Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 58

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· τὸ ἀναλλοίωτο ἑλληνικὸ πρωτότυπο εἶναι τὸ ἔγκυρο κείμενο.

By the two preceding chapters, that is, chapter ten and chapter thirteen, the readers, or the listeners, have already been shaken. So much so that they might think the horizon is so dark that no one could ever be saved.

The presence of the dragon, Satan, of the beast, the Antichrist, and of the false prophet, the second beast, is so fearful that one might ask: who can be saved? And yet, my beloved, the elect will be saved. But before the universal judgment unfolds in the description that follows in the book of the Apocalypse, and before shattering images unfold once again, the holy Evangelist adds, as a kind of refrain, according to his custom, which we have seen in other places of the Apocalypse as well, that most consoling image of the Lamb together with the elect.

This scene takes place upon the earth, precisely in order to show the lot of the faithful. And in this earthly moment Heaven also takes part, as the Triumphant Church, which shares in the dramatic events of the Militant Church.

And I looked, and behold, the Lamb was standing on Mount Zion, and with Him were a hundred and forty-four thousand, who had His name and His Father's name written on their foreheads.

I saw, and behold, the Lamb standing upon Mount Zion, and with him a hundred and forty-four thousand who had his name and his Father's name written on their foreheads. It is a very beautiful image, and indeed an image that stands in contrast to the image of the beast, who will sit, according to the Apostle Paul, in the Temple of God, in the Temple of Solomon, which will be on Mount Zion, on the hill of Zion; and around this Antichrist will be gathered all those who bear the mark of the Antichrist.

It really is a contrast. Here the standing Lamb does not speak to us of the slain one; the Lamb standing there is simply Christ.

With him are a hundred and forty-four thousand faithful, but with particular characteristics, as we shall see below. With these two realities set as images, the beast, the Antichrist, governs from Mount Zion, and the Lamb, who is Christ, who likewise governs from Zion, shows us the visible and the invisible side of History.

And the visible side of history is the rule of the Antichrist. The invisible side of history is the rule of Jesus Christ, who governs His Church and history as a whole. This is why people, and indeed many believers, think that Christ does not govern His Church or the world in general, because they see evil spread everywhere.

For this reason they hold the mistaken notion that Christ does not govern. Whereas here, from the book of the Apocalypse, we see that there is both a visible and an invisible aspect to the governance of the world.

If evil is now spread throughout the world, and the Antichrist rules, or rather, if you will, today through the forerunners of the Antichrist, this always happens by God's permission, as I have told you before, who sends a spirit of delusion upon those who do not wish to know the truth and who choose to remain in unbelief.

Mount Zion, upon which the Lamb stands, is not the old Mount Zion. Andreas of Caesarea says: 'standing upon Mount Zion, not the Zion of old, but the new, the city of the Living God,' that is to say, it is the Church. Upon this Mount Zion the Lamb stands, that is, in the Church. Christ is within the Church; he cannot but be within the Church, for the Church constitutes his body, and he governs the world from this noetic Zion, the Church.

But the Antichrist will govern the world from the historical and visible Zion, the Old City. The Lord prophesies, in Mark 13:27 and 26: 'And then he will send his angels and will gather his elect from the four winds, from the end of the earth to the end of heaven.'

If, then, the elect are scattered over the whole face of the earth, evidently the Lord is with them too, or they are with him, which means that Christ is in his Church.

What will this Church be? We could say this today, we could have said it yesterday, and we will say it tomorrow, and clearly in the Last Things (the eschata) it will then be the true Church. Will there be a false Church, that they should apply the label of true Church?

Not exactly, but as I was telling you in an earlier passage we touched on, in the measuring of the city of Jerusalem, in a vision granted to John the Evangelist, the city is held back from being measured, the city which is the Church, and only the people and the altar are measured. And he received the command that the rest of the city, the rest of the Church, would be trampled underfoot by the nations. That is to say, the faith that will be only a partial faith, an unstable faith, those people, my beloved, will worship the Antichrist. And within the Church itself, as I was telling you last time, there will perhaps sit men who are forerunners of the Antichrist. But these are Patriarchs, these are bishops, these are priests, these are deacons, these are monks. The point is that whether through the heresy they profess, or through strange new demons and empty interpretations, or through their filthy way of life, they serve the schemes of the Antichrist, they assault the Church, and in this way,

the Antichrist, with his precursors, already sits within the Church. But take note, always on the basis of the visionary image of the holy Evangelist, where the rest of the city was prevented from being measured, since to measure means the protection of God.

Here the city is not measured, meaning that this portion of the faithful will not be protected, because they will be people, whether clergy or laity, who are the lax, who gave way to heresy or to a corrupt life.

But why does the sacred text say here that the Lamb stands upon Mount Zion? Because Mount Zion is, better to say, a technical term, so to speak, a theological technical term, since it is there that we have the fulfillment of all the eschatological and ecclesiological prophecies of the Old Testament. And it is these hundred and forty-four thousand. Saint Andrew of Caesarea tells us the following, in a revelatory and beautiful way: 'Either they signify the abundant fruitfulness of the apostolic seed, pointing to the virgins of the New Covenant according to both the inner man and the outer man; for in the Old Covenant the achievement of virginity was rare, found only in a very few; and this is why these are named as others, different from the former ones...'

...will be named, gathered from the tribes of Israel, though they were not attested as living in virginity. That is to say, it either points to the fruitfulness, the rich spiritual harvest of the New Testament, or it points to those who shone in virginity, those of the New Testament of course, though naturally including those of the Old as well, and also the generations I will explain to you further on. But it means those who lived in virginity both according to the inner man and the outer man, that is, both inwardly and outwardly. For among the people of old, under the Old Testament, virginity was a rare achievement, and it is seldom found.

For this reason, this group of the 144,000 is not the same as the one the Evangelist John had already mentioned in the seventh chapter of Revelation, because those 144,000 are numbered according to the twelve tribes of Israel.

But virginity did not exist in the Old Testament; it is a privilege of the New Testament. As the text says here, it was exceedingly rare, exceedingly scarce. It speaks of very few in the Old Testament, such as the Prophet Elijah or the Prophet Elisha; virginity was extremely rare. Moses was married, Aaron was married, and as a rule nearly all the prophets were married, almost without exception, almost.

As a rule they were married. And why were they married? It was the old order of things, because the people had to continue historically, in order to provide the setting for the awaited Messiah. That, of course, no longer applies; there is no longer any need for it. For this reason John Chrysostom says, in his discourse On Virginity, which begins this way, that it is a privilege of the New Testament and not a privilege of the Old Testament. For this reason the Hebrews could not grasp this great matter of virginity.

But there is yet another reason. As Aretas of Caesarea points out and interprets, it is expressed, it is phrased without the article, without the definite article. It says, I saw a hundred and forty-four thousand together with the Lamb. It does not say I saw the hundred and forty-four thousand together with the Lamb.

Since already in the seventh chapter the Evangelist John had made his reference, as we shall see further on, this clearly refers to the true virgins, men and women, and as Saint Andreas and Aretas write, according to the inner and according to the outer man, meaning that they were virgins inwardly and outwardly. That is, in the purity of the heart, but also in the body, so that we may say that carnal union never took place. Never.

Because, when it comes down to it, it is possible for someone to have outward virginity without there being inner virginity. Virginity is not merely the absence of a union; that is not it. Nor is someone who is bodily virginal, that alone, virginity.

That is outward virginity; inner virginity is the purity of the heart, as we shall see in what follows. In any case, the number is symbolic and simply denotes a multitude, a great multitude, twelve times twelve thousand. It is not a literal number, as the millennialists most foolishly believe; rather, as I told you, the millennialists most foolishly believe this, but it is quite simply a multitude of people, nothing else.

But we must note that the number one hundred and forty-four thousand always denotes the Church.

For the first time too, when Saint John wrote, he said the twelve tribes of Israel, and that is the Church. And here, twelve times twelve thousand, one hundred and forty-four thousand, again denotes the Church. But what must we note here? If a particular category of the faithful had to be singled out, for example the virgins, or the martyrs, or the confessors, the same number would always be presented, one hundred and forty-four thousand. We see this in one of our liturgical prayers, when we say, at the very end of the prayer of the Holy Anaphora,

Again we offer to You this rational worship, on behalf of those who have reposed in faith: forefathers, fathers, patriarchs, prophets, apostles, preachers, evangelists, martyrs, confessors, ascetics, and virgins; the virgins are these ascetics; and for every righteous spirit made perfect in faith.

All these, however, constitute the Church. In brief, we might say, they are the hundred and forty-four thousand, twelve and twelve, and for a third reason, the hundred and forty-four thousand with the quality of virginity also have other qualities that we shall see in what follows.

All these bear upon their foreheads the name of God the Father and of Jesus Christ. This reveals that there is equality of honour between the Father and the Son. For how do they bear the name both of the Father and of the Son?

It means that there is equality of honour, indeed there is equality of honour. The Father and the Son are persons of equal honour. The Father is God, the Son is God, and consequently there is equality of honour. And with what seal will they be sealed, says Andreas of Caesarea again.

The foreheads of all are sealed with the light of the divine countenance, and through that seal they appear radiant and beautiful, filled with light. What is this? It is the divine glory of God's face, which pours out and is reflected upon the faces of the faithful. The Lord said, "The righteous will shine forth as the sun in the kingdom of their Father." Yet this uncreated light already dwells in the righteous and in the faithful even now, in this present life. It simply is not visible, except on rare and extraordinary occasions. This is the seal. And it is precisely this uncreated light that the adversarial powers see.

The demons, and they tremble. This is what, when we depict the saints, when we paint their icons, we place a halo. This halo signifies the seal that the believer bears upon his forehead, and it is the uncreated energy of the divine glory.

That little phrase "with him" that it uses, that they are with him, the hundred and forty-four thousand are with the Lamb. How much we would have to say, my beloved, about this "with him." The Lord says, in John 14:18, "I will not leave you orphans."

And Matthew 28:20, And behold, I am with you all the days, until the consummation of the age. How consoling! The Lord would leave them for a little while, a very little while. And He tells them, I will not leave you orphans, I am coming to you. And when at last He departs at His Ascension, He speaks these words.

And behold, I am with you always, unto all the years. Not that I will be with you, not that I will be with you now and then, but continually I will be with you. Behold, I am with you always: I am forever at your side, all the days, all the days of your life, of course, even unto the end of the age, that is, the end of this present age, the end of history. And this means not for the disciples alone, but for all the faithful.

So here we see the posture of the Lamb, who is always with them, and the faithful, too, are always with Him. That little phrase, 'with Him,' is a beautiful expression, for it shows the tender relationship that exists between the faithful and the Lamb.

And I heard a voice from heaven, like the voice of many waters and like the voice of great thunder; and the voice that I heard was like that of harpists playing on their harps.

While he beholds this vision, he heard a voice from heaven, like the voice of many waters, and like that of very mighty thunder, like the voice of musicians playing stringed instruments, that is, their harps. To the image of the Militant Church now comes to be joined the image of the Triumphant Church, with its festal and majestic tone.

This voice, heard like thunder out of heaven, or like the sound of a great rush of many waters, expresses majesty. That same voice, like a musical chord, expresses the festal joy. Now, with the means we have today, with loudspeakers that render a concert in stereo, if you set sounds playing in a hall, especially the low sounds, the low frequencies create something heavy, something that reminds you of weight and grandeur.

Thunder, the crash of many waters, and through it all a melody running underneath, and you are seized with awe. My beloved, this is exactly what the holy Evangelist heard. He heard this voice that joined together the deep and weighty, the majestic, and yet also the musical.

That is to say, a magnificence, a beauty that no one can easily grasp; only, as I told you earlier with the previous image, the loudspeakers, can we somehow get a kind of picture of it.

In any case, the harmony of the strings sounds forth, as Andreas of Caesarea says, the concord of the Saints. That is, all the Saints share one and the same mind. And so, when he heard this musical symphony, it shows, it is an image, that all the Saints are of one accord, they believe the same, they think the same. And they sing a new song before the throne, and before the four living creatures and the elders, and no one could learn the song except the hundred and forty-four thousand who had been redeemed from the earth. They sing, they chant a new song before the throne of God, and before the four living creatures, and before the twenty-four elders, and no one could learn the song except the hundred and forty-four thousand

who had been redeemed from the earth. They sing. Who is it that sings, who is it that chants? The Saints of the Triumphant Church sing the New Song, an image familiar to us from the first vision of the Prophet, which we saw last year in the fourth chapter of the Apocalypse.

What is it that gives this new song its character? Its content will answer to the new order of things. And it will most likely be a song of victory. It will be something like those unspeakable words that the Apostle Paul heard when he was caught up to the third heaven, words he naturally could not reveal, could not pass on, and not merely because he was forbidden to, but because those unspeakable words the Apostle Paul heard were uncreated.

And here there is no way for anyone to convey the uncreated realities of the Kingdom of God. This means that the 144,000, they alone upon the earth, can know the Song, and no one else. Just as the Apostle Paul was still in this life and yet knew the things of Paradise, but no one else did.

That is, only the Saints, only the Saints, says Saint Andrew of Caesarea again: "This song no one could learn except them." No one else, no one apart from them, is able to learn it. For the measure of their way of life and their knowledge extend together. The measure, he says, of how they live and the measure of what they know, these two extend together into the knowledge of the ineffable words of God.

The way of life, that is, the way the Saints live, carries with it also the unveiling of the divine mysteries. In proportion to purity comes the revelation of the mysteries. And he goes on to say: And star differs from star in glory, just as there are also many differences of visions.

And here, by the way, I was telling you this as well: just as there is a proportion between purity and the revelation of God's mysteries, this holds both in the present life and there in the Heavens, in the Kingdom of God. For the revelation of the mysteries of God will not be common to all alike. All will behold the face of Christ, but the revelation of the face of Christ, in the sense of knowledge, a knowledge that will be unending, and from which knowledge will flow the blessedness of the theoria, the divine vision, of the face of Christ, this will not be the same for all, but according to the manner in which they lived. That is why the Apostle Paul says: star differs from star in glory. One star differs from another in brightness, and the Saints differ in brightness, that is, they differ in perfection. And he says,

and Saint Andreas adds with ease: just as there are also many differences of punishments. The same holds true in Hell. There will not be a punishing of sinners equally, the same for all. According to the sinfulness of each sinner will be his punishment too. So there will be a gradation of glory and a gradation of punishment.

The Triumphant Church chants the New Song, and only the Militant Church understands it, and indeed only her elect members. This reveals how close a bond there is between the Militant Church and the Triumphant Church.

Those who understand it are called those redeemed from the earth. They are the ones who received the redeeming power of the blood of Christ, and were therefore redeemed from the earth. The Apostle Paul writes: Do you not know that your body is the temple of the Holy Spirit who is in you, whom you have from God, and that you are not your own?

"For you were bought with a price" (First Corinthians 6:19). Do you not know that your bodies are a temple of the Holy Spirit, and that you do not belong to yourselves? You were bought at a price. And what is this price that was paid to purchase us?

It is the price of the blood of Christ. And what are the marks of these hundred and forty-four thousand? These are the ones who were not defiled with women, for they are virgins. These are the ones who follow the Lamb wherever He goes.

These were redeemed from among men as a firstfruits to God and to the Lamb, and in their mouth no falsehood was found, for they are without blemish. These are they who were not defiled with women, because they are virgins. These are they who follow the Lamb wherever he goes. These are they who were redeemed from among men as a firstfruits to God and to the Lamb.

And no falsehood or deceit was found in their mouth, for they are blameless.

In this passage, my beloved, what is worthy of notice is this harmonious arrangement and composition of the words. A threefold these enters in: these, these, these. This threefold repetition comes to lend emphasis, but with a kind of enthusiasm, in what we might call a figure of refrain, a repetition of this these, so that three parallel sentences are formed which serve to bring out three great characteristics of these 144,000.

And the first is virginity; the second, total dedication; and the third, the guilelessness and sincerity of their character. These three traits. And the first attribute is virginity. The phrases, and likewise the phrases that follow, and the whole wording that speaks of virginity, are so clear, so literal, that no interpretation by allegory or metaphor can stand.

For one to say, well, it simply means a certain purity of heart in the believers. No, the case here is literal. It concerns virginity, and virginity alone. As you can see, the subject is exceptionally interesting, and it would be good for us to make an analysis of it, to look at it more closely.

The phrases "these are," "they are," or the relative form, "who were not defiled," and "for they are virgins," that is, because they are virgins, show in both affirmative and negative ways, and even in literal terms, that what is meant is virginity in the strict and proper sense. When it says, for example, that they were not defiled with women, that they are virgins, it says women. It does not say defiled with idols, it does not say with other things, but with women, plainly.

So both negatively and positively, "for they are virgins," shows clearly and literally, as I have said again and again, that what is meant here is virginity itself.

But a clarification has to be made about this, "nor were they defiled with women," they were not defiled with women. Perhaps, if one looks at it carelessly, one might suppose that virginity is being preferred because marriage brings with it a kind of moral defilement.

That is not it. Pay attention to this, that is not it. The "were defiled" does not refer to marriage; it refers to relations outside of marriage, that is, to fornication. And when he says these are virgins, it means they did not marry. Well, granted, not simply that they did not marry, but that they did not unite with women immorally, because they are virgins; they never had any immoral union, any fornication.

Marriage is not defilement; fornication is defilement. To defile means to corrupt, to destroy, to soil, and of course in the moral sense of the word. So fornication is a moral defilement, and indeed, if you will, a spiritual one. Let me explain. Because the Apostle Paul says, in 1 Corinthians 6:18.

"Every sin that a man commits is outside the body, but he who commits fornication sins against his own body." Every sin is outside the body; the one who commits fornication sins against his own body. It is striking, because if I am gluttonous I do not sin against my body, if I fail to fast I do not sin against my body, says the Apostle Paul. Fornication alone offends, of course, the soul, but the body as well.

This word "sins" seems to carry rather an ontological or spiritual character, as I told you, rather than a moral character. Pay attention to this point. Of course, every sin that is committed certainly brings about a spiritual alteration.

It alters the whole psychosomatic existence of the human person. So much so that the new body we will receive when we are raised becomes unfit to enter the Kingdom of God, because it has suffered an alteration from sin, an alteration that is not moral but ontological. Fornication seems, always according to the Apostle Paul, to have a peculiar character with respect to the body. So it appears.

That is why the sacred canons of our Church, the canons of the Fathers, regard fornication, and fleshly sins in general, as an irrevocable sin when it comes to the priesthood.

I will say it once more, an irrevocable sin. You can be forgiven for having committed an act of fornication; you can go and confess, repent, shed burning tears, be truly forgiven, even become a saint; but you cannot become a priest.

Now, if it happens, my beloved, that people enter the priesthood with such attachments, as they are called, or that within the priesthood they take part in adultery, in fornication, or in sodomy, well, what can I say, what can I say. I can only say that this is an irrevocable matter, an irrevocable sin. You cannot say I have repented and so I can become a priest. You have repented as far as being forgiven, but not as far as becoming a priest. You cannot become a priest.

The Apostle Paul writes, "Let us cleanse ourselves from all defilement of flesh and spirit, perfecting holiness in the fear of God." 2 Corinthians 7:1. What does this mean? It means to cleanse ourselves from every defilement, both of the flesh and of the spirit.

That is, broadly speaking, the defilement of the spirit is pride, broadly speaking. And the defilement of the flesh is the carnal sins. So what does defilement mean, in each case, and why is marriage not defilement, even though it is the same act? Marriage is not.

Therefore, what does defilement mean? Defilement means everything that is not the will and the law of God. Marriage is not defilement, since it is blessed by God and since it is the will of God.

On the contrary, in fact, the Apostle Paul condemns those who consider marriage to be unclean and defiled. I refer you to First Timothy 4:3, where it says that a time will come when people will forbid marriage and will regard as unclean the very things that God has made. This was a Gnostic heresy, that is to say, a demonic element.

A demonic element. Whoever says that marriage is unclean is teaching a demonic doctrine. Neither is marriage unclean, nor is blood unclean, which is the bearer of life, nor is semen unclean, which holds within it all the wisdom of the Creator, in what is called semen.

All the wisdom of God, in the plant kingdom and the animal kingdom and in man. The seed, the semen, is the comprehensive wisdom of the whole created, visible creation. Neither the sun has so much wisdom in its making, nor the universe, nor its structure, nor its order, as that which is called seed, semen. All the condensed wisdom of God the Word is in the semen, in the seed. How could such things possibly be defiled? That is why I told you, it is a demonic doctrine.

On this point Aretas writes that the present passages so honor marriage, that is, the things the Evangelist mentions in the Apocalypse, for marriage is honorable, and that the way virginity is praised here does not point to any unworthiness in marriage. In other words, marriage is not disparaged by the present words the Evangelist writes, and marriage is honorable.

It does not mean that, because I am to make virginity praiseworthy, I should clothe marriage in unworthiness. The same thing is said in his discourse on virginity by Saint John Chrysostom. You cannot, he says, demean marriage in order to elevate virginity.

Each has its own place. What is virginity? Virginity is simply a surpassing of marriage, and it is not even a commandment; one can be saved even without partaking of virginity, that is, by marrying, not by extramarital relations, not by fornications, but simply by setting all that aside and marrying.

This is why the Lord did not make virginity a law; instead He left it to the free choice of each believer. Listen to how He puts it, in Matthew 19:12. There are eunuchs who were born that way from their mother's womb. And there are eunuchs who were made eunuchs by other men.

And there are eunuchs who made themselves eunuchs for the sake of the Kingdom of Heaven. The first are those who were born incapable. The second are those who were made unable by other people, castrated and the like. And the third are those who, though they have full capacity, said that for the sake of the Kingdom of God they would not make use of that capacity.

You see how the Lord put it; but what exactly is virginity? Marriage is the necessity of fallen man, but marriage is also the form of the present age. If man had not sinned, marriage would not have existed.

If you ask me why marriage came to be, it was because God foresaw, as Saint Irenaeus says, because God foresaw the Fall of man. And so that this living creature of God, man, the one who lives, would not be lost, God made and built up marriage.

Virginity is the state before the Fall. The first-formed ones in Paradise did not know marriage; they came to know it only after Paradise. In Paradise they were virgins, and virginity is what will once again be restored by God in his Kingdom, and all will be citizens of heaven, whether they passed through this present world of marriages or did not.

In the Kingdom of God, the Lord said clearly, they neither marry nor are given in marriage. Virginity is a taste of the Kingdom of God before the taste itself. Just as some rush to taste marriage before marriage, through premarital relations, which are fornication.

And it is fornication. I say this because it has become fashionable, this idea of having premarital relations; it is fashionable. And it is fornication, one hundred percent, and it is a pity that people defile themselves with fornication and then go seeking God's blessing for their marriage. It is a pity. So in the same way, those who live in virginity taste the Kingdom of God before its final taste.

And since virginity is a state of human nature made worthy and rendered incorrupt, for this very reason, in honour of the incorrupt body of Christ, it is carried out and consecrated, says Saint Ignatius of Antioch.

Whoever is able, he says, to remain in purity and to keep virginity, let him remain so in honor of the flesh of the Lord, without boasting. In honor, he says, only let him not boast, because if he boasts he will fall. This is in his letter to Saint Polycarp. Virginity is not a natural state, but a supernatural one; supernatural, and yet, seen through the lens of the pre-fall condition, it is truly according to nature. And it is distinguished into an inner and an outer kind.

Outer virginity is to be able to say, I have had no sexual union, none at all, nothing, never in my life have I had any sexual union; that is easily achieved. Inner virginity is very difficult; it is when you make your soul and your thoughts virgin as well.

Saint Cassian writes about Basil the Great, in the Philokalia, in the first volume, On Fornication, that Basil the Great says, I both know no woman and yet I am not a virgin. Basil the Great says, although I know no woman, I am not a virgin.

For this reason absolute virginity is the privilege of only three persons in our Church: the Most Holy Theotokos, Saint John the Baptist, and Saint John the Theologian. For all the others these states are relative. A struggle is waged for this virginity of the inner soul, that is, the soul of the heart.

And often it is a hard struggle. Virginity is a virtue, and what constitutes a virtue is free choice, toil, and the grace of God. Three things. If these three things are present, we have a virtue. Here is how Saint John Climacus writes it: virtue is a work toward God in free choice.

This phrase toward God expresses three things: from God as grace, with God as help, and toward God as the aim of the virtue. The Lord puts it this way: Not all can receive this word, but only those to whom it is given. Not all, he says, can accomplish this, but only those to whom it was given.

Which points to "work": it is your own personal labor. And "free choice" means that you do it freely; because you can perform a work, but if it is done out of necessity, it is not a virtue. The servant of God does not fast because he has nothing to eat; rather, the servant of God fasts precisely because he does have food to eat, and yet, he says, he fasts. So there it is: free choice, labor, free choice, and the grace of God. That is why the Lord says: do not run ahead on your own, if God has not given it to you.

Here he shows two foundations of virginity, the divine inclination, as the holy Chrysostom also says, that is, grace. He says, let him who is able to receive it receive it. And what does he show here? He shows the free choice and the toil of the work of man himself.

Listen to these two sayings of the Lord that, at first glance, seem to contradict each other. He says, 'Not everyone can receive this word,' but then immediately He adds just below, 'Let the one who is able to receive it, receive it.' But why are You telling me, Lord, whether I am able to do it, when You have just told me that it is a matter of God granting it to me?

Yes, it is both; it is to will and also to receive the grace of God. Precisely then we have what we call virtue. If virginity were not a virtue, Christ would not give his kingdom to the virgins.

The Kingdom of God is given only to virtue and to holiness. That is why virginity, like all the virtues, is not autonomous. For otherwise virginity is not accomplished at all if it stands on its own. And as the Fathers say, he who has not acquired humility can never reach the heights of virginity.

But a virginity without God, without the divine inclination, without divine grace, ends in an anthropocentric whim, in a merely human caprice. Virginity, in the end, my dear ones, is the purity of the soul that forms the ground of every high virtue.

And returning to our sacred text, we can now ask once more: who exactly are these who are specifically named, the hundred and forty-four thousand virgins, together of course with the two other marks that we will look at next Sunday, God willing?

Who, I wonder, could they be? Behold, here they are. Down through the ages they shone in ascesis, in obedience, in virginity. They are the ascetics of every age and every era, right up to the consummation of history.

It seems, my beloved, that the invitation the Lord made in today's Gospel reading to the rich young man, when he said to him, 'You have kept the commandments, very good; now sell your possessions and come with me,' it seems that he was destining him for the hundred and forty-four thousand. But the young man was grieved, turned his back, and went away.

And now the question arises. Virginity today, as you can see, my friends, virginity today is not honored; on the contrary, it is slandered and maligned, while fornication is exalted today. This is why God handed people over to the passions of perversion and dishonor, so that they come to think their glory and their happiness lie in these very perversions.

as the Apostle Paul says in Romans 1:24. And yet the virtues, all the virtues and virginity along with them, however many the ages that belittle them, still keep their worth. It is gold. Virginity is a very high virtue, and together with the rest of virtue it is dedication to Christ.

It reaches that very height that the Holy Evangelist showed us in that vision he beheld. And today, beloved, Christ makes an appeal, an appeal especially to the young, to boys and girls, to love virginity, both the inner and the outer, and dedication, virtues that never grow old.

And just as the Holy Spirit worked in the heart of Lydia when she heard the words of Paul, so we too pray with all our heart, with fervor, that the Holy Spirit may transform the hearts of the young, that they may love and live out this beautiful, great, and rare virtue of virginity.

May virginity and dedication become their true adornment.

Των δύο προηγουμένων κεφαλαίων, του δεκάτου δηλαδή και του δεκάτου τρίτου κεφαλαίου, ήδη έχει συγκλονίσει τους αναγνώστας ή τους ακροατάς. Σε βαθμό να νομίσουν ότι ο ορίζων είναι τόσο ζοφερός, δεν θα μπορέσει κανείς να σωθεί.

Η παρουσία του δράκοντος, Σατανά, του θηρίου, Αντιχρίστου, και του ψευδοπροφήτου, του δευτέρου θηρίου, είναι τόσο φοβερή, ώστε να ερωτήσει κανείς, ποιος μπορεί να σωθεί; Και όμως, αγαπητοί μου, θα σωθούν οι εκλεκτοί. Προκειμένου όμως να ακολουθήσει στην περιγραφή της πιο κάτω, στο βιβλίο της Αποκαλύψης, η παγκόσμια κρίσις, και να εκτυλιχθούν πάλι συγκλονιστικές εικόνες, ο ιερός Ευαγγελιστής προσθέτει σαν διάψαλμα, κατά τη συνήθειά του, που την έχουμε δει και σε άλλα σημεία του βιβλίου της Αποκαλύψης, με εκείνη την παραμυθητικωτάτη εικόνα του αρνίου μετά των εκλεκτών.

Η σκηνή αυτή βρίσκεται επί της γης, ακριβώς διά να αναδείξει την τύχη των πιστών. Στην επίγεια αυτή τη στιγμή μετέχει και ο Ουρανός, ως θριαμβεύουσα Εκκλησία, που ζει τα δραματικά γεγονότα της στρατευομένης Εκκλησίας.

Καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ τὸ ἀρνίον ἑστηκὸς ἐπὶ τὸ ὄρος Σιών, καὶ μετ' αὐτοῦ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, ἔχουσαι τὸ ὄνομα αὐτοῦ καὶ τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς αὐτοῦ γεγραμμένον ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν.

Είδα, και να, το αρνί να στέκεται επάνω εις το όρος Σιών, και μαζί του 144 χιλιάδες που είχαν το όνομά του και το όνομα του πατρός του γραμμένο στα μέτωπά τους. Είναι μια πολύ ωραία εικόνα, και μάλιστα μια εικόνα που αποτελεί μια αντίθεση από την εικόνα του θηρίου, που θα καθίσει, κατά τον Απόστολο Παύλο, εις τον Ναό του Θεού, εις τον Ναό του Σολομώντος, που θα είναι εις το όρος Σιών, εις τον λόφο Σιών, και γύρω από αυτόν τον Αντίχριστο θα βρίσκονται όσοι θα έχουν το χάραγμα του Αντιχρίστου.

Είναι πραγματικά μία αντίθεση. Εδώ το εστηκός δεν μας λέει για εσφαγμένων, απλώς το εστηκός Αρνίον είναι ο Χριστός.

Μαζί του είναι 144.000 πιστοί, με ειδικά όμως, όπως θα δούμε πιο κάτω, χαρακτηριστικά. Με τις δύο αυτές εικόνες πραγματικότητες, το θηρίον, ο Αντίχριστος, κυβερνά από το όρος Σιών, και το αρνίον Χριστός, που ομοίως κυβερνά από τη Σιών, δείχνει την ορατή και την αόρατον πλευρά της Ιστορίας.

Και η μεν ορατή πλευρά της Ιστορίας είναι η κυβέρνηση του Αντιχρίστου. Η δε αόρατος πλευρά της Ιστορίας είναι η κυβέρνηση του Ιησού Χριστού, που κυβερνά την Εκκλησία Του και γενικά την Ιστορία. Γι' αυτό οι άνθρωποι, και μάλιστα πολλοί πιστοί, νομίζουν ότι ο Χριστός δεν κυβερνά την Εκκλησία Του και γενικά τον κόσμο, διότι βλέπουν να υπάρχει διάχυτο το κακό.

Γι' αυτό έχουν την εσφαλμένη αντίληψη ότι ο Χριστός δεν κυβερνά. Ενώ βλέπουμε εδώ, από το βιβλίο της Αποκαλύψης, ότι υπάρχει η ορατή και η αόρατος όψις διακυβερνήσεως του κόσμου.

Εάν τώρα υπάρχει το κακό διάχυτο μέσα εις τον κόσμο, και να κυβερνά ο Αντίχριστος, ή αν θέλετε σήμερα με τους προδρόμους του Αντιχρίστου, αυτό γίνεται κατά παραχώρηση πάντα του Θεού, όπως σας έλεγα άλλοτε, που στέλνει πνεύμα πλάνης εις εκείνους οι οποίοι δεν θέλουν να γνωρίσουν την αλήθεια και θέλουν να μένουν εις την απιστία.

Το όρος Σιών, που στέκεται το αρνίον, δεν είναι το παλαιό όρος Σιών. Ο Ανδρέας Καισαρείας· επί το όρος δε Σιών, ου της παλαιάς εστώς, αλλά της νέας, της του Ζώντος Θεού πόλεως, δηλαδή, δηλαδή, είναι η Εκκλησία. Εις αυτό το όρος Σιών ίσταται το αρνίον, εις την Εκκλησία. Είναι μέσα στην Εκκλησία ο Χριστός, δεν μπορεί να μην είναι μέσα στην Εκκλησία, διότι η Εκκλησία αποτελεί το σώμα του και κυβερνά τον κόσμο από αυτήν την νοητήν Σιών, την Εκκλησία.

Αλλά ο Αντίχριστος θα κυβερνήσει τον κόσμο από την ιστορική και ορατήν Σιών, την Παλαιά Πόλη. Ο Κύριος προφητεύει, Μάρκος 13, 27, 26· και τότε αποστελεί τους αγγέλους αυτού και επισυνάξει τους εκλεκτούς αυτού εκ των τεσσάρων ανέμων, απ' άκρου της γης έως άκρου του ουρανού.

Εάν λοιπόν οι εκλεκτοί είναι εσκορπισμένοι σε όλη την επιφάνεια της γης, προφανώς και ο Κύριος μαζί τους, ή εκείνοι μαζί του, που σημαίνει ο Χριστός είναι στην Εκκλησία του.

Ποια θα είναι αυτή η Εκκλησία; Και σήμερα θα μπορούσαμε να το πούμε αυτό, και χθες θα μπορούσαμε να το πούμε, και αύριο και προφανώς εις τα έσχατα, θα είναι τότε η αληθής Εκκλησία. Θα υπάρχει ψευδής Εκκλησία, για να βάζουν τον χαρακτηρισμόν αληθής Εκκλησίας;

Όχι ακριβώς, αλλά όπως σας έλεγα σε ένα περασμένο θέμα φτέρυση, κατά τη μέτρηση της πόλεως Ιερουσαλήμ, σε μία οπτασιακή εικόνα του Ευαγγελιστού Ιωάννου, εμποδίζεται να μετρηθεί η πόλη, η οποία είναι η Εκκλησία, αλλά μόνον ο λαός και το θυσιαστήριον. Και πήρε την εντολή ότι το υπόλοιπο της πόλεως, το υπόλοιπο της Εκκλησίας, θα καταπατηθεί υπό των Εθνών. Δηλαδή θα δηλωθεί. Δηλαδή η πίστη, εκείνη που θα είναι μερική πίστη, η ασταθής πίστη, αυτοί αγαπητοί μου θα προσκυνήσουν τον Αντίχριστο. Και στην Εκκλησία μέσα, όπως σας έλεγα την περασμένη φορά, ίσως, θα καθίσουν άνθρωποι πρόδρομοι του Αντιχρίστου. Μα Πατριάρχες είναι αυτοί, μα Επίσκοποι είναι αυτοί, μα Πρεσβύτεροι είναι, μα Διάκονοι είναι, μα Μοναχοί. Το θέμα είναι ότι είτε με την αίρεση την οποία πρεσβεύουν, είτε με τα καινά δαιμόνια και τις κενές ερμηνείες, είτε με τη βρώμικη ζωή τους, υπηρετούν τα σχέδια του Αντιχρίστου, προσβάλλουν την εκκλησία και με τον τρόπον αυτόν,

ο Αντίχριστος με τους προδρόμους του κάθεται ήδη στην Εκκλησία. Βέβαια, προσέξτε, πάντοτε με βάση την οπτασιακή εικόνα του Ιερού Ευαγγελιστού που εμποδίστηκε να μετρηθεί το υπόλοιπο της πόλεως που μέτρηση σημαίνει προστασία του Θεού.

που εδώ δεν μετράται η πόλη, ότι δεν θα προστατευτεί αυτό το μέρος των πιστών διότι θα είναι οι άνθρωποι, είτε κληρικοί είναι, είτε λαϊκοί είναι, θα είναι οι χαλαροί άνθρωποι που υπεχώρησαν στην αίρεση ή εις τον διεφθαρμένον βίον

Αλλά γιατί όμως εδώ το ιερό κείμενο λέγει ότι το αρνίον ίσταται επί του όρους Σιών; Διότι το όρος Σιών, ή καλύτερα, είναι ένας τεχνικός όρος, να το πούμε έτσι, ένας θεολογικός τεχνικός όρος, διότι εκεί έχουμε την πλήρωση όλων των εσχατολογικών και εκκλησιολογικών προφητιών της Παλαιάς Διαθήκης. Και είναι αυτοί οι 144.000. Μας λέγει κατά έναν αποκαλυπτικόν και ωραίον τρόπον ο Άγιος Ανδρέας Καισαρείας τα εξής: «Ἢ τὸ τοῦ ἀποστολικοῦ σπόρου πολύφορον δηλοῦσι, τοὺς ἀπὸ τῆς νέας διαθήκης παρθένους κατά τε τὸν ἔσω κατά τε τὸν ἔξω ἄνθρωπον σημαίνοντες· ἐπεὶ τῆς παλαιᾶς σπάνιον τὸ τῆς παρθενίας κατόρθωμα, πλὴν σφόδρα ὀλίγων εὑρισκόμενον· ὅθεν καὶ ἑτέρας ταύτας παρὰ τὰς πρότερον...»

θα ονομαστεί εκ των φυλών του Ισραήλ συνηγμένοι, εν παρθενία ου προσεμαρτυρήθη. Δηλαδή, ή σημαίνει το πολύφορον, δηλαδή την πλουσία πνευματική καρποφορία της Καινής Διαθήκης, ή σημαίνει τους εν παρθενία διαλάμψαντας, και βεβαίως της Καινής Διαθήκης, συμπεριλαμβανομένων φυσικά και των της Παλαιάς, αλλά και για τις γενιές που θα σας εξηγήσω πιο κάτω, αλλά τους εν παρθενία, κατά τε τον έσω, κατά τε τον έξω άνθρωπον, και εσωτερικά και εξωτερικά. Διότι, ή στους παλαιούς της Παλαιάς Διαθήκης, το σπάνιο κατόρθωμα ήταν η Παρθενία, και σπανίως ευρίσκεται.

Γι' αυτό το λόγο, δεν ταυτίστηκε αυτή η ομάδα των 144.000 με εκείνη την οποία ήδη ανέφερε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στο 7ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, διότι εκείνες οι 144.000 είναι κατά τις 12 φυλές του Ισραήλ.

Μα η Παρθενία δεν υπήρχε στην Παλαία Διαθήκη, είναι προνόμια της Καινής Διαθήκης. Έχουμε σφόδρα όπως λέει εδώ, σφόδρα ελάχιστη. Λέει πολύ λίγους στην Παλαία Διαθήκη όπως είναι ο Προφήτης Ηλίας ή ο Προφήτης Ελισσαίος, ελάχιστη είναι η Παρθενία. Ο Μωυσής ήταν έγγαμος, ο Ααρών ήταν έγγαμος, όλοι κατά κανόνα οι προφήτες ήταν έγγαμοι, σχεδόν κατά κανόνα, σχεδόν.

Κατά κανόνα ήσαν έγγαμοι. Το γιατί ήσαν έγγαμοι, ήτο οι παλαιά τάξεις των πραγμάτων, διότι έπρεπε να υπάρχει ο λαός ιστορικά, δια να πλαισιώσει τον αναμενόμενον Μεσσία. Αυτό βέβαια δεν υπάρχει πια, δεν υπάρχει ανάγκη να υπάρχει πλέον. Γι' αυτό το λόγο, λέει ο Ιερός Χρυσόστομος, εις τον Περί Παρθενίας Λόγον, έτσι αρχίζει, ότι είναι προνόμιο της Καινής Διαθήκης, δεν είναι προνόμιο της Παλαιάς Διαθήκης. Γι' αυτό το λόγο οι Εβραίοι δεν θα μπορούσαν να κατανοήσουν αυτό το μεγάλο θέμα της παρθενίας.

Αλλά κι ένας ακόμη λόγος. Όπως μας αναφέρει, ερμηνεύει ο Αρέθας, ότι εκφέρεται, διατυπούται άναρθρα, χωρίς άρθρο. Και λέγει ότι είδα 144.000 μαζί με το αρνίον. Δεν λέγει είδα τις 144.000 μαζί με το αρνίον.

Δεδομένου ότι ήδη στο 7ο κεφάλαιο, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης είχε κάνει την αναφορά του Όπως θα δούμε παρακάτω, σαφέστατα αναφέρεται εις τους αληθείς παρθένους, άνδρες γυναίκες, και όπως γράφει ο Άγιος Ανδρέας και ο Αρέθας κατά τε τον έσω, κατά τε τον έξω άνθρωπον σημαίνουσι και θέλει να πει ότι ήσαν παρθένοι εσωτερικά και εξωτερικά. Δηλαδή, κατά την καθαρότητα της καρδίας, αλλά και κατά το σώμα, με το να λέμε ότι ουδέποτε επεσυνέβη γενετήσια μίξις. Ουδέποτε.

Διότι εδώ που τα λέμε, είναι δυνατόν κανείς να έχει παρθενία, χωρίς να υπάρχει εσωτερική παρθενία. Η παρθενία, γιατί δεν είναι η απουσία μιας μίξεως, δεν είναι, ούτε ένας παρθενικός είναι, δεν είναι αυτό παρθενία.

Αυτό είναι η εξωτερική παρθενία· εσωτερική παρθενία είναι η καθαρότητα της καρδίας, θα το δούμε στη συνέχεια. Πάντως, ο αριθμός είναι συμβατικός και δηλεί πλήθος, απλώς, πλήθος, 12 επί 12.000. Δεν είναι πραγματικός αριθμός όπως ανοητότατα πιστεύουν οι χιλιαστές, αλλά είναι, όπως σας είπα, ανοητότατα πιστεύουν οι χιλιαστές, αλλά είναι απλούστατα ένα πλήθος ανθρώπων, τίποτε άλλο.

Αλλά πρέπει να σημειώσουμε ότι ο αριθμός 144.000 δηλεί πάντοτε την Εκκλησία.

Διότι και την πρώτη φορά που έγραψε ο Άγιος Ιωάννης είπε οι 12 φυλές του Ισραήλ, είναι η Εκκλησία. Και εδώ 12-12.000, 144.000, πάλι δηλεί την Εκκλησία. Αλλά τι πρέπει εδώ να σημειώσουμε; Εάν έπρεπε να εξαρθεί μια κατηγορία πιστών, παραδείγματος χάριν, των Παρθένων ή των μαρτύρων ή των ομολογητών, πάντοτε θα παρουσιάζεται ο Αυτός Αριθμός, 144.000. Αυτό το βλέπουμε σε μία λειτουργική μας ευχή, όταν λέμε στο τέλος πια της ευχής της Αγίας Αναφοράς.

Έτι προσφέρομέν σοι την λογική ταύτη λατρεία, υπέρ των εν πίστει αναπαυσαμένων, Προπατόρων, Πατέρων, Πατριαρχών, Προφητών, Αποστόλων, Κηρύκων, Ευαγγελιστών, Μαρτύρων, Ομολογητών, Εγκρατευτών, Παρθένων· αυτοί είναι εγκρατευτές οι Παρθένες· και παντός πνεύματος δικαίου εν πίστει τετελειωμένου.

Όλοι αυτοί όμως αποτελούν την Εκκλησία, σύντομως, θα λέγαμε, είναι οι 144 χιλιάδες, 12 και 12, δια τρίτον λόγο, οι 144 χιλιάδες με την παρθενική ιδιότητα, έχουν κι άλλες ιδιότητες που θα δούμε στη συνέχεια.

Όλοι αυτοί φέρουν επί των μετώπων των το όνομα του Θεού Πατρός και του Ιησού Χριστού. Αυτό φανερώνει ότι υπάρχει ομοτιμία μεταξύ του Πατρός και του Υιού. Διότι πώς φέρουν το όνομα και του Πατρός και του Υιού;

Σημαίνει ότι υπάρχει ομοτιμία, πράγματι, υπάρχει ομοτιμία. Ο Πατήρ και ο Υιός είναι ομότιμα πρόσωπα. Θεός είναι ο Πατήρ, Θεός είναι ο Υιός και συνεπώς υπάρχει η ομοτιμή. Και με ποία σφραγίδα θα σφραγιστούν, λέγει ο Ανδρέας Κεσαρίας πάλι.

Πάντων δε τα μέτωπα τω φωτί του θείου προσώπου σφραγίζονται, δι' ου ολόφωτοι και ευειδείς φαίνονται. Τι είναι αυτό; Είναι η θεία δόξα του προσώπου του Θεού που απορρέει και ανακλάται εις τα πρόσωπα των πιστών. Ο Κύριος είπε, «Οι δίκαιοι εκλάμψουσιν ως ο ήλιος εν τη βασιλεία του Πατρός αυτών». Αυτό όμως το άκτιστον φως ήδη υπάρχει εις τους δικαίους και εις τους πιστούς από την παρούσα ζωή. Δεν είναι ορατόν παρά μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις. Αυτή είναι η σφραγίδα. Και ακριβώς αυτό το άκτιστον φως βλέπουν οι υπεναντίες δυνάμεις.

Οι δαίμονες και τρέμουνες. Είναι αυτό που όταν ζωγραφίζουμε τους Αγίους, τους αγιογραφούμε, βάζουμε φωτοστέφανο. Αυτό το φωτοστέφανο είναι δηλωτικό της σφραγίδος που φέρει εις το μέτωπο το πιστός και είναι η άκτιστος ενέργεια της Θείας Δόξης.

Εκείνο το «μετ' αυτού» που λέγει, ότι είναι μετ' αυτού, οι 144.000 είναι μετά του Αρνίου. Πόσα θα είχαμε να πούμε αγαπητοί μου πάνω σε αυτό το «μετ' αυτού». Ο Κύριος, Ιωάννης 14,18· «οὐκ ἀφήσω ὑμᾶς ὀρφανούς».

Και Ματσίος 28-20 Και ιδού εγώ μεθ' υμών ειμι, πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος. Πόσο παρήγορον· θα τους άφηνε για λίγο ο Κύριος, πολύ λίγο. Και τους λέγει, δεν θα σας αφήσω ορφανούς, έρχομαι προς εσάς Και όταν φεύγει πια με την ανάληψή του, λέγει τούτα τα λόγια.

Και να, εγώ μεθ' υμών ειμι, εις πάντα τα χρόνια. Όχι ότι θα είμαι, όχι περιοδικός θα είμαι, αλλά διαρκώς θα είμαι, ιδού εγώ μεθ' υμών ειμι, είμαι πάντοτε μαζί σας, πάσας τας ημέρας, της ζωής σας εννοείται, έως της συντελείας του αιώνος, του παρόντος αιώνος, της ιστορίας, που σημαίνει όχι για τους μαθητάς μόνο, αλλά για όλους τους πιστούς.

Να λοιπόν η στάσις του Αρνίου που είναι πάντα μετ' αυτών, και πάντα και η πίστη είναι μετ' αυτού. Είναι μια ωραία έκφραση εκείνο το μετ' αυτού που δείχνει την τρυφερή σχέση που υπάρχει ανάμεσα στους πιστούς και το Αρνίον.

Και ήκουσα φωνήν εκ του ουρανού ως φωνήν υδάτων πολλών και ως φωνήν βροντής μεγάλης· και η φωνή ην ήκουσα, ως κιθαρωδών κιθαριζόντων εν ταις κιθάραις αυτών.

Ενώ βλέπει την εικόνα αυτή, ακούσε φωνήν από των ουρανών, ως φωνήν πολλών υδάτων, ως και πολύς δυνατής βροντής, ως φωνή μουσικών που παίζουν έγχορδα, δηλαδή τις κυθάρες των. Στην εικόνα της στρατευομένης Εκκλησίας, έρχεται να συνδεθεί η εικόνα της θριαμβευούσης Εκκλησίας, με τον πανηγυρικό της και το μεγαλοπρεπή της τόνο.

Η φωνή αυτή που ηκούσθη ως βροντή από τον ουρανό ή σαν ήχος, πτώσεως, υδάτων πολλών, εκφράζει τη μεγαλοπρέπεια. Η ιδία φωνή ως μουσική συγχορδία εκφράζει το πανηγυρικό. Τώρα με αυτά τα μέσα που έχουν τα ηχεία τα οποία στερεοφωνικά αποδίδουν μια μουσική συναυλία, αν βάλετε σε έναν χώρο να αποδίδονται οι ήχοι και μάλιστα οι χαμηλοί ήχοι, οι χαμηλές συχνότητες των ήχων δημιουργούν κάτι το βαρύ που σου θυμίζει βαρύ.

Βροντή, η πτώση υδάτων πολλών, και μέσα από όλα να υπάρχει η μελωδία, σε πιάνει ένα δέος. Αγαπητοί μου, αυτό ακριβώς άκουσε ο Ιερός Ευαγγελιστής, άκουσε αυτήν την φωνή που συνδύαζε το βαρύ, το μεγαλοπρέπες, αλλά και το μουσικό.

Δηλαδή μια μεγαλοπρέπεια, μια ομορφιά που κανείς δεν μπορεί εύκολα να τα συλλάβει, μόνο όπως σας είπα προηγουμένως με την εικόνα την προηγουμένη, τα ηχεία, μπορούμε να πάρουμε κάπως κάπως μια εικόνα.

Πάντως, η Συμφωνία των Χορδών, Εξηχεί, όπως λέγει ο Ανδρέας Καισαρείας, Την των Αγίων Σύμπνοιαν, Δηλαδή, όλοι οι Άγιοι έχουν το ίδιο φρόνημα, Και έτσι, όταν άκουσε την Συμφωνία αυτή τη μουσική, Δείχνει, είναι μια εικόνα δηλαδή, Ότι όλοι οι Άγιοι έχουν σύμπνοια, Το ίδιο πιστεύουν, το ίδιο φρονούν, Και άδουσιν ωδήν καινήν, Ενώπιον του θρόνου, και ενώπιον των τεσσάρων ζώων και των πρεσβυτέρων και ουδείς εδύνατο μαθείν την ωδήν ει μη αι εκατόν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες ηγορασμένοι από της γης και τραγουδούν, ψάλλουν καινούργιο τραγούδι μπροστά στον θρόνο του Θεού και μπροστά στα τέσσερα ζώα και στους εικοσιτέσσερις πρεσβυτέρους και κανείς δεν μπορούσε να μάθει την ωδή παρά μόνο οι εκατόν σαράντα τέσσερες χιλιάδες

που ήσαν αγορασμένοι από τη γη. Άδουσιν. Ποιοι τραγουδούν, ποιοι ψάλλουν. Οι Άγιοι της Θριαμβευούσης Εκκλησίας, την Καινή Ωδή, εικόνα γνώριμη από την πρώτη οπτασία του Προφήτου που είχαμε δει πέρυσι στο τέταρτο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως.

Τι είναι εκείνο που χαρακτηρίζει την καινούργια ωδή; Θα είναι περιεχομένου που θα ανταποκρίνεται προς τη νέα τάξη των πραγμάτων. Και πιθανώς θα είναι επινικίου χαρακτήρος. Θα είναι κάτι ανάλογο προς εκείνα τα άρρητα ρήματα που ήκουσε αρπαγείς έως τρίτου ουρανού ο Απόστολος Παύλος και δεν μπορούσε φυσικά να τα αποκαλύψει, δεν μπορούσε να τα μεταδώσει, όχι διότι μόνο απλώς το απηγορεύετο, αλλά εκείνα τα άρρητα ρήματα του Αποστόλου Παύλου ήσαν άκτιστα.

Και εδώ δεν υπάρχει δυνατότητα να μεταφέρει κανείς άκτιστες καταστάσεις της Βασιλείας του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι οι 144.000 μόνοι αυτοί επί της γης μπορούν να γνωρίζουν την Ωδή και κανείς άλλος. Όπως ο Απόστολος Παύλος ήταν στην ζωή και γνώριζε τα του Παραδείσου, αλλά κανείς άλλος.

Δηλαδή, μόνο οι Άγιοι, αλλά μόνο οι Άγιοι, λέγει πάλι ο Άγιος Ανδρέας Καισαρείας, «Ταύτην την ωδήν, ουδείς εδύνατο μαθείν, πλην αυτών», κανείς άλλος, εκτός από αυτούς, μπορούν να τη μάθουν. Διότι, το μέτρο της πολιτείας και η γνώσις συμπαρεκτείνονται, διότι το μέτρο, λέγει, του τρόπου της ζωής των και της γνώσεώς των, αυτά τα δύο συμπαρεκτείνονται εις τη γνώση των αρρήτων ρημάτων του Θεού.

Η πολιτεία, δηλαδή τον τρόπο που ζουν οι Άγιοι, υπάρχει και η φανέρωση των θείων μυστηρίων. Κατ' αναλογίαν της καθαρότητος και η αποκάλυψη των μυστηρίων. Και συνεχίζει και λέγει: Και αστήρ αστέρος διαφέρει εν δόξη, ώσπερ και πολλές διαφορές οράσεων.

Με την ευκαιρία μάλιστα, σας το έλεγα και αυτό, όπως υπάρχει αναλογία καθαρότητος με αποκάλυψη μυστηρίων Θεού, αυτό και στην παρούσα ζωή, αυτό δε εκεί εις τους Ουρανούς, εις την Βασιλεία του Θεού· διότι δεν θα είναι η αποκάλυψη των μυστηρίων του Θεού κοινή σε όλους. Όλοι θα βλέπουν το πρόσωπο του Χριστού, αλλά η αποκάλυψη του προσώπου του Χριστού, με την έννοια οι γνώσεις, η οποία θα είναι στο διηνεκές, από την οποία γνώση θα απορρεί η μακαριότητα της θεωρίας του προσώπου του Χριστού, δεν θα είναι για όλους ίδια, ανά... αλλά αναλόγως του τρόπου με τον οποίο έζησαν. Γι' αυτό λέγει ο Απόστολος Παύλος: αστήρ αστέρος διαφέρει εν δόξη. Το ένα αστέρι διαφέρει από το άλλο στη φωτεινότητα, και οι Άγιοι διαφέρουν στην φωτεινότητα, δηλαδή διαφέρουν εις την τελειότητα. Και λέει,

και με την ευχέρεια ο Άγιος Ανδρέας: ώσπερ και πολλές διαφορές κολάσεων. Το ίδιο πράγμα είναι και στην κόλαση. Δεν θα υπάρχει κολασμός των αμαρτωλών εξίσου το ίδιο για όλους. Με την αμαρτωλότητα του αμαρτωλού θα υπάρχει και η τιμωρία. Έτσι, θα υπάρχει κλιμάκωση δόξης και κλιμάκωση τιμωρίας.

Η θριαμβεύουσα Εκκλησία ψάλλει την Καινή Οδή και κατανοεί μόνη η στρατευωμένη Εκκλησία και δη τα εκλεκτά της μέλη· αυτό φανερώνει πόσο στενή σχέση υπάρχει μεταξύ στρατευωμένης και θριαμβεύουσης Εκκλησίας.

Εκείνοι που κατανοούν, ονομάζονται ηγορασμένοι από της γης. Είναι εκείνοι που εδέχθησαν την λυτρωτική δύναμη του αίματος του Χριστού και συνεπώς ηγοράστησαν από της γης. Γράφει ο Απόστολος Παύλος: Ουκ οίδατε ότι το σώμα υμών ναός του εν υμίν Αγίου Πνεύματός εστιν, ου έχετε από Θεού, και ουκ εστέ εαυτών;

Ηγοράσθητε γάρ τιμής, Α' Κορινθίους 6,19. Δεν γνωρίζετε ότι τα σώματά σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος, δεν ανήκετε στον εαυτό σας; Αγοραστήκατε κατόπιν τιμής. Και ποια είναι αυτή η τιμή που κατεβλήθη για να αγοραστούμε;

Είναι η τιμή του αίματος του Χριστού. Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτών των 144.000; Οὗτοί εἰσιν οἳ μετὰ γυναικῶν οὐκ ἐμολύνθησαν· παρθένοι γάρ εἰσιν. Οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκολουθοῦντες τῷ ἀρνίῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ.

Ούτοι ηγοράσθησαν από των ανθρώπων απαρχή τω Θεώ και τω Αρνίω, και ουχ ευρέθη ψεύδος εν τω στόματι αυτών, άμωμοι γαρ εισιν. Αυτοί είναι που με γυναίκες δεν μολύνθηκαν, διότι είναι παρθένοι. Αυτοί είναι που ακολουθούν το Αρνίο όπου κι αν πάει. Αυτοί είναι που αγοραστήκαν από τους ανθρώπους σαν απαρχή στο Θεό και στο Αρνίο.

και δεν ευρέθη ψεύδος και δόλος στο στόμα τους, διότι είναι άμωμοι.

Εις αυτό το τμήμα, αγαπητοί μου, είναι άξιον παρατηρήσεως αυτή η αρμονική του λόγου διάρθρωση και σύνθεση. Μπαίνει ένα τριπλούν, ούτοι, αυτοί, αυτοί, αυτοί. Αυτό το τριπλούν που μπαίνει, έρχεται να δώσει έμφαση, αλλά με έναν ενθουσιασμό κατά ένα σχήμα επαναφοράς θα λέγαμε, κατά μια επανάληψη αυτού του ούτοι, για να σχηματιστούν τρεις παράλληλες προτάσεις που θα χρησιμεύσουν για να αναδείξουν τρία σπουδαία χαρακτηριστικά αυτών των 140 χιλιάδων.

Και είναι το πρώτο, η παρθενία· το δεύτερο, η αφιέρωση· και το τρίτο, το άδολο και το ειλικρινές του χαρακτήρος των. Αυτά τα τρία χαρακτηριστικά. Και η πρώτη ιδιότητα είναι η παρθενία. Οι φράσεις, αλλά και οι φράσεις που ακολουθούν και η όλη διατύπωση που αναφέρεται στην παρθενία, είναι τόσο σαφείς, είναι τόσο κυριολεκτικές, ώστε δεν ευοδώνει καμία ερμηνεία αλληγορίας ή μεταφοράς.

Να πει κανείς ότι, ε, σημαίνει απλώς μια καθαρότητα καρδίας των πιστών. Όχι, είναι κυριολεκτική η περίπτωση. Πρόκειται περί παρθενίας και μόνο περί αυτής. Όπως αντιλαμβάνεστε, το θέμα είναι εκτάκτως ενδιαφέρον και καλό θα ήταν να κάναμε μια ανάλυση για να το δούμε από πιο κοντά.

Οι φράσεις «οὗτοί εἰσι», «αὐτοί εἰσιν» ἤ ἡ ἀναφορική, «οὐκ ἐμολύνθησαν», «παρθένοι γάρ εἰσι», διότι εἶναι παρθένοι, φανερώνει καταφατικῶν καὶ κατ' ἀρνητικῶν τρόπων, ἀκόμα καὶ κυριολεκτικῶν, ὅτι πρόκειται περὶ τῆς καθ' αὑτὸ παρθενίας, ὅταν λέγει ἐπὶ παραδείγματι, αὐτοὶ δὲν ἐμολύνθηκαν μὲ γυναῖκες, εἶναι παρθένοι. Λέει γυναῖκες, δὲν λέει μὲ τὰ εἴδωλα, δὲν λέει μὲ τὰ ἄλλα πράγματα, μὲ τὰ γυναικῶν, σαφῶς.

Αρνητικός λοιπόν και θετικός, «παρθένοι γάρ εἰσι», δείχνει με σαφήνεια και κυριολεκτικότητα, το είπα επανειλημμένως, ότι πρόκειται περί της Παρθενίας.

Πρέπει όμως να γίνει μια διασάφηση, αυτό το ούτε μολύνθησαν με τα γυναικών, δεν μολύνθηκαν με τις γυναίκες. Ίσως, εάν κανείς το δει με επιπολαιότητα, θα μπορούσε να υπονοήσει ότι προτιμάται η παρθενία, διότι ο γάμος επιφέρει μια ηθική μόλυνση.

Δεν είναι αυτό, προσέξατε το, δεν είναι αυτό, το εμολύνθησαν δεν αναφέρεται στον γάμο, αλλά αναφέρεται στις εξωγαμικές σχέσεις, δηλαδή στην πορνεία. Και όταν λέγει αυτοί είναι παρθένοι σημαίνει δεν παντρεύτηκαν, αλλά καλά δεν παντρεύτηκαν σύμφωνοι, αλλά δεν εμίγησαν με τα γυναικών, διότι είναι παρθένοι, δεν είχαν ποτέ μίξη ανηθικότητας, πορνείας.

Ο γάμος δεν είναι μόλυνσις, η πορνεία είναι μόλυνσις. Μολύνω θα πει φθείρω, καταστρέφω, βρωμίζω και φυσικά με την ηθική έννοια της λέξεως. Η πορνεία είναι μόλυνσις λοιπόν ηθική και μάλιστα αν θέλετε πνευματική. Θα σας εξηγήσω. Διότι λέγει ο Απόστολος Παύλος, Α΄ Κορινθίους 6,18.

Αμάρτημα, ο εάν ποιήσει άνθρωπος, εκτός του σώματος εστί, ο δε πορνεύων εις το ίδιον σώμα αμαρτάνει, κάθε αμάρτημα είναι έξω από το σώμα, αυτός που πορνεύει αμαρτάνει στο σώμα του, είναι περίεργο διότι αν γαστριμαργώ δεν αμαρτάνω στο σώμα μου, αν δεν νηστεύω δεν αμαρτάνω στο σώμα μου, λέει ο Απόστολος Παύλος, μόνη η πορνεία προσβάλλει βεβαίως και την ψυχή, Αλλά και το σώμα.

Αυτό το αμαρτάνει φαίνεται να έχει μάλλον οντολογικό χαρακτήρα ή πνευματικό όπως σας είπα παρά ηθικό χαρακτήρα. Προσέξτε αυτό το σημείο. Βέβαια κάθε αμάρτημα που γίνεται οπωσδήποτε επιφέρει μια πνευματική αλλοίωση.

Ή στην όλην ύπαρξη του ανθρώπου, την ψυχοσωματική. Ώστε το καινούριο σώμα που θα πάρουμε όταν θα αναστηθούμε, να καθίσταται ακατάλληλο να εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού, επειδή υπέστη αλλοίωση από την αμαρτία, αλλοίωση όχι ηθική, αλλά οντολογική, η πορνεία φαίνεται, κατά τον Απόστολο Παύλο πάντοτε, να έχει έναν ιδιάζοντα χαρακτήρα για το σώμα, έτσι φαίνεται.

Γι' αυτό και οι ιεροί κανόνες της Εκκλησίας μας, των Πατέρων, θεωρούν την πορνεία και γενικά τα σαρκικά αμαρτήματα αμετάκλητον αμάρτημα ως προς την ιεροσύνη.

Θα το πω άλλη μια φορά, αμετάκλητον αμάρτημα, μπορεί να συγχωρεθείς ότι έκανες μια πράξη πορνείας, να πας να εξομολογηθείς, να μετανοήσεις, δάκρυα καυτά να χύσεις, να συγχωρεθείς πραγματικά, Άγιος να γίνεις, δεν μπορείς να γίνεις ιερέας.

Τώρα, αν συμβαίνει αγαπητοί μου, να μπαίνουν στην ιεροσύνη άνθρωποι, με τέτοια κολλήματα όπως λέγεται, ή μέσα στην ιεροσύνη, να μετέχονται τη μοιχεία, την πορνεία, ή την αρσενοκοιτία, ε, ε, ε, τι να πω, τι να πω, τι να πω, τι να πω, ότι είναι αμετάκλητο θέμα αυτό, αμάρτημα αμετάκλητο, δεν μπορεί να πεις μετενόησα και μπορώ να γίνω ιερέας, μετενόησες ως προς το να συγχωρεθείς, αλλά όχι ως προς το να γίνεις ιερεύς. Δεν μπορείς να γίνεις ιερεύς.

Γράφει Απόστολος Παύλος, καθαρίσωμεν εαυτούς, από παντός μολυσμού, σαρκός και πνεύματος, επιτελούντες αγιωσύνην εν φόβω Θεού. Β΄ Κορινθίους 7,1. Τι σημαίνει αυτό; Να καθαρίσουμε τους εαυτούς μας από κάθε μολυσμό, και τη σαρκός και του πνεύματος.

Δηλαδή, με γενικές γραμμές, ο μολυσμός του πνεύματος, είναι η υπερηφάνεια, με γενικές γραμμές. Και ο μολυσμός της σαρκός, είναι τα σαρκικά αμαρτήματα. Τι λοιπόν σημαίνει μολυσμός, καθετί, γιατί ο γάμος δεν είναι, ενώ είναι η ίδια πράξις, δεν είναι ο γάμος.

Συνεπώς, τι σημαίνει μολυσμός, μολυσμός θα πει, σημαίνει, κάθε τι που δεν είναι θέλημα και νόμος Θεού. Ο γάμος δεν είναι μολυσμός εφόσον ευλογείται από το Θεό και εφόσον είναι θέλημα του Θεού.

Αντίθετα μάλιστα, ο Απόστολος Παύλος καταδικάζει εκείνους που θεωρούν τον γάμον ακάθαρτον και μολυσμένον. Σας παραπέμπω Α΄ Τιμόθεος 4,3 που λέγει εκεί ότι θα έρθει καιρός που θα λέγουν οι άνθρωποι, θα εμποδίζουν τον γάμο και ό,τι έκανε ο Θεός το θεωρούν ακάθαρτο. Αυτό το πράγμα ήταν αίρεσις γνωστική, δηλαδή δαιμονικό στοιχείο.

Δαιμονικό στοιχείο. Εκείνος που θα πει ότι ο γάμος είναι ακάθαρτος, διδάσκει δαιμονική διδασκαλία. Ούτε ο γάμος είναι ακάθαρτος, ούτε το αίμα είναι ακάθαρτο, που είναι ο φορέας της ζωής, ούτε το σπέρμα είναι ακάθαρτο, που είναι όλη η σοφία του δημιουργού μέσα σε αυτό που λέγεται σπέρμα.

Όλη η σοφία του Θεού, και στο φυτικό και στο ζωικό βασίλειο και στον άνθρωπο. Ο σπόρος, το σπέρμα είναι η περιεκτική σοφία ολοκλήρου της κτιστής ορατής δημιουργίας. Ούτε ο ήλιος έχει τόση σοφία στην κατασκευή του, ούτε το σύμπαν, ούτε η δομή του, ούτε η νομή του, όσο αυτό που λέγεται σπόρος, σπέρμα. Όλη η σοφία συμπυκνωμένη του Θεού Λόγου είναι στο σπέρμα, στο σπόρο. Πώς είναι δυνατόν να είναι μολυσμένα πράγματα αυτά; Γι' αυτό σας είπα, είναι δαιμονική διδασκαλία.

Γράφει εμπροκειμένω ο Αρέθας, ούτω τιμωμένου του γάμου τα παρόντα, δηλαδή όσα αναφέρει ο Ευαγγελιστής στην Αποκάλυψη, τίμιος γαρ ο γάμος, και ούτω αξιεπαίνω της παρθενίας ο γάμος υποδείεται το ανάξιο, ότι δεν αντιμπάζεται ο γάμος από τα παρόντα που γράφει ο Ευαγγελιστής και ότι ο γάμος είναι τίμιος.

Και δεν σημαίνει ότι, επειδή θα πρέπει να κάνω αξιέπαινο την παρθενία, να ντύσω με αναξιότητα το γάμο. Το ίδιο πράγμα αναφέρει εις τον περί παρθενίας του λόγο ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Δεν μπορείς, λέγει, να υποτιμήσεις τον γάμο για να ανεβάσεις την παρθενία.

Το καθένα έχει τη θέση του. Τι είναι η παρθενία; Η Παρθενία είναι απλώς μια υπέρβαση του γάμου και ακόμη δεν είναι εντολή, ότι μπορεί κανείς να σωθεί και αν ακόμη δεν μετέχει την Παρθενία, δηλαδή να παντρευτεί, όχι τις εξωγαμικές σχέσεις, όχι τις πορνείες, αλλά απλώς να αρθεί όλα να παντρευτεί.

Γι' αυτό και ο Κύριος δεν ενομοθέτησε την Παρθενία, αλλά την άφησε εις την προαίρεση του κάθε πιστού. Ακούστε πως το λέγει, Ματθαίος 19,12. Εισίν ευνούχοι, οίτινες εκ κοιλίας μητρός εγεννήθησαν ούτως. Και εισίν ευνούχοι, οίτινες ευνουχίσθησαν υπό των ανθρώπων.

Και εισίν ευνούχοι, οίτινες ευνούχισαν εαυτούς, διά την Βασιλείαν των Ουρανών. Είναι εκείνοι που γεννήθηκαν ανίκανοι. Είναι εκείνοι που κατεστάθησαν να μην κάνουν από άλλους ανθρώπους, ευνουχισθηκός και τα λοιπά, και εκείνοι οι οποίοι είπαν, ενώ έχουν πλήρην ικανότητα, είπαν, δια την Βασιλεία του Θεού δεν θα κάνουν χρήση αυτής της ικανότητας.

Βλέπετε πως το είπε ο Κύριος, τι ακριβώς όμως είναι η παρθενία; Ο γάμος είναι η ανάγκη του πεπτωκότος ανθρώπου, αλλά ο γάμος είναι και το σχήμα του νυν αιώνος. Αν ο άνθρωπος δεν αμάρτανε, δεν θα υπήρχε ο γάμος.

Εάν μου πείτε γιατί έγινε ο γάμος, προβλέποντος του Θεού, όπως λέγει ο Άγιος Ειρηναίος, προβλέποντος του Θεού την πτώση του ανθρώπου. Και δια να μην χαθεί αυτό το ζώο του Θεού, ο άνθρωπος, το ζώο, αυτό που ζει δηλαδή, να μην χαθεί, έκανε, οικοδόμησε τον γάμο.

Η παρθενία είναι προπτωτική κατάσταση, οι πρωτόπλαστοι μέσα στον παράδεισο δεν εγνώριζαν τον γάμο, τον εγνώρισαν μετά από τον παράδεισο. Μέσα στο γάμο ήσαν παρθένοι, και η παρθενία θα είναι εκείνη που πάλι θα αποκατασταθεί υπό του Θεού εις την Βασιλεία τη δική του, και όλοι θα είναι ουρανοπολίτες, είτε μετήλθαν εις τον παρόντα κόσμο των γάμων είτε δεν μετήλθαν.

Στην Βασιλεία του Θεού είπε σαφώς ο Κύριος, ούτε παντρεύονται, ούτε νυμφεύονται. Η παρθενία είναι μια γεύση της Βασιλείας του Θεού πριν από τη γεύση. Όπως ακριβώς μερικοί βιάζονται να γευθούν τον γάμο πριν από τον γάμο, με τις προγαμιαίες σχέσεις που είναι πορνεία.

Και είναι πορνεία, το λέγω γιατί έχει γίνει της μόδας αυτό, να υπάρχουν προγαμιαίες σχέσεις, είναι της μόδας. Και είναι πορνεία, 100% και είναι κρίμα να μολύνονται οι άνθρωποι με πορνεία και να επαναζητήσουν την ευλογία του Θεού για τον γάμο τους. Είναι κρίμα. Έτσι και οι παρθένοι γεύονται την Βασιλεία του Θεού πριν από την τελική της γεύση.

Και εφόσον η παρθενία είναι μια κατάσταση της καταξιωμένης φύσεως του ανθρώπου και αφθαρτισμένης, για αυτό το λόγο προς τιμήν του αφθαρτισμένου σώματος του Χριστού και επιτελείται και αφιερώνεται, λέγει ο Άγιος Ιγνάτιος Αντιοχίας.

Όποιος μπορεί να μείνει, λέγει, εν αγνεία και να τηρεί την Παρθενία, αυτός, λέγει, μενέτω προς τιμήν της σαρκός του Κυρίου, εν ακαυχησία. Προς τιμήν, μόνο να μην καυχηθεί, γιατί θα πέσει αν καυχηθεί. Είναι στην επιστολή του προς τον Άγιον Πολύκαρπο. Η παρθενία δεν είναι μια φυσική κατάσταση, αλλά είναι μια υπερφυσική κατάσταση, υπερφυσική και μάλιστα με το πρίσμα της προπτωτικής καταστάσεως είναι όντως κατά φύσιν, διακρίνεται σε εσωτερική και εξωτερική.

Το εξωτερικό είναι το να πεις, δεν είχα καμία γενετήσια μίξη, δεν είχα καμία, τίποτα, ποτέ μου δεν είχα καμία γενετήσια μίξη, αυτό εύκολα επιτυγχάνεται. Το εσωτερικό, η εσωτερική παρθενία είναι πολύ δύσκολη, είναι όταν κάνεις παρθένων την ψυχή σου και τον λογισμό σου.

Γράφει ο Άγιος Κασιανός για τον Μέγα Βασίλειο, στη Φιλοκαλία, στον πρώτο τόμο, Περί Πορνείας, να λέγει ο Μέγας Βασίλειος, «Και γυναίκα αγνοώ και παρθένος ουκ ειμί». Λέει ο Μέγας Βασίλειος, αν και αγνοώ την γυναίκα, παρθένος δεν είμαι.

Για αυτό το λόγο η Απόλυτος Παρθενία είναι προνόμιο μόνο τριών προσώπων μέσα στην Εκκλησία μας. Της Υπεραγίας Θεοτόκου, του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστού και του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου. Όλοι οι άλλοι κατάστασεις είναι σχετικοί Ένας αγώνας γίνεται για αυτήν την παρθενικότητα της εσωτερικής ψυχής, δηλαδή της ψυχής της καρδίας.

Και αγών σκληρός πολλάκις. Η παρθενία είναι αρετή, την αρετή την συνιστά η προαίρεσης, ο κόπος και η χάρης του Θεού. Τρία πράγματα. Αν αυτά τα τρία πράγματα υπάρχουν, έχουμε αρετή. Να πως το γράφει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος αυτό. Αρετή είναι, έργον προς Θεόν εν προαιρέσει.

Αυτό το προς Θεόν εκφράζει εκ Θεού ως χάρης, μετα Θεού ως βοήθεια και προς Θεόν ως σκοπός της αρετής. Ο Κύριος το θέτει ως εξής. Ου πάντες χωρούσιν τον λόγον τούτον, αλλ' οις δέδοται. Όλοι λέγει δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν αυτό, αλλά μόνο σε εκείνους που δόθηκε.

Που σημαίνει έργον, είναι ο προσωπικός σου κόπος. Προαίρεσις, ότι το κάνεις ελευθέρως, διότι μπορείς να κάνεις έργο, αλλά κατ' ἀνάγκην, δεν είναι αρετή· δεν νηστεύει ο δούλος του Θεού γιατί δεν έχει να φάει, αλλά νηστεύει ο δούλος του Θεού γιατί έχει να φάει, αλλά νηστεύει, λέει, προαίρεσις, κόπος, προαίρεσις και η χάρη του Θεού· γι' αυτό λέγει ο Κύριος, μη τρέχεις, εάν δεν σου το έχει δώσει ο Θεός.

Εδώ δείχνει δύο θεσμών της Παρθενίας και τη Θεία Ροπή, όπως λέγει και ο Ιερός Χρυσόστομος, λέει τη Χάρη. Λέγει ο δυνάμενος χωρείν χωρείτω, αυτός που μπορεί ας το κάνει, εδώ τι δείχνει, δείχνει την προαίρεση και τον κόπο του έργου του ιδίου του ανθρώπου.

Ακούστε αυτά τα δύο αντιφατικά εκ πρώτης όψεως του Κυρίου. Που λέγει, ου πάντες χωρούσι τον λόγον τούτον, αλλά ευθύς και θέτει παρακάτω. Ο δυνάμενος χωρείν χωρείτω, μα γιατί μου λες κύριε, εάν μπορώ να το κάνω, αφού μου είπες ότι είναι θέμα να μου το δώσει ο Θεός;

Ναι, είναι και τα δυο, είναι να θέλω και να πάρω και τη χάρη του Θεού. Τότε ακριβώς έχουμε αυτό που λέμε αρετή. Εάν δεν ήταν αρετή η παρθενία, ο Χριστός δεν θα έδινε τη βασιλεία του εις τους παρθένους.

Η βασιλεία του Θεού διδέται μόνο στην αρετή και στην αγιότητα. Γι' αυτό και η παρθενία όπως και όλες οι αρετές δεν είναι αυτόνομος. Διότι διαφορετικά δεν τελεί ούτε η παρθενία εάν είναι αυτόνομος. Και όπως λέγουν οι πατέρες, εκείνος που δεν απέκτησε ταπείνωση, δεν μπορεί ποτέ να φτάσει σε ύψη παρθενίας.

Αλλά μια παρθενία χωρίς το Θεό, χωρίς τη Θεία Ροπή, χωρίς τη Θεία Χάρη, καταλήγει σε μια ανθρωποκεντρική ιδιοτροπία, σε ένα ανθρώπινο καπρίτσιο. Η παρθενία τέλος αγαπητοί μου είναι η καθαρότης της ψυχής που αποτελεί το έδαφος κάθε υψηλής αρετής.

Και επανερχόμενοι στο ιερό κείμενό μας μπορούμε τώρα πάλι να ερωτήσουμε. Ποιοι είναι αυτοί που ειδικώς αναφέρονται 144.000 παρθένοι σε συνδυασμό φυσικά και με τα δύο άλλα στοιχεία που θα τα δούμε την ερχομένη Κυριακή πρώτο Θεού;

Ποιοι θα μπορούσαν να είναι άραγε, ιδού αυτοί. Μέσα στους αιώνας έλαμψαν στην άσκηση, στην υπακοή, στην παρθενία. Είναι οι ασκητές όλων των αιώνων και όλων των εποχών έως τη συντέλεια της ιστορίας.

Φαίνεται, αγαπητοί μου, ότι την πρόσκληση που έκανε ο Κύριος τη σημερινή Ευαγγελική περικοπή στον πλούσιο νεανίσκο, όταν του είπε «Εφάρμοσες τις εντολές, πολύ ωραία, πούλησε τα υπάρχοντά σου και έλα μαζί μου». Φαίνεται πως τον προόριζε στις 144.000. Αλλά εκείνος, ελυπήθηκε, εγύρισε την πλάτη και έφυγε.

Και τίθεται τώρα το ερώτημα, η παρθενία σήμερα, πως βλέπετε, σήμερα η παρθενία, φίλοι μου, δεν τιμάται, αντιθέτως, διαβάλλεται και κατασυκοφαντείται, εξαίρεται σήμερα η πορνεία, γι' αυτό και ο Θεός παρέδωκε τους ανθρώπους σε πάθη διαστροφών και ατιμίας και να νομίζουν ότι σε αυτές τις διαστροφές είναι η δόξα τους και η ευτυχία τους.

Όπως λέγει στην Προς Ρωμαίους 1,24 ο Απόστολος Παύλος. Εν τούτοις, οι αρετές, όλες οι αρετές και η παρθενία, όσο και αν υπάρχουν εποχές που τις υποτιμούν, αυτές έχουν την αξία τους. Είναι ο Χρυσός, η παρθενία είναι πολύ υψηλή αρετή και μαζί με την υπόλοιπη αρετή την αφιέρωση στον Χριστό.

Φθάνει στο ύψος εκείνο που μας έδειξε εις την οπτασιακή του εκείνη εικόνα ο Ιερός Ευαγγελιστής. Και σήμερα αγαπητοί ο Χριστός κάνει έκκληση, έκκληση εις τους νέους ιδίως, αγόρια κορίτσια, να αγαπήσουν την Παρθενία, την Έσω και την Έξω και την Αφιέρωση, αρετές που ποτέ δεν παλιώνουν.

και όπως ενήργει το Πνεύμα το Άγιο στην καρδία της Λυδίας, όταν ήκουε των λόγων του Παύλου, έτσι και εμείς ευχόμεθα ολόθερμα στην καρδιά, όπως το Πνεύμα το Άγιο αλλοιώνει τις καρδιές των νέων, εις το να αγαπήσουν και να βιώσουν αυτή την ωραία, τη μεγάλη και σπανία αρετή της παρθενίας.

Η παρθενία και η αφιέρωση είθε να γίνει το αληθινό τους στολίδι.