, it is every anti-Christian capital and seat of power. I dwell on the word "capital," I underline it. Bratsiotis says as much in his commentary: capital and seat of power, I underline it, for it has weight. Babylon-Rome is characterized as a harlot, as Anthimos of Jerusalem, of the eighteenth century, says: because she forsook the Triune God, her true husband, the One who sowed in her the seeds of knowledge, and was joined to the stranger, the devil, and made herself his own, and offered to him the worship due to God.

She forsook God and prayed to the devil, and offered sacrifice to the devil instead of to God. This is the phenomenon of apostasy. That, moreover, is what the term "harlot" means. A harlot city, not that it has harlot women within it, that is another matter, but the term "harlot city" is applied also by the prophets of the Old Testament. Isaiah, for example, calls Tyre a harlot city, and Nahum calls Nineveh the same; and many times Jerusalem too is called a harlot city, because she forsook her gods, the true God. So this is a matter of spiritual fornication, that is, of apostasy. Indeed, our Lord Himself characterized that generation as adulterous. Why did He so characterize it? Precisely to express the turning away of the people of God from God. So this is a matter of spiritual fornication, of apostasy.

So this great city sits upon many waters, "she who sits upon many waters." The description expresses the historical Babylon, that this city sits upon many waters, because of the geographical position Babylon had when it was built upon the river Euphrates.

and indeed upon the canals that the Babylonians had constructed at that time. But in verse 15, a little further down, an interpretation is given by the angel as to what the many waters mean upon which the city sits, and the angel says to John, interpreting:

"The waters which you saw," the waters you saw, "where the harlot sits," where the harlot sits, where the city sits, "are peoples and multitudes and nations." So they are states, nations, peoples. This is a matter of a capital city, it influences all the peoples of the earth. I ask you, O Wisdom, consider, if you will, which are those capitals, or which is the capital. There are many that exert a harmful influence on the small cities, the small states, so as to lead them to proclaim apostasy and atheism.

Now Old Rome too was such, with its emperor-worship, but also with its manifold corruption that I have mentioned to you many times. It too was that great capital city which influenced the other nations to imitate it.

There was the goddess Roma. So great was the filth, so great the idolatry, so great the spiritual fornication, that not only were the emperors deified, but the city itself. Statues of the goddess Roma have been preserved. And all the peoples who were subject to Rome remember Rome both for its idolatry and for its corruption.

It is worth noting that, as I told you, this is a matter of a center of apostasy and corruption that exerts its influence at every longitude and latitude. You will remember this when you leave here, that, as the sacred text says, this harlot Babylon-Rome, it says further down which is Babylon.

But it does not say Rome, because when the Evangelist John is writing, the Roman Empire still exists, and for understandable reasons he does not name it; he conceals the word Rome. For my beloved, the Church was already being persecuted beyond all measure, it was already being persecuted, so how much more would it suffer if it were thought that the end and the destruction of Rome were at hand, Rome which was regarded as the eternal city. And so, with great care, casting a shadow and a veil over things, the Evangelist John speaks his great truths. So it is Rome. It is a center. Today there is no Rome in the sense that existed in antiquity. But there are other Romes. You know that there was also a second Rome and a third Rome.

Those of you who know a little history can understand many things. Which is called the second Rome, and which aspired to be called the third Rome, and so on. This alone I want you to remember, that it is a center, this.

A center, then; and what is this center? What else, and we have said it: it is the West.

And so I interpret the waters interpretively; pay attention, then, so that you understand me. They are the wests, the wests not in a geographical sense, but in a cultural sense.

The West as a center is not, of course, a city now, but a concept. And this concept, the West as Western civilization, exerts its influence upon the civilizations of the earth. Once, Paris was considered the center of fashion and of corruption.

As they used to say, you know, in ancient Greece, that the voyage to Corinth is not for everyone; not everyone's purse can afford to sail to Corinth. Because Corinth was the center of corruption in antiquity, and you needed a lot of money to go and revel there.

In the same way, in more recent times, they used to say this of Paris, the center of corruption. It was the fountainhead of fashion. Whatever Paris dictated spread to the whole inhabited world. Fashion. And fashion is not just the way we dress.

Fashion, mode, means a mentality, a cast of mind.

It is a way of thinking, the way I think. How I will dress is simply one facet of the way you think. And so Paris, at one time, as a center, a capital, radiated out to the whole world; indeed that is why it is called the City of Lights.

That is what Paris is called, the City of Light. Whatever it sent out as light, in quotation marks, a diabolical light, this as a way of thinking, all the peoples of the earth had to ratify and put into practice, so that they could be called the civilized peoples of the earth. It is well known that the so-called French novels corrupted humanity. An expression has remained with us, though it no longer means that Paris is the one putting out corrupt novels. Today the whole Western world puts out corrupt novels. All those magazines, the pornographic magazines, the filthy ones.

There is no way to stop the things that are now in circulation. It is not Paris that produces them today. All of this is put out by the news media. But the phrase 'French novel' has stayed with us as an expression, meaning a corrupt novel, meaning that if you read it, you will be corrupted. In this sense you can see what a center means. So here, for a moment, we might say there is a center.

What we call the West, Western civilization. Across our whole earth we now encounter Western civilization. Even in the Far East, as I told you on a previous occasion. There too we encounter Western civilization. What is Japanese civilization, in essence?

It is Western civilization. My beloved, with whom, with which, the kings of the earth committed fornication, and those who dwell on the earth were made drunk with the wine of her fornication.

her.

Now, the French Revolution, beyond its social character, is a bearer of atheism.

Why it reached the point of becoming a bearer of atheism, I am not examining at this moment. This alone I am examining, that Paris became at the same time a center of atheism, that is, of apostasy, that is, of spiritual fornication, what we have been describing.

But because the principles of the French Revolution became a foundation upon which the peoples charted their course. Regardless of its social character, I say it once again, the social character of the Revolution does not concern us here.

At the same time they also took up this element, the element of atheism. It is no accident, my beloved, not only from this element I am telling you about, but from the Revolution and from other elements as well. It is no accident that atheism was born in the West.

Atheism was never born in the East. It was born in the West, in Europe. In this sense Western civilization becomes a bearer of atheism and of corruption of every kind. So she is the great harlot; she sits as a center, a capital, as a ruling power, and she influences the peoples of the earth.

What harm would technological civilization do? What would be wrong with technological civilization? Only let it not become a bearer of atheism. Use electricity. But not in the name of electricity and of the achievements of every passing moment.

Do not preach atheism to me. And do not tell me that God does not exist. Or that we have no need of God. I have found a medicine, so we have no need of God. We are going to a planet, so we have no need of God.

We had astonishing energy, incredible, unimaginable in its power, so we have no need of God. Oh, come now. If only you people had a little sense, we would tell them, a little sense, you would say that God gave us all of these things, because we are simply discovering them and we glorify God. Technological civilization is not at fault; it simply becomes a bearer, a bearer of atheism.

Atheism has deeper roots, deeper depths within man, deeper conditions within man; atheism begins from the corruption of the heart and of the nous, the spiritual intellect. If the kings of the earth committed fornication and those who dwell on the earth were made drunk with the wine of her fornication, we see that the peoples receive these influences. We see this constantly. We see it in our own days too. A very simple example I would give you: with what passion and with what drunkenness of soul our people, those around us, receive these things.

Think about it: we Greeks, we ourselves, when a new dance comes out, when some new dance arrives from Europe or America, when you hear a new, I don't know, sensational song, or a new theory, or a new idea, or a new philosophical system, we go running after it in a frenzy, and not only us.

All the peoples of the earth rush to snatch and seize whatever has come out of this center. There is a frenzy. Who will be first to run and embrace all those by-products of this contemporary civilization. They grant amnesty to immorality in the West. And we too hasten by law to grant it amnesty, so that the young, for example, will not feel any difficulties.

Four feelings, out of this malice of theirs. The Western world has homosexuality and the other perversions. As though they were natural conditions, indeed. And we too hasten to imitate them. The West has a pedagogical collapse. We are afraid of falling behind, of lagging, if we run a little late, and so we hasten at once to apply it.

What the West teaches. I remember, my dear friends, I remember around 1950, when many Americans had come to Kifissia in Athens, very many Americans; they rented many houses, and their children were being raised in a way that would make you tear your hair out. That is how it was back then.

Child-rearing is one thing, and this was something else entirely. And we would say, this is sheer chaos. A terrible thing. The American mother would walk into the store to do her shopping, at the grocer's. And her children, they had one good thing, they had many children.

And her children would set about plundering the shop, not just stealing. One would steal candies from here, another would steal sugar from there, another the macaroni over here. The shopkeepers would watch the little Americans, and their hearts would ache.

And we would say, the mother does nothing, for fear the children might get hurt, she would say. She left them completely free, this child-rearing of freedom, of license. And we would say, perhaps this is what child-rearing is. We had a primary school and a secondary school there too, and you could see the boys with the girls, and how they behaved.

This was 1950 to 1955. My dear friends, the Americans, you know, suspended their theories, and came to think that things were not going well. In Italy, in fact, they came to think that the old, time-honored way of the rod ought to return.

And we, thirty years later, are just beginning to try out the very things that others have already left behind and are turning back from. That is how foolish we are. And today one sees, in our schools and in our child-rearing, the very things the Americans had thirty years ago.

Are we really such a foolish people? Do we not see the results? Do we not at last ask them what conclusions they drew from the trials and the experiments they carried out? We too fell into imitating their way of life. That is why I told you, my dear friends, it is not only us.

All the peoples around us hasten to imitate; whatever is dirty, whatever is rotten, whatever is corrupt, they run to imitate it. We rush, and not only us, but other peoples as well, out of a complex, out of a complex, that we are somehow lacking in something, and that we must resemble the others. We do not have that national dignity to say: if you gentlemen tried this, keep it for yourselves; in the Greek reality it is something else. Why do we not show that national pride and say it? We do not say it, we do not say it, and it is terrible.

And he carried me away in the spirit into a wilderness, and I saw a woman sitting upon a scarlet Beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns.

The holy Evangelist is carried away, as you heard, spiritually and not in the body, in order to see the vision of the harlot woman.

This phrase, 'in the spirit,' as Arethas says: 'to be carried away in the spirit, what else could it mean than that he did not see these things really, as actual fact, but was counted worthy to behold them contemplatively.' That is to say, he was carried away spiritually, not bodily; he saw a vision; that is, he was transported to the desert places in vision.

But what does it mean that he was carried away in the spirit? Anthimos of Jerusalem gives a fine interpretation. 'The Evangelist's saying, he carried me away in the spirit, teaches us that the Holy Spirit showed him the things that were seen,' and that these visions are to be interpreted as visions of spiritual revelation.

That is to say, the Spirit of God reveals, the Spirit of God interprets, and therefore these things are God-inspired. And indeed, all these things are God-inspired.

What is this wilderness, into which the holy Evangelist was carried in the spirit?

Of course, we can say that here something is being recalled from the prophet Isaiah, in chapter 21, where, according to the translation of the Seventy, the heading of chapter 21 is titled 'The Vision of the Wilderness.' That is what it is; it bears the general title 'The Destruction of Jerusalem,' no, forgive me, of Babylon, 'The Vision of the Wilderness.' Isaiah lived long before the destruction, long before the destruction of Babylon; he is a prophet. But here we see the following, as the prophet Isaiah describes it: we see Babylon here being divided from Palestine by the Syro-Arabian desert.

And from that very wilderness, once the fall of Babylon had been heard, always in a prophetic sense, the news comes to Jerusalem. You see how? It comes from the wilderness, the news. This image from Isaiah is what the Evangelist John also has before his eyes. The prophets meet one another, my beloved, let us not forget this, they meet. There is an organic unity, because they are all always prophesying aspects of one whole.

This is what we call history, the way God enters into history. So the prophets interpret aspects, they point to aspects, this one to this, that one to that. It can happen that the same object, the same point, the very same aspect, is spoken of by a second and even a third prophet.

Now the Evangelist John is carried into the desert, in order to see the phenomenon that is Babylon. What does this mean? When he presents a desert, he wants to show the desolation of the city, and that is why the vision is transported to the place of the desert. It has, that is, an allegorical meaning: that the harlot Babylon will be made desolate; in Isaiah it says, 'Babylon is fallen, is fallen.' And there is one more thing, which Andrew of Caesarea adds.

That is, she is made desolate of every grace and every blessing of God, despite the great population of the city, and because of her spiritual dizziness and her apostasy from God. Desolate, that is, of the grace and blessing of God. And since she is desolate of grace, she will end up desolate also in terms of presence and of existence itself.

More or less, my dear friends, the great cities of the world today have come to something like this. We must not forget what the Apostle Paul writes in the Holy Spirit, having Corinth in mind, sinful Corinth, the filthy Corinth I was telling you about earlier. 'A Corinthian girl,' 'to play the Corinthian,' were phrases and words that always laid bare the filth. The Apostle, when he saw the filth, a Hebrew and a Christian, when he saw this filth, could not remain. Just as he could not remain in Athens either, seeing the city wholly given over to idols, full of idols. He comes to Corinth; here he sees corruption, terrible corruption; he wants to leave, and Christ says to him:

He told him, 'Paul, in this city I have many people.' Paul stayed eighteen months, my friends, a year and a half, and the Church of Corinth was founded. There were many people, so much so that he would later write, 'Where sin abounded, there grace abounded all the more' — the grace of God, because God comes to help sinful people, provided of course that no hardening of their soul has set in. Yet even so, even so, while in every city there are chosen people, even so the modern cities have become deserts as far as human fellowship is concerned: cold, unfeeling, criminal, coldly rational, these great cities. You go to a city and no one says good morning to you; you rent a flat in an apartment building and your next-door neighbor does not know you. But in the small towns, in the villages, where the people are not in the millions but in the thousands, you walk and you meet them face to face.

You say good morning, you strike up a conversation in the street, you tell your pain, he tells you his pain, you find some resolution. In the great cities this no longer exists; instead there is this cold climate. That is why the modern cities are more or less called Babylons. I have heard many times people call Athens, which is a very large city, they call it, 'Let us go to Babylon, to the modern Babylonia.'

In the desert where the angel led John, in the spirit, what did John see there? A woman, sitting upon a scarlet beast that was full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns — a fearsome sight.

And indeed, a little further on, we will see that this harlot woman holds a golden cup full of the abominations of her fornication, and she is drunk with the blood of the martyrs and of the Saints of Christ. A fearsome image. But consider what a contrast there is between this harlot woman described here and that woman in the thirteenth chapter, in the twelfth chapter, who symbolizes the Theotokos and the Church — who is clothed with the sun, treads upon the moon, and has a crown of twelve stars.

What a difference between these two women! The one, the Theotokos and the Church; the other, Babylon, Rome, and every Babylon of any historical moment, a harlot who has apostatized from God. The one and the other. On this point I would like to say something today.

We were presenting to our people these two visions. these two visions. The vision of the Most Holy Theotokos, the woman who, it says, is with child and travails in birth, and it speaks of the male child whom the dragon waits to snatch away — Jesus Christ.

Remember what we were saying: this image is of the Theotokos and the Church. And on the other side, the harlot woman with the abominations of her fornication. And let us set, my friends, these two images before our people today.

You who were alarmed — we said it — choose, what would you choose, what do you think? Most would choose the image of the harlot woman. Why? Because they prefer her, since she grants license to their deeds and their thoughts; whereas, on the contrary, toward the Mother of God, the Theotokos, and toward the Church, which wants modesty, wants self-control, and wants faith, they have no inclination and no appetite to accept it. Perhaps they were alarmed at the images. But in reality, it is the image of the harlot woman that people want, desire, and follow. It is truly disheartening.

This woman, the one seated upon the scarlet beast — the scarlet beast, what is it? You know, in the history of interpretation much was debated about this scarlet beast. It is the one described in the thirteenth chapter, verse one, which the prophet sees rising up out of the sea — it is the Antichrist, the Dragon, the Beast, and the false prophet.

Or is it the second beast, the one rising up out of the land? This triad, this satanic triad — I remind you of it — so it is the second person; or is it the first beast, the one rising up out of the sea, the Antichrist?

But here, is this beast the Antichrist? Yes, the historical one. And no — it is also the Antichrist when he will come, but chiefly it is the antichrist spirit of every age. And upon this antichrist spirit, this anti-god spirit, the harlot Babylon sits. Historically, then, since Babylon is Rome, historically it is the Roman Empire, it is the Roman imperial state, a type of the Antichrist and of the anti-god powers.

Furthermore, historically, Rome, with the antichrist spirit — she sits, it says, upon the beast, like a rider upon a horse. Consequently, Rome who is intertwined — the city who is intertwined with the beast, or with what? With the antichrist spirit.

But we would be mistaken to say that it is only Rome. Andrew of Caesarea, of the seventh century, says: long ago Rome ceased to be this. What must we seek? Every capital city of a powerful state or empire, of a powerful state or empire, that exerts anti-god influences upon the smaller peoples.

Today, as is well known, there are the so-called superpowers among states, and the smaller states, and they exert influence upon them not only politically but also culturally, not only culturally but also religiously and ideologically and philosophically.

Let me remind you, let me give you a simple example: the notorious EEC, the European Economic Community. What did we call it? An economic community, yes, but my dear friends, it is by no means merely a trade organization. Because when it imposes on the member states the reform of family law, so that they can say we must fall in line with Europe; when a change is imposed, let us say, in how education is handled; when a change is imposed in the whole of social life. Before long it will become law, and homosexuals will be free, because in Europe they are such, and a law will be passed that grants them amnesty.

All this, why? Because it is in Europe, and consequently it is not economic, we would say, it is not an economic community, but it has further extensions. What it puts forward is the economic element, but what it is in essence is the things underneath. In this way it will be imposed upon us to change even our language, you know it.

It is said that English will replace Greek in Greece, that Greek will be forgotten. After the monotonic system will come the Latin alphabet, and after the Latin alphabet the English language will prevail. Woe to our blindness, forgive me, forgive me, we have been blinded, we have been blinded. My friends, do you understand this? Do you understand it? So it is no longer an economic organization.

Because, when there is a cooperative in my neighborhood, it doesn't impose a way of life on me in my own home. It may simply keep the products cheaper. It doesn't impose a way of life on me in my home. But when these organizations impose a way of life on us in our own home, well, then it's something else entirely, then it's something else entirely.

That is why I told you, these powers, these superpowers exert influence upon the smaller states. And I think that this whole matter is nothing other than the capitals — as Bratsiotis says — the capitals or seats of great states and superpowers that exert influences upon the smaller states.

These are the kings of the earth, the kings of the smaller nations, who committed fornication with the harlot Babylon. That is to say, they committed fornication together. They accepted the things that this ruling power imposed upon the peoples. This is the terrible thing. And this Beast was red, to signify its thirst for blood and its murderousness. Andrew says: for the red colour belongs to a Beast of cruelty, of savagery, and of a murderous disposition.

This shows that this capital city will act murderously in the end, in order to impose its ideological will. And this is happening even today; think about it a little, look into it a little, and you will find it. When these capital cities, these Babylons, these Romes, impose their ideological interests, their ideological will, and if these are not accepted, they go so far as to kill, they go so far as to murder, the red beast. And if you ask about the notion of freedom, what becomes of it, my dear ones? A fine myth, this freedom, a fine myth, a myth, a fairy tale. Freedom, freedom, a myth, this freedom. That is why we can all talk about it, yet no one respects the freedom of the other. And the most dreadful thing of all,

that in our age, in the name of human freedom, we trample down and bind the very person of the human being, and the human being himself, and his freedom. In the name of freedom, we trample freedom underfoot. How strange. In any case, my dear ones, let us grasp this: outside of Jesus Christ there is no freedom.

Outside of Jesus Christ. Freedom today is a utopia, it is something beyond our grasp, it is a myth, as I have explained to you. But as you understand, anyone can point all of this out and philosophize within history.

It is better to do theology within history, and then one has only one thing to do. What else can one do when there is this rushing current? One has only one thing to do: to remain very close to Jesus Christ, nothing else, very close to Jesus Christ, and to accept nothing of those things which are already circulating and which will circulate, until the personal Antichrist himself comes. That is it: to remain close to Jesus Christ, to save oneself, for we await a new earth and a new heaven, where there dwells, as the Apostle Peter says, righteousness and holiness.

This world will pass away, and it will pass away. But we must await that new world in which righteousness and holiness dwell.

Όπως τα εντιμήσετε, είχαμε αναφερθεί στην τελευταία πληγή, την ευρώνη πληγή που ο Άγγελος εξέχε την φιάλη του και έζηναν μετεωρολογικά και γεωλογικά φαινόμενα. Πάντως το κέντρο, θα λέγαμε, της τιμωρίας βρίσκεται στα γεωλογικά φαινόμενα, με έναν σεισμό φοβερό. τέτοιο σεισμό που δεν έγινε ποτέ αφότου άνθρωπος κατήχησε επάνω εις την γυμνή. Έτσι γράφει το ιερό κείμενο. Αλλά και χάλαζα μεγάλη ως τα λαντιέα καταβαίνει εκ του ουρανού επί τους ανθρώπους και βλασπίνησαν οι άνθρωποι των θεών εκ της πληγής της χαλάζης ότι μεγάλη εστί αυτή σφόδρα.

Το συνοδευτικό του σεισμού, όπως βλέπετε, είναι οι πτώσεις συνήθους σε μέγεθος χαλάζης. Έχει συμβεί πολλές φορές η ώρα του σεισμού να γίνεται ταυτοχρόνως μια κατακλυσμιαία βροχή, η οποία συμπληρώνει τη συμφορά στο χώρο που έγινε ο σεισμός και γίνεται αληθινή κόλαση.

Με το σεισμό γίνεται πλημμύρα, βροχή ή φοβερή κακοκαιρία. Εδώ έχουμε την πτώση χαλάζης που είναι τόσο μεγάλου μεγέθους να είναι ταλαντιαία, όπως θα δούμε. Αυτό το σημείο της εβδόμης πληγής στην εβδόμη Αιγυπτιακή πληγή και του σαλπίσματος που είχαμε δει εκεί Πάνω στις χαρακτηριστικές της πληγής είναι ότι η χάλαζα δεν είναι συνηθισμένου μεγέθους ως μερική πληγή που είδαμε τόσο στην Αιγυπτιακή όσο του πρώτου σαλπίσματος Αλλά είναι ταλαντιαία, δηλαδή βαρούς όσο ένα τάλαντο, και το τάλαντο, αν είναι αργυρόν, είναι 42 κιλά Ίσως θα ερωτούσα, από φυσικής πλευράς, είναι δυνατό να γίνει ένα τόσο χοντρό χαλάζι

Εδώ είναι το εξαιρετικόν, εις τας προηγούμενες πληγές, την Αιγυπτιακή, ό,τι αναφέρει της Αποκαλύψεως, είναι συνηθισμένο χαλάζι Εδώ δίδει τούτο το χαρακτηριστικό, ότι είναι ασυνήθως μέγα, βεβαίως μπορεί να γίνει, ποτέ έχει γίνει τέτοιο χαλάζι, ασφαλώς όχι, δεν θυμείται κανείς την ιστορία ανάγκη να χαλάζει 40 κιλά να είναι, να πέφτουν δηλαδή τόσο χονδρά κομμάτια παγωμένων νερού που να συγγίζει το 1, 42 κιλά Αλλά φανερώνει όμως, αγαπητοί μου, την οργή του Θεού, στα έσχατα πια, όταν αυτός ο κόσμος επιμένει να αποστατεί από τον Θεό Πάντως, ένας κόσμος που δεν μετανοεί, αλλά επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια, τότε επαναλαμβάνεται και εκείνη η θλιβερά επωδός της βλασφημίας, έλεγα του μεγέθους της πληγής

Δηλαδή τι έκανε ο κόσμος όταν με τον σεισμό δέχτηκε και το βαρύ αυτό χαλάζι και εβλασφήμησαν οι άνθρωποι τον Θεόν εκ της πληγής της χαλάζης ότι μεγάλη εστίν αύτη σφόδρα, ότι είναι πάρα πολύ μεγάλη αυτή η πληγή.

Τι εκφράζει το ότι οι άνθρωποι εβλασφήμησαν, αυτό εκφράζει πλέον την πόρωση των ανθρώπων χωρίς περιθώρια μετανοίας.

Ο πλέον ο κόσμος, διότι η τελευταία πληγή θα παραδοθεί εις τον όλεθρον, όπως και στην εποχή του Νώε και στην εποχή του Λωτ. Όταν οι δύο Άγγελοι επισκέφτηκαν τον Λωτ, δεν έμεναν πλέον περιθώρια. Η τελευταία πράξις των ήταν όταν είδαν αυτούς τους νέους άντρας να πηγαίνουν στο σπίτι του Λωτ για να φιλοξενηθούν φυσικά και σε λίγο να μαζεύεται όλη η πόλις, από μικρού έως μεγάλου, έτσι λέγει το ιερό κείμενο, και να χτυπώνει την πόρτα του Λωτ και να του λέγουν, δώσ' μας αυτούς τους δύο νέους, ευχήδωσήν, η Γραφή βεβαίως δεν αναφέρει την φράση, για να γλεντήσουμε μαζί τους ομοφιλοφιλικώς, και φτάνει ο άνθρωπος αυτός να λέγει, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ, όχι, δώσ' μας,

Σας παρακαλώ, τους ανθρώπους που φιλοξενώ κάτω από τα κεραμίδια μου, δεν επιτρέπεται να γίνει αυτό. Αντ' εκείνοι από εδώ του λένε, εσύ είσαι πάροικος και παρεπίδημος και θα μας κάνεις τον έξυπνο εδώ στην πόλη μας; Τι λέγει ο Λωτ; Πιστεύοντας στη φιλοξενία, έχω δύο κόρες, παρθένους, να σας δώσω τις κόρες μου, να κάνετε ό,τι θέλετε. Δίνει τις κόρες του. Όχι, λέγει, θα μας δώσεις αυτούς. Τι σημαίνει;

Το κακό έφτασε να ξεχειλίσει πλέον Είδατε με έγκαθος αμαρτίες Και όταν επατάχθησαν, χτυπήθηκαν με αορασία Δεν έβλεπαν το σπίτι του Λωτ, δεν έβλεπαν και την πόρτα Ήσαν οι τύποι της Αγίας Τριάδος οι δύο, ε οι δύο άγγελοι το ξέρετε από την Αγία Γραφή από τη Γένεση τότε λέγουν οι δύο άγγελοι ετοιμάσου Λωτ Οι δύο άγγελοι, το ξέρετε από την Αγία Γραφή, από τη Γένεση Τότε λέγουν οι δύο άγγελοι, ετοιμάσου Λωτ Η περιοχή καταστρέφεται, δεν έμεναν πλέον περιθώρια Με την ανατολή του Ηλίου, επυρπολήθησαν τα Σόδομα και τα Γόμορρα, δεν εσώθηκε καμία ψυχή από όλους τους φοβερά αμαρτωλούς ανθρώπους Και εν παρόδω σας λέγω, γιατί μόλις διάβαζα τελευταία, τώρα υπερβολικό, αποστέλετε πάρκετο, αλλά δείχνει παρά ταύτα το μέγεθος του κακού, ότι ο μισός πληθυσμός της Αγγλίας είναι ομοφιλόφιλη.

Έτσι, εν παρόδω σας το λέγω, να έφερα το παράδειγμα, αγαπητοί μου. Λέγει ο Άγιος Ιερώνυμος, ίσως το παίρνει από αυτό το σημείο των Σοδόμων, όταν η αμαρτία αυτή θα έχει γίνει πολύ επάνω στη γη, τότε θα έρθει το τέλος στον κόσμο· θα είναι η αμαρτία εκείνη που δεν θα την ανέχεται πλέον ο ουρανός.

Ξέρετε πως το λέγει αυτό η Αγία Γραφή; Ακούστε πως το λέγει. Τρεις που επισκέπτονται, οι τύποι της Αγίας Τριάδος, δηλαδή ο Άγιος Τριαδικός Θεός, τον Αβραάμ, λέγουν· θα επισκεφθώ κάτω λαϊδός στα Σόδομα, άραγε είναι αλήθεια εκείνο το οποίον έφτασε στον ουρανό; Ποιο; Εδώ είναι μια ανθρωπομορφική έκφραση, που όπως λένε για κάτι το απίστευτο, άραγε είναι αλήθεια, πάω να δω με τα μάτια, γιατί έφτασε η είδηση στον ουρανό και κατέβη κανένα εδώ και γίνεται. Ο Θεός είναι πανταχού παρών, ο Θεός ξέρει, αλλά δείχνει με τον τρόπον αυτόν το μέγεθος, το ακατανόητο μέγεθος της αμαρτίας, της διαστροφής. Και σήμερα, αγαπητοί μου, έχουμε φτάσει στο σημείο αυτό. Ε, πες, ζούμε ή δεν ζούμε στις έσχατες μέρες; Γι' αυτό το λόγο οι άνθρωποι όταν φτάσουν στο βάθος των κακών,

Όπως λέει ο Ασεβίστα, θα έχεις βάθους κακών περιφρονή, τότε δεν υπάρχει πλέον μετάνοια Έχουν εξαντληθεί όλα τα όρια της μετανοίας, υπάρχει πόρωσις. Και έτσι, αγαπητοί μου, τελειώνοντας και η εβδόμη πληγή, ο κόσμος παραδίδεται πλέον εις την κρίση.

Εκείνο που έχω να σας πω και που πάντα θα σας το λέγω, είναι ότι σε εμάς δεν μένει παρά η μετάνοια. Και να δημιουργούμε πάντοτε κλίμα μετανοίας, ώστε να διατηρούμε μια ευαισθησία στην αμαρτία. Όταν, ξέρετε, χρονίζει μια κατάσταση, τότε δεν υπάρχει πλέον ευαισθησία.

Αρχίζουμε δηλαδή να σκληραίνουμε μέσα μας και να μην μας δημιουργεί έτσι το πράγμα ενδιαφέρον. Θα πρέπει πάντοτε να μετανοούμε, μέρα νύχτα να βάζουμε αρχή μετανοίας, μέρα νύχτα. Ώστε να διατηρούμε αυτήν την ευαισθησία, για να μην φτάσουμε εις την πόρωση· όταν ο Θεός δίδει μία πληγή, να μην φτάσουμε εις εκείνο το θλιβερό φαινόμενο, αντί να μετανοήσουμε, αναισθητούντες να βλασφημήσουμε.

Κλείνει το 16ο κεφάλαιο και συν Θεώ εισερχόμεθα εις το 17ο κεφάλαιο.

Εις το 17ο κεφάλαιο περιγράφεται λεπτομερώς η προαναγγελθείσα κρίσις, εκείνη που ήδη εσημειώθη στο 14ο και στο 16ο κεφάλαιο, και η καταστροφή πλέον της Αντιχριστιανικής Αυτοκρατορίας στο πρόσωπο της Βαβυλώνος Ρώμης.

Στους επομένους στίχους που θα δούμε, κυρίως εικονίζεται η σχέση της Βαβυλώνας-Ρώμης ως προς το θηρίον, και στο επόμενο κεφάλαιο, η κρίση της Βαβυλώνας-Ρώμης και η καταστροφή της.

Σχέση της Βαβυλώνας-Ρώμης ως προς το θηρίον, ακούσατε το. Θα σας διαβάσω λίγο κάπως εκτεταμένη την περικοπή, βέβαια δεν θα αναλυθεί σήμερα ολόκληρη, για να πάρετε μια εικόνα. Και ήλθεν εις εκ των επτά αγγέλων των εχόντων τας επτά φιάλας, και ελάλησε μετ' εμού λέγων· Δεύρο, δείξω σοι το κρίμα της πόρνης της μεγάλης, της καθημένης επί υδάτων πολλών, μεθ' ης επόρνευσαν οι βασιλείς της γης και εμεθύσθησαν οι κατοικούντες την γην εκ του οίνου της πορνείας αυτής. Και απήνεγκέ με εις έρημον εν πνεύματι.

Και είδον γυναίκα καθημένην επί το θηρίον το κόκκινον, γέμον ονόματα βλασφημίας, έχον κεφαλάς επτά και κέρατα δέκα, και η γυνή ην περιβεβλημένη πορφυρούν και κόκκινον, και κεχρυσωμένη χρυσίω και λίθω τιμίω και μαργαρίταις, έχουσα ποτήριον χρυσούν εν τη χειρί αυτής, γέμον βδελυγμάτων και τα ακάθαρτα της πορνείας της γης.

και επί το μέτωπον αυτής όνομα γεγραμμένον· Μυστήριον, Βαβυλών η μεγάλη, η μήτηρ των πορνών και των βδελυγμάτων της γης. και είδον την γυναίκα μεθύουσαν εκ του αίματος των Αγίων και εκ του αίματος των Μαρτύρων Ιησού.

Και εθαύμασα ιδών αυτήν θαύμα μέγα. Ένας εκ των επτά αγγέλων που είχαν τις επτά φιάλες

και εξέχειαν τις φιάλες με τις αντίστοιχες πληγές, και μου είπε, έλα να σου δείξω την καταδίκη της πόρνης της μεγάλης που κάθεται πάνω στα πολλά νερά, που μαζί της πόρνευσαν οι βασιλείς της γης και μέθησαν αυτοί που κατοικούν τη γη από το κρασί της πορνείας της.

Δύο αυτοί στίχοι αποτελούν την επιγραφή ή το προοίμιο των όσων θα περιγραφούν εις το δέκατον έβδομον και εις το δέκατον όγδοον κεφάλαιο. Και εις με τον δέκατον έβρονο σας είπα αναφέρεται οι σχέσεις της Βαγγελόνος με το θυρίον εις δε το δέκατον όγδον η κατασύκητης

Ένας από τους επτά αγγέλους εκ του ουρανού, αυτός που εκχέει την αντίστοιχη φιάλη όπως σας είπα.

Γιατί ένας από αυτούς τους Αγγέλους; Το έχει κάποιος Άγγελος. Ίσως η παρουσία Αγγέλου από την Επτάδα που ανεφέρθησαν στις επτά πληγές να θέλει να συνδέσει τα προηγούμενα με τα επόμενα, για να δείξει μια οργανική ενότητα ανάμεσα στις πληγές, τις επτά τελευταίες πληγές και τις επερχομένες κρίσεις.

Και τότε λέγει ο Άγγελος, Δεύρο, δείξω σοι, έλα να σου δείξω, πού να έλθει, να σου δείξω εις την έρημο, όπου εκεί ευρέθη εν πνεύματι ο Ιερός Ευαγγελιστής.

Έλα να σου δείξω το κρίμα, είναι η κρίση, στην οποία έρχεται η μεγάλη αυτή πόρνη που επόρνευσε όλα τα έθνη της γης και τώρα για να κριθεί. Να σου δείξω το κρίμα της πόρνης της μεγάλης. Ιστορικά, είναι η Βαβυλών Ρώμη που πολλές φορές έχουμε πει.

Έπειτα όμως, μπορούμε να πούμε, ότι μέχρι συντελείας της ιστορίας, κάθε αντιχριστιανική πρωτεύουσα και αρχή. Μένω στο πρωτεύουσα, υπογραμμίζω αυτό. Το λέγει εξάλλου και ο Βρατσιώτης στο υπόμνημά του, πρωτεύουσα και αρχή, το υπογραμμίζω, έχει σημασία, χαρακτηρίζεται δε ως πόρνη η Βαβυλών Ρώμη, όπως λέγει ο Άνθιμος Ιεροσολύμων, Δεκάτου ογδόου αιώνος, καταλιπούσα, διότι καταλιπούσα τον τρισυπόστατον Θεόν, τον γνήσιον αυτής άνδρα, τον ενιέμεναι αυτή, σπέρματα γνώσεως και συζευχθείσα τω αλλοτρίω διαβόλω και οικειωθείσα αυτώ και θεοπρεπή λατρείαν αυτώ προσαγαγούσα.

Άφησε το Θεό και προσευχήθηκε στον διάβολο και προσέφερε θυσία αντί στον Θεό στον διάβολο. Είναι δηλαδή το φαινόμενο της Αποστασίας. Εξάλλου, ο χαρακτηρισμός πόρνη αυτό σημαίνει. Πόλης πόρνη, όχι ότι έχει μέσα πόρνες γυναίκες, άλλη παράγραφος αυτό, αλλά ο χαρακτηρισμός πόρνης πόλεως, αποδίδεται και από τους προφήτας της Παλαιάς Διαθήκης, όπως επί παραδείγματι ο Ησαΐας αναφέρει την Τύρον πόρνην πόλην, και ο Ναούμ την Νινευή, αλλά πολλάκις και η Ιερουσαλήμ, αναφέρεται πόλης πόρνην, επειδή εγκατέλειπε των θεών των των αληθινών Θεών. Άρα, πρόκειται περί πνευματικής πορνείας, δηλαδή περί αποστασίας. Εξάλλου, αυτός ο ίδιος ο Κύριός μας, εχαρακτήρισε τη γενεά μοιχαλίδα. Γιατί τη χαρακτήρισε; Ακριβώς, για να εκφράσει την απομάκρυνση του λαού του Θεού από το Θεό. Πρόκειται, λοιπόν, περί πνευματικής πορνείας, περί αποστασίας.

Η πόλη λοιπόν αυτή η μεγάλη κάθεται πάνω σε ύδατα πολλά, της καθημένης επί υδάτων πολλών. Ο χαρακτηρισμός εκφράζει την ιστορική Βαβυλώνα, ότι κάθεται αυτή η πόλη πάνω σε πολλά νερά. Λόγω της γεωγραφικής της θέσεως που είχε η Βαβυλώνα όταν οικοδομήθηκε επί του Ευφράτου ποταμού.

και μάλιστα επάνω στις διώρυγες που είχαν τότε οι Βαβυλώνιοι κατασκευάσει. Αλλά, εις τον στίχον 15, λίγο πιο κάτω, γίνεται ερμηνεία υπό του Αγγέλου, τι σημαίνουν τα πολλά νερά, επί των οποίων η πόλης βρίσκεται, και λέγει ο Άγγελος στον Ιωάννη που ερμηνεύει.

Τα ύδατα α είδες, τα νερά που είδες, ου η πόρνη κάθεται, ου η πόρνη κάθεται, ου η πόλης, λαοί, όχλοι εισί και έθνη. Είναι λοιπόν, κράτη, έθνη, λαοί. Πρόκειται περί πόλεως πρωτευούσης, επηρεάζει όλους τους λαούς της γης. Σας παρακαλώ, ω δη Σοφία, αν θέλετε σκεφτείτε, ποιες είναι εκείνες οι πρωτεύουσες ή η πρωτεύουσα, Είναι πολλές που επηρεάζουν δυσμενώς οι μικρές πόλεις, τα μικρά κράτη, ώστε να κηρύξουν την Αποστασία και την Αθεΐα.

Και η μεν Παλαιά Ρώμη υπήρξε και εκείνη με την καισαρολατρία της, αλλά και την ποικίλη διαφθορά της που πολλές φορές σας έχω αναφέρει. Υπήρξε και εκείνη η μεγάλη πόλης πρωτεύουσα που επηρέαζε και τα λοιπά έθνη να τη μιμηθούν.

Υπήρχε η Θεά Ρώμη. Ήτανε τόση η βρωμιά, τόση η ειδωλολατρεία, τόση η πνευματική πορνεία, ώστε όχι μόνο οι Αυτοκράτορες να θεοποιούνται, αλλά και η ίδια η πόλις. Έχουν σωθεί αγάλματα της Θεάς Ρώμης. Και όλοι οι λαοί που ήσαν υποτελείς στην Ρώμη, ενθυμούνται την Ρώμη και στην ειδωλολατρεία της, αλλά και στην διαφθορά της.

Είναι αξιοπρόσεκτο, ότι όπως σας είπα πρόκειται περί ενός κέντρου αποστασίας και διαφθοράς, που επιδράει σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη. Θα το θυμόσαστε αυτό όταν θα φύγετε από εδώ, ότι όπως το λέει το Ιερόν Κείμενον, αυτή η πόρνη Βαβυλών Ρώμη, το λέει πιο κάτω, που είναι η Βαβυλώνα.

Δεν λέει όμως Ρώμη, διότι όταν γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, υπάρχει ρωμαϊκή αυτοκρατορία και δια λόγους ευνόητους, δεν αναφέρει, αποκρύπτει τη λέξη Ρώμη. Διότι αγαπητοί μου, θα εδιώκετο η Εκκλησία υπερεκπερισσῶς, ή εδιώκετο, πόσο περισσότερο να θεωρηθεί ότι επίκειται το τέλος και η καταστροφή της Ρώμης, η οποία θεωρείτο η αιωνία πόλης. Έτσι λοιπόν με πολλή προσοχή και με συσκίαση και συσκότιση των πραγμάτων ο Ευαγγελιστής Ιωάννης λέγει τις μεγάλες του αλήθειες. Είναι λοιπόν η Ρώμη. Είναι ένα κέντρο. Σήμερα δεν υπάρχει Ρώμη με την έννοια που υπήρχε στην αρχαιότητα. Υπάρχουν όμως άλλες Ρώμες. Ξέρετε ότι υπήρχε και η δεύτερη Ρώμη και η τρίτη Ρώμη.

Όσοι ξέρετε λίγο ιστορία, μπορείτε να καταλάβετε πολλά πράγματα. Ποία λέγεται δεύτερη Ρώμη, και ποία εφιλοδόξησε να λέγεται τρίτη Ρώμη, και ούτω καθεξής. Αυτό μόνο θέλω να θυμάστε, ότι είναι ένα κέντρο, αυτό.

Κέντρο λοιπόν, ποιο είναι αυτό το κέντρο, τι άλλο και το είπαμε, είναι η Δύσις.

Και εγώ φωλόλο τα νερά, ερμηνευτικώς, προσέξτε λοιπόν να με καταλαβαίνετε. Είναι οι δύσεις, οι δύσεις όχι ενωνία γεωγραφική, αλλά πολιτιστική

Η Δύσις ως κέντρο, δεν είναι βέβαια μια πόλις τώρα, αλλά μια έννοια. Και αυτή η έννοια, η Δύσις ως δυτικός πολιτισμός, επηρεάζει στους πολιτισμούς της γης. Κάποτε το Παρίσι εθεωρείτο το κέντρο της μόδας και της διαφθοράς.

Όπως έλεγαν κάποτε, ξέρετε, στην αρχαία Ελλάδα, ότι ου παντός εις Κόρινθον πλους, δεν είναι για του καθενός την τσέπη να πλέει προς την Κόρινθον. Διότι εκεί ήταν το κέντρο της διαφθοράς της αρχαιότητας και ήθελες πολλά λεφτά για να πας να γλεντήσεις την Κόρινθο.

Έτσι στους νεωτέρους χρόνους έλεγαν για το Παρίσι, το κέντρο της διαφθοράς. Ήτανε η πηγή της μόδας. Ό,τι το Παρίσι διέταζε, αυτό και γύρωτον σε ολόκληρη την υφήλιο. Η μόδα. Και η μόδα δεν είναι το ντύσιμο που θα κάνουμε.

Μόδα, μόουντου, θα πει νοοτροπία.

Είναι ο τρόπος της σκέψεως, ο τρόπος που σκέπτομαι. Το πώς θα ντυθώ, είναι απλώς μια πτυχή του τρόπου που σκέπτεστε. Συνεπώς, το Παρίσι κάποτε, σαν κέντρο, πρωτεύουσα, σε όλο τον κόσμο, ακτινοβολούσε, εξάλλου έτσι λέγεται, η πόλις Λιωνία και η πόλις του Φωτός.

Έτσι λέγεται το Παρίσι, η πόλις του Φωτός. Ότι, ό,τι εξέπεμπε σαν φως, εντός εισαγωγικών, διαβολικό φως, αυτό σαν τρόπο του σκέπτεσθαι, έπρεπε να κυρούν και να εφαρμόζουν όλοι οι λαοί της γης. για να λέγονται πολιτισμένοι λαοί της γης. Είναι γνωστό ότι τα γαλλικά λεγόμενα μυθιστορήματα διέφθειραν την ανθρωπότητα. Έχει μείνει μια έκφραση πια, χωρίς να σημαίνει τώρα ότι πια το Παρίσι βγάζει διεφθαρμένα μυθιστορήματα. Σήμερα όλος ο δυτικός κόσμος βγάζει διεφθαρμένα μυθιστορήματα. Όλα εκείνα τα περιοδικά, τα πορνικά περιοδικά, τα βρομερά.

Δεν υπάρχει τρόπος να σταματήσεις εκείνα τα οποία κυκλοφορούν. Δεν τα βγάζει το Παρίσι σήμερα. Τα βγάζει όλα αυτά οι ειδήσεις. Αλλά έμεινε όμως σαν έκφρασις γαλλικό μυθιστόρημα, που σημαίνει διεφθαρμένο μυθιστόρημα, που σημαίνει άμα το διαβάζεις θα διαφθαρείς. Με αυτή την έννοια βλέπετε τι σημαίνει κέντρον. Έτσι, εδώ ένα κέντρον θα λέγαμε είναι για μια στιγμή.

Αυτό που λέμε Δύσις, δυτικός πολιτισμός. Σε ολόκληρη τη γη μας πια συναντούμε τον δυτικό πολιτισμό. Και στην Άπω Ανατολή, σας το έλεγα σε μια περασμένη φορά. Και εκεί συναντούμε τον δυτικό πολιτισμό. Τι είναι ο Ιαπωνέζικος πολιτισμός ουσιαστικά;

Δυτικός πολιτισμός είναι. Αγαπητοί μου, μεθ' ης, μετά της οποίας, επόρνευσαν οι βασιλείς της γης και εμεθύσθησαν οι κατοικούντες την γην εκ του οίνου της πορνείας αυτής.

Αυτής.

Λοιπόν, η Γαλλική Επανάσταση, πέρα του κοινωνικού της χαρακτήρος, είναι φορέας αθείας.

Το γιατί έφτασε στο σημείο να γίνει φορέας αθείας, δεν το εξετάζω αυτή τη στιγμή. Τούτο μόνο εξετάζω, ότι το Παρίσι έγινε ταυτοχρόνως κέντρον αθείας, δηλαδή αποστασίας, δηλαδή πνευματικής πορνείας, αυτό που λέμε το σύνορα.

Αλλά επειδή όμως οι αρχές της Γαλλικής Επαναστάσεως στάθηκαν βάση, πάνω στην οποία οι λαοί καθόριζαν την πορεία τους. Ανεξαρτήτως του κοινωνικού χαρακτήρος, ξαναλέω άλλη μια φορά, δεν ενδιαφέρει ο κοινωνικός χαρακτήρ της Επαναστάσεως.

Ταυτόχρονα πήραν και το στοιχείο αυτό, το στοιχείο της αθείας. Δεν είναι τυχαίο αγαπητοί μου, όχι μόνο από το στοιχείο τούτο που σας λέω, αλλά από την Επανάσταση και από άλλα στοιχεία. Δεν είναι τυχαίο ότι η αθεία γεννήθηκε εις την Δύση.

Η αθεία ουδέποτε γεννήθηκε εις την Ανατολή. Ουδέποτε γεννήθηκε εις την Δύση, εις την Ευρώπη. Με αυτή την έννοια ο δυτικός πολιτισμός γίνεται φορέας της αθείας και της ποικίλης διαφθοράς. Είναι λοιπόν η πόρνη η μεγάλη, κάθεται ως κέντρο, πρωτεύουσα, ως αρχή και επηρεάζει τους λαούς της γης.

Τι θα πείραζε ο τεχνικός πολιτισμός, σε τι θα έβλεπε ο τεχνικός πολιτισμός; Αλλά να μην γίνεται όμως αυτός φορέας της αθείας. Να χρησιμοποιείς τον ηλεκτρισμό. Όχι όγω σε ονόματι του ηλεκρισμού Και των επιτεύξεων της κάθε στιγμής.

Να μου κηρύσσεις την αθεία. Και να μου λέγεις ότι δεν υπάρχει ο Θεός. Ή δεν έχουμε ανάγκη από τον Θεό. Βρίσκομαι ένα φάρμακο. Δεν έχουμε ανάγκη από τον Θεό. Πάμε σε ένα πλανήτη. Δεν έχουμε ανάγκη από τον Θεό.

Είχαμε ενέργεια καταπληκτική, απίθανη, αφάνταστη, σε δύναμη, δεν έχουμε ανάγκη από το Θεό, ε, όχι δα, λίγο μυαλό άνθρωποι να είχατε, θα τους ελέγαμε, λίγο μυαλό, θα λέγατε ότι όλα αυτά ο Θεός μας τα έδωσε, διότι εμείς απλώς θα ανακαλύπτουμε και δοξάζουμε το Θεό, δεν φταίει ο τεχνικός πολιτισμός, γίνεται απλώς φορέας, φορέας της αθείας.

Η αθεία έχει βαθύτερες, βαθύτερα βάθη στον άνθρωπο, βαθύτερες καταστάσεις μέσα στον άνθρωπο, ξεκινά η αθεία από τη διαφθορά της καρδιάς και του νου. Αν επόρνευσαν οι βασιλείς της γης και εμεθύσθησαν οι κατοικούντες στην γη εκ του οίνου της πορνείας αυτής, βλέπουμε ότι οι λαοί δέχονται αυτές τις επιδράσεις. Το βλέπουμε συνεχώς αυτό. Το βλέπουμε και στις μέρες μας. Ένα πολύ απλό παράδειγμα θα σας έλεγα, ότι με τι πάθος και με τι μέθη ψυχής δέχονται οι άνθρωποι μας, αυτοί που είναι γύρω μας.

Θέλετε, οι Έλληνες μας, εμείς οι ίδιοι, όταν βγει ένας καινούριος χορός, έρθει ένας καινούριος χορός από την Ευρώπη ή την Αμερική, όταν ακούσετε ένα καινούριο, δεν ξέρω, καταπληκτικό τραγούδι, ή μια καινούρια θεωρία, ή μια καινούρια ιδέα, ή ένα καινούριο φιλοσοφικό σύστημα, αλλά αλαφιασμένοι τρέχουμε, όχι εμείς μόνοι.

Όλοι οι λαοί της γης να αρπάξουμε και να πιάσουμε εκείνα τα οποία βγήκαν από αυτό το κέντρο. Υπάρχει ένας ξυπασμός. Ποιος πρώτος θα τρέξει να εγκολπωθεί όλα εκείνα τα υποπροϊόντα αυτού του συγχρόνου πολιτισμού. Αμνηστεύουν την ανηθικότητα εις την Δύση. Και σπεύδουμε και εμείς δια νόμου να την αμνηστεύσουμε για να μην αισθάνονται επί παραδείγματι οι νέοι δυσκολίες.

Τέσσερα συναισθήματα, από αυτή τους την κακοήθεια. Έχει ο δυτικός κόσμος την ομοφυλοφιλία και τις άλλες διαστροφές. Σαν φυσικές μάλιστα καταστάσεις. Σπεύδουμε και εμείς να τους μιμηθούμε. Έχει η Δύσις παιδαγωγικό ξεχαρβάλωμα. Φοβόμαστε, μήπως υστερήσουμε, υστερήσουμε, αν τρέξουμε λίγο καθυστερημένα, και σπεύδουμε αμέσως να εφαρμόσουμε.

Εκείνα τα οποία διδάσκει η Δύση. Θυμούμαι αγαπητοί μου, θυμούμαι γύρω στα 1950 όταν στην Κηφισιά των Αθηνών είχαν έρθει Αμερικανοί, πολλοί, πολύ Αμερικανοί, νοίκιασαν πολλά σπίτια και τα παιδιά τους ζούσαν μια παιδαγωγική να τραβάει κανείς τα μαλλιά του, ήταν τότε.

Άλλο πράγμα, άλλο πράγμα παιδαγωγική. Και λέγαμε, ξεχαρβάλωμα είναι αυτό. Και φοβερό πράγμα. Να μπαίνει η Αμερικανίδα μητέρα μέσα στο κατάστημα να ψωνίσει, στον μπακάλικο. Και τα παιδιά της, είχανε και ένα καλό, είχανε πολλά παιδιά.

Και τα παιδιά της να επιδίδονται σε λεηλασία, όχι κλοπή, του καταστήματος. Αυτός να κλέβει καραμέλες από εκεί, άλλος να κλέβει ζάχαρη από εκεί, άλλος μακαρόνια από εκεί. Βλέπανε οι καταστηματάρχες τα Αμερικανάκια και τους έπιανε η καρδιά τους.

Και λέγαμε, ούτε η μητέρα τίποτε, μη τυχόν πάθουν κάνουν, λέξε τα παιδιά. Τα άφηνε ελεύθερα, αυτή η παιδαγωγική της ελευθερίας, της ασυδοσίας. Και λέγαμε, ίσως η παιδαγωγική είναι αυτή. Είχαμε και δημοτικό και γυμνάσιο εκεί, έβλεπε κανείς τα αγόρια με τα κορίτσια, πώς κινούν το.

Αυτά 1950-1955. Αγαπητοί μου, οι Αμερικανοί ξέρετε, ανέστειλαν τις θεωρίες τους και σκέφτηκαν ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά. Στην Ιταλία μάλιστα έρχονταν να σκέφτονται ότι πρέπει να επανέλθει το πατροπαράδοτον των ξύλων.

Εμείς, ύστερα από 30 χρόνια, αρχίζουμε να δοκιμάζουμε εκείνα που οι άλλοι πια ξεπέρασαν και γυρίζουν πίσω. Τόσο ανόητοι είμαστε. Και βλέπει σήμερα κανείς, στα σχολειά μας και στην παιδαγωγική μας, εκείνα που είχαν πριν 30 χρόνια οι Αμερικανοί.

Μα τόσο μωρός λαός είμαστε, μα δεν βλέπουμε τα αποτελέσματα, επιτέλους δεν τους ρωτάμε τι συμπεράσματα βγάλανε από τις δοκιμές και τα πειράματα που κάνανε; Πέσαμε κι εμείς να μιμηθούμε τον τρόπο της ζωής τους, γι' αυτό σας είπα αγαπητοί μου, όχι μόνο εμείς.

Όλοι οι λαοί γύρω σπεύδουν, να μιμηθούν, ότι βρώμικο, ότι σάπιο, ότι διαφθαρμένο, τρέχουν να το μιμηθούν, σπεύδομαι, όχι μη μόνο, και άλλοι λαοί, από ένα κόμπλεξ, από ένα κόμπλεξ, ότι σε κάτι υστερούμε, και πρέπει να μοιάζουμε με τους άλλους, δεν έχουμε εκείνη την εθνική αξιοπρέπεια, να πούμε, εάν εσείς κύριοι δοκιμάσατε αυτό, κρατήσατε το για τον εαυτό σας, στην ελληνική πραγματικότητα, Είναι κάτι άλλο. Γιατί να μην δούμε αυτήν την εθνική υπερηφάνεια, να το πούμε, δεν το λέμε, δεν το λέμε, είναι φοβερό.

Καὶ ἀπήνεγκέ με εἰς ἔρημον ἐν πνεύματι, καὶ εἶδον γυναῖκα καθημένην ἐπὶ τὸ θηρίον τὸ κόκκινον, γέμον ὀνόματα βλασφημίας, ἔχον κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα.

Μεταφέρεται ο Ιερός Ευαγγελιστής, όπως ακούσατε, πνευματικός και όχι πραγματικός, για να δει το όραμα της πόρνης γυναικός.

Αυτό το εν πνεύματι, όπως λέγει ο Αρέθας, το δε εν πνεύματι απενεχθείναι, τι αν άλλο σημαίνειεν, ή το μη πραγματικώς κατ' ενέργειαν ταύτα οράν, αλλά θεωρητικώς ηξιώσθαι. Δηλαδή, πνευματικώς μετεφέρθηκε, όχι σωματικά, είδε, όραμα, μετεφέρθη δηλαδή, στους ερήμους τόπους, οραματικώς.

Τι σημαίνει όμως ότι εν πνεύματι μετεφέρθη, κάνει μια ωραία ερμηνεία, ο Άνθιμος Ιεροσολύμων. Το δε λέγειν τον Ευαγγελιστήν, απήνεγκέ με εν πνεύματι, διδάσκει ημάς, ότι το Άγιον Πνεύμα έδειξεν αυτώ τα οραθέντα, και ότι η πνευματική να έχει την ερμηνεία ως πνευματικής αποκαλύψεως οράματα.

Δηλαδή, το πνεύμα του Θεού αποκαλύπτει, το πνεύμα του Θεού ερμηνεύει και συνεπώς είναι θεόπνευστα. Και πράγματι, όλα αυτά είναι θεόπνευστα.

Ποια είναι αυτή η έρημος, εις την οποία μετεφέρθη εν πνεύματι ο Ιερός Ευαγγελιστής;

Βέβαια, μπορούμε να πούμε ότι εδώ υπενθυμίζεται κάτι από τον προφήτη Ησαΐα στο κεφάλαιο 21 που εκεί κατά τη μετάφραση των Εβδομήκοντα επιγράφεται τη μήνα του κεφαλαίου 21 Όραμα της Ερήμου, είναι αυτό, έχει γενικών τίτλων «Καταστροφή της Ιερουσαλήνης», δε, συγγνώμη, της Βαβυλώνας, όραμα της Ερήμου Ο Ησαΐας είναι πολύ πριν από την καταστροφή, πολύ πριν από την καταστροφή της Βαβυλώνας, είναι προφήτης Αλλά εδώ βλέπουμε το εξής, όπως περιγράφει και ο Ευαγγελιστής, συγγνώμη, ο προφήτης Ικουμό και Ησαΐας Βλέπουμε να χωρίζεται εδώ η Βαβυλώνα από την Παλαιστίνη με την συροαραβικήν έρημον

Από την οποία όμως έρημο, αφού ακούστηκε η πτώση της Βαβυλώνας πάντα προφητικά Έρχεται η είδηση στα Ιεροσόλυμα, είδατε πώς, έρχεται από την έρημο, η είδηση. Αυτή την εικόνα του Ησαΐου έχει προ οφθαλμόν και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. Οι προφήτες συναντώνται αγαπητοί, δεν το ξεχνούμε αυτό, συναντώνται. Υπάρχει οργανική ενότητα, γιατί πάντοτε όλοι προφητεύουν πτυχές ενός όλου.

Αυτό που λέμε ιστορία, όπως ο Θεός μπαίνει μέσα στην ιστορία. Οι προφήτες λοιπόν ερμηνεύουν πτυχές, αναφέρουν πτυχές, αυτός εκείνο, εκείνος εκείνο. Μπορεί το ίδιο αντικείμενο, το ίδιο σημείο, την ιδίαν πτυχή, δεύτερος και τρίτος προφήτης να αναφερθούν.

Τώρα ο Ευαγγελιστής Ιωάννης μεταφέρεται στην έρημο, διά να ειδεί το φαινόμενον Βαβυλών Τι σημαίνει αυτό, όταν παρουσιάζει έρημον, θέλει να δείξει την ερήμωση της πόλεως, γι'αυτό και μεταφέρεται το όραμα εις τον χώρον της έρημου Έχει δηλαδή αλληγορική σημασία, ότι η πόρνη Βαβυλών θα ερημωθεί, στον Ησαΐα λέει, πέπτωκε, πέπτωκε Βαβυλών Και κάτι ακόμη, το αφήνει ο Ανδρέας Κεσαρίας

Δηλαδή, έρημος, από κάθε χάρη και από κάθε ευλογία του Θεού, παρά το πολυάνθρωπον της πόλεως και ένεκα της πνευματικής ζάλης και της αποστασίας από τον Θεό. Δηλαδή, έρημη από χάρη και ευλογία Θεού. Και αφού είναι έρημη χάριτος, θα καταντήσει και έρημη από πλευράς πια παρουσίας και υπάρξεως.

Λίγο πολύ αγαπητοί μου, σήμερα οι μεγάλες πόλεις του κόσμου κάπως έτσι κατήντησαν. Δεν πρέπει να λησμονούμε αυτό που γράφει εν Πνεύματι Αγίω ο Απόστολος Παύλος, έχοντας υπόψη την Κόρινθο, την αμαρτωλή Κόρινθο, την βρώμικη Κόρινθο που σας έλεγα προηγουμένως Κορινθία κόρη, κορινθιάζω, ήτανε φράσεις και λέξεις που φανέραναν πάντοτε τη βρωμιά Ο Απόστολος όταν είδε τη βρωμιά, ένας Εβραίος και μία ένας Χριστιανός, όταν είδε αυτή τη βρωμιά δεν μπορούσε να μείνει Όπως δεν μπορούσε να μείνει και στην Αθήνα, βλέποντας την πόλη κατείδωλον, γεμάτη από είδωλα Έρχεται στην Κόρινθο, εδώ βλέπει διαφθορά, φοβερή διαφθορά, θέλει να φύγει και του λέγει ο Χριστός

Παύλε μου είναι, στην πόλη αυτή υπάρχει σε μένα λαός πολύς Ο Παύλος έμεινε 18 μήνες αγαπητοί μου, ενάμιση χρόνο και ιδρύθηκε η Εκκλησία της Κορίνθου Υπήρχε λαός πολύς, ώστε θα γράψει αργότερα, Επερίσσευσε η αμαρτία, εκεί υπερεπερίσσευσε η χάρις, η χάρις του Θεού, διότι έρχεται να βοηθήσει ο Θεός στους αμαρτωλούς ανθρώπους, εφόσον φυσικά δεν έχει επέλθει μία πόρωση της ψυχής των, παρ' όλα ταύτα, παρ' όλα ταύτα, ενώ σε κάθε πόλη υπάρχουν εκλεκτοί άνθρωποι, παρ' όλα ταύτα, Οι σύγχρονες πόλεις έχουν γίνει έρημοι, από πλευράς ανθρωπίνης κοινωνίας, ψυχρές, ανάλγητες, εγκληματικές, ορθολογιστικές, οι μεγάλες πόλεις, πηγαίνεις σε μια πόλη και δεν σου λέει ο άλλος καλημέρα, νοικιάζεις ένα διαμέρισμα σε μια πολυκατοικία και δεν σε ξέρει ο διπλανός σου, στις μικρές πόλεις, στα χωριά, εκεί που οι άνθρωποι δεν είναι εκατομμύρια, αλλά είναι χιλιάδες, περπατάς, βρίσκεις τους μπροστά σου,

Λες την καλημέρα, πιάνεις κουβέντα στον δρόμο, λες τον πόνο σου, σου λέει τον πόνο του, βρίσκεις άκρη. Στις μεγάλες πόλεις πια δεν υπάρχει, αλλά υπάρχει αυτό το ψυχρό πια κλίμα. Γι' αυτό οι σύγχρονες πόλεις, λίγο πολύ, ονομάζονται Βαβυλώνες. Έχω ακούσει πολλές φορές να λένε την Αθήνα, που είναι πολύ μεγάλη πόλη, να τη λένε, πάμε στη Βαβυλώνα, στη σύγχρονη Βαβυλωνία.

Την έρημον που τον οδήγησε ο Άγγελος τον Ιωάννη, εν πνεύματι, τι είδε εκεί ο Ιωάννης; Μία γυναίκα, καθόταν πάνω σε ένα κόκκινο θηρίο, που ήταν γεμάτο από ονόματα βλασφημίας, είχε επτά κεφάλια, δέκα κέρατα, θέαμα φοβερόν.

Και μάλιστα, λίγο πιο κάτω, θα δούμε ότι αυτή η πόρνη γυναίκα κρατάει ένα χρυσό ποτήρι γεμάτο από τα ακάθαρτα της πορνείας της και μεθά με το αίμα των μαρτύρων και των Αγίων του Χριστού. Φοβερή εικόνα. Σκεφτείτε όμως τι αντίθεσις υπάρχει μεταξύ αυτής της περιγραφομένης πόρνης γυναικός και της γυναικός εκείνης στο 13 κεφάλαιο, στο 12 κεφάλαιο, που συμβολίζει την Θεοτόκο και την Εκκλησία, που φορεί τον Ήλιον, πατεί επί της σελήνης και έχει στέφανο με 12 αστέρια.

Τι διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις δύο γυναίκες; Η μία η Θεοτόκος Εκκλησία, η άλλη η Βαβυλώνα, Ρώμη και κάθε Βαβυλώνα, οποιασδήποτε ιστορικής στιγμής, πόρνη αποστάτρια από το Θεό. Η μία και η άλλη. Σε αυτό θα ήθελα κάτι να έλεγα σήμερα.

Παρουσιάζαμε στους ανθρώπους μας αυτά τα δύο οράματα. Το όραμα της Υπεραγίας Θεοτόκου, της γυναίκας που λέει εγκυμονεί και κοιλοπονά, και αναφέρει το άρρεν τέκνον, το οποίον περιμένει ο δράκος να αρπάξει, ο Ιησούς Χριστός.

Ενθυμηθείτε αυτά που λέγαμε, αυτή η εικόνα της Θεοτόκου, και Εκκλησίας. Και από την άλλη η πόρνη γυναίκα με τα ακάθαρτα της πορνείας της. Και παρουσιάζαμε, αγαπητοί, αυτές τις δύο εικόνες σήμερα στους ανθρώπους.

Εσείς που τρομάξατε, τα λέγαμε, διαλέχτε, τι θα διαλέγατε, τι νομίζετε; Οι περισσότεροι θα διάλεγαν την εικόνα της πόρνης γυναικός, γιατί; Γιατί προτιμούν αυτήν, επειδή δίδει ελευθεριασμόν στις πράξεις τους και στις σκέψεις τους, ενώ αντιθέτως, από τη μητέρα του Θεού, την Θεοτόκον, και από την Εκκλησία, που θέλει τη σεμνότητα, θέλει την εγκράτεια, και θέλει την πίστη, δεν έχουν καμία διάθεση και καμία όρεξη να αποδεχθούν. Ίσως θα τρόμαξαν στις εικόνες. Στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι την εικόνα της πόρνης γυναικός θέλουν, επιθυμούν και ακολουθούν. Είναι αποκαρδιωτικόν, πραγματικά.

Η γυναίκα αυτή, ή το καθημένη επί το θηρίο το κόκκινο, το θηρίο το κόκκινο, ποιο είναι; Ξέρετε, στην ιστορία της ερμηνείας, πολλά συζητήθησαν για αυτό το κόκκινο θηρίο. Είναι εκείνο που περιγράφεται στο 13 κεφάλαιο, στίχος 1, και που βλέπει ο προφήτης αναδυόμενο από τη θάλασσα, είναι ο Αντίχριστος, ο Δράκος, το θηρίο και ο ψευδοπροφήτης.

Ή το δεύτερο θηρίο, το αναδυόμενον εκ της ξηράς, αυτή η τριάς, η σατανική τριάς, σας την υπενθυμίζω, είναι λοιπόν το δεύτερον πρόσωπον, ή το πρώτο θηρίο, το εκ της θαλάσσης αναδυόμενον, ο Αντίχριστος.

Αλλά εδώ, είναι ο Αντίχριστος το θηρίο αυτό; Ναι, ο ιστορικός. Όχι, είναι και ο Αντίχριστος όταν θα έρθει, αλλά κυρίως είναι το Αντίχριστον πνεύμα της κάθε εποχής. Επί του οποίου Αντιχρίστου Πνεύματος, Αντιθέου Πνεύματος, κάθεται η Πόρνη Βαβυλών. Ιστορικά λοιπόν, αφού είναι η Βαβυλώνα Ρώμη, ιστορικά είναι το Ρωμαϊκόν Ιμπέριο, είναι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τύπος του Αντιχρίστου και των Αντιθέων Δυνάμεων.

Ακόμη, ιστορικά, είδε, η Ρώμη, με το αντίχριστο πνεύμα, κάθεται λέει επάνω στο θηρίο, όπως ένας ιππέας επάνω στο άλογο. Συνεπώς, η Ρώμη που συμπλέκεται, η πόλις που συμπλέκεται με το θηρίο, ή τι, με το αντίχριστο πνεύμα;

Όμως, τούτο, λάθος θα το λέγαμε, ότι είναι μόνο η Ρώμη. Λέγει ο Ανδρέας Καισαρείας, 7ου αιώνος, προ πολλού η Ρώμη δεν είναι πια αυτό. Τι πρέπει να αναζητήσουμε; Την κάθε πόλη πρωτεύουσα, ισχυρού κράτους ή αυτοκρατορίας, ισχυρού κράτους ή αυτοκρατορίας που ασκεί αντίθεες επιδράσεις εις τους μικροτέρους λαούς.

Σήμερα, όπως είναι γνωστό, υπάρχουν οι λεγόμενες υπερδυνάμεις κρατών, τα μικρότερα κράτη, και επιδρούν πάνω σε αυτά όχι μόνο πολιτικώς αλλά και πολιτιστικώς, όχι μόνο πολιτιστικώς αλλά και θρησκευτικώς και ιδεολογικώς και φιλοσοφικώς.

Αν σας θυμίσω, να σας πάρω ένα απλό παράδειγμα, τη διαβόητη ΕΟΚ, την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Τι είπαμε, η οικονομική κοινότητα μάλιστα, μόνο, αγαπητοί μου, εμπορικός οργανισμός δεν είναι. Διότι, όταν επιβάλλει στα μέλη κράτη την αναμόρφωση του οικογενειακού δικαίου, για να λένε ότι πρέπει να συντονιστούμε με την Ευρώπη, όταν επιβάλλεται αλλαγή, θα λέγαμε, αντιμετωπίσεως της παιδείας, όταν επιβάλλεται αλλαγή της καθόλου κοινωνικής ζωής, σε λίγο θα γίνει νόμος και θα είναι ελεύθεροι οι ομοφιλόφιλοι, γιατί στην Ευρώπη είναι τέτοιοι, και θα γίνει νόμος που θα τους αμνηστεύει.

Όλα αυτά γιατί, επειδή είναι στην Ευρώπη, και συνεπώς δεν είναι οικονομικός, θα λέγαμε, δεν είναι οικονομική κοινότης, αλλά έχει προεκτάσεις. Εκείνο που προβάλλει είναι το οικονομικό στοιχείο, εκείνο όμως που είναι ουσιαστικά είναι τα παρακάτω. Έτσι θα μας επιβληθεί και τη γλώσσα μας να αλλάξουμε, το ξέρετε.

Η Αγγλική λέγεται ότι θα αντικαταστήσει στην Ελλάδα, θα ξεχαστεί η Ελληνική. Μετά από το μονοτονικό θα έρθει το λατινικό αλφάβητο, και μετά από το λατινικό αλφάβητο θα επικρατήσει η Αγγλική γλώσσα. Τύφλα μας, με συγχωρείτε, με συγχωρείτε, τυφλωθήκαμε, τυφλωθήκαμε. Αγαπητοί μου, το καταλαβαίνετε αυτό; Το καταλαβαίνετε; Δεν είναι λοιπόν πια ένας οικονομικός οργανισμός.

Διότι, όταν υπάρχει ένας συνεταιρισμός στη γειτονιά μου, δεν μου επιβάλλει τρόπο ζωής στο σπίτι μου. Απλώς μπορεί να κρατάει πιο φτηνά τα προϊόντα. Δεν μου επιβάλλει τρόπο ζωής στο σπίτι μου. Όταν όμως αυτοί οι οργανισμοί επιβάλλουν τρόπο ζωής στο σπίτι μας, ε, τότε είναι κάτι άλλο, τότε είναι κάτι άλλο.

Γι' αυτό σας είπα, αυτές οι δυνάμεις, οι υπερδυνάμεις επιδρούν επί των μικροτέρων κρατών. Και νομίζω ότι όλη αυτή η ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι πρωτεύουσες, όπως λέγει ο Μπρατσιώτης, οι πρωτεύουσες ή αρχές μεγάλων κρατών και υπερδυνάμεων που ασκούν επιδράσεις στα μικρότερα κράτη.

Είναι οι βασιλείς της γης των μικροτέρων εθνών που επόρνευσαν μετά της πόρνης Βαβυλώνας. Θα πει επόρνευσαν μαζί. Απεδέξησαν εκείνα τα οποία αυτή η αρχή επιβάλλησαν λαούς. Αυτό είναι το φοβερό. Και το θηρίον αυτό ήταν κόκκινο, για να δηλωθεί το αιμοχαρές και το φονικόν. Λέει ο Ανδρέας, ωμότητος γάρ και αγριότητος και φονικής γνώμης τότε θηρίον και το κόκκινον χρώμα.

Τούτο φανερώνει ότι αυτή η πόλης πρωτεύουσα θα ενεργεί φονικά στο τέλος, δια να επιβάλλει τα θελήματά της τα ιδεολογικά. Και αυτό γίνεται και σήμερα, σκεφτείτε λιγάκι, ψάξτε λιγάκι, θα το βρείτε. Όταν αυτές οι πρωτεύουσες πόλεις, Βαβυλώνες, Ρώμες, επιβάλλουν τα ιδεολογικά τους συμφέροντα, τα ιδεολογικά τους θελήματα, και αν δεν γίνουν αποδεκτά, σκοτώνουν κιόλας, φονεύουν κιόλας, το κόκκινο θηρίο. Εάν ερωτήσετε έννοια της ελευθερίας, τι γίνεται, αγαπητοί μου; Ωραίος ο μύθος της ελευθερίας, ωραίος μύθος, μύθος, παραμύθι. Και ελευθερία, ελευθερία, μύθος, η ελευθερία. Γι' αυτό μπορούμε να μιλάμε όλοι, κανείς όμως δεν σέβεται την ελευθερία του άλλου. Και το φρικτότερον,

ότι στην εποχή μας, εν ονόματι της ελευθερίας του ανθρώπου, καταπατούμε και δεσμεύουμε το πρόσωπο του ανθρώπου, και αυτόν τον ίδιο τον άνθρωπο, και την ελευθερία του. Εν ονόματι της ελευθερίας, καταπατούμε την ελευθερία, περίεργον. Πάντως ας το αντιληφθούμε, αγαπητοί μου, έξω του Ιησού Χριστού δεν υπάρχει ελευθερία.

Έξω του Ιησού Χριστού. Η ελευθερία είναι σήμερα, είναι ουτοπία, είναι άπιαστα πράγματα, είναι μύθος, όπως σας εξήγησα. Αλλά όπως αντιλαμβάνεστε, όλα αυτά κανείς μπορεί να τα επισημαίνει και να φιλοσοφεί μέσα στην ιστορία.

Καλύτερα να θεολογεί μέσα στην ιστορία, και τότε ένα μόνο έχει να κάνει. Τι άλλο να κάνει όταν υπάρχει αυτό το ορμητικό ρεύμα; Ένα μόνο έχει να κάνει. Να μείνει πολύ κοντά στον Ιησού Χριστόν, τίποτε άλλο, πολύ κοντά στον Ιησού Χριστόν, και να μην αποδεχθεί τίποτα από εκείνα τα οποία ήδη κυκλοφορούν και θα κυκλοφορούν, όσο του έλφει και ο προσωπικός Αντίχριστος. Αυτό είναι, να μένει κοντά στον Ιησού Χριστόν, να σώσει τον εαυτό του, διότι αναμένεται καινούρια γη και καινούριος ουρανός, που εκεί κατοικεί, όπως λέγει ο Απόστολος Πέτρος, η Δικαιοσύνη, η Αγιότητα.

Τούτος ο κόσμος θα παρέλθει και θα παρέλθει. Αλλά πρέπει να αναμένουμε εκείνον τον καινούργιο κόσμο που κατοικεί η Δικαιοσύνη και η Αγιότητα