Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 64

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· τὸ ἀναλλοίωτο ἑλληνικὸ πρωτότυπο εἶναι τὸ ἔγκυρο κείμενο.

As we find ourselves in chapter 15 of the Apocalypse, speaking of that vision of the holy Evangelist concerning those who had been made perfect, standing upon the sea of crystal mingled with fire, immediately afterward the holy Evangelist composes a prelude to the dreadful and final second plagues of the Apocalypse that are to follow.

"And after these things, the temple of the tabernacle of the testimony in heaven was opened. And the seven angels came out of the temple, having the seven plagues, clothed in pure and bright linen, and girded about the breasts with golden sashes."

The Tabernacle of Testimony, as you see here, is nothing other than a prototype, from which Moses copies upon Mount Sinai, for God said to him: "And you shall make for me according to all that I show you on the mountain, the pattern of the tabernacle and the pattern of all its furnishings; so shall you make it."

Now, pay close attention: "you shall make it according to the type that was shown to you on the mountain." Notice that what you saw, that you will copy, according to the type I showed you on the mountain, on Mount Sinai. Moses saw this Tabernacle of Testimony, the prototype, and he copied it, and he made that ark, within which he placed the tablets of the law. From this we are taught, as the Apostle Paul also treats this same subject in his Epistle to the Hebrews, that the things which we now celebrate, we as Christians, in the Divine Liturgy, we have copied from the eternal prototypes of heaven. Do you know, please, what the Divine Liturgy is? Of course, the very core of the Divine Liturgy is the mystical supper of Christ, who delivered the mystery

to his disciples, and through them to all the faithful of every age. But the framework within which the Mystery of the Holy Eucharist exists, which is the Divine Liturgy itself, where do you think it is inspired from?

Did the fathers of our Church, on their own, conceive to create what we call the church and to place within it the things that they place? My beloved, the patterns are found in heaven. From where? From the Book of the Apocalypse, and from the visions of the prophets and of the Saints.

All of this is within our worship. And just as God said then to Moses, "Now, pay attention, you shall make it according to the type that was shown to you on the mountain," in a similar way our worship too is an antitype of the eternal worship of God, of the eternal altar, of the slain Lamb in the heavens.

Clothed in pure linen, seven angels, as I read to you; the robe shows the purity of their nature.

The golden sashes that they wear express the honour and integrity of their ministry.

The seven angels receive from one of the four living creatures that are around the throne of God, which are none other than the Cherubim, the seven golden bowls that were full of the wrath of God.

Notice one point. What does it mean that the seven angels receive from one Cherub, if I may put it that way, from one Cherub,

because "Cherubim" is the plural form; from one Cherub they receive the seven bowls. Saint Andrew puts this very beautifully, copying Saint Dionysius the Areopagite: it signifies that the knowledge of the things to be done in heaven is always conveyed from the first orders to the second, according to the great Dionysius.

That is to say, the knowledge passes from the higher levels down to the lower levels. The Cherubim are around the thrones of God; consequently their knowledge concerning God is more perfect, and so too the counsels of God, and so on. Whatever is revealed to the Cherubim, the knowledge of the Cherubim concerning God is more perfect than the knowledge of the other angels.

And what do we have? We have a conveying, to use his own word, a conveying: one gives to the other, one angel to another, the higher to the lower. And this reveals that the knowledge of the higher differs from that of the lower, just as the faithful too, in the Kingdom of God, will have a differing knowledge of God.

This is also the glory, which will vary among the Saints. The glory of the Apostle Paul will be higher than that of some other Saint, and his higher than another's, and so on, according to the knowledge that each one has, less or more, within the Kingdom of God.

Naturally, this is according to the holiness of each one; God is no respecter of persons, because degrees of holiness exist among the Angels as well. Do not forget this, just as they exist among the Saints. The golden bowls are full of the wine of the wrath of God.

When you hear of God's wrath, do not take the Divine to be something subject to passion, says Arethas. Do not imagine that God is subject to passion and holds anger within Him. What is meant is the punishments that are about to be handed out to the apostates; and besides, this is spoken and expressed in a human way, as though God felt human passions.

The temple fills with the glory of God, as I read to you, in the form of smoke, in order to show, and notice this, that they are all symbols, everything we say is a symbol, symbols of ineffable things. Of unutterable things, things that cannot be said in any other way, because, to use the phrase of the Apostle Paul, those things that exist in Heaven, "it is not lawful for a man to utter"; it is not possible for these to be expressed to human beings.

And so the entire Book of the Apocalypse is a way, a language, a language of symbols and visions, by which we try to feel our way toward these mysteries of heaven. Thus the temple fills with the glory of God, in the form of smoke, to show the inaccessibility of the divine glory, but also the inaccessibility of the divine counsels, at least until the seven plagues are accomplished.

That is, as to the content of the seven plagues, no one knows it. When they are accomplished, then we shall come to know these seven plagues. Note that the interpreters put it this way. It is worthy of observation: no satisfactory interpretation has been given to this day.

As to what the sacred writer means by these seven plagues, of course we will say something. But that something is only a little. With any clarity we can say nothing. So the counsels of God truly are unapproachable as regards these seven plagues; they will be understood only when they come to pass.

Besides, the temple filled with smoke, which is the glory of God, recalls that vision of Isaiah in the sixth chapter, where he says he saw the temple, and within the temple God was seated upon a throne lifted high, and the temple was full of smoke.

This unapproachableness of God, this incomprehensibility of God, is like our being unable to see beyond a veil of smoke. We cannot see what is happening on the other side; and so here too it shows the mysteriousness of God.

And now the angels are ready. Each of them has taken one of the seven bowls from the hands of a cherub, and each in his turn is about to pour out the contents of his bowl, which corresponds to one of the plagues.

We now come to chapter sixteen. Chapter sixteen describes the pouring out of the seven plagues from the seven, forgive me, the pouring out of the seven bowls that will bring about the seven plagues. These seven plagues, more or less, call to mind the plagues of Egypt that God brought upon Pharaoh through Moses, as I have told you before, but also the plagues mentioned in connection with the seven trumpets.

Most of the seven plagues of the Bowls are directed against the power that sets itself against God, and they bring corresponding effects upon men, as they did then upon the Egyptians, whether impenitence and hardening of heart.

In any case, as I have noted to you on other occasions, the event of the ten plagues of Egypt, with their corresponding effects both upon the Egyptians and upon the people of God, is given to be regarded as a type of future and indeed eschatological situations.

For this reason I at least, I personally, however many times, or rather the very many times, that I analyze the book of the Apocalypse here, have gone back to this passage, to the book of Exodus, to study the matter of the plagues of Egypt.

And very densely, that is, very frequently, in almost every topic I take up with you, I go back to the Old Testament. I want you to understand that especially the ten plagues of Pharaoh are nothing other than a type, as I told you, of future situations. And because some might say, perhaps what the book of the Apocalypse writes is an allegory and these things are not going to have any tangible, perceptible dimension, the Old Testament gives us the answer about the plagues, for back then we had real events. The ten plagues of Pharaoh were events. They were not an allegory, that is, a mere story.

And so, since the plagues there, the antitypes of the Last Things, are history, the prototypes of the Last Things will likewise be history. That is, the plagues will be events. I underline it, events.

And I heard, the sixteenth chapter begins, and I heard a great voice out of the temple, saying to the seven angels, Go and pour out the seven bowls of the wrath of God upon the earth. The voice that is heard from the temple, since the temple is full of the divine glory, is probably the voice of God. The bowls they are holding, Andrew of Caesarea tells us, the bowls here, just like the cup, are taken to signify a chastising energy. As we say, the cup of the wrath of God, which we treated in a previous topic of ours, here we say the bowls of the wrath of God; consequently the bowls are nothing other than, as Andrew of Caesarea says, an image of the chastising, punishing energy of God.

And the sacred text continues, And the first angel went and poured out his bowl upon the earth, and there came an evil and grievous sore upon the men who had the mark of the Beast and who worshipped his image. This plague brings to mind the sixth plague of Pharaoh. In order to understand this plague of the Apocalypse, we will go back to that plague of Pharaoh.

The book of Exodus, chapter 9, verse 10, writes: Moses took the soot of the furnace, he took soot, smoke-black from a furnace, before Pharaoh, in front of Pharaoh, and Moses scattered it, he sprinkled it, he blew it and scattered it toward heaven, and there came sores, blisters, breaking out upon men and upon the four-footed beasts. And then there appeared plagues, sores, wounds and blisters, swellings, breaking out, that is, burning, stinging both men and animals.

Afterward, God Himself threatens the Hebrews. It is in Deuteronomy. The last book of the Pentateuch, a little before Moses departs from this world and gives, we might say, his great legacy.

God says to His own people: if you do not listen to my commandments, the plagues that I gave to the Egyptians then, I will give to you. Listen to how He says this, specifically about the plague we are now speaking of, Deuteronomy 28:35: The Lord shall smite thee with an evil sore. He will strike you, Moses says, the Lord will strike you with a grievous plague, an evil sore, upon the knees and upon the legs, so that thou canst not be healed, that you cannot be cured, from the sole of thy foot unto the top of thy head, from below, beneath your feet, all the way up above your heads.

This has no allegory at all; it is reality, consequently it concerns a bodily, real, bodily plague. But it falls only upon those who have the mark of the Antichrist, of the Beast, just as it did then in Egypt. Those plagues did not strike the region of the Hebrews, who were in Goshen. The Hebrews suffered nothing; the people of God suffered nothing; only the Egyptians suffered this. If you say to me, with a little imagination, that perhaps it is cancer, I would tell you that is very doubtful.

Quite simply, I explained to you at the beginning that there is no satisfactory interpretation of these plagues, that only those who have worshipped the Antichrist will suffer the sores. But cancer strikes, my dear ones, both the impious and the pious and the saints.

Indeed, we have saints who clearly had cancer. Saint Synkletike, from the descriptions given to us. And Saint Synkletike is indeed, what Anthony the Great is among the men, Saint Synkletike is among the women.

From the descriptions we have, evidently it was a matter of cancer of the mouth. Her mouth, it says, had filled with sores; she was in a dreadful condition and gave off a terrible smell. Saint Nektarios, as you will know, reposed from the prostate.

I do not know, but perhaps it is not to be ruled out. Take note, perhaps, it is not to be ruled out, that there was cancer that had spread. We cannot, then, my dear ones, say that cancer is the plague that strikes those who worship the image of the Beast.

Because here it is plain, he says it clearly: only those who worship the image of the Beast will suffer these plagues. They will accept the spirit of the Antichrist. Yet here we have very grave and serious illnesses, with ulcers and wounds and so forth, even in holy people.

But what this is, what this plague actually is, we do not know; it remains unknown to us. When the time comes, then we will say, this is the plague. Saint Andrew of Caesarea, who gives the interpretation, speaks of this plague in both senses, the physical and the moral. Listen to how he puts it.

It is the throbbing anguish, like a pang of pain in the heart, that then takes hold in the hearts of the apostates, when, scourged by God-sent plagues, they will not even find any healing from the antichrist whom they themselves had made into a god.

It is likely that their bodies too are wounded in a tangible, physical way, as evidence of the festering wound they bear, struck by the arrows of the diabolical deception of the deceiver, the antichrist and apostate. That, then, is the first point. I won't interpret the whole passage; I know these texts are wearying, but I read them so that the teaching stands firmly secured.

I've said this to you before: I read these texts to make the point secure. The first sign is that there will be a tightness in the heart, I'll say it again, in the heart, as if the heart has a throbbing pain lodged deep inside it, as if there is something weighing on it heavily. How shall I put it? As if the heart has water all around it, to say it in plain everyday Greek, a kind of waterlogging. And this creates a heavy condition, and the thing has a moral dimension, which means pangs of conscience, anguish, because they worshipped the Antichrist, they placed their hope in what he offered, and they were disappointed, they were let down. And in fact, as we will see a little further on, this has a certain bearing on repentance; we'll look at that shortly. So it is their distress, the pressure on their soul, for everything they are going through.

They followed him and have been proven false. The second point is that, as he perhaps says, these may be material and perceptible. That is, they may be what the text calls wounds.

The second angel poured out his bowl into the sea, and it became blood like that of a dead man, and every living soul in the sea died.

The second angel poured out his bowl into the sea, and the sea became like the blood of a slain man, a man who had been murdered, and everything that lived within the sea died.

This second plague of the Bowl recalls the first Egyptian plague. Let me read it to you, from Exodus 7:20-21. And Moses took up his rod and struck the water that was in the river, and he turned all the water in the river into blood, and the fish in the river died.

The fish in the river died, in the Nile, and the river gave off a stench; the river reeked. This phrase, "as the blood of a dead man," let me repeat it, means, as Saint Andrew says, the blood of one who has been slain. And what does it correspond to? It corresponds to what the Egyptian plague did, that is, on the one hand, the killing of the life in the waters; and on the other hand, what Saint Andrew again says, listen to it: as slaughters take place in various regions, the sea, through the naval battles, will be defiled with blood, and the rivers will be mingled with the blood of those who die there.

From the slaughters that will take place in various regions, the sea, from the naval battles, will fill with blood. And the rivers, from those who will die and be killed, will have their waters mingled with human blood.

This plague resembles the plague of the second Trumpet, with one difference, and note this carefully: there, at the second Trumpet, only one third of the water of the sea is changed into blood, whereas here the whole sea is changed into blood. Do you know what this means? It is what I told you in the interpretation, the way we are to interpret these three sets of seven plagues. It reveals the fullness of the aspects of the plague, with respect to the seals, with respect to the trumpets, and with respect to the bowls.

So we have three aspects. The sacred author returns to the theme in order to show the fullness of the calamity.

I heard the altar saying, 'Yes, Lord God Almighty, true and just are your judgments.' What plague is this? It recalls the plague of the third Trumpet, and here the same difference holds: there, one third of the drinkable waters is struck, the second plague being the sea, the third being the drinking water, whereas here the drinking water is struck entirely. To give you a rough sense of it today: think of the pollution of the environment we now have, whether from waste or from radioactivity. This satellite that is going to fall, the one we are waiting to come down, if it falls on the land this will be a kind of pollution by radioactivity.

And if it falls into the ocean, and it is expected to fall into the ocean, people supposedly reassure us, though I do not think this is a matter for reassurance, the ocean will be polluted. Because since it is radioactivity, it makes no difference whether it strikes land or sea. That is another matter now; but if the land is polluted the more, the sea will be polluted as well.

In some one region, however, it will be polluted. We would now say that here we have the fulfillment of the Trumpet plague. That is, a portion of the waters being subjected to pollution. But if we suppose that our weapons advance, the ones that are based on radioactivity, and a global war breaks out, not all the drinking waters of the earth will be polluted.

What will have been fulfilled then is not the Trumpet plague, which is now being fulfilled, but the Bowl plague. This is what the one third means in the Trumpet plague, as against the totality in the Bowl plague. I trust you have now got roughly the picture.

'Of the waters,' so it says, 'and I heard the angel of the waters.' This is the appointed angel who is the guardian of the waters. It means he has been set there to guard the water. It is astonishing, my dear ones; Saint Dionysius the Areopagite also teaches us this, though of course he draws it from Holy Scripture, that angels guard creation and protect it from the corrupting energy of the devil, but also from the corrupting energy of men.

But when God permits it, then, even though the angels guard creation, there will come a shaking of the powers of the universe. There, in the words 'the powers of the heavens shall be shaken,' it also admits a physical dimension: the powers of the heavens will be shaken, just as the powers of the earth will be shaken.

It also has a spiritual sense, but let us not extend the point; I would only say this: it will always be by God's permission, yet angels guard the creation. So there is the one set over the waters, their appointed guardian. The bowl is poured out, and the waters begin to be defiled. The saint, the angel, is shut in, as it were, by the changing of the water into blood, and then he understands the judgment of God and vindicates God. He cries out: you are just, you who are and who were, the holy one, because you have judged these things. You are just, you who are and who were, because you have judged that it should be so. Blood of saints and prophets the apostates poured out; they shed blood. So it is right that now they should drink blood instead of water. They deserve it. They deserve it. But let us look at this a little more closely. This phrase, 'the one who is and who was,' is the well-known expression, the solecism. It is a solecism. It does not exist properly. The word 'was' is the imperfect of the verb 'to be.' So we cannot place an article before it. This is a verb. But he wants to show, by this ungrammatical way of speaking,

And it is not a mistake, but a deliberate one, not out of poor grammar, made in order to create this emphasis: that God, that Christ, specifically Christ, is the one who is and the one who was.

What the same Evangelist says, 'In the beginning was the Word,' there the verb is placed quite correctly: in the beginning, that is, when the beginning of time and the beginning of creation came to be, the Word was, the Word existed. But here he puts it with the article, as a solecism, ungrammatically, 'the one who is and who was,' 'ho on kai ho en,' yet he does not add 'the coming one.' Why? Because he is not coming; he is present when the plagues are inflicted on men. He is present. Remember that vision where the one seated upon the horse came forth, in our previous topic: the Judge comes to judge the rest. And what are the plagues? A preparation for the judgment. Therefore he does not add 'the coming one'; Christ is present in history and judges history, and this is on the eve of the Last Judgment. Here we see that the mercy of God departs from the judgment for those who showed no mercy and did no work of mercy. They shed the blood of saints; now they drink water turned to blood.

There is also the interpretation that the water really does change into blood. Whatever the case may be, the point is that in the end the water becomes unfit for anyone to drink. Pay attention to me: unfit for anyone to drink. And it has the colour of blood. Now, whether it is actually blood, or whether it is red, the water turns red, becomes red, because of certain tiny organisms called dinoflagellates. These turn the water red, and they are terribly poisonous.

What it may be, God knows; we cannot know it. The point is this, and pay attention to this detail: the case here recalls something from the Old Testament. What does the old law say? An eye for an eye, a tooth for a tooth. For blood, you owe a tooth; if you knock out another man's tooth, your own tooth will be knocked out. If you put out another's right eye, the judge will put out your own right eye. You shed blood, that is, you killed; then your penalty will be death. You too will be slain, you too will be executed. I said, pay attention.

Look at the spirit of the plague. They murdered the prophets and the saints; and so now these will drink blood, and the angel says they deserve it. They shed blood; they will drink blood, instead of water. That is, God, who set the law in the Old Testament, is the same one who set the law in the New Testament. He is not another God.

The God of the Old Testament is neither imperfect, nor is it a bad thing that he should be imperfect.

That God deals with men, allow me to give an example, the way we do with a small child. The grown-up uses the baby's language and says, 'Let's go for a walk.' But what is happening? He speaks in the baby's language. The grown-up does not really speak that language; he comes down to the baby's language. So too God comes down. God is not imperfect; it is men who are imperfect.

But what is striking is this: since men did not wish to be perfected by the new commandment of love, the commandment of the New Testament, God comes to judge them by the old law. You shed blood; blood will be shed upon you. You drank the blood of saints; blood you will drink, for your water; your water will be blood.

It is something that truly strikes us: here God judges the unrepentant by these harsh and merciless laws of the Old Testament. The saints and prophets that the passage mentions are all the righteous of the Old Testament.

And also the saints of the New Testament, that is, the faithful Christians. 'Prophets' here are not the well-known prophets of the Old Testament; but Christians too are called prophets. Therefore they are the saints of both the Old and the New Testament.

As for the judgments, lest we misunderstand, there are some who say, 'Do not read the Old Testament.' The new ones, the new ones, who are so full of love, I told you this once in passing, on one topic.

They have a distorted image of Christ; they think he is the sweet Jesus.

He is indignant before the evil that exists within history. Now listen to the words of Christ. Listen, concerning this case in the Apocalypse where they will drink water turned to blood. Listen to what Christ says. Luke 11:50-51. 'It shall be required.' Look at 'it shall be required.' I require: the blood, that is, will be sought with attention and exactness.

Poured out, at the end of history, at the judgment, it shall therefore be required, the blood poured out from the foundation of the world, of the generation of the altar and of the house, meaning of the temple. 'Yes, I say to you, it shall be required of this generation,' it shall be sought from this generation. Which generation? The generation of Christ that crucified him; and the blood of that generation was required, the great slaughter of Jerusalem in the year 70 after Christ.

But this is a type, Jerusalem; it shall be required at the end of history. You see the words of Christ here, what do they recall? Blood for blood, which is a commandment in the Old Testament.

The altar, it says here, when the angel had spoken these words, then 'I heard the altar saying.' Here the altar speaks. What is this? It is a personification of the altar, which answers back to the words of the angel.

That truly the judgments of the Lord and God and Almighty are true and just. What is this altar? It is the prayers of the saints, as indeed was mentioned also during the preparation for the vision of the angels, which we saw in the eighth chapter.

The prayers of the saints. That is, the saints with their prayers will say the Amen to what the angel will say, to whatever happens upon the earth.

This angel poured out his bowl upon the sun, and it was given to it to scorch men with fire, and men were scorched with a great heat, and men blasphemed the name of God who has authority over these plagues.

And they did not repent to give him glory. The fourth plague is terrible. It comes to worsen the drought. Once the water has become blood, where will you find water? Then, back in the book of Exodus, in the time of Pharaoh, when the river became blood, the Egyptians dug pits around the river, in hope of finding good water there, and there too it was bloody; and it says that in all the vessels of wood and of clay where there was water, it became blood. So the thirst will be terrible. What is there to drink? To this condition of drought, of thirst, is now added the plague of the sun: a sun comes forth that scorches you fiercely.

As a scorching heat, that is, writes Saint Andrew, and perhaps something physically felt as well, the flame of the sun: people will be scorched. He says perhaps, possibly, that it may really be the burning heat of the sun, because I am not sure I told you exactly what it is, that instead of the people repenting, in their hardness of heart they blaspheme.

Or again, here is something from Saint Andrew that I would like us to take to heart, my beloved, and may God protect us. He says: having fallen into the depth of evils, they will be carried not toward returning to God, but toward blasphemy, driven by the wickedness of their disposition.

Holy Scripture says that when a person reaches the very depth of evils, then he blasphemes God and no longer has any hope of repentance. This is exactly what Saint Andrew is saying here, that those who have fallen into the depth of evils can no longer turn back; not toward returning to God, but toward blasphemy, they will be led by the wickedness of their own will.

Do you know what this means, the thing I asked you to take to heart, my brothers? That people blaspheme. We blaspheme. People of our own kind, who listen to the word of God, blaspheming, is unthinkable. But within this great sea of people there are, without doubt, some who blaspheme, because it is not the saints who come here, it is sinners who come here. We are all sinners, and we all have faults.

If you doubt it, well, they do blaspheme. There are people who blaspheme. So what good is it that they come here? They come to hear the word of God and to stop blaspheming. They steal. But they come, and where the word of God is, they learn not to steal. They lie. But they come to hear the word of God and to stop lying. So then, do the saints come here? No, sinners come, that is, sinful people; we are all sinners, and I am the first of them. I myself am the first to be edified by the very thing I tell you, because I am the first who...

I take care first to correct myself, and for you to correct yourselves as well, all of us together, in common, within the Word of God. So they blaspheme here, my brothers. There are, I know, five, ten, fifty people who blaspheme. I give them this warning: let them hurry quickly to correct themselves. Quickly. Because every sin, and we are not speaking only about blasphemy, blasphemy has its steps by which a person tumbles down. Today you blaspheme.

You are being dragged along by the devil, my brother, and tomorrow, perhaps without realizing it, you blaspheme. Because if I were to say to you, my brother, do you know what you are doing, you would tell me, I don't understand it, I don't want it. But tomorrow, when things are not going well in your life, then no longer unknowingly but knowingly you will blaspheme, hoping somehow to provoke my God. Do you know what it means, my brother, that you are going down the steps of this sin all the way to the bottom? Be careful, then, that you do not find yourself at the very floor of evil. For when you find yourself in the depths of evil, then you can no longer return. That is what it means: those who have fallen into the depth of evils. Those who have sunk into the depths of evils do not turn back. They do not come back again. Instead, what do they do? They go on to blasphemy. So, my brothers, let us pay attention to this point. We have malice within us, we have faults. Let us not leave them to grow, but let us cut them off.

Once the will has been twisted, as we see here, then repentance becomes impossible.

The same thing will happen in Hell. Especially once a person's will has been fixed in a particular sin in this present world, at the hour of his death. When someone dies and has not corrected a passion, that passion is fixed fast in the soul, and it is not corrected even by death; it is only in this present world that things can be corrected. This means that in Hell too people will be in pain, they will be in anguish, but they will not repent. The demons will be in pain, they will be in anguish, but they will not repent. It is terrible. It is terrible, and one can see this even in people of our own time.

I won't use an example of my own; I'll use the example of Saint Andrew, which fits a certain age. Listen to how he puts it: just as it happened back then to many, so even now it can happen to many.

"Grieving over the terrible affliction that surrounded us at the hands of the barbarians." That is to say, when we come under barbarian attacks and fall into many heavy and terrible distresses, a captivity, being driven into exile, things like these, or even deaths, or famine, people lay the blame on God's goodness, saying that it was He who brought such great sufferings down upon our generation.

They blame God, and they say that God is at fault for the things we go through, and that it was God who stored up these things for us, for our generation. They blame God; they do not blame themselves. This means there is no repentance. This means they blaspheme.

When you blame God, my brother, and say that God is at fault, what else is this but blasphemy? This is exactly what blasphemy is. It is worth noting that blasphemy is proper to the followers of the Antichrist. The one who is under the energy of Satan behaves in opposition to the energies of God, just as his patron, the devil, does.

I will say it again: the one who is under the energies of the devil sets himself against the energies of God, exactly as the devil himself does.

And the fifth angel poured out his bowl upon the throne of the beast, and his kingdom was plunged into darkness, and they gnawed their tongues in agony, and they blasphemed the God of Heaven because of their pains and their sores, and yet they did not repent of their works.

And this plague, the fifth one, recalls the ninth plague of Pharaoh, the next to last. Listen to it, Exodus 10:22-23. And Moses stretched out his hand toward heaven, and there came darkness, gloom, and storm over all the land of Egypt for three days.

There in Goshen the Hebrews had, the people of God, they say, sunshine; while for three days a thick darkness fell upon Egypt, with a storm and so on. So this light, forgive me, what it says here, that his kingdom was darkened, a darkness fell upon the kingdom of the Antichrist, it falls upon the throne of the Antichrist. What is this? A perceptible darkness, most likely it is a darkness you can actually sense. Andrew writes about a spiritual darkness, a darkness of the mind, and therefore about the confusion that reigns in his kingdom; that is, it is shown to be darkened, since, having lost the light of the Sun of righteousness, it is left without light. You know what this is: it is the sweeping in of confusion, even if this darkness is not also a physical one that can be felt,

It is the manifold confusion that will then prevail among the followers of the Antichrist.

It is also worth noting carefully that this plague is directed specifically at the throne of the Antichrist, pointing in particular to the confusion of his governance. At the same time, however, the followers of the Antichrist will also be tormented by the earlier plagues, and especially by the first ones, by the sores.

By the plagues, and by the pain they will feel; and on top of this will come the darkness, the confusion in the affairs of the governance of the antichrists, and they will gnaw their tongues from the pain. Listen, please, to this terrible image: they will gnaw their own tongues. To understand this gnawing of the tongue, you have seen what happens when we slaughter an animal, a goat or a sheep; when we slaughter the animal, from the pain the animal bites its own tongue.

And once the animal has been slaughtered, when we go to open its mouth, we find that it has bitten down on its own tongue. It is a terrible image, one that shows how much pain these people will feel. And yet, here is the dreadful thing: they will not repent, but they will blaspheme. So we see, my beloved, that these plagues certainly have a punishing character, but they are not without a teaching purpose meant to lead toward repentance, because at every moment the sacred text tells us here that they did not repent and give glory to God.

And so these people are now deceived by the devil, deceived by the Antichrist, and they live knowingly within the climate of the Antichrist. Those who do not live this way knowingly, they will repent.

Those who were swept along without knowing much, they will repent. They will be struck by the plagues, but they will repent. That is why it says, 'they did not repent,' which means that some of them could have repented.

To get a picture of this present plague, and with this we conclude: let us suppose, my beloved, a ruler who governs a country. Take Ahab, the wicked king of the Hebrews; and because he is struck down by God, because God drives him away and does not want him, then nature itself turns against him, with earthquakes, with droughts or floods, with sickness, with famine, or even with internal uprisings of his own people, or even with attacks from enemies outside.

There is a kingdom of boundless confusion. This is what will happen in the kingdom of the Antichrist as well: the darkening and the confusion of his governance will come upon it, and day by day he will be shown to his own followers to be an impostor.

It is also worth noting that the righteous will not receive these plagues. They will only be onlookers. Just as back then the people of God in Egypt had full sunlight, that is, the full knowledge of Christ, so they too will not undergo this darkening of the enemies of God.

One thing remains for us, my beloved: our immediate care to belong always to the people of God.

Ευρισκόμενοι εις το 15ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως και αναφερόμενοι εις την οπτασία εκείνη του Ιερού Ευαγγελιστού των τετελειωμένων επί της κρυσταλλίνης και μεμειγμένης με φωτιά θαλάσσης, ευθύς μετά ο Ιερός Ευαγγελιστής δημιουργεί ένα προοίμιον των μετέπειτα φοβερών και τελευταίων δευτέρων πληγών της Αποκαλύψεως.

Και μετά ταύτα, και ηνοίγη ο ναός της σκηνής του μαρτυρίου εν τω ουρανώ. Και εξήλθον οι επτά άγγελοι οι έχοντες τας επτά πληγάς εκ του ναού, οι ήσαν ενδεδυμένοι λίνον καθαρόν λαμπρόν και περιεζωσμένοι περί τα στήθη ζώνας χρυσάς.

της σκηνής του Μαρτυρίου, όπως βλέπετε εδώ, δεν είναι τίποτε άλλο παρά πρωτότυπον, από το οποίο αντιγράφει ο Μωυσής επάνω εις το όρος Σινά, που του είπε ο Θεός, και ποιήσεις μοι κατά πάντα όσα σοι δεικνύω εν τω όρει, το παράδειγμα της σκηνής, και το παράδειγμα πάντων των σκευών αυτής, ούτω ποιήσεις.

Ώρα, πρόσεχε, ποιήσεις κατά τον τύπον τον δεδειγμένον σοι εν τω όρει. Πρόσεξε ότι είδες, αυτό θα αντιγράψεις, κατά τον τύπο που σου έδειξα επάνω στο όρος, στο όρος Σινά, αυτήν την σκηνή του Μαρτυρίου, την πρωτότυπον, είδε ο Μωυσής, και αντέγραψε, και έκανε την κιβωτό εκείνη, εντός της οποίας ετοποθέτησε τις πλάκες, του νόμου. Από αυτό διδασκόμεθα, όπως το αναφέρει εξάλλου το ίδιο θέμα και ο Απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους Επιστολή του, ότι εκείνα τα οποία τελούμε, εμείς πλέον ως Χριστιανοί, εις την Θεία Λειτουργίαν, τα έχουμε αντιγράψει από τα αιώνια πρωτότυπα του ουρανού. Ξέρετε παρακαλώ τι είναι η Θεία Λειτουργία; Βεβαίως, ο πυρήν της Θείας Λειτουργίας είναι ο μυστικός δείπνος του Χριστού, που παρέδωκε το μυστικό,

εις τους μαθητάς του και δι' αυτών προς όλους τους πιστούς όλων των αιώνων, όμως το πλαίσιο εντός του οποίου υπάρχει το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και που είναι η Θεία Λειτουργία, από πού νομίζετε είναι εμπνευσμένο;

Οι πατέρες της Εκκλησίας μας, μόνοι τους, εσκέφτηκαν να δημιουργήσουν αυτό που λέμε ναός και εντός αυτού να τοποθετήσουν ό,τι τοποθετούν; Αγαπητοί μου, τα πρότυπα ευρίσκονται στον ουρανό, από πού; Από το βιβλίο της Αποκαλύψεως και από τις οράσεις των προφητών και των Αγίων.

Όλα αυτά είναι μέσα στη λατρεία μας. Και όπως τότε είπε ο Μωυσής, είπε ο Θεός εις τον Μωυσέα, ώρα, πρόσεχε, ποιήσεις κατά τον τύπον τον δεδειγμένον σοι εν τω όρει, κατά παρόμοιον τρόπον και η λατρεία μας είναι αντίτυπον της αιωνίου λατρείας του Θεού, του αιωνίου θυσιαστηρίου, του εσφαγμένου αρνίου εις τους ουρανούς.

Ενδεδυμένοι με καθαρόν λινόν, επτά άγγελοι, σας διάβασα, δείχνει την καθαρότητα της φύσεως η στολή.

Οι χρυσές ζώνες που φορούν εκφράζουν την τιμιότητα εις την διακονία τους.

Οι επτά άγγελοι παραλαμβάνουν από ένα εκ των τεσσάρων ζώων που είναι γύρω από τον θρόνο του Θεού, και που δεν είναι παρά τα χερουβίμ, τις επτά χρυσές φιάλες που ήσαν γεμάτες από την οργή του Θεού.

Προσέξτε ένα σημείο. Τι σημαίνει παραλαμβάνουν οι επτά άγγελοι από ένα χερουβίμ, αν θέλετε να το πω έτσι, από ένα χερουβίμ,

γιατί το χερουβίμ είναι ο τύπος του πληθυντικού, από ένα χερουβίμ παραλαμβάνουν τις επτά φιάλες. Πολύ ωραία το λέγει αυτό ο Άγιος Ανδρέας, που αντιγράφει τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη. Δηλεί εκ των πρώτων αεί εις τα δεύτερα την γνώσιν των πρακτέων εν ουρανοίς μετοχετεύεσθαι κατά τον Μέγαν Διονύσιον.

Δηλαδή ότι οι γνώσεις εκ των υψηλοτέρων επιπέδων προς τα κατώτερα επίπεδα. Τα χερουβίμ είναι περί των θρόνων του Θεού, συνεπώς οι γνώσεις των περί του Θεού είναι τελειοτέρα, και έτσι οι βουλές του Θεού κτλ. Είναι ό,τι αποκαλύπτεται τα χερουβίμ, οι γνώσεις των χερουβίμ περί του Θεού είναι τελειοτέρα από τη γνώση των άλλων αγγέλων.

Και τι έχουμε, έχουμε μία μετοχέτευση, να χρησιμοποιήσω τη λέξη τη δική του, μία μετοχέτευση, ο ένας δίδει στον άλλον, άγγελον, ο ανώτερος στον κατώτερον. Και αυτό φανερώνει ότι διαφέρουν οι γνώσεις των ανωτέρων από τους κατωτέρους, όπως και οι πιστοί, και στην Βασιλεία του Θεού θα έχουν διαφορετική γνώση του Θεού.

Αυτή είναι και η δόξα, η οποία θα ποικίλλει στους Αγίους. Η δόξα του Αποστόλου Παύλου θα είναι ανωτέρα από κάποιον άλλον Άγιον και εκείνου από κάποιον άλλον και ούτω καθεξής, κατά την γνώση που έχει ο καθένας, λιγοτέρα ή περισσότερα, μέσα εις την Βασιλεία του Θεού.

Φυσικά κατά την Αγιότητα εκάστου, ο Θεός δεν προσωποληπτεί, διότι οι βαθμίδες Αγιότητας είναι και στους Αγγέλους. Μην το ξεχνάτε αυτό, όπως και στους Αγίους. Οι Χρυσές Φιάλες είναι γεμάτες από το κρασί του θυμού του Θεού.

Θυμόν δε ακούων Θεού, μη ως εμπαθούς άκουε του Θείου, λέγει ο Αρέθας. Μην νομίζω ότι ο Θεός είναι εμπαθής και έχει θυμόν. Είναι οι τιμωρίες των Αποστατών που πρόκειται να δοθούν, εξάλλου κατά έναν ανθρωποπαθή τρόπο, εκφράζεται και λέγεται αυτό.

Ο Ναός γεμίζει από τη δόξα του Θεού, όπως σας διάβασα, υπό την μορφήν καπνού, για να δείξει, όλα σύμβολα είναι, προσέξτε, όλα ό,τι λέμε είναι σύμβολα, σύμβολα αφάτων πραγμάτων. Ανυπότων πραγμάτων, πράγματα τα οποία δεν είναι δυνατόν αλλιώτικα να ειπωθούν, διότι, να χρησιμοποιήσω τη φράση του Αποστόλου Παύλου, εκείνα που υπάρχουν στον Ουρανόν, ουκ εξόν ανθρώπῳ λαλήσαι, δεν είναι δυνατόν αυτά να λυθούν σε ανθρώπους.

Έτσι λοιπόν, ολόκληρο το βιβλίο της Αποκαλύψης είναι ένας τρόπος, μια γλώσσα, μια γλώσσα συμβόλων και οραμάτων που με τον τρόπον αυτόν προσπαθούμε να ψηλαφήσουμε αυτά τα μυστήρια του ουρανού. Έτσι, ο ναός γεμίζει από τη δόξα του Θεού, υπό τη μορφή του καπνού, για να δείξει το απροσπέλαστον της Θείας Δόξης, αλλά και το απροσπέλαστον των Θείων Βουλών, τουλάχιστον μέχρι που να τελεστούν οι επτά πληγές.

Δηλαδή, ποιο το περιεχόμενο των επτά πληγών, ουδείς το γνωρίζει. Όταν τελεστούν, τότε θα τις γνωρίσουμε τις επτά αυτές πληγές. Σημειώσατε ότι οι ερμηνευτές βάζουν το εξής. Είναι άξιον παρατηρήσεως. Ουδεμία μέχρι σήμερα ικανοποιητική ερμηνεία δεν δόθηκε.

Στο τι εννοεί ο ιερός συγγραφεύς με τις επτά αυτές πληγές. Βεβαίως κάτι θα πούμε. Αλλά αυτό το κάτι είναι ένα κάτι. Με σαφήνεια τίποτα δεν μπορούμε να πούμε. Άρα πράγματι, είναι οι βουλές του Θεού απροσπέλαστες, ως προς τις επτά αυτές πληγές, τότε θα κατανοηθούν, όταν θα πραγματοποιηθούν.

Εξάλλου, ο γεμάτος από καπνό ναός, που είναι η δόξα του Θεού, θυμίζει και εκείνο το όραμα του Ισαΐου στο έκτο κεφάλαιο, που είδε λέγει το ναό, Στο ναό μέσα κάθεται ο Θεός, επί θρόνου επηρμένου, και να είναι ο ναός πλήρης καπνού.

Αυτό το απροσπέλαστον του Θεού, το ακατανόητον του Θεού, όπως δεν μπορούμε να δούμε πέρα από ένα προπέτασμα καπνού. Δεν μπορούμε να δούμε από την άλλη μεριά τι συμβαίνει, έτσι και εδώ δείχνει το μυστηριώδες του Θεού.

Και οι άγγελοι τώρα είναι έτοιμοι που πήραν τις επτά φιάλες από τα χέρια ενός χερουβίμ, ο καθένας με τη σειρά του, να αδειάσει το περιεχόμενο της φιάλης που αντιστοιχεί σε μία πληγή.

Εισερχόμεθα στο 16ο κεφάλαιο. Στο 16ο κεφάλαιο περιγράφεται η έκχυση των 7 πληγών από τις 7, συγγνώμη, η έκχυση των 7 φιαλών που θα προκαλέσουν τις 7 πληγές. Οι επτά αυτές πληγές, πάνω κάτω, θυμίζουν τις πληγές της Αιγύπτου που επέφερε ο Θεός διά του Μωυσέως στον Φαραώ, σας το έχω ξαναπεί παλιότερα αυτό, αλλά και πληγές που αναφέρονται στην περίπτωση των επτά σαλπίγγων.

Οι περισσότερες εκ των 7 πληγών των Φιαλών, στρέφονται εναντίον της αντιθέου δυνάμεως, και επιφέρουν ανάλογα αποτελέσματα, εις τους ανθρώπους, όπως τότε εις τους Αιγυπτίους, είτε αμετανοησία και πόρωση.

Πάντως, όπως και άλλοτε σας το έχω σημειώσει αυτό, δίνεται να θεωρηθεί το γεγονός των δέκα πληγών της Αιγύπτου, με τα ανάλογα αποτελέσματα, τόσο εις τους Αιγυπτίους, όσο και εις το λαό του Θεού, τύπος μελλοντικών και μάλιστα εσχατολογικών καταστάσεων.

Γι' αυτό, εγώ τουλάχιστον, εγώ προσωπικά, όσες φορές ή τις πάρα πολλές φορές που αναλύω εδώ το βιβλίο της Αποκαλύψης, έχω ανατρέξει σε αυτή την περιοχή, στο βιβλίο της Εξόδου, να μελετήσω το θέμα των πληγών της Αιγύπτου.

Πικότατα δε, δηλαδή πυκνότατα, σχεδόν σε κάθε θέμα που σας κάνω, ανατρέχω στην Παλαιά Διαθήκη. Θέλω να καταλάβετε ότι ειδικά οι δέκα πληγές του Φαραώ δεν είναι παρά ένας τύπος, σας το είπα, μελλοντικών καταστάσεων Και επειδή θα μπορούσαν κάποιοι να πουν μήπως είναι μια αλληγορία εκείνα τα οποία γράφει το βιβλίον της Αποκαλύψεως και ότι δεν πρόκειται να έχουν διάσταση αισθήσεως Οι πληγές μας δίνει την απάντηση η Παλαιά Διαθήκη, διότι τότε είχαμε γεγονότα. Οι δέκα πληγές του Φαραώ ήτανε γεγονότα. Δεν ήταν μία αλληγορία, δηλαδή μία ιστορία.

Και αφού λοιπόν οι πληγές εκεί, τα αντίτυπα των Εσχάτων, είναι ιστορία, η ιστορία θα είναι και τα πρωτότυπα των Εσχάτων. Οι πληγές δηλαδή θα είναι γεγονότα. Το υπογραμμίζω, γεγονότα

Και ήκουσα, αρχίζει το 16ο κεφάλαιο Και ήκουσα μεγάλης φωνής εκ του ναού, λεγούσης τοις επτά αγγέλοις Υπάγετε και εκχέατε τας επτά φιάλας του θυμού του Θεού εις την γην Η φωνή που ακούγεται από το ναό, εφόσον ο ναός είναι πλήρης της Θείας δόξης Πιθανώς είναι η φωνή του Θεού Οι φιάλες που κρατούν, μας λέγει ο Άγιος Ανδρέας Οι φιάλοι ενταύθα, καθάπερ και το ποτήριον, επί κολαστικής ενεργείας εκλαμβάνεται Όπως λέμε, το ποτήρι του θυμού του Θεού, το κάναμε σε ένα προηγούμενο θέμα μας Εδώ λέμε, οι φιάλοι του θυμού του Θεού, συνεπώς, οι φιάλοι δεν είναι τίποτε άλλο παρά Όπως λέγει ο Άγιος Ανδρέας, είναι μία εικόνα κολαστικής, τιμωρητικής ενεργίας του Θεού

Και συνεχίζει το Ιερόν Κείμενον Και απήλθεν ο πρώτος άγγελος και εξέχεε την φιάλην αυτού εις την γην Και εγένετο έλκος κακόν και πονηρόν επί τους ανθρώπους τους έχοντας το χάραγμα του θηρίου και τους προσκυνούντας τη εικόνι αυτού. Η πληγή αυτή υπενθυμίζει την έκτη πληγή του Φαραώ. Δια να την κατανοήσουμε την πληγή αυτή, της Αποκαλύψεως, θα ανατρέξουμε εις την τότε πληγή του Φαραώ.

Γράφει το βιβλίον της Εξόδου, 9,10· Έλαβεν ο Μωυσής την αιθάλην της καμιναίας, πήρε από μια καμινάδα, αιθάλη, καπνιά, εναντίον Φαραώ, μπροστά εις τον Φαραώ, έπασεν αυτήν Μωυσής, την εσκόρπισε, τη φύσηξε και τη σκόρπισε, εις τον ουρανόν, και εγένετο έλκη, φλυκτίδες, αναζέουσαι, εν τοις ανθρώποις, και εν τοις τετράποσιν, Και τότε παρουσιάστηκαν πληγές, έλκη, πληγές και φλυκτίδες, φουσκάλες, αναζέουσες, δηλαδή καυτερές, τσούζαν και σε ανθρώπους και σε ζώα.

Ύστερα, ο ίδιος ο Θεός απειλεί τους Εβραίους. Είναι στο Δευτερονόμιο. Το τελευταίο βιβλίο της Πεντατεύχου, λίγο πριν φύγει από τον κόσμο αυτόν ο Μωυσής και δίδει, θα λέγαμε, τη μεγάλη του παρακαταθήκη.

Λέγει ο Θεός στο λαό το δικό Του· εάν δεν ακούσετε τις εντολές μου, τις πληγές που έδωσα στους Αιγυπτίους τότε, θα τις δώσω σε εσάς. Ακούστε πως το λέγει αυτό, ειδικά στην πληγή που τώρα αναφέρουμε, Δευτερονόμιον 28,35 Πατάξαι σε Κύριος εν έλκει πονηρώ. Θα σε χτυπήσει, λέγει ο Μωυσής, θα σε χτυπήσει ο Κύριος, με κακή πληγή, έλκος πονηρόν, επί τα γόνατα και επί τας κνήμας, ώστε μη δύνασθαί σε ιαθήναι, που να μην μπορείς να γιατρευτείς, από ίχνους των ποδών σου, έως της κορυφής σου, από κάτω, κάτω από τα πόδια σου, μέχρι απάνω από τα κεφάλια σου.

Αυτό δεν έχει καμίαν αλληγορία, είναι πραγματικότητα, συνεπώς, περί σωματικής, πραγματικής, σωματικής, σωματικής πληγής Η οποία επιπίπτει όμως μόνο σε εκείνους που έχουν το χάραγμα του Αντιχρίστου, του Θηρίου, όπως και τότε στην Αίγυπτο Οι πληγές αυτές δεν έπλητταν την περιοχή των Εβραίων που ήσαν στην Γεσέμ Οι Εβραίοι δεν πάθαιναν τίποτε, ο λαός του Θεού δεν πάθαινε τίποτε, μόνο οι Αιγύπτιοι το πάθαιναν αυτό Αν μου πείτε με λίγο φαντασία ότι μήπως είναι ο καρκίνος, θα σας έλεγα πολύ αμφίβολο

Απλούστατα σας εξήγησα στην αρχή ότι δεν υπάρχει καμία ικανοποιητική ερμηνεία αυτών των πληγών. Ότι θα παθαίνουν τα έλκη μόνο εκείνοι οι οποίοι θα έχουν προσκυνήσει τον Αντίχριστον. Ο καρκίνος όμως πλήττει, αγαπητοί μου, και τους ασεβείς και τους ευσεβείς και τους Αγίους.

Μάλιστα έχουμε Αγίους που σαφώς είχαν καρκίνο. Η Αγία Συγκλητική, από τις περιγραφές που μας δίδονται. Και η Αγία Συγκλητική είναι μάλιστα ό,τι είναι ο Μέγας Αντώνιος στους άνδρες, είναι η Αγία Συγκλητική στις γυναίκες.

Από τις περιγραφές που έχουμε, προφανώς, επρόκειτο περί καρκίνου του στόματος. Είχε, λέει, γεμίσει πληγές στο στόμα της, ήτο σε μια φοβερή κατάσταση και μύριζε φοβερά. Ο Άγιος Νεκτάριος, όπως θα γνωρίζετε, εκοιμήθη από προστάτη μου.

Δεν ξέρω, αλλά ίσως δεν αποκλείεται. Προσέξτε, ίσως, δεν αποκλείεται, να υπήρχε καρκίνος προς τάνω. Δεν μπορούμε λοιπόν να πούμε, αγαπητοί μου, ότι ο καρκίνος είναι η πληγή που πλήττει εκείνους οι οποίοι προσκυνούν την εικόνα του θηρίου.

Διότι εδώ είναι φανερό, το λέει σαφώς, ότι θα παθαίνουν αυτές τις πληγές μόνο εκείνοι οι οποίοι θα προσκυνούν την εικόνα του θηρίου. Θα αποδέχονται το πνεύμα του Αντιχρίστου. Μα εδώ έχουμε αρρώστιες πολύ βαριές και πολύ σοβαρές και με ελκόματα και πληγές και λοιπά σε Αγίους ανθρώπους.

Αλλά τι είναι αυτό, ποια είναι αυτή η πληγή, δεν ξέρουμε, παραμένει άγνωστη. Όταν θα έρθει τότε, τότε θα πούμε αυτή είναι η πληγή. Ο Άγιος Ανδρέας Καισαρείας, που ερμηνεύει, αναφέρεται αυτή την πληγή με την έννοια και την φυσική και την ηθική, ακούστε πώς το λέει.

Την εν καρδία πόνου δίκην σφύζουσαν ωδίνα ενισταμένην, την εγγινομένην τότε εις των αποστατών τας καρδίας, όταν θεηλάτοις πληγαίς μαστιζόμενοι, μηδέ ομοίως παρά του θεοποιηθέντος παρ' αυτών αντιχρίστου ιάσεως τεύξονται.

Εἰκὸς δὲ καὶ αἰσθητῶς τὰ τούτων τραυματίζεσθαι σώματα πρὸς ἔλεγχον τῆς ἑλκώσεως αὐτῶν πληγῆς, τῆς διαβολικῆς πλάνης τοῦ ἀπατεῶνος καὶ ἀντιχρίστου καὶ ἀποστάτου βέλεσι. Δηλαδή, τὸ πρῶτο. Δὲν θὰ τὸ ἑρμηνεύσω ὁλόκληρο, ξέρω ὅτι κουράζουν τὰ κείμενα ἀλλὰ τὰ διαβάζω πρὸς κατοχύρωση.

Σας το έχω και άλλη φορά πει, πρὸς κατοχύρωση τα διαβάζω. Το πρώτο σημείο είναι ότι θα υπάρχει ένα σφίξιμο μες στην καρδιά, θα το ξαναπώ, στην καρδιά, σαν να έχει μέσα η καρδιά μια σφύζουσα οδύνη ενιδρυμένη, σαν να είναι κάτι που τη στεναχωρεί πολύ, πώς να το πω, σαν να έχει η καρδιά γύρω γύρω νερό, να το πω έτσι απλοελληνικά νερόπιασμα, και δημιουργεί μια βαριά κατάσταση, με ηθική διάσταση το πράγμα, που σημαίνει τύψη συνειδήσεως, αγωνία, γιατί προσκύνησαν τον Αντίχριστο, ήλπισαν στα δεδομένα του, και απογοητεύτηκαν, διαψεύστηκαν, και μάλιστα όπως θα δούμε λίγο πιο κάτω, έχει κάποια σημασία για τη μετάνοια, θα δούμε λίγο πιο κάτω αυτό, οπότε, είναι η στεναχώρια τους, η πίεση της ψυχής τους, για ό,τι υπάρχουν.

Ακολούθησαν και έχουν διαψευστεί. Το δεύτερο, ότι πιθανώς λέγει, να είναι υλικά και αισθητά. Δηλαδή, να είναι ό,τι λέγει το κείμενο, πληγές.

Ο δεύτερος άγγελος εξέχεε την φιάλην αυτού εις την θάλασσαν και εγένετο αίμα ως νεκρού και πάσα ψυχή ζώσα απέθανεν εν τη θαλάσση.

Ο Δεύτερος Άγγελος εξέχε την φιάλη του μες τη θάλασσα και έγινε η θάλασσα σαν αίμα σκοτωμένο ανθρώπου, ανθρώπου ο οποίος εφωνεύθη και κάθε τι που υπήρχε μέσα στην θάλασσα απέθανε.

Αυτή η Δευτέρα πληγή της Φιάλης θυμίζει την πρώτην Αιγυπτιακήν πληγήν, να σας τη διαβάσω, έξοδος 7,20-21. Και επάρας τη ράβδο αυτού ο Μωυσής, επάταξε το ύδωρ το εν τω ποταμώ και μετέβαλεν παν το ύδωρ το εν τω ποταμώ εις αίμα, και οι ιχθύες οι εν τω ποταμώ ετελεύτησαν.

Πέθαναν τα ψάρια στο ποτάμι, τον Νείλο ποταμό, και επόζεσεν ο ποταμός, βρώμησε ο ποταμός. Αυτό το ως αίμα νεκρού, θα σας επαναλάβω, είναι όπως λέγει ο Άγιος Ανδρέας, σημαίνει αίμα φονευθέντος, και τι αντιστοιχεί, αντιστοιχεί με ό,τι η Αιγυπτιακή πληγή, δηλαδή η νέκρωση της ενύδρου ζωής, από τη μία μεριά, και από την άλλη, αυτό που λέγει πάλι ο Άγιος Ανδρέας, ακούσατέ το, και σφαγῶν κατά τόπους γινομένων, η μεν θάλασσα, ταις ναυμαχίαις, αἵματι μολυνθήσεται, οι δε ποταμοί, ταις των εκεί θνησκόντων αίμασι κερασθήσονται.

Από τις σφαγές που θα γίνουν κατά τόπους, η μεν θάλασσα, από τις ναυμαχίες, θα γεμίσει αίμα. Τα δε ποτάμια, από κείνους που θα πεθαίνουν, θα φονεύονται, θα ανακατευτούν τα νερά τους με ανθρώπινα αίματα.

Αυτή η πληγή, μοιάζει με την πληγή της Δευτέρας Σάλπιγγος. Με τη διαφορά, αυτό προσέξτε, ότι εκεί, στη Δευτέρα Σάλπιγγα, η πληγή, μεταβάλλεται το νερό της θάλασσης, μόνο το εν τρίτον σε αίμα, εδώ μεταβάλλεται όλη η θάλασσα σε αίμα, αυτό ξέρετε τι σημαίνει, εκείνο που σας είχα πει στην ερμηνεία, το πως θα ερμηνεύσουμε αυτές τις τρεις επτάδες πληγών, Φανερώνει την πληρότητα των πτυχών της πληγής, ως προς τις σφραγίδες, ως προς τις σάλπιγγες και ως προς τις φιάλες.

Έχουμε δηλαδή τρεις πτυχές. Επανέρχεται ο Ιερός Συγγραφεύς για να δείξει την πληρότητα της συμφοράς.

ήκουσα του θυσιαστηρίου λέγοντος, ναι, Κύριε ο Θεός ο Παντοκράτωρ, αληθιναί και δίκαιαι αι κρίσεις σου. Τι πληγή, θυμίζει την πληγή της Τρίτης Σάλπιγγος, με τη διαφορά και εδώ το ίδιο, εκεί μεν πλήττεται ένα τρίτο των ποσίμων υδάτων, η δευτέρα πληγή είναι η θάλασσα, η τρίτη είναι τα πόσιμα νερά, ενώ εδώ πόσιμα νερά καθ' ολοκληρία, σήμερα έτσι ένα περίπου να το αντιληφθείτε, σήμερα πώς έχουμε αυτή τη μόλυνση του περιβάλλοντος, πείτε με τα λύματα, πείτε με τη ραδιενέργεια, Αυτός ο δορυφόρος που θα πέσει, περιμένουμε να πέσει, αν πέσει στη Γη θα είναι αυτή η αλφα μόλυνσης από ραδιενέργεια.

Αν πέσει στον ωκεανό, και αναμένεται να πέσει στον ωκεανό, καθησυχάζουν οι υποτίθεται οι άνθρωποι, δεν νομίζω είναι θέμα καθησυχάσεως, θα μολυνθεί ο ωκεανός. Διότι αφού είναι ραδιενέργεια, τι η ξηρά, τι η θάλασσα, άλλο τώρα, εάν η ξηρά μολύνει το περισσότερο, η θάλασσα θα μολυνθεί.

Σε τι περιοχή, σε μια περιοχή, θα μολυνθεί όμως. Θα λέγαμε τώρα ότι έχουμε την εκπλήρωση της πληγής της Σάλπιγγος. Δηλαδή τι, μέρος υδάτων να υπόκειται στη μόλυνση. Αν υποτεθεί ότι προχωρούν τα όπλα μας, αυτά τα οποία έχουν βάσει τη ραδιενέργεια και γίνει σφαιρικός πόλεμος, δεν θα μολυνθούν όλα τα πόσιμα νερά της γης.

Θα έχει πληρωθεί, όχι η πληγή της Σάλπιγγος, η οποία τώρα πληρούται, αλλά η πληγή της Φιάλης. Αυτό θα πει το εν τρίτο της Σάλπιγγα, στην πληγή της Σάλπιγγος, καθ' ολοκληρία στην πληγή της Φιάλης. Πιστεύω να πήρατε μία περίπου εικόνα.

Άντος των υδάτων, έτσι λέγει, και ήκουσα του Αγγέλου των υδάτων, είναι ο εντεταλμένος άγγελος που είναι φύλακας των υδάτων. Αυτό σημαίνει ότι έχει τοποθετηθεί να φυλάττει το νερό. Είναι καταπληκτικό, αγαπητοί μου, μας το διδάσκει και ο Άγιος Διονύσιος, ο Αρεοπαγίτης, ότι, αλλά το παίρνει από την Αγία Γραφή φυσικά, ότι άγγελοι φυλάσσουν τη δημιουργία και την φυλάττουν από την φθοροποιό ενέργεια του διαβόλου, αλλά και από την φθοροποιό ενέργεια των ανθρώπων.

Όταν όμως παραχωρήσει ο Θεός, τότε, παρότι φυλάττουν οι άγγελοι την δημιουργία, θα επέλθει σάλευσις των δυνάμεων του σύμπαντος. Εκεί με το δυνάμεις των ουρανών σαλευθήσονται, δέχει και την φυσική διάσταση, οι δυνάμεις των ουρανών θα σαλευθούν, όπως και οι δυνάμεις της γης θα σαλευθούν.

Έχει και την πνευματική έννοια, ας μην επεκτεινώμε όμως, θα ήθελα να λέγα μόνο τούτο, κατά παραχώρηση θα είναι πάντοτε του Θεού, άγγελοι όμως φυλάττουν την δημιουργία. Λοιπόν, των υδάτων, ο εντεταλμένος, φύλακας αυτών, ξεχύνεται η φιάλη, και δη να μολύνονται τα νερά, ο άγιος, ο άγγελος, κλείεται, από τη μεταβολή του νερού σε αίμα, και τότε κατανοεί, της κρίσης του Θεού, και δικαιώνει το Θεό, αναφωνεί, δίκαιος ει, είσαι δίκαιος, ο ων και ο ην, ο όσιος, ότι ταύτα έκρινας, είσαι δίκαιος, ο ων και ο ην, γιατί έκρινες έτσι να γίνει, Αίμα Αγίων και Προφητών έχυσαν οι αποστάτες, από αίμα. Σωστό λοιπόν είναι να πιουν τώρα αίμα. Αντί νερού. Τους αξίζει. Τους αξίζει. Αλλά ας το δούμε λίγο πιο κοντά. Αυτό το ο ων και ο ην είναι η γνωστή έκφρασις, η σολοίκος. Σολοίκος είναι. Δεν υπάρχει. Το ην είναι ο παρατατικός του ειμί. Δεν μπορούμε λοιπόν να βάλουμε άρθρο. Αυτό είναι ρήμα. Αλλά θέλει να δείξει με αυτό το σόλοικο τρόπο,

Και δεν είναι λάθος, παρά εκ προθέσεως λάθος, όχι από αγραμματοσύνη, για να δημιουργήσει αυτή την έμφαση, ότι ο Θεός, ότι ο Χριστός, συγκεκριμένα ο Χριστός, είναι αυτός που υπάρχει και αυτός που υπήρχε.

Εκείνο που λέει ο ίδιος Ευαγγελιστής, εν αρχή ην ο λόγος, εδώ πολύ σωστά μπαίνει το ρήμα, στην αρχή όταν έγινε δηλαδή η αρχή του χρόνου και η αρχή της δημιουργίας, ήτο, υπήρχε ο λόγος. Εδώ το βάζει έναρθρος, σολοίκα, ασύντακτα δηλαδή, αυτός ο οποίος υπάρχει και υπήρχε, ο ων και ο ην, δεν βάζει όμως ο ερχόμενος, γιατί, διότι δεν έρχεται, είναι παρών, όταν οι πληγές δίδονται στους ανθρώπους, είναι παρών, ενθυμίστε το όραμα εκεί που βγήκε ο καθήμενος επί του ίππου, στο προηγούμενο θέμα μας, ο Κριτής, έρχεται να κρίνει την υπόλοιπη, Οι πληγές τι είναι, μια προπαρασκευή της κρίσεως, συνεπώς, δε βάζει ο ερχόμενος, είναι παρών ο Χριστός στην ιστορία, και κρίνει την ιστορία, είναι δε στις παραμονές της τελικής κρίσεως, εδώ βλέπουμε, ότι το έλεος του Θεού, φεύγει από την κρίση, σε εκείνους που δεν έδειξαν, και δεν έπραξαν το έλεος, έχυσαν αίμα αγίων, τώρα πίνουν νερό αιματώδες,

Υπάρχει και η ερμηνεία ότι πράγματι το νερό μεταβάλλεται σε αίμα. Ό,τι και να είναι το θέμα είναι ότι το νερό τελικά είναι ακατάλληλο να το πιει κανείς. Προσέξτε με, ακατάλληλο να το πιει κανείς. Και έχει το χρώμα του αίματος. Αν τώρα είναι αίμα ή είναι κόκκινο όπως, κόκκινο προκαλείται, δημιουργείται το νερό από κάποια ζουζούνια, λέγονται δινομαστιγωτά. Αυτά κοκκινίζουν το νερό και είναι φοβερά δηλητηριώδη.

Τι μπορεί να είναι, ο Θεός το ξέρει, υπάρχει δεν μπορεί να το ξέρουμε εμείς, το θέμα είναι τούτο και προσέξτε αυτό το σημείο, η περίπτωσις εδώ θυμίζει κάτι το Παλαιοδιαθηκικό, τι λέει ο Παλαιός νόμος, οφθαλμόν αντί οφθαλμού, οδόντα αντί οδόντος, αντί αίματος, θες δόντι, θα σου βγάλω και το δικό σου το δόντι, έβγαλες το δεξί μάτι του αλλουνού, θα σου βγάλει ο δικαστής το δεξί μάτι, το δικό σου, Έχυσες αίμα, δηλαδή σκότωσες, τότε η ποινή σου θα είναι ο θάνατος, θα φονευτείς και εσύ, θα εκτελεστείς και εσύ, είπα, προσέξτε,

Κοιτάξτε το πνεύμα της πληγής, εφόνευσαν τους Προφήτες και τους Αγίους, λοιπόν, και αυτοί τώρα θα πιούνε αίμα, και ο Άγγελος, τους αξίζει, αρχίσαν αίμα θα πιουν, αντί νερού, Δηλαδή, ο Θεός, ο Θετής, στην Παλαιά Διαθήκη, είναι ο ίδιος, ο Θετής και στην Καινή Διαθήκη, δεν είναι άλλος Θεός.

Ούτε ο Θεός Παλαιάς Διαθήκης είναι ατελής, ούτε είναι κακό ότι είναι ατελής.

Να συμπεριφέρεται ο Θεός στους ανθρώπους, όπως, επιτρέψτε μου να πω ένα παράδειγμα, όταν έχουμε ένα μικρό παιδάκι. Ο μεγάλος χρησιμοποιεί τη γλώσσα του μωρού και λέει πάμε περίπατο, αλλά τι, μιλάει στη γλώσσα του μωρού, ο μεγάλος όμως δεν μιλάει τη γλώσσα αυτή, κατεβαίνει στη γλώσσα του μωρού, έτσι κατεβαίνει και ο Θεός, ο Θεός δεν είναι ατελής, ατελείς είναι οι άνθρωποι.

Αλλά εκείνο που κάνει εντύπωση, εφόσον οι άνθρωποι δεν θέλησαν να τελειοποιηθούν με την καινούργια εντολή της αγάπης, της καινής διαθήκης, έρχεται ο Θεός να τους κρίνει με τον παλαιό νόμο. Αίμα έχυσες, αίμα θα χυθεί σε εσένα, αίμα ήπιες Αγίων, αίμα θα πιεις, για το νερό σου, το νερό σου θα είναι αιματηρό.

Είναι κάτι που μας κάνει πραγματικά εντύπωση, δηλαδή εδώ κρίνει τους αμετανοήτους ανθρώπους ο Θεός με αυτούς τους σκληρούς και ανελεείς νόμους της Παλαιάς Διαθήκης. Οι Άγιοι και οι Προφήτες, που αναφέρει το χωρίον, είναι όλοι οι δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης.

Και οι Άγιοι της Καινής Διαθήκης, δηλαδή οι πιστοί χριστιανοί, προφήτες, δεν είναι οι γνωστοί προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Αλλά προφήτες λέγονται και οι χριστιανοί. Συνεπώς είναι οι Άγιοι και Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.

Οι κρίσεις δε, για να μη νομίσουμε, αχ, είναι μερικοί οι οποίοι λένε, μη διαβάζεις την Παλαιά Διαθήκη. Οι καινοί, οι καινοί, οι οποίοι είναι γεμάτοι από αγάπη, σας το είχα πει σε ένα πέρασμα, ένα θέμα.

Έχουν διεστραμμένη εικόνα περί του Χριστού, νομίζουν ότι είναι ο γλυκής Ιησούς.

Αγανακτεί μπροστά στο κακό που υπάρχει μέσα στην ιστορία. Ακούστε τώρα τα λόγια του Χριστού. Ακούστε σχετικά με αυτήν την περίπτωση της Αποκαλύψης που θα πιούνε αιματηρό νερό. Ακούστε τι λέει ο Χριστός. Λουκάς 11, 50-51. Εκζητηθή. Κοιτάξτε το εκζητηθή. Εκζητώ. Το αίμα θα ζητηθεί δηλαδή μετά προσοχής και ακριβείας.

Εκχυνόμενον, στο τέλος της ιστορίας, στην κρίση, εξεζητηθή λοιπόν εκχυνόμενον από καταβολής κόσμου, της γενιάς του θυσιαστηρίου και του οίκου, εννοεί του ναού. Ναι λέγω υμίν, εκζητηθήσεται από της γενεάς ταύτης, θα ζητηθεί από αυτή τη γενιά, ποια γενιά, τη γενιά του Χριστού που τον εσταύρωσε και εξεζητήθη το αίμα της γενιάς εκείνης, η μεγάλη σφαγή το 70 μετά Χριστό της Ιερουσαλήμ.

Αυτό είναι τύπος όμως, η Ιερουσαλήμ, θα εξεζητηθεί, εις το τέλος της ιστορίας, βλέπετε τα λόγια εδώ του Χριστού, τι θυμίζουν, αίμα αντί αίματος, που είναι εντολή στην Παλαιά Διαθήκη.

Το θυσιαστήριον, εδώ λέγει, όταν είπε ο άγγελος τα λόγια αυτά, τότε ήκουσα του θυσιαστηρίου λέγοντος, εδώ μιλεί το θυσιαστήριον, τι είναι αυτό, είναι μια προσωποποίηση του θυσιαστηρίου, που αντιφωνεί εις τους λόγους του Αγγέλου.

ότι πράγματι του Κυρίου και Θεού και Παντοκράτορος, οι κρίσεις είναι αληθινές και δίκαιες. Ποιο είναι αυτό το θυσιαστήριο; Είναι οι προσευχές των Αγίων, όπως εξάλλου ανεφέρθη και κατά την προπαρασκευή της οπτασίας των Αγγέλων, που είδαμε στο 8ο κεφάλαιο.

Οι προσευχές των Αγίων. Δηλαδή, θα πουν οι Άγιοι με τις προσευχές τους το Αμήν σε εκείνο που θα πει ο Άγγελος, με ό,τι θα συμβαίνει πάνω στη γη.

Αυτός Άγγελος εξέχεε την φιάλην αυτού επί τον ήλιο, και εδόθη αυτώ καυματίσαι εν πυρί τους ανθρώπους, και εκαυματίσθησαν οι άνθρωποι καύμα μέγα, και εβλασφήμισαν οι άνθρωποι το όνομα του Θεού του Έχοντος, Εξουσίαν επί τας πληγάς ταύτας.

Και ου μετενόησαν, δίνε αυτό δόξαν Η τετάρτη πληγή είναι φοβερή. Προς επιδείνωση της λειψυδρίας. Αφού το νερό γίνε αίμα, πού να βρεις νερό; Τότε, τότε, στο βιβλίο της Εξόδου, στην εποχή του Φαραώ, όταν το ποτάμι έγινε αιματηρό, έσκαβαν οι Αιγύπτιοι γύρω από το ποτάμι, λάκκους, μήπως βρουν εκεί καλό νερό, και εκεί με το αιματηρό, και λέγει ότι σε όλα τα δοχεία τα ξύλινα και τα πήλινα που υπήρχε νερό έγινε αιματηρό. Άρα λοιπόν η δίψα θα είναι φοβερή. Τι να πιεις. Έρχεται εις αυτήν την κατάσταση της λειψυδρίας, της δίψας, να προστεθεί τώρα η πληγή του ηλιακού, να βγει ένας ήλιος που να σε καίει δυνατά.

Ως καύσον δηλαδή, γράφει ο Άγιος Ανδρέας, ίσως και αισθητός, το του ηλίου φλογμό, καυματισθήσονται οι άνθρωποι, πιθανώς λέει ίσως, να είναι πράγματι καύμα του ηλίου, γιατί δεν ξέρω να σας είπα τι ακριβώς είναι, ότι αντί να μετανοήσουν οι άνθρωποι, μες στην πώρωσή τους, βλασφημούν.

Ή πάλι ο Άγιος Ανδρέας, κάτι που θα ήθελα να το προσέξουμε αγαπητοί μου, και να μας φυλάει ο Θεός. Εις βάθος κακών εμπεσόντες, ου προς επιστροφήν, αλλά προς βλασφημίαν, μοχθηρία γνώμης, εξενεχθήσονται.

Λέει η Αγία Γραφή, όταν ο άνθρωπος φθάσει στο πάθος των κακών, τότε πια βλασφημεί τον Θεόν και δεν έχει ελπίδα καμιάς μετανοίας. Αυτό το πράγμα λέει ο Άγιος Ανδρέας εδώ, ότι αυτοί που πέσαν μέσα στο βάθος των κακών, δεν μπορούν πια να γυρίσουν πίσω, ου προς επιστροφήν, αλλά προς βλασφημίαν, με τη μοχθηρία της γνώμης τους θα οδηγηθούν.

Ξέρετε τι σημαίνει αυτό που σας είπα να προσέξουμε, αδελφοί μου; Βλασφημάτε, βλασφημάμε, ομογενείς, ακροατές του λόγου του Θεού να βλασφημούν, είναι αdιανόητο. Αλλά μέσα σε αυτό το πέλαγος των ανθρώπων, αναμφισβήτητα υπάρχουν άνθρωποι που βλασφημούν, διότι εδώ δεν έρχονται οι άγιοι, εδώ έρχονται οι αμαρτωλοί, όλοι είμαστε αμαρτωλοί και έχουμε ελαττώματα.

Αν αμφισβείτε λοιπόν βλασμούν. Υπάρχουν άνθρωποι που βλασμούν. Σε τι χρήση μένει το ότι έρχονται εδώ. Μα έρχονται να ακούσουν λόγω Θεού και να μη βλασμούν. Κλέπτουν. Μα έρχονται και που είναι λόγω Θεού να μη κλέπτουν. Ψεύνονται. Μα έρχονται να ακούσουν λόγω Θεού να μη ψεύδονται. Λοιπόν, έρχονται οι Άγιοι, έρχονται οι Ιστραλοί, δηλαδή οι αμαρτωλοί άνθρωποι, όλοι είμαστε αμαρτωλοί και εγώ πρώτος οφελούνω με κύριο το οποίο σας λέγω, γιατί πρώτος εγώ...

Φροντίζω πρώτα να διορθωθώ και εσείς να διορθωθείτε, όλοι μαζί, από κοινού, στο Λόγο του Θεού. Βλασφημούν λοιπόν αδελφοί εδώ. Υπάρχουν, ξέρω, 5, 10, 50 άνθρωποι που να βλασφημούν. Τους ειδοποιώ το εξής· να σπεύσουν γρήγορα να διορθωθούν. Γρήγορα. Διότι κάθε αμαρτία, και δεν είναι μόνο ο λόγος περί βλασφημίας, η βλασφημία έχει σκαλοπάτια κατρακυλίσματος. Σήμερα βλασφημείς.

Συρμάς αδελφέ μου το διάβολο, αυριοταθεία, ίσως χωρίς επίγνωση, γιατί αν σου πω Αδελφέ μου ξέρεις τι κάνεις, θα μου πεις δεν το καταλαβαίνω, δεν το θέλω. Αύριο, όταν τα πράγματα δεν θα πηγαίνουν καλά στη ζωή σου, τότε όχι ανεπιγνώτος, αλλά ενεπιγνώσει θα βλάσσου μπας και θα λυμπρίζεις τον Θεό μου. Ξέρεις τι σημαίνει αδελφέ μου ότι κατεβάλλεις τα σκαλοπάτια αυτής της αμαρτίας όλο τα φως Πρόσεξε λοιπόν μη βρεθείς στον πυθμένα του κακού Διότι όταν βρεθείς στο βάθος του κακού τότε δεν μπορείς πια να επιστρέψεις Αυτό θέλει να πει Οι εις βάθος κακών εμπεσόνδες, αυτοί που ήπισαν στο βάθος των κακών, ούπρος επιστροφή. Δεν γυρίζουν πίσω. Αλλά τι, αλλά προς βλασφηνία. Λοιπόν, αδελφοί μου, ας το προσέξουμε το σημείο αυτό. Έχουμε κακία, έχουμε λατώματα. Μη τα αφήνουμε να προκόβουμε, αλλά να τα περικόπτουμε.

Η προαίρεσις έχει διαστραφεί, όπως βλέπουμε, τότε είναι αδύνατη η μετάνοια.

Το ίδιο θα συμβαίνει και στην κόλαση. Όταν μάλιστα θα έχει παγιωθεί η προαίρεσις του ανθρώπου σε μια αμαρτία, στον παρόντα κόσμο, κατά την ώρα του θανάτου του. Όταν κανείς πεθαίνει και δεν διόρθωσε ένα πάθος, αυτό είναι παγιωμένο εις την ψυχή, δεν διορθώνεται ούτε με τον θάνατο· στον παρόντα κόσμο μόνο διορθώνεται τα πράγματα, που σημαίνει ότι και εις την κόλαση οι άνθρωποι θα πονούν, θα οδυνώνται, αλλά δεν θα μετανοούν· οι δαίμονες θα πονούν, θα οδυνώνται, αλλά δεν θα μετανοούν· είναι φοβερό, Είναι φοβερό, το βλέπει κανείς αυτό, ακόμα και σε συγχρόνους μας ανθρώπους.

Δεν θα χρησιμοποιήσω δικό μου παράδειγμα, το παράδειγμα του Αγίου Ανδρέου, είναι σύγχρονο για κάποια εποχή. Ακούστε πως το λέει, ως και τότε επ' αυτού εγένετο εις πολλούς, ακόμα και τώρα μπορεί να γίνει εις πολλούς.

Της κυκλωσάσης ημάς εκ βαρβαρικών χειρών δεινής [στενοχωρίας] ασχάλλοντες. Όταν δηλαδή έχουμε επιθέσεις βαρβάρων και περιπίπτουν σε πολλές βαριές, δεινές στενοχώριες, μια αιχμαλωσία, μια προσφυγιά, τέτοια πράγματα, ή θάνατοι ακόμη, ή πείνα, την θείαν αιτιώνται αγαθότητα, ότι τας τοσαύτας κακώσεις τη ημετέρα γενεά κατήγαγεν.

Αιτιώνται τον Θεόν, και λέγουν ότι ο Θεός φταίει με τα οποία περνάμε, και ότι αυτά τα εφύλαξε ο Θεός για μας, για τη γενεά μας, και αιτιώνται τον Θεόν, δεν αιτιώνται τους εαυτούς τους· σημαίνει, δεν υπάρχει μετάνοια· σημαίνει, βλασφημούν.

Όταν αιτιάσαι αδελφέ μου τον Θεόν και λέγεις ο Θεός φταίει, τι άλλο είναι η βλασφημία; Αυτό είναι η βλασφημία. Είναι άξιο προσοχής ότι η βλασφημία προσιδιάζει στους θιασώτες του Αντιχρίστου. Αυτός που είναι κάτω από την ενέργεια του Σατανά συμπεριφέρεται αντίθετα στις ενέργειες του Θεού, όπως και ο πάτρωνάς του ο Διάβολος.

Ξαναπώ, αυτός που είναι κάτω από τις ενέργειες του Διαβόλου, αντιτίθεται στις ενέργειες του Θεού, όπως κάνει και ο Διάβολος.

Και ο πέμπτος εξέχεεν την φιάλην αυτού επί τον θρόνον του θηρίου, και εγένετο η βασιλεία αυτού εσκοτωμένη, και εμασώντο τας γλώσσας αυτών εκ του πόνου, και εβλασφήμησαν τον Θεόν του Ουρανού εκ των πόνων αυτών, και εκ των ελκών αυτών, και ου μετενόησαν εκ των έργων αυτών.

Και η πληγή αυτή, η πέμπτη, υπενθυμίζει την ενάτη πληγή του Φαραώ, την προτελευταία. Ακούσατε την, έξοδος 10, 22-23. Και εξέτεινε Μωυσής την χείρα εις τον ουρανόν και εγένετο σκότος, γνόφος, θύελλα, επί πάσαν γην Αιγύπτου τρεις ημέρας.

Εκεί στην Γεσέμ, οι Εβραίοι είχαν, ο Λαός του Θεού είπανε, ηλιοφάνεια· τρεις μέρες πυκνό σκοτάδι έπεσε στην Αίγυπτο, με θύελλα κλπ. Αυτό λοιπόν το φως, συγγνώμη, αυτό που λέει εδώ, εσκοτωμένη η βασιλεία αυτού, έπεσε σκοτάδι στη βασιλεία του Αντιχρίστου, πίπτει επί του θρόνου του Αντιχρίστου, Τι είναι αυτό; Αισθητόν σκότος, πιθανότατα είναι αισθητόν σκότος. Ο Ανδρέας γράφει περί νοητού σκότους και συνεπώς περί συγχύσεως στη βασιλεία του, δηλαδή και σκοτισμένη δείκνυται άτε ἀφεγγεῖ τὸ τῆς δικαιοσύνης ἡλίου τὴν χάνουσαν, ξέρετε τι είναι, είναι η επικύλιση σύγχυσης, εάν δεν είναι και αισθητή αυτή, αυτό το σκοτάδι,

είναι η ποικίλη σύγχυσις που θα επικρατεί τότε μεταξύ των θιασωτών του Αντιχρίστου.

Άξιο πρόσεκτο ακόμα ότι αυτή η πληγή ειδικά στρέφεται εις τον θρόνον του Αντιχρίστου, ειδικά που δείχνει την σύγχυση της διακυβερνήσεώς του. Ταυτοχρόνως όμως οι θιασώτες του Αντιχρίστου θα μαστίζονται και από τις προηγούμενες πληγές και μάλιστα τις πρώτες, από τα έλκη.

Τις πληγές και από τον πόνο που θα αισθάνονται, και θα έρχεται και το σκοτάδι ή η σύγχυση στα πράγματα της διακυβερνήσεως των αντιχρίστων, θα μασούν τις γλώσσες τους από τον πόνο. Ακούστε παρακαλώ, εικόνα φοβερή, θα μασούν τις γλώσσες τους. Για να το καταλάβετε αυτό το μάσημα της γλώσσης, έχετε δει όταν σφάζουμε ένα ζώο, ένα κατσίκι, ένα πρόβατο, όταν το σφάζουμε το ζώο, το ζώο από τον πόνο δαγκώνει τη γλώσσα του.

Και όπως ήδη εσφάγη, πάμε να ανοίξουμε το στόμα του ζώου και έχει δαγκωμένη τη γλώσσα του. Ε, είναι μία εικόνα φοβερή που δείχνει πόσο πόνο θα αισθάνονται οι άνθρωποι αυτοί. Παρ' όλα αυτά, φοβερό. Δεν θα μετανοούν, αλλά θα βλασφημούν. Δηλαδή, βλέπουμε αγαπητοί μου, ότι οι πληγές αυτές έχουν βεβαίως ένα τιμωρητικό χαρακτήρα, αλλά δεν στερούνται και παιδαγωγίας προς μετάνοια, διότι σε κάθε στιγμή λέγει εδώ το ιερό κείμενο ότι δεν μετενόησαν δοξάζοντες τον Θεό.

Και συνεπώς αυτοί οι άνθρωποι είναι πλέον πλανεμένοι από το διάβολο, πλανεμένοι από τον Αντίχριστο και κατ' επίγνωσιν ζουν στο κλίμα του Αντιχρίστου. Εκείνοι που δεν ζουν κατ' επίγνωσιν, αυτοί θα μετανοήσουν.

Αυτοί που παρασύρθηκαν χωρίς να ξέρουν πολλά πράγματα, αυτοί θα μετανοήσουν. Θα πληγούν από τις πληγές, αλλά θα μετανοήσουν. Γι' αυτό λέγει, δεν μετενόησαν, που σημαίνει ότι θα ηδύναντο κάποιοι να μετανοήσουν.

Για να λάβουμε μια εικόνα αυτής της παρούσης πληγής, και τελειώνουμε, ας υποθέσουμε αγαπητοί μου έναν άρχοντα, που κυβερνά μια χώρα. Πάρτε τον Αχαάβ, τον βαρύ βασιλέα των Εβραίων, και επειδή είναι θεήλατος, τον διώχνει ο Θεός δηλαδή, δεν τον θέλει, τότε εναντίον του στρέφεται η φύσις, με σεισμούς, με ξηρασίες ή με πλημμύρες, με αρρώστια, με πείνα ή ακόμα και με εξεγέρσεις εσωτερικές του λαού του ή ακόμα και με επιθέσεις εξωτερικές των εχθρών.

Μια βασιλεία υπάρχει απέραντη σύγχυσης. Αυτό θα συμβεί και στη βασιλεία του Αντιχρίστου και θα επέλθει η σκότωσις και η σύγχυση αυτής της διακυβερνήσεώς του που θα αποδεικνύεται καθημερινά στους θιασώτες του ως απατεώνας.

Αξιοσημείωτο ακόμα ότι οι δίκαιοι δεν θα δέχονται τις πληγές αυτές. Θα είναι μόνο θεατές. Όπως τότε και ο λαός του Θεού στην Αίγυπτο είχε την πλήρη ηλιοφάνεια. Δηλαδή την πλήρη γνώση του Χριστού και δεν θα υφίστανται αυτήν την σκότωση των εχθρών του Θεού.

Ένα πράγμα μας μένει, αγαπητοί μου, η άμεσος φροντίδα μας να ανήκουμε πάντοτε εις τον λαό του Θεού.