Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου 46

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· τὸ ἀναλλοίωτο ἑλληνικὸ πρωτότυπο εἶναι τὸ ἔγκυρο κείμενο.

You will remember from that ordeal of the two prophets, who exposed the Antichrist, showing that he is not the Messiah but is a deceiver and a robber. The Antichrist killed them; he made war with them, defeated them, and killed them. And we continue: 'And their dead body shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also their Lord was crucified.' So their dead body was thrown into the street of the great city, which is called allegorically, that is, spiritually, Sodom and Egypt, in that city in which their Lord too was crucified.

By the term 'dead body,' he shows the fury and hatred of the Beast, that is, of the Antichrist, against the two prophets.

And the exposure of their bodies in the central square of the city shows the utmost humiliation, and indeed it will last three and a half days.

The outcome of this treatment that the Antichrist will inflict on the two prophets, to kill them and to cast out their bodies, their corpses, as it puts it there, into the square of Jerusalem, as we will see further on, of the City, for three and a half days, will be manifold.

First, the lax Christians, those who are gripped by cowardice, and cowardice is the most terrible sin, my beloved; I tell you this from the very outset. It will be a long while before we reach this point, for it is in the last chapter of the Apocalypse, and we will be slow to get there.

I am in no hurry. Let us live the struggle. Here we will go slowly, step by step, through the books of the Apocalypse, interpreting it. First, we will see that 'the cowardly, their portion shall be in the lake that burns with fire and brimstone, which is the second death.' He sets down the sorcerers there too, and he sets down the immoral; but the cowardly he places first, to show that cowardice is a terrible sin.

When I am intimidated and change my stance toward Christ. Please, let us watch out for cowardice. Let us practice ascesis (ascetic discipline) upon ourselves, so that when some terror ever comes that presses me to cast off my faith, I will not do it.

You'll ask me, what are these exercises I can do to fight against cowardice? I'd tell you, there are many, there are so many. Suppose they lock us in, by mistake, let's say, and they shut us inside, everyone has left except us, and it's dark, and let's say there was a chair, and we sit down in it and fall asleep, and when we wake up we see that everyone has gone and the church is locked, and it's cold. What will we do? We'd burst into tears, believe me, some people would burst into tears; someone would say, we're shut in for good. And a thousand other things like this, to which we must constantly accustom ourselves. We must constantly put ourselves to the test, on our own, so that we can overcome anything that turns against us, and not fall into cowardice and lose everything.

So the cowardly Christians, the lukewarm Christians, these are the ones who will be terrified when they see the two prophets killed and their corpses thrown out in the street, and they will go so far as to deny their faith. Do you know what they will say? They will say, the game is over, it's finished. Christ's own disciples nearly said the very same thing. Remember? Why did Thomas leave? Thomas left because he had lost heart, and so had the other disciples. The Lord said it, it is written: when they were all swearing, not only the Apostle Peter, 'Lord, I am with you, even to death and to prison,' even to death and to prison. It is written, this very night, 'I will strike the shepherd, and the sheep will be scattered.' And to the Apostle Peter, who kept insisting, He said, well then, before the cock crows twice, you, Peter, will have denied me three times. This is what happened to the disciples, and this is what will happen then to very many Christians. They will see the two prophets killed and they will say, well, that's the end of it now, give up.

They did nothing; they admired them, they praised them, they said, we will go along with them; but now that they have become an object of the Antichrist's vengeance, they threw it all away. It is terrible, take heed of it, I beg you. Still more, indeed, when they reach that point they will deny their faith, and they will be many; you will see why they are many, we will look at it a little further down.

It is what the Lord said, Luke 18:8: 'When the Son of Man comes, will he find faith on the earth?' When I come again to the earth, will I find faith? Still others among the lax Christians will be scandalized.

Seeing the abandonment of the two prophets by God. Just as many were scandalized when they saw the Messiah, who said that he was the Messiah, upon the Cross. They did not remember the saint, Isaiah the Prophet, and the other prophets.

For there the Prophet Isaiah speaks of the sufferings of the Messiah. Essentially, do you know what this is, what it is that will scandalize, that already scandalizes, my beloved? It is the scandal of History and the scandal of the Cross, the cruciform message of the Gospel. That is what it is. And even now this scandalizes. We have two scandals, three scandals.

The first is the scandal of the Cross, the second the scandal of history, and the third the scandal of monasticism. Three scandals. The scandal of the Cross is that the Messiah went up onto the Cross, and God abandoned him. Look, the crucifiers said, the ones who instigated it, the rulers, look, he saved others, but himself he cannot save; he said he was the Son of God, so let him come down from the Cross, that we may see and believe. They were satisfied that Jesus was not the Messiah. The wretched men had crucified their own Messiah. And so they will look upon the prophets then and ask why God abandoned them. People will look upon the righteous, upon the saints throughout history, and ask why God abandoned them. The scandal of the Cross. The message of the Gospel, my dear friends, is a message of the Cross. It is cruciform. It is not a message of comfort. It is martyrdom.

And consequently, who are those who will hold up under this scandal of the Cross? The scandal of History, since I know you are now puzzled that I mentioned it. The scandal of History is when we see evil reigning within History, running riot, and God not intervening.

We say, where is Christ, where is Christ, why does he not intervene, does God not see what is happening? This is the scandal of History. And the scandal of Monasticism is that the monk's life seems unnatural; but I will not expand on it any further.

Yet the pious will rejoice beyond measure, as we shall see further on in some of the ways they show it. The pious, the steadfast, those with a deep, cruciform spirit, will glorify God for this martyric witness of God's Saints.

They will say, these two Saints gave their witness; they were put to death for the glory of God's Saints. And they will await, with much consolation and comfort and expectation, the Lord Jesus from the Heavens. So you see the same event yielding different results in the various sorts of people.

In the lax Christians, in the persecutors, and in the faithful.

But which is this great city in which all these things will be played out? It is Jerusalem, beloved. If you ask, is it the geographical Jerusalem? Or is it perhaps some city so called merely in name, which is not in fact Jerusalem?

For example, as we'll see it mentioned further on, when we look closely at our passages: 'Babylon the great, the harlot,' the one who, as it says, made the peoples of the earth drunk with the wine of her fornication. Which Babylon? To begin with, when the holy Evangelist was writing the Revelation, Babylon no longer existed.

Many centuries earlier Babylon had been destroyed; it did not exist. The holy author certainly knew that Babylon was no longer there. So the name carries a figurative meaning. He means Rome, which, he says, became drunk, drunk on the blood of the saints.

And it is nothing other than the persecutions of Rome that were being unleashed at that time against the Christians. But all the powers set against God also fall under the name Babylon. So perhaps it is not Jerusalem after all? Yet it does appear that it is Jerusalem.

And this is shown by a whole host of telling cases. First of all, Saint Andrew of Caesarea. This is why I read out the opinions of the Fathers, and I know the opinions of the Fathers are tiring, but I read them for the sake of grounding, so that no one can say I am interpreting on my own. God forbid; I interpret nothing on my own.

So Saint Andrew of Caesarea writes. "And their bodies will lie unburied in this Jerusalem." That is, in the old and ruined Jerusalem, the one in which the Lord also suffered. He even adds an explanation, namely, in this old city, the ruined one, the one torn down by the Romans.

Or rather, in this city where the Lord suffered. In this same city, as it stands, the one which, according to the saying of David, where the Son, Christ, our true God, was born according to the flesh; and so that he might make people believe that he himself is the Christ, the Antichrist, pretending to fulfil the prophetic saying which declares, I will raise up the fallen tabernacle of David. I will raise up the fallen tabernacle of David, that is, the city, and I will rebuild its ruins. And the Jews, being deceived, take this to refer to his coming.

The Antichrist will establish himself in Jerusalem, because he will say to the Jews, 'I have come to fulfill the prophecy, to raise up the fallen tabernacle of David. And therefore I am the Messiah.' How will he prove this? Where will the Antichrist be, in New York or in Melbourne? In Jerusalem.

So we see that this concerns the old city, this specific geographical city. It is not a figurative name. It is the city of Jerusalem.

And the following points also confirm this. First, the whole setting of the vision, with the measuring of the temple, which you remember from our previous topic, is the city in which the Antichrist is now installing himself. Second, the description of the city as Sodom and Egypt is significant, my dear friends. The fact that it is a specific city matters, because when we come to see these things, and we have not yet seen them, but we will, when we see, for example,

For why, for example, should the temple be built that the Antichrist will build, as Saint Cyril of Jerusalem says; which temple

The other city will not be built; it will be built right there. When we see these things happen, they will help us to discern them as signs of the times. These things carry great weight. So the second point is this: that this great city is called Sodom and Egypt.

First of all, why is it called a great city? Because of the great renown of the city. Not that it is great in size; Jerusalem is not a large city. But it has great renown. Just like Athens. Athens at this moment may have three million people in the basin of Attica.

Let us say that at this moment it is a great city. It is not a great city because of its population. It is a great city because of its renown. Athens, ancient Athens. And here, Jerusalem, the city of Wisdom, the city out of which Christianity came forth.

The city from which the Lord of Heaven and earth came. So it is great in the sense of being renowned. But why is Jerusalem described as Sodom and Egypt? My dear friends, the prophets describe the city of Jerusalem in just this way.

For example, Jeremiah 23:14 says: And they all became, who? the people of Jerusalem, like Sodom. And those who dwell in her, in whom? in Jerusalem, like Gomorrah.

So the prophets describe the city as Sodom and Gomorrah. And when the holy Evangelist here describes Jerusalem as Sodom, and indeed says spiritually, that is, allegorically, he means Jerusalem itself and not some allegory.

There is the explicit observation of the holy author that the two prophets will be killed in the city where their Lord was also crucified. And it is well known that the Lord was crucified in Jerusalem. All these things show, my dear friends, that the city is Jerusalem.

But here are a few useful thoughts on these observations. The city will be Jerusalem, because in this city, according to the entirely correct observation of Saint Andrew of Caesarea, which I read to you a moment ago, the Antichrist will seek to install himself, as I told you, in order to prove that he is the awaited Messiah.

The spiritual condition of the city at that time will be like Sodom and like Egypt. Why like Sodom? Because, quite simply, there will be much sin there, very much sin. Why like Egypt? Figuratively, because Egypt had tormented the Israelites back then, when they had remained four hundred and thirty years in Egypt. They tormented them greatly; they set them to make bricks, to build, to heavy labour, in order to wear them down, because they were afraid of them.

They drowned the baby boys in the river Nile, and did many other things. Just as Israel suffered under the Egyptians, so the new Israel, the Church, will suffer under the old Israel, Jerusalem. This is why it is described as Egypt.

Do you want proof? Zionism, this Jewish contrivance, which is spread over the whole earth and has set its sights on the Christians, secretly today and openly tomorrow, Zionism will turn against the Church.

That is why it is called Egypt.

The Protocols of the Elders of Zion, if you read them, are worth reading. At first glance they seem like a fairy tale; at first glance someone might say, oh, that isn't from there, what is all this? But we see, my beloved, that these things are being carried out. So the Protocols of the Elders of Zion, a little booklet, it's sold out there, find it, read it. It is nothing but a long catalogue of the effort to corrupt the nations, to destroy and to corrupt the peoples. When television puts on what it puts on, when there exist the things that exist, in entertainment, in politics, in the economy, everywhere, in education, read it and you will be amazed. You will say, but why would they destroy the nations, why strike them like an octopus against the rock to soften it, why paralyze the nations? And then the Antichrist will come and say, I will save you now, I will save you.

For by then the nations will no longer be able to react to anything. On the contrary, they will be asking for a single ruler to govern over all the earth, because their corruption will have reached its very limit. And the Zionists will have labored toward exactly this.

That is why it is called, let me say it one more time, Jerusalem, Sodom and Egypt. To corrupt the world and to dominate the world. Sodom, to corrupt; Egypt, to dominate. If one pays a little attention, he will see the letter of the text crying out the reality to him.

And people from every tribe and tongue and nation look upon their dead bodies for three and a half days, and they do not allow their dead bodies to be laid in a tomb. That is, from among the peoples, the tribes, the tongues, and the nations, they see the corpse of the two prophets for three and a half days, and the rulers of the city, the Antichrist, do not permit them to be buried in a tomb. This expression, peoples, tribes, tongues, and nations, one he uses many times, shows how universal this whole matter is.

That is to say, the matter is not local; in connection with what I told you in the first homily, in the Aporia. The Apocalypse, my beloved, is a universal book, it is not a Greek one. "And they look," and they see.

From the tribes, the peoples, the tongues and the nations, that is, they see it worldwide. How do they see it?

Unthinkable once, now thinkable; you understand it yourselves: by means of television.

These phrases, some years back, were the unthinkable; these phrases were unthinkable, and one might interpret them in the ordinary way. But you see, according to the sound observation of Andrew of Caesarea, every thing that comes to pass will be understood.

The point is this: how will the peoples and the nations and the tongues see it? That is, how is it possible to, listen, they will not read it in a newspaper. They will see it. For three and a half days they will see the corpses of the prophets in the square of Jerusalem. They will see it with their own eyes. Well, how do they see it? From where? Each one is very far from Jerusalem. How? By television. It is astonishing. But still, here he also expresses the feelings of the world, for everyone will be watching. If, for example, my beloved, there is a foot...

...a football match, and it's very interesting, extremely interesting, now tell me, wouldn't they head straight to their televisions, right on schedule, to watch? Of course they would. This very thing, that everyone will be glued to their televisions watching the event, this expresses the feelings of the people, who go looking for the spectacle of the murder of the prophets, and also for the display of their corpses in the city of Jerusalem.

This display of the unburied corpses will last three and a half days, just as correspondingly the witness of the two prophets lasted three and a half years. Three and a half years their witness, three and a half days the display of their corpses in the city of Jerusalem.

"And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another, because these two prophets tormented them that dwelt on the earth." Oh, look at the dwellers; oh, the depth of wickedness! All the inhabitants of the earth, by means of television, as I told you, will see and will rejoice and will make merry; and why, do you think?

Because they were rid of the tormenting preaching, the tormenting preaching of the two prophets; so the preaching torments the consciences, the convicting preaching torments the consciences. One observation we could make here.

An atheist has no reason to be convicted. An unbeliever, why should he be convicted? Since the unbeliever and the atheist are not convicted, then why should they be tormented? Since he does not believe in Hell. My beloved, atheists are not tormented.

Yet they are the ones who unleash the persecution against the Christians. Why? Because, quite simply, there is no absolute atheist. There is no absolute atheist. Man is made to believe; God made us for himself.

It is a drawing of the antitype of the image of God, of the antitype toward the prototype. This cannot be uprooted; it is within our very making, within this fabric of ours. Thus, the one who proclaims that he is an atheist, in reality, in his subconscious, retains a fear.

And when he sees that he is threatened by this fear, he wants to and does carry out the persecutions, precisely in order to be rid of the fear. This is the psychology of the atheist man.

So it is a very telling observation, that the inhabitants of the earth will exchange gifts, they will exchange gifts with one another.

Thank you. Thank you all.

But this custom had already been established among the Jews from the time of the Babylonian Captivity, and we find it in the book of Esther. There Mordecai established this feast, and among the other observances of the feast there was also this: the exchange of portions of food, or of gifts. So here we see that their joy is so great that now the inhabitants of the earth exchange gifts among themselves. At last they have been freed from that convicting preaching of the two prophets, and now they have nothing left to fear. They can sleep soundly.

And while all of this will seem to show that evil has triumphed once and for all, immediately afterward the first crack in that triumph begins to appear.

"And after the three and a half days, a Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet, and great fear fell upon those who beheld them." After the three and a half days, a Spirit of life came from God, and the two prophets stood up on their feet, and great fear fell upon all those who were watching them.

This, my dear ones, is the true triumph that follows the Antichrist's apparent victory. It is the triumph of Heaven. It is the Resurrection of the two prophets. The great error of the atheists and the unbelievers is twofold. First of all, they deny the eschatological dimension of history.

He never imagines, he does not believe, that history will come to an end. This is something I have only gradually come to understand. I share with you my own experiences as well: many things remain unintelligible in the mind of a believer. He wonders, but how can this be? And little by little he begins to understand. So I begin to gain the experience that the atheist gives no eschatological dimension to history. For the atheist, history will simply roll on and exist forever; there is no end of the world, no end of creation. This is the atheist's first error. And the second error concerns the reality of the Resurrection of the dead.

If you tell me they do not believe in this second one, well, they do not believe in the first either. But these are their two enormous errors.

In any case, all the efforts of the atheists move with the aim of erasing these two truths. For them, the Resurrection, when it happens, will be the greatest shock of all. That is why they will be astounded when, there on the television, my dear ones, they will see the two prophets rising from the dead.

For there they will be watching them on the television, dead and thrown out, and then suddenly, because God will have so arranged it that their eyes are glued to the television to see it, there suddenly they will see the two prophets, whom they believed would have already begun to rot, standing upright on their feet.

Terrifying, the greatest shock an atheist could ever undergo. "And after the three and a half days" let us pause on this point. Saint Andrew of Caesarea writes: he numbers the days of the standing of their prophecy; those who died together will rise again together.

Three and a half days, he counts them, corresponding to the three and a half years during which they had preached; and after they were put to death, they will rise again.

These three and a half days that the prophets remained dead are roughly a type of the Resurrection of Christ.

"A Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet." The whole phrasing reminds us of the well-known vision of the prophet Ezekiel. It is what we hear on Great Friday evening, which is at the Matins of Great Saturday, the prophecy. He says to him, "Prophesy," and as he was commanded, "and it entered into them"; the bones, scattered across the plain, heard, "and the Spirit entered into them, and they lived and stood upon their feet." Now notice, here is an interpretive observation to help you, my dear ones, to understand Holy Scripture as far as that is possible.

The prophecies, as I was telling you last time, the prophecies of the prophets of the Old Testament, have not been exhausted. The fact that the phrasing of the holy Evangelist is taken from Ezekiel is as if he were telling us: my key, O reader, I keep in my pocket; only take care to find it.

There Ezekiel said the following: Did you see, O man, did you see how these stripped, bare bones stood and rose up? Upright, men, ready, with sinews, with flesh, with bones, and so on.

Did you see? In the same way I will bring you up out of your graves and lead you into the land of the Promise. And how do the Jews interpret this? The Jews interpret it allegorically and say: it is the return of the Jews, which will be a kind of resurrection, when they go back to their homeland, Palestine.

My dear ones, God uses history, certainly, to serve certain historical points. But God never remains within history. The prophecies have a typological character. Let me repeat it, take care: they have a typological character. They go beyond history. Which history? The particular history, the particular events; they transcend it and reach to the Last Things. For God cared little about the case of the Jews returning to Palestine. It interested Him only as a small prophecy. As what? That since the return from the Captivity of the Jews to Palestine was accomplished, then all the more surely will the Resurrection of the dead from their graves also be fulfilled.

That is why Christ said: do not be amazed, do not marvel, that the hour is coming when the dead in their tombs will hear the voice of the Son of Man, and those in the graves, those who are in the tombs, will rise and be raised up.

So that vision of Ezekiel, historically, refers to Israel; but in reality, at its depth, against the background of the great prophecy, it refers to the Resurrection of the dead. Most rightly, then, our Church placed it among the prophecies, to be read at the Matins of Great Saturday.

And the key is here: the very same phrasing that the holy Evangelist takes from there. Tell me, please, do these things bring you comfort? This is the comfort of the faithful, the Resurrection of the dead, the Resurrection of the dead. Does it comfort you?

I tell you sincerely, if these things leave you without a single tremor within you, then I would tell you not to bother sitting and listening to anything anymore, do not bother. Their whole purpose is that within us should be born this astonishment and this comfort, this sense that we have before us the Resurrection of the dead.

Nevertheless, the fact that the two prophets were raised is the answer to this foolish struggle of the Antichrist against the two prophets. Here the faithful of that time could say: truly Christ is the life and the Resurrection; Christ is true.

But all of this, the fact that the two prophets will be raised, will form a wondrous, living, vivid picture before believers and unbelievers alike. For the believers too will be watching on television. And the unbelievers too will be watching on television.

And it will be the Resurrection of the dead, which a little while later will happen to all people. All those who have died, or who have been dead from ages past, will be raised. And these words of the holy Evangelist are very realistic.

He says, and they stood upon their feet. They stood up on their own two feet.

We know the allegorical interpretation. Let me speak in the language of Basil the Great in his Hexaemeron. We know the allegorical interpretation, but this passage does not admit an allegorical reading. For when, my beloved, the Old Testament writes, as I have told you before, and indeed recently.

That where the feet of God, of the Lord, stood, where they stood, the feet stood, which feet? Yes, it presupposes the Incarnation, realism, realism. The place where the feet of God stood. And here too it says, the prophets stood upon their feet. This is what the Resurrection means. This is what the Resurrection means. I stand on my own feet.

For this very reason there is also a Canon that on Sunday we do not kneel and do not make prostrations, in order to express the Resurrection of the dead in a realistic and not an allegorical way. And great fear fell upon those who beheld them; fear and terror fell upon those who were watching them, upon those who beheld, you see it constantly, those who behold, the ones who are watching, always the television in front of them, the television is working now, the television is working, and then great fear will fall upon them. Of course, my beloved, a person is afraid of whatever natural thing can frighten him. If at this moment a window shatters, an explosion happens, of course he will be frightened at once, he will be frightened, but a person can overcome natural fears; what he cannot overcome is supernatural fear. This supernatural fear literally paralyzes a person. A small example: you go to a funeral, the relatives follow, the friends, all the neighbors,

and so on, a great crowd, the coffin in front, and we go toward the cemetery. There at the cemetery we gather around the grave for the burial to take place. Well, we lift the lid for one last kiss, something like that. And there suddenly we see the dead man rise up to his feet.

Tell me, I beg you, what will the people do, to put it in plain Greek, they scatter every which way. Why? What were they afraid of, follow me, what were they afraid of? They were afraid of the dead man. But they should have rejoiced, the dead man has been raised, what were they afraid of? Ah, they were not afraid of the dead man, they were afraid of their contact with the supernatural element. That is what terrifies, the supernatural element terrifies. My beloved, a thief may break into your house, a robber, a robber, and you can overcome the fear, take up your gun, your knife, I don't know what; but when the devil appears in your room, what will you do? You will fall down stiff. That is supernatural fear. Fear fell upon the whole earth when they saw the two prophets standing on their feet, a loud voice from heaven saying, saying to them, Come up here,

and they ascended into heaven in the cloud, and their enemies beheld them. I heard a voice saying from heaven, it is the voice of Christ, calling the two witnesses and saying to them, Come up here, come up here into heaven.

This Come up here, come up here, is the resolution of the great drama of the earth.

Never could the unbelievers, as I told you earlier, the unbelievers could never conceive of heaven as the resolution of the drama of the earth. Just as Minos, the king of Crete, could never have conceived that his prisoner Daedalus and his son Icarus would escape from the labyrinth with wings.

It is the vertical dimension that saves, since the horizontal dimension is incapable of redeeming man; it is heaven. And how was the ascent of the two prophets accomplished? As Andrew of Caesarea says, by the lordly vehicle, the cloud, with the lordly vehicle, the cloud, just as a ruler might send his vehicle to the airport to receive and collect a distinguished visitor. Indeed, my beloved, the cloud is the lordly vehicle that is sent to collect the two prophets.

Here the Ascension of Christ is brought to mind, as the Acts of the Apostles recalls in the first chapter, verse 9. A cloud received him. A cloud took him up and he went into heaven. But this cloud is not a cloud made of droplets like a cloud familiar to us.

It is a cloud of glory. It also brings to mind what the Apostle Paul says in the First Epistle to the Thessalonians. Chapter 4, verse 16: and the dead in Christ shall rise first. Then we who are alive, who remain, who will have been left behind, shall be caught up together with them in the clouds.

Together with those who will have been raised, we shall be caught up in the clouds, to meet the Lord, in the air, to go and meet the Lord. And so we shall always be with the Lord, and thus we shall always be together with the Lord.

There are Christians who today have no faith, just as Christians have no faith in the Resurrection of the Dead, since they have no faith in the Resurrection of Christ. One will say to you, "Christ is Risen," he has his red eggs, he goes to the Resurrection service, he holds his candle. And yet he does not believe in the Resurrection of Christ. A terrible thing. And not only that, as I said. He also does not believe in the consequences of the Resurrection of Christ, which is the Resurrection of the Dead. The Apostle Paul says: if the dead are not raised, then neither has Christ been raised; then our faith is in vain, and our preaching is in vain as well. What are we doing, and what is Christianity, if there is no Resurrection of the dead?

So many lukewarm believers, lukewarm Christians, faithless ones, who do not believe in the Resurrection and the Ascension of Christ, and by extension in the resurrection and ascension of the dead, will be given one last testimony when they see the resurrection of the two prophets.

But what will these people do then? Perhaps they will believe, as the next verse, which we will see further on, also shows. Nevertheless, it strikes us, the repeated noting of the phrase about the enemies of the two prophets, what it is.

And their enemies beheld them, and their enemies saw them, this word beheld, they were beholding, they were watching continually. As I explained to you, I will say it one more time and for the last time, all of this will be seen worldwide on television.

And in that hour there was a great earthquake, and a tenth of the city fell, and in the earthquake seven thousand persons were killed. And the rest were afraid and gave glory to the God of heaven.

At the time when the two prophets are raised and ascend into heaven, an earthquake will take place on the earth. This earthquake will be, it seems, only in the city of Jerusalem. On this Andrew of Caesarea writes:

"Perhaps these things will then also be felt" — perhaps it will be a real, actual earthquake, not something powerful only in a figurative sense.

In any case, my beloved, I see something astonishing here. Pay attention and you will see how far we may take certain things, whether literally or allegorically. The two prophets died, they were raised, and an earthquake takes place. When Christ gave up his spirit, at the closed hour of midday upon the Cross, a great earthquake took place.

And when he rose, again a great earthquake took place, only it was local; and this earthquake came from the presence of the Angel. It was not an ordinary earthquake; it was the Angel who came down and rolled away the stone, and the earthquake happened so that the soldiers would be terrified and turn as yellow as a gold coin. As we said, it is contact with the metaphysical, the supernatural reality.

And so the soldiers took to their heels and announced the Resurrection of Christ. So an earthquake took place both with the Death and with the Resurrection of Christ. And now an earthquake takes place with the resurrection of the two prophets. This is why it is probably going to be a literal, perceptible earthquake.

With this difference, however: that in the case of the city of Jerusalem then, in the days of the two prophets, one tenth of the city will fall from the tremors, it will be torn down, whereas in the time of Christ nothing was torn down; and seven thousand people will be killed. Now, the one tenth and the seven thousand — if these are not literal but symbolic, that perhaps...

But at the same time this earthquake is two things. First, that it will be a confirmation from heaven that the prophets were from God, that the Antichrist is false. And second, with the earthquake comes the punishment of those who had not believed. The rest, what they will do is this: they will be afraid and will glorify God. But it is a forced glorification, like the centurion then, at the time of the Crucifixion of Christ, who, seeing the things that took place at the Crucifixion, glorified God.

Now the centurion is another matter; deep down he had a good disposition and became a martyr — a Christian and a martyr, the centurion. But here, my beloved, the people will then glorify God by compulsion, not out of repentance.

We see fear driving people. And the text continues and closes our chapter, not the whole chapter but the paragraph: 'The second Woe is past; behold, the third Woe comes quickly.' Of course, the time we have for this analysis is brief, so perhaps you will not recall that when the fifth, sixth, and seventh Angels sounded their trumpets, these were marked not merely as trumpet-blasts and plagues, but also as three Woes, three Woes: at the fifth angel, the first Woe; at the sixth angel, the second Woe; and at the seventh angel, the third Woe. The first Woe has passed, and because the analysis lingered so long on the second Woe, since at the same time there intervened not only the locusts of the Abyss but also the two interludes, now, my beloved, the second Woe comes to an end, and what remains belongs to the third.

To the third "alas" that will come with the sounding of the seventh Angel. With this difference, however: that although we are now in the eleventh chapter, the plague itself essentially begins from the thirteenth chapter. In between come weighty themes that form the very center of the book of Revelation. Let no one be absent.

In between come: the woman with the child whom the dragon pursues from behind; the battle of the Archangel Michael with the dragon in heaven; the heavenly echo of the Triumph in heaven; the persecution of the woman by the dragon after her child is taken up to heaven and she flees into the wilderness; and the appearance of the Beast that comes up out of the sea in the thirteenth chapter, who is the Antichrist. So we find ourselves, my beloved, as you can see, at the core, at the central part now of the book of Revelation.

But, God first, we will continue this coming Sunday.

Θα ενθυμείστε από εκείνη την περιπέτεια των δύο προφητών, οι οποίοι κατέδειξαν τον Αντίχριστον, ότι αυτός δεν είναι ο Μεσσίας, αλλά είναι πλάνος και ληστής. Ο Αντίχριστος τους εφόνευσε, έκανε πόλεμο μαζί των, τους ενίκησε και τους εφόνευσε. Και συνεχίζουμε. Και το πτώμα αυτών επί της πλατείας της πόλεως της μεγάλης, ήτις καλείται πνευματικώς Σόδομα και Αίγυπτος, όπου και ο Κύριος αυτών εσταυρώθη, ώστε το πτώμα αυτών ερρίφθη στην πλατεία της πόλεως της μεγάλης, η οποία αλληγορικά καλείται, αυτό θα πει πνευματικά, Σόδομα και Αίγυπτος, στην πόλη εκείνη, στην οποία εσταυρώθηκε και ο Κύριος.

Με τον χαρακτηρισμόν πτώμα, δείχνει τη μανία και το μίσος του θηρίου, δηλαδή του Αντιχρίστου, κατά των δύο προφητών.

Η δε έκθεση των σωμάτων των, στην κεντρική πλατεία της πόλεως, δείχνει τον άκρον εξευτελισμόν και μάλιστα θα διαρκέσει τρεισήμισι ημέρες.

Το αποτέλεσμα αυτής της μεταχειρίσεως που θα κάνει ο Αντίχριστος εις τους δύο προφήτας, να τους φονεύσει και να πετάξει τα σώματά των, τα πτώματά των, όπως τα λέει εκεί, εις την πλατεία της Ιερουσαλήμ, όπως θα το δούμε στη συνέχεια, της Πόλεως, επί τρεισήμισι ημέρες, θα είναι πολλαπλά.

Πρώτον, οι χαλαροί χριστιανοί, αυτοί που κατέχονται από την δειλία, και είναι το φοβερότερο αμάρτημα, αγαπητοί μου, η δειλία, σας το λέγω εκ προοιμίων, θα αργήσουμε να φτάσουμε στο σημείο αυτό, είναι στο τελευταίο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως και θα αργήσουμε.

Εγώ δεν βιάζομαι, να ζήσουμε αγώνα, εδώ θα λέγει σιγά σιγά, βήμα βήμα τα βιβλία της Αποκαλύψεως, ερμηνεύοντάς το, πρώτον δε, θα δούμε ότι τοις δε δειλοίς το μέρος αυτών εν τη λίμνη τη καιομένη εν πυρί και θείω, ό εστιν ο θάνατος ο δεύτερος, βάζει και τους φαρμακούς, βάζει και τους ανηθίκους, αλλά τους δειλούς τους βάζει πρώτους, για να δείξει ότι η δειλία είναι φοβερό αμάρτημα.

Όταν πτοηθώ και αλλάξω στάση απέναντι στον Χριστό. Παρακαλώ, ας προσέχουμε την δειλία. Ας κάνουμε ασκήσεις στον εαυτό μας, ώστε όταν θα έλθει ποτέ κάποιο φόβητρο που θα με πιέσει για να αποβάλω την πίστη μου, να μην το κάνω αυτό.

Θα μου πείτε, ποιες είναι αυτές οι ασκήσεις που μπορώ να κάνω για να καταπολεμώ τη δειλία; Θα σας έλεγα, είναι πολλές, είναι πολλές. Αν μας κλείσουν, δεν ξέρω, ας πούμε από λάθος, και μας κλείσουν μέσα, φύγαν όλοι εκτός από εμάς, δεν ξέρω, μέσα σε κάποιο σκοτάδι, ας πούμε υπήρχε μια καρέκλα, και καθόμαστε σε αυτήν και μας παίρνει ο ύπνος, και ξυπνώντας βλέπουμε ότι έφυγαν όλοι και έκλεισε ο ναός, κάνει κρύο, τι θα κάνουμε; Θα βάζαμε τα κλάματα, να είστε σίγουροι, κάποιοι θα έβαζαν τα κλάματα, θα πει κανείς να κλείσουμε, και τόσα άλλα χίλια πράγματα, στα οποία πρέπει διαρκώς να συνηθίζουμε. Διαρκώς να κάνουμε τεστ στον εαυτό μας, μόνοι μας, για να κατανικήσουμε οτιδήποτε θα στραφεί εναντίον μας και να μην πέσουμε στη δειλία και χάσουμε τα πάντα.

Οι δειλοί λοιπόν χριστιανοί, οι χαλαροί χριστιανοί, αυτοί θα πτοηθούν, όταν θα δουν τους δύο προφήτας να φονεύονται και να πετιούνται τα πτώματά των, και θα φτάσουν να αρνηθούν την πίστη των. Ξέρετε τι θα πουν; Θα πουν, τελείωσε το παιχνίδι, τελείωσε. Παρ' ολίγον το είχαν πει και οι μαθηταί του Χριστού, τον θυμίστε, ο Θωμάς γιατί έφυγε; Ο Θωμάς έφυγε διότι είχε απογοητευτεί, οι άλλοι μαθηταί. Ο Κύριος το είπε, είναι γραμμένο, όταν όλοι ώμνυαν, όχι μόνο ο Απόστολος Πέτρος, Κύριε μαζί σου, μαζί μου, και στον θάνατο και στη φυλακή, Και στον θάνατο και στη φυλακή. Είναι γραμμένο, αυτή τη νύχτα, πατάξω τον ποιμένα και διασκορπισθήσονται τα πρόβατα. Όσο και τον Απόστολο Πέτρο που του επέμενε, ε λοιπόν, πριν φωνάξει ο κόκορας δυο φορές, εσύ Πέτρο θα με έχεις αρνηθεί τρεις φορές. Αυτό επαθαίνει μαθητές, αυτό θα πάθουν τότε πάρα πολλοί χριστιανοί. Θα δουν τους δύο προφήτας να φονεύονται, θα πουν, τελείωσε τότε το φιλότιμο, πάτε,

Δεν έκαναν τίποτε, τους εθαύμαζαν, τους επαινούσαν, έλεγαν μαζί τους θα πάμε, τώρα όμως που έγιναν αντικείμενον εκδικήσεως υπό του Αντιχρίστου, τα πέταξαν όλα. Είναι φοβερό, προσέξατε το παρακαλώ, ακόμα, μάλιστα όταν θα φθάσουν θα αρνηθούν την πίστη των, και θα είναι πολλοί, θα δείτε γιατί είναι πολλοί, θα το δούμε λίγο πιο κάτω.

Είναι εκείνο που είπε ο Κύριος, Λουκάς 18,8, ο Υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης; Όταν εγώ ξανά έρθω στη γη, θα βρω την πίστη; Άλλοι ακόμη από τους χαλαρούς χριστιανούς θα σκανδαλιστούν.

Βλέποντες την εγκατάλειψη των δύο προφητών υπό του Θεού. Όπως σκανδαλίστηκαν πολλοί όταν είδαν τον Μεσσία, που έλεγε ότι είναι ο Μεσσίας, επί του Σταυρού. Δεν θυμήθηκαν τον Άγιο, τον Ισαΐα, τον Προφήτη, και τους άλλους προφήτας.

που εκεί ο Προφήτης Ησαΐας ομιλεί περί των παθημάτων του Μεσσίου. Ουσιαστικά ξέρετε τι είναι αυτό, τι είναι εκείνο που θα σκανδαλίσει, ήδη σκανδαλίζει αγαπητοί μου. Είναι το σκάνδαλο της Ιστορίας και το σκάνδαλο του Σταυρού, το σταυρικό μήνυμα του Ευαγγελίου. Αυτό είναι. Και από τώρα σκανδαλίζει αυτό. Έχουμε δύο σκάνδαλα, τρία σκάνδαλα.

Το πρώτο σκάνδαλο του Σταυρού, το δεύτερο σκάνδαλο της Ιστορίας, και το τρίτο σκάνδαλο ο Μοναχισμός. Τρία σκάνδαλα. Το σκάνδαλο του Σταυρού είναι πως ο Μεσσίας ανέβη επάνω εις τον Σταυρόν, τον εγκατέλειπε ο Θεός. Κοίταξε, έλεγαν οι σταυρωτές, οι ηθικοί αυτουργοί, οι άρχοντες, κοίταξε, άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει, έλεγε ότι είναι Υιός του Θεού, ας κατέβει λοιπόν από τον Σταυρό, να δούμε και να πιστέψουμε. Ήσαν ικανοποιημένοι ότι ο Ιησούς δεν ήταν ο Μεσσίας. Οι ταλαίπωροι είχαν σταυρώσει τον Μεσσία τους. Έτσι θα βλέπουν τότε τους προφήτες και θα λέγουν γιατί τους εγκατέλειψε ο Θεός. Θα βλέπουν τους δικαίους, τους αγίους μες στην ιστορία και θα λέγουν οι άνθρωποι γιατί τους εγκατέλειψε ο Θεός. Το σκάνδαλο του σταυρού. Το μήνυμα του Ευαγγελίου, αγαπητοί μου, είναι σταυρικό. Είναι σταυρικό. Δεν είναι άνεσης. Είναι μαρτύριον.

Και συνεπώς, ποιοι είναι εκείνοι που θα αντέξουν σε αυτό το σκάνδαλο του Σταυρού; Το σκάνδαλο της Ιστορίας, γιατί ξέρω έχετε τώρα απορία που το είπα. Το σκάνδαλο της Ιστορίας είναι όταν βλέπουμε το κακό μέσα στην Ιστορία να βασιλεύει, να οργιάζει και να μην επεμβαίνει ο Θεός.

Λέμε πού είναι ο Χριστός, πού είναι ο Χριστός, γιατί δεν επεμβαίνει, δεν βλέπει ο Θεός τι γίνεται; Είναι το σκάνδαλο της ιστορίας, και το σκάνδαλο του μοναχισμού είναι ότι μοιάζει αφύσικη η ζωή του μοναχού, αλλά δεν θα επεκταθώ περισσότερο.

Ωστόσο, οι ευσεβείς θα χαρούν υπερβαλλόντως, όπως θα δούμε στη συνέχεια με κάποιες εκδηλώσεις των. Οι ευσεβείς και οι σταθεροί και με σταυρικό πνεύμα βαθύ θα δοξάσουν το Θεό για αυτή τη μαρτυρία των Αγίων του Θεού.

Θα πούν, οι δύο αυτοί Άγιοι έδωσαν τη μαρτυρία τους, εθανατώθησαν δόξης των Αγίων Θεού. Και θα αναμένουν με πολλής παραμυθίας και παρηγορίας και προσδοκίας τον Κύριον Ιησούν από των Ουρανών. Βλέπετε λοιπόν το ίδιο γεγονός με διαφορετικά αποτελέσματα στους ποικίλους ανθρώπους.

Στους χαλαρούς χριστιανούς, στους διώκτας και στους πιστούς.

Αλλά ποια είναι όμως αυτή η πόλης, η μεγάλη, εις την οποία όλα αυτά θα διαδραματιστούν; Είναι η Ιερουσαλήμ αγαπητοί, αν ρωτήσετε είναι η γεωγραφική Ιερουσαλήμ; Ή μήπως είναι ψιλώ ονόματι κάποια πόλη, αλλά δεν είναι όμως η Ιερουσαλήμ;

Όπως επί παραδείγματι θα δούμε να αναφέρεται παρακάτω, όταν προσέξουμε τα θέματά μας, η Βαβυλών η μεγάλη, η πόρνη, αυτή που λέει με το κρασί της πορνείας της εμέθυσε τους λαούς της γης· ποια Βαβυλώνα; Πρώτα-πρώτα, ο Ιερός Ευαγγελιστής, όταν έγραφε την Αποκάλυψη, δεν υπήρχε η Βαβυλώνα.

Πολλοί αιώνες πίσω, η Βαβυλώνα ήταν κατεστραμμένη, δεν υπήρχε. Ήτο ασφαλώς εν γνώσει του Ιερού Συγγραφέως, ότι η Βαβυλώνα δεν υπήρχε. Έχει μεταφορική σημασία, εννοεί τη Ρώμη, που μέθυσε λέει, μέθυσε με το αίμα των Αγίων.

και δεν είναι παρά οι διωγμοί της Ρώμης που εξαπελύοντο τότε εναντίον των Χριστιανών. αλλά και όλες οι αντίθεες δυνάμεις είναι κάτω από την ονομασία Βαβυλών. Μήπως λοιπόν δεν είναι η Ιερουσαλήμ; φαίνεται όμως ότι είναι η Ιερουσαλήμ.

Από σωρεία περιπτώσεων ενδεικτικών. Καταρχάς, ο Άγιος Ανδρέας Καισαρείας, να γιατί διαβάζω τις γνώμες των πατέρων, και μάλιστα ξέρω ότι είναι κουραστικές οι γνώμες των πατέρων, αλλά τις διαβάζω για κατοχύρωση, για να μην πει κανείς ότι ερμηνεύω εγώ μόνος μου, ο Θεός να φυλάξει, εγώ δεν ερμηνεύω τίποτα μόνος μου.

Γράφει λοιπόν ο Άγιος Ανδρέας Καισαρείας. Και άταφα αυτών καταλήψει τα σώματα εν αυτή τη Ιερουσαλήμ. Δηλαδή, τη παλαιά και κατεστραμμένη, εν η και ο Κύριος πέπονθε. Κάνει και επεξήγηση, δηλαδή σε αυτή την πόλη την παλιά, την κατεστραμμένη, την γκρεμισμένη από τους Ρωμαίους.

Ή σε αυτή την πόλη που ο Κύριος έχει πάθει. Εν ταυτή, συγγνώμη, εν ταυτή, ως έικε, εις αυτήν όπως παίρνετε, καθιστών τα βασίλεια κατά μήνησιν Δαβίδ, που ο Υιός Χριστός, ο Αληθινός Θεός ημών, κατά σάρκα γεγέννηται, ή να κάν τούτο, εαυτόν είναι τον Χριστόν πιστώσιτε, ο Αντίχριστος, πληρούντας δήθεν το προφητικό λόγιο το φάσκον, το λέγον, αναστήσω την σκηνήν Δαβίδ την πεπτωκυίαν, Θα σηκώσω την σκηνή του Δαβίδ που έχει πέσει, την πόλη δηλαδή, και τα κατεστραμμένα αυτής ανοικοδομήσω, όπερ πλανώμενοι οι Ιουδαίοι, εις την εκείνου παρουσία εκλαμβάνωσι.

Θα εγκατασταθεί ο Αντίχριστος στα Ιεροσόλυμα, διότι θα πει στους Εβραίους ότι εγώ έρχομαι να πληρώσω την προφητείαν, να αναστήσω την σκηνήν Δαβίδ την πεπτωκυίαν. Και συνεπώς εγώ είμαι ο Μεσσίας. Πώς θα το αποδείξει αυτό; Πού θα είναι ο Αντίχριστος, στη Νέα Υόρκη ή στη Μελβούρνη; Στα Ιεροσόλυμα.

Οπότε βλέπουμε ότι πρόκειται περί της παλαιάς πόλεως, της συγκεκριμένης αυτής της γεωγραφικής πόλεως, δεν είναι μεταφορική ονομασία, της πόλεως Ιερουσαλήμ.

Σε αυτό δε ευοδώνουν και οι εξής θέσεις. Πρώτα, η όλη τοποθεσία της οπτασίας, με την καταμέτρηση του ναού, ενθυμείστε από το περασμένο θέμα μας, είναι η πόλη στην οποία τώρα εγκαινιάζεται ο Αντίχριστος. Δεύτερον, ο χαρακτηρισμός της πόλεως ως Σόδομα και Αίγυπτος έχει σημασία, αγαπητοί μου. Το ότι είναι συγκεκριμένη η πόλη έχει σημασία, διότι όταν αυτά τα βλέπουμε εμείς, ακόμα δεν τα είδαμε, δεν τα δούμε, όταν δούμε, επί παραδείγματος,

Γιατί παραδείγματι να χτίζεται ο ναός τον οποίο θα χτίσει ο Αντίχριστος, όπως λέει ο Άγιος Κύριλλος ο Ιεροσολύμων· ποιο ναό

Δεν θα χτιστεί η άλλη πόλη, θα χτιστεί εκεί. Όταν αυτά τα δούμε, αυτά θα μας βοηθήσουν να κρίνουμε σαν σημάδια των καιρών. Έχουν πολύ σημασία αυτά. Δεύτερο λοιπόν ότι χαρακτηρίζεται αυτή η μεγάλη πόλη ως Σόδομα και Αίγυπτος.

Καταρχάς γιατί λέγεται μεγάλη πόλη; Δια το μεγαλώνυμον της πόλεως. Όχι ότι είναι μεγάλη σε έκταση, η Ιερουσαλήμ δεν είναι μεγάλη πόλη. Αλλά έχει το μεγαλώνυμον. Δηλαδή, όπως και η Αθήνα. Η Αθήνα αυτή τη στιγμή μπορεί να είναι 3 εκατομμύρια το λεκανοπέδιο της Αττικής.

Ας πούμε ότι αυτή τη στιγμή είναι μια μεγάλη πόλη. Δεν είναι μεγάλη πόλη δια τον πληθυσμό. Είναι μεγάλη πόλη δια το μεγαλώνυμον. Η Αθήνα, η Αρχαία Αθήνα. Και εδώ η Ιερουσαλήμ, η πόλη της Σοφίας, η άλλη πόλη από όπου βγήκε ο Χριστιανισμός.

Από όπου ο Κύριος του Ουρανού και της Γης ήρθε. Είναι λοιπόν μεγάλη ως μεγαλώνυμος. Γιατί όμως χαρακτηρίζεται η Ιερουσαλήμ ως Σόδομα και Αίγυπτος; Αγαπητοί μου, οι προφήτες χαρακτηρίζουν την πόλη Ιερουσαλήμ έτσι.

Επί παραδείγματι, ο Ιερεμίας 23,14 λέγει· Και εγεννήθησαν οι πάντες, ποιοι; Οι Ιερουσαλημίτες, ως Σόδομα. Και οι κατοικούντες αυτήν, ποια; Την Ιερουσαλήμ, ως Γόμορρα.

Ώστε λοιπόν οι προφήτες χαρακτηρίζουν την πόλη Σόδομα και Γόμορρα. Και όταν την χαρακτηρίζει εδώ ο ιερός Ευαγγελιστής την Ιερουσαλήμ ως Σόδομα, Και μάλιστα λέγει πνευματικῶς, δηλαδή αλληγορικῶς, εννοεί την Ιερουσαλήμ και όχι αλληγορία.

Η ρητή παρατήρηση του ιερού συγγραφέως ότι θα φονευθούν εις την πόλη οι δύο προφήτες, όπου και ο Κύριος αυτών εσταυρώθη. Αλλά είναι γνωστό ότι ο Κύριος εσταυρώθη εις τα Ιεροσόλυμα. Όλα αυτά δείχνουν, αγαπητοί μου, ότι η πόλη είναι η Ιερουσαλήμ.

Αλλά μερικές χρήσιμες σκέψεις πάνω σε αυτές τις παρατηρήσεις. Η πόλη θα είναι η Ιερουσαλήμ, διότι σε αυτή την πόλη, κατά την ορθοτάτην παρατήρηση του Αγίου Ανδρέου Καισαρείας, σας τη διάβασα προηγουμένως, θα ζητήσει να εγκατασταθεί ο Αντίχριστος, όπως σας είπα, για να αποδείξει ότι είναι αυτός ο αναμενόμενος Μεσσίας, ακόμα.

Η πνευματική κατάσταση τότε της πόλεως θα είναι ως Σόδομα και ως Αίγυπτος. Γιατί σαν Σόδομα; Διότι απλούστατα εκεί θα υπάρχει πολλή αμαρτία, πολλή αμαρτία. Γιατί σαν Αίγυπτος; Μεταφορικώς, διότι η Αίγυπτος είχε βασανίσει τους Ισραηλίτας τότε, όταν είχαν μείνει 430 χρόνια στην Αίγυπτο. Τους βασάνισαν πολύ, τους έβαζαν να κάνουν πλίνθους, να κτίζουν, σε βαριά έργα, για να τους ξεκάνουν, γιατί τους εφοβούντο.

Τους έπνιγαν τα αγόρια μέσα στον Νείλο ποταμό και άλλα πολλά. Όπως υπέφερε ο Ισραήλ από τους Αιγυπτίους, έτσι θα υποφέρει ο νέος Ισραήλ, η Εκκλησία, από τον παλαιό Ισραήλ, την Ιερουσαλήμ· για αυτό χαρακτηρίζεται Αίγυπτος.

Θέλετε απόδειξη; Ο Σιωνισμός, αυτό το εβραϊκό κατασκεύασμα, που είναι απλωμένο σε όλη τη γη, και έχει βάλει στόχο τους χριστιανούς, σήμερα κρυφά, αύριο φανερά, θα στραφεί εναντίον της Εκκλησίας ο Σιωνισμός.

Να γιατί χαρακτηρίζεται Αίγυπτος.

Τα πρωτόκολλα των σοφών της Σιών, αν τα διαβάσετε, αξίζει. Εκ πρώτης όψεως μοιάζουν σαν παραμύθι, εκ πρώτης όψεως θα λέει και κανείς, α, δεν είναι από εκεί τώρα, τι είναι αυτά; Βλέπουμε όμως, αγαπητοί μου, ότι πραγματώνονται αυτά. Τα πρωτόκολλα λοιπόν των σοφών της Σιών, βιβλιαράκι, πουλιέται έξω, να το βρείτε, να το διαβάσετε, δεν είναι παρά ένας μακρύς κατάλογος προσπαθείας διαφθοράς των εθνών, να καταστρέφουν και να διαφθείρουν τα έθνη, όταν η τηλεόραση βάζει αυτά που βάζει, όταν υπάρχουν εκείνα που υπάρχουν, στην ψυχαγωγία, στην πολιτική, στην οικονομία, παντού, στην εκπαίδευση, διαβάστε και θα εκπλαγείτε, θα πείτε, μα γιατί να καταστρέψουν, να χτυπήσουν τα έθνη σαν χταπόδι επάνω στο βράχο να μαλακώσει, να παραλύσουν τα έθνη, και τότε θα έρθει ο Αντίχριστος και θα πει, εγώ τώρα θα σας σώσω, εγώ θα σας σώσω.

Αφού πια αυτοί, τα έθνη, δεν θα μπορούν να αντιδράσουν σε τίποτε. Αντιθέτως, θα ζητούν έναν κυβερνήτη που να κυβερνήσει σε όλη τη γη. Διότι η διαφθορά τους θα έχει φτάσει στο άκρον αυτού. Και σε αυτό θα έχουν δουλέψει οι σιωνιστές.

Να γιατί χαρακτηρίζεται, να το πω άλλη μια φορά, Ιερουσαλήμ, Σόδομα και Αίγυπτος. Να διαφθείρει τον κόσμο και να επικρατήσει τον κόσμο. Σόδομα, να διαφθύνει Αίγυπτος, να επικρατήσει. Αν προσέξει κανείς λίγο, θα ιδεί το γράμμα του κειμένου να του φωνάζει την πραγματικότητα.

Και βλέπουσιν εκ των λαών και φυλών και γλωσσών και εθνών το πτώμα αυτών ημέρας τρεις και ήμισυ. Και τα πτώματα αυτών ουκ αφίουσιν τεθῆναι εις μνήμα. Και βλέπουν από τους λαούς, τις φυλές και τις γλώσσες και τα έθνη, το πτώμα των δύο προφητών, τρισήμιση ημέρες, και δεν αφήνουν οι άρχοντες της πόλεως, ο Αντίχριστος, να ταφούν σε μνήμα. Η έκφραση λαών, φυλών, γλωσσών, εθνών, που πολλές φορές την έχει την έκφραση αυτή, δείχνει το παγκόσμιο του πράγματος.

Δηλαδή δεν είναι τοπικό το θέμα, σε σχέση με εκείνα που σας είπα στην πρώτη ομιλία, στην Απορία. Η Αποκάλυψη, αγαπητοί μου, είναι ένα βιβλίο παγκόσμιο, δεν είναι ελληνικό. Και βλέπουσι, και βλέπουν.

Από τις φυλές, τους λαούς, τις γλώσσες και τα έθνη, δηλαδή παγκοσμίως βλέπουν. Πώς βλέπουν;

Αδιανόητο, τώρα διανοητό, το καταλαβαίνετε και μόνοι σας, με την τηλεόραση.

Αυτές οι φράσεις, μερικά χρόνια πίσω, είναι το αδιανόητο, αδιανόητες αυτές οι φράσεις, και θα μπορούσε να ερμηνευτεί το κοινοτρόπως. Αλλά βλέπετε, κατά την ορθή παρατήρηση του Αγίου Ανδρέου Καισαρείας, κάθε πράγμα που θα έρχεται, θα κατανοείται.

Αυτό το σημείο είναι, πόσο θα βλέπουν οι λαοί και τα έθνη και οι γλώσσες, δηλαδή, πόσο είναι δυνατόν να, ακούστε, όχι θα διαβάσουν σε εφημερίδα. Θα βλέπουν. Θα βλέπουν τρισήμιση ημέρες τα πτώματα των προφητών στην πλατεία της Ιερουσαλήμ. Θα βλέπουν με τα μάτια τους. Ε, πώς τα βλέπουν; Από πού; Είναι ο καθένας πολύ μακριά από την Ιερουσαλήμ. Πώς; Με την τηλεόραση. Είναι καταπληκτικό. Αλλά ακόμα, εδώ εκφράζει και τα αισθήματα του κόσμου, που θα βλέπουν όλοι. Αν, επί παραδείγματι αγαπητοί μου, υπάρχει ένα, ένα ποδο...

...ποδοσφαιρική συνάντηση, και έχει πολύ ενδιαφέρον, πάρα πολύ ενδιαφέρον, δεν μου λέτε θα πήγαιναν ρολόι στις τηλεοράσεις να ιδούν; Ασφαλώς ναι. Αυτό, το ότι θα είναι όλοι κολλημένοι στις τηλεοράσεις τους και θα βλέπουν το γεγονός, αυτό εκφράζει τα αισθήματα του κόσμου που αναζητούν το θέαμα του φόνου των προφητών, αλλά και την έκθεση των πτωμάτων των εις την πόλη Ιερουσαλήμ.

Αυτή η έκθεση των ατάφων πτωμάτων θα μείνει τρισήμισι μέρες, όσο αντιστοίχως και η μαρτυρία που διήρκησε των δύο προφητών τρισήμισι χρόνια. Τρισήμισι χρόνια η μαρτυρία τους, τρισήμισι μέρες η έκθεση των πτωμάτων των εις την πόλη Ιερουσαλήμ.

Και οι κατοικούντες επί της γης χαίρουσιν επ' αυτοίς και ευφρανθήσονται και δώρα πέμψουσιν αλλήλοις, ότι ούτοι οι δύο προφήται εβασάνισαν τους κατοικούντας επί της γης. Όχι ρε κατοικία, ω βάθος κακότητος. Όλοι οι κάτοικοι της γης, διά της τηλεοράσεως, όπως σας είπα, θα ιδούν και θα χαρούν και θα ευφρανθούν, γιατί λέτε;

Επειδή απηλλάγησαν από το βασανιστικό κήρυγμα, από το βασανιστικό κήρυγμα των δύο προφητών, ώστε το κήρυγμα βασανίζει τις συνειδήσεις, το ελεγκτικό κήρυγμα βασανίζει τις συνειδήσεις. Μια παρατήρηση θα μπορούσαμε να κάνουμε εδώ.

Ένας άθεος δεν έχει λόγους να ελεγχθεί. Ένας άπιστος, γιατί να ελεγχθεί; Αφού δεν ελέγχεται ο άπιστος και ο άθεος, τότε γιατί να βασανίζεται; Αφού δεν πιστεύει στην κόλαση. Αγαπητοί μου, οι άθεοι δεν βασανίζονται.

Εξαπολύουν όμως αυτοί τον διωγμό εναντίον των χριστιανών. Γιατί; Γιατί απλούστατα δεν υπάρχει απόλυτος άθεος. Δεν υπάρχει απόλυτος άθεος. Ο άνθρωπος είναι κατασκευασμένος να πιστεύει, μας έκανε ο Θεός για τον εαυτό του.

Είναι μια έλξη του αντιτύπου της εικόνος του Θεού, του αντιτύπου προς το πρωτότυπο. Αυτό δεν ξεριζώνεται, αυτό είναι μέσα στην κατασκευή μας, μέσα σε αυτή την υφή μας. Έτσι, εκείνος που διακηρύσσει ότι είναι άθεος, στην πραγματικότητα, στο υποσυνείδητό του, διατηρεί έναν φόβο.

Και όταν βλέπει ότι απειλείται από τον φόβο αυτόν, θέλει και ασκεί τους διωγμούς, ακριβώς για να απαλλαγεί από τον φόβο. Αυτή είναι η ψυχολογία του αθέου ανθρώπου.

Είναι λοιπόν πολύ χαρακτηριστική η παρατήρηση, ότι οι κάτοικοι της γης θα ανταλλάξουν δώρα, θα ανταλλάξουν δώρα μεταξύ τους.

Ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ.

Ας κάνουν εκείνοι σε μας Αυτό όμως ήδη είχε καθιερωθεί στους Εβραίους Από την εποχή της Βαβυλωνιακής Αιχμαλωσίας Που το συναντούμε στο βιβλίο της Εσθήρ Εκεί ο Μαρδοχαίος καθιέρωσε αυτή την εορτή Ανάμεσα στις άλλες εκδηλώσεις της εορτής Είχε και τούτο Ανταλλαγή μερίδων φαγητού Ή δώρων Εδώ βλέπουμε λοιπόν Ότι είναι τόσο μεγάλη η χαρά τους ώστε ανταλλάσσουν τώρα οι κάτοικοι της γης μεταξύ των, επιτέλους απαλλάγησαν από το ενοχικό αυτό κήρυγμα των δύο προφητών και τώρα δεν έχουν πια τίποτα να φοβούνται. Μπορούν, μπορούν να κοιμώνται ήσυχοι.

Και ενώ όλα αυτά θα δείχνουν ότι εθριάμβευσε οριστικά το κακό, όμως ευθύς μετά αρχίζει να φαίνεται και το πρώτο ράγισμά του.

Και μετά τας τρεις ημέρας και ήμισυ, Πνεύμα Ζωής εκ του Θεού εισήλθεν εις αυτούς, και έστησαν επί τους πόδας αυτών, και φόβος μέγας επέπεσεν επί τους θεωρούντας αυτούς. Φω, ύστερα από τις τρεις και ήμιση ημέρες, ήρθε Πνεύμα Ζωής από το Θεό και στάθηκαν οι δύο προφήτες στα πόδια τους και έπεσε μεγάλος φόβος σ' όλους εκείνους που τους έβλεπαν.

Αυτός είναι ο θρίαμβος μετά τη φαινομενική αγαπητή μου νίκη του Αντιχρίστου. Είναι ο θρίαμβος του Ουρανού. Είναι η Ανάσταση των δύο Προφητών. Το μεγάλο λάθος των Αθέων και των Απίστων είναι διπλούν. Πρώτα πρώτα αρνούνται την εσχατολογική διάσταση της ιστορίας.

Ποτέ δεν φαντάζομαι, δεν το πιστεύω ότι η ιστορία θα τελειώσει. Είναι κάτι που άρχισα να το καταλαβαίνω. Σας λέω και τις δικές μου τις εμπειρίες, πολλά πράγματα μένουν ακατανόητα στο μυαλό ενός πιστού ανθρώπου Αναρωτιέται, μα πως, σιγά σιγά αρχίζει να καταλαβαίνει, αρχίζω λοιπόν να αποκτώ την εμπειρία Ότι ο άθεος, ο άθεος δεν δίδει εσχατολογική διάσταση στην ιστορία Η ιστορία θα κυλά και θα υπάρχει πάντοτε, δεν υπάρχει τέλος του κόσμου, τέλος της δημιουργίας για τον άθεο Αυτό είναι το πρώτο λάθος του Αθέου. Και το δεύτερο λάθος, η πραγματικότητα της Αναστάσεως των νεκρών.

Εάν μου πείτε δεν το πιστεύουν, μα και το πρώτο δεν πιστεύουν. Αλλά είναι τα δυο τεράστια λάθη τους.

Πάντως, όλες οι ενέργειες των Αθέων κινούνται με προοπτική τη διαγραφή αυτών των δυο. Η Ανάστασης για αυτούς, όταν θα γίνει, θα είναι η μεγαλύτερη έκπληξη. Γι' αυτό εξεπλάγησαν όταν, όταν, πού, τι, όταν, όταν στην τηλεόραση πάει, αγαπητοί μου, θα δουν τους δύο προφήτας να αναστήνονται.

Διότι εδώ θα τους βλέπουν στη τηλεόραση, πεθαμένους, πεταμένους, εκεί ξαφνικά, διότι ο Θεός θα έχει έτσι προνοήσει, να είναι κολλημένα τα μάτια τους, εις την τηλεόραση, για να το δουν, και εκεί ξαφνικά, θα ειδούν τους δύο προφήτας, ενώ θα πίστευαν ότι θα είχαν βρωμίσει, να στέκονται στα πόδια τους όρθιοι.

Φοβερό, η μεγαλύτερη έκπληξη που θα μπορούσε να υποστεί ένας άθεος Και μετά τας τρεις ημέρας και ημιση, να μείνουμε στο σημείο αυτό, γράφει ο Άγιος Ανδρέας Καισαρείας: Τας αριθμούς ημέρας της στάσεως της αυτών προφητείας, της συν νεκρωθέντες, πάλι αναστήσονται.

Τρεις ημιση ημέρας, τις αριθμεί, με τα τρισήμιση χρόνια που είχαν κηρύξει, και αφού νεκρώθηκαν, πάλι θα αναστηθούν.

Αυτές οι τρισίμισι μέρες των προφητών που έμειναν νεκροί είναι περίπου ο τύπος της Αναστάσεως του Χριστού.

Πνεύμα ζωής εκ του Θεού εισήλθεν εις αυτούς και έστησαν επί τους πόδας αυτών. Όλη η φρασεολογία μας ενθυμίζει το γνωστό όραμα του προφήτου Ιεζεκιήλ. Αυτό που ακούμε τη Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ, που είναι στον όρθρο του Μεγάλου Σαββάτου, η προφητεία, Του λέγει «Και προφήτευσον», καθόντι ενετείλατό μου «και εισήλθεν εις αυτούς», τα κόκκαλα ακούσαν σκορπισμένα στην πεδιάδα, «και εισήλθεν εις αυτούς το πνεύμα και έζησαν και έστησαν επί των ποδών αυτών». Προσέξτε, εδώ μια ερμηνευτική παρατήρηση για να σας βοηθήσω, αγαπητοί μου, να καταλαβαίνετε την Αγία Γραφή, όσο είναι δυνατόν.

Οι προφητείες, σας έλεγα την περασμένη φορά, των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης, δεν έχουν εξαντληθεί. Ότι η φρασεολογία του Ιερού Ευαγγελιστού είναι παρμένη από τον Ιεζεκιήλ, σαν να μας λέγει, το κλειδί μου, αναγνώστα, το κρατώ στην τσέπη μου, μόνο προσέξετε να το βρείτε.

Εκεί ο Ιεζεκίλη είπε εξής Είδες, άνθρωπε, είδες πως εστάθηκαν και σηκώθηκαν τα κόκαλα αυτά τα γεγυμνωμένα; Όρθιοι, άνδρες, έτοιμοι, με νεύρα, με σάρκα, με οστά και λοιπά.

Είδες; Έτσι θα σας βγάλω από τα μνήματα και θα σας φέρω εις την γην της Επαγγελίας. Οι Εβραίοι πως ερμηνεύουν; Οι Εβραίοι ερμηνεύουν αλληγορικά και λένε: Η επιστροφή των Εβραίων, που θα είναι ένα είδος Αναστάσεως, που θα γυρίσουν πίσω στην πατρίδα των, την Παλαιστίνη.

Αγαπητοί μου, ο Θεός χρησιμοποιεί την ιστορία για να εξυπηρετήσει οπωσδήποτε ιστορικά σημεία. Δεν μένει ποτέ ο Θεός στην ιστορία. Οι προφητείες έχουν τυπολογικό χαρακτήρα. Προσέξτε να το επαναλάβω. Έχουν τυπολογικό χαρακτήρα. Ξεπερνούν την ιστορία. Ποια ιστορία; Τη συγκεκριμένη, τα συγκεκριμένα γεγονότα, τη ξεπερνούν, και έρχονται εις τα έσχατα. Διότι τον Θεόν λίγο τον ενδιέφερε η περίπτωση να γυρίσουν οι Εβραίοι πίσω στην Παλαιστίνη. Τον ενδιέφερε ως μικρή προφητεία. Τι; Ότι αφού πραγματώθηκε η επιστροφή από την Αιχμαλωσία, Των Εβραίων στην Παλαιστίνη, τότε κατά μείζονα λόγο θα επαληθευθεί και η Ανάσταση των νεκρών από τα μνήματα.

Γι' αυτό ο Χριστός είπε, μη απορείτε, μη θαυμάζετε, ότι έρχεται ώρα που θα ακούσουν οι νεκροί στους τάφους Την φωνή του Υιού του ανθρώπου, και οι εν τοις μνημείοις, αυτοί που είναι στα μνήματα, θα σηκωθούν και θα αναστηθούν.

Ώστε εκείνο, το όραμα του Ιεζεκιήλ, ιστορικά αναφέρεται στον Ισραήλ, στην πραγματικότητα όμως, στο βάθος, στο φόντο της μεγάλης προφητείας, αναφέρεται στην Ανάσταση των Νεκρών. Ορθότατα λοιπόν η Εκκλησία μας το τοποθέτησε στην προφητεία, να βρεθεί στον όρθρο του Μεγάλου Σαββάτου.

Και το κλειδί είναι εδώ, η ίδια φρασεολογία που χρησιμοποιεί από εκεί ο Ιερός Ευαγγελιστής. Παρακαλώ, αυτά που ακούτε σας παρηγορούν; Αυτή είναι η παρηγορία των πιστών, η Ανάσταση των νεκρών, η Ανάσταση των νεκρών, σας παρηγορούν;

Ειλικρινά σας λέγω, αν σας αφήνουν αυτά χωρίς να έχετε μέσα σας ένα τράνταγμα, τότε θα σας έλεγα ότι μη κάθεστε να ακούτε πια τίποτα, μη κάθεστε. Ο σκοπός αυτών είναι μέσα μας να γεννηθεί η έκπληξη και η παρηγορία, αυτή η αίσθηση ότι έχουμε μπροστά μας την Ανάσταση των νεκρών.

Ωστόσο, το ότι αναστήθησαν οι δύο προφήτες είναι η απάντηση εις αυτόν τον ανόητο αγώνα του Αντιχρίστου εναντίον των δύο προφητών. Εδώ θα μπορούσαν οι τότε πιστοί να πουν, πράγματι ο Χριστός είναι η ζωή και η Ανάσταση, αληθινός ο Χριστός.

Όλα αυτά όμως, το ότι θα αναστηθούν οι δύο προφήτες, θα αποτελούν μια θαυμάσια, ζωντανή, εποπτική εικόνα, ενώπιον πιστών και απίστων. Διότι και οι πιστοί θα βλέπουν στην τηλεόραση. Και οι άπιστοι θα βλέπουν στην τηλεόραση.

Και θα είναι η Ανάσταση των νεκρών. Που ύστερα από λίγο θα συμβεί σε όλους τους ανθρώπους. Όσοι θα έχουν πεθάνει ή απ' αιώνων νεκροί θα αναστηθούν. Αλλά είναι πολύ ρεαλιστικές αυτές οι φράσεις του Ιερού Ευαγγελιστού.

Που λέγει, και έστησαν επί τους πόδας αυτών. Στάθηκαν επάνω στα πόδια τους.

Ξέρουμε την αλληγορική ερμηνεία. Να μιλήσω με τη γλώσσα του Μεγάλου Βασιλείου στην Εξαήμερο. Ξέρουμε την αλληγορική ερμηνεία, αλλά δεν σηκώνει αλληγορική ερμηνεία. Όταν αγαπητοί μου γράφει, κι άλλοτε σας το είπα, πρόσφατα μάλιστα, γράφει η Παλαιά Διαθήκη.

Ότι ού έστησαν οι πόδες του Θεού, του Κυρίου, ού εκεί που έστησαν, στάθηκαν τα πόδια, ποια πόδια; Ναι, προϋποθέτει την ενανθρώπιση, ρεαλισμός, ρεαλισμός. Εκεί που στάθηκαν τα πόδια του Θεού. Ε, και εδώ λέγει, στάθηκαν οι προφήτες στα πόδια τους. Αυτό θα πει η Ανάσταση. Αυτό θα πει η Ανάσταση. Στέκομαι στα πόδια μου.

Γι' αυτό το λόγο υπάρχει και κανόνας που την Κυριακή δεν γονατίζουμε και δεν κάνουμε μετάνοια για να εκφράσουμε την Ανάσταση των νεκρών κατά ρεαλιστικόν τρόπον και όχι αλληγορικόν. Και φόβος μέγας επέπεσεν επί τους θεωρούντας αυτούς, έπεσε φόβος και τρόμος σε εκείνους που τους έβλεπαν, επί τους θεωρούντας, βλέπετε διαρκώς, τους θεωρούντας, αυτοί που βλέπουνε, όλο η τηλεόραση μπρος τα μέλη, τώρα δουλεύει η τηλεόραση, δουλεύει η τηλεόραση, και τότε θα πέσει μεγάλος φόβος απάνω τους, βέβαια, ο άνθρωπος αγαπητοί μου φοβάται για ό,τι φυσικό μπορεί να τον τρομάξει, Αν αυτή τη στιγμή σπάσει ένα τζάμι, γίνει μία έκρηξη, βέβαια αμέσως θα τρομάξει, θα τρομάξει, αλλά μπορεί όμως να ξεπεράσει ο άνθρωπος τους φυσικούς φόβους, εκείνο που δεν μπορεί να ξεπεράσει είναι ο υπερφυσικός φόβος, αυτός ο υπερφυσικός φόβος κυριολεκτικά παραλύει τον άνθρωπο, ένα μικρό παράδειγμα, πηγαίνετε σε μία κηδεία, ακολουθούν οι συγγενείς, οι φίλοι, όλοι οι γείτονες,

και τα λοιπά, κόσμος πολύς, το φέρετρο μπροστά και πηγαίνουμε για το νεκροταφείο. Εκεί στο νεκροταφείο μαζευόμαστε γύρω από τον τάφο, να γίνει η ταφή. Ε, του βγάζουμε το καπάκι για έναν τελευταίο ασπασμό, κάπως έτσι. Και εκεί ξαφνικά βλέπουμε τον νεκρό να σηκώνεται όρθιος.

Πέστε μου σας παρακαλώ, τι θα κάνει ο κόσμος, να το πω έτσι απλά ελληνικά, όπου φύγει, φύγει, γιατί, τι φοβήθηκαν, προσέξτε με, τι φοβήθηκαν, φοβήθηκαν τον πεθαμένο, έπρεπε να χαρούν, ο πεθαμένος αναστήθηκε, τι φοβήθηκαν, αααα, δεν φοβήθηκαν τον πεθαμένο, φοβήθηκαν την επαφή τους με το υπερφυσικό στοιχείο, αυτό τρομάζει, το υπερφυσικό στοιχείο τρομάζει, μπορεί αγαπητοί μου να μπει ένας κλέφτης μέσα στο σπίτι σας, Ένας ληστής, ένας ληστής και να ξεπεράσετε τον φόβο, να πάρετε το όπλο σας, το μαχαίρι σας δεν ξέρω 'γω τι, όταν εμφανιστεί ο διάβολος μέσα στο δωμάτιό σας τι θα κάνετε; Θα πέσετε ξεροί κάτω. Αυτός είναι ο υπερφυσικός φόβος. Έπεσε φόβος όλη τη γη, όταν είδαν τους δύο προφήτας να στέκονται επάνω στα πόδια, φωνή μεγάλη εκ του ουρανού λέγουσα, λέγουσα αυτοίς· ανάβητε ώδε,

και ανέβησαν εις τον ουρανόν εν τη νεφέλη, και εθεώρησαν αυτούς οι εχθροί αυτών. Άκουσα φωνή να λέγει από τον Ουρανό, είναι η φωνή του Χριστού, να καλεί τους δύο μάρτυρας και να τους λέει ανάβητε ώδε, ανεβείτε εδώ στον Ουρανό.

Αυτό το ανάβητε ώδε, ανεβείτε εδώ, είναι η λύση του μεγάλου δράματος της γης.

Ποτέ οι άθεοι, σας το είπα προηγουμένως, και οι άθεοι δεν θα μπορούσαν να διανοηθούν σαν λύση του δράματος της γης, τον Ουρανό. Όπως ποτέ δεν θα μπορούσε να διανοηθεί ο βασιλιάς της Κρήτης, ο Μίνως, ότι ο αιχμάλωτός του ο Δαίδαλος και ο γιος του ο Ίκαρος θα έφευγαν από τον λαβύρινθο με φτερά.

Είναι η κάθετη διάσταση που σώζει, αφού η οριζόντια διάσταση είναι αδύνατον να λυτρώσει τον άνθρωπο, είναι ο ουρανός, και η άνοδος των δύο προφητών επραγματώθη πώς; Όπως λέει ο Άγιος Ανδρέας, τω δεσποτικώ οχήματι τη νεφέλη, με το δεσποτικό όχημα τη νεφέλη, όπως ακριβώς ένας άρχοντας να στείλει το όχημά του στο αεροδρόμιο, να υποδεχθεί, και να παραλάβει έναν επίσημο επισκέπτη. Πράγματι, η Νεφέλη, αγαπητοί μου, είναι το δεσποτικό όχημα που αποστέλλεται να παραλάβει τους δύο προφήτες.

Εδώ υπενθυμίζεται η ανάληψη του Χριστού, όπως θα θυμίζει από τις Πράξεις στο πρώτο κεφάλαιο στίχος 9. Νεφέλη υπέλαβε αυτόν. Τον πήρε νεφέλη και επήγε στον ουρανό. Η νεφέλη αυτή όμως δεν είναι νεφέλη αποτελουμένη από σταγονίδια όπως ένα γνωστό μας σύννεφο.

Είναι τία δόξα Ακόμα είτε ενθυμίζεται εκείνο που λέγει στην πρώτη προς Θεσσαλονικείς ο Απόστολος Παύλος. 4,16 και οι νεκροί εν Χριστώ αναστήσονται πρώτον. Έπειτα ημείς οι ζώντες, οι περιλειπόμενοι, που θα έχουμε μείνει, άμα συν αυτοίς αρπαγησόμεθα εν νεφέλαις.

Μαζί με αυτούς που θα έχουν αναστηθεί, θα αρπακτούμε εν νεφέλαις, εις απάντησιν του Κυρίου, εις αέρα, για να προϋπαντήσουμε τον Κύριον. και ούτως πάντοτε συν Κυρίω εσόμεθα, και έτσι θα είμαστε πάντοτε μαζί με τον Κύριον.

Χριστιανοί, που σήμερα απιστούν, όπως οι Χριστιανοί απιστούν στην Ανάσταση των Νεκρών, αφού απιστούν στην Ανάσταση του Χριστού. Σου λέει, Χριστός Ανέστη, έχει κόκκινα αυγά, πάει στην Ανάσταση, κρατάει λαμπάδα. Απιστεί στην Ανάσταση του Χριστού. Φοβερό πράγμα. Και όχι μόνο αυτό, το είπα. Αλλά και στις συνέπειες της Αναστάσεως του Χριστού, που είναι η Ανάσταση των Νεκρών. Λέει ο Απόστολος Παύλος, εάν οι νεκροί δεν ανασταίνονται, τότε ούτε ο Χριστός ανέστη, τότε ματαία η πίστις ημών, μάταιον και το κήρυγμα ημών. Τι κάνουμε και είναι ο Χριστιανισμός, εάν δεν είναι η Ανάσταση των νεκρών.

Πολλοί λοιπόν πιστοί, χλιαροί χριστιανοί, άπιστοι, που δεν πιστεύουν στην Ανάσταση και στην Ανάληψη του Χριστού και δυνάμει αυτών στην Ανάσταση και Ανάληψη των νεκρών, θα έχουν μια τελευταία μαρτυρία βλέποντας την Ανάσταση των δύο προφητών.

Ποιοι θα πράξουν όμως τότε αυτοί, ίσως πιστέψουν, όπως δείχνει και ο επόμενος στίχος που θα δούμε παρακάτω. Ωστόσο μας κάνει εντύπωση, η κατ' επανάληψη σημείωση της φράσεως των εχθρών των δύο προφητών, ποια είναι.

Και εθεώρησαν αυτούς οι εχθροί αυτών και τους είδαν οι εχθροί των, αυτό το εθεώρησαν, εθεώρουν, έβλεπαν συνεχώς. Όπως σας εξήγησα, θα το πω άλλη μια φορά και τελευταία, όλα αυτά θα βλέπονται παγκοσμίως από την τηλεόραση.

Και εκείνη τη ώρα εγένετο σεισμός μέγας και το δέκατον της πόλεως έπεσε και απεκτάνθησαν εν τω σεισμώ ονόματα ανθρώπων χιλιάδες επτά. Και οι λοιποί έμφοβοι εγένοντο και έδωκαν δόξαν τω Θεώ του ουρανού.

Κατά τον χρόνο της Αναστάσεως των δύο προφητών και ανερχομένων στον Ουρανό, στη γη θα επισυμβαίνει ένας σεισμός. Ο σεισμός αυτός θα είναι, φαίνεται, μόνο στην πόλη Ιερουσαλήμ. Επ' αυτού γράφει ο Άγιος Ανδρέας Καισαρείας.

Ίσως και αισθητός τότε ταύτα γεννήσεται, ίσως να είναι πραγματικός σεισμός, αληθινός σεισμός, όχι δυνατή κατά μεταφορά.

Πάντως βλέπω, αγαπητοί μου, εδώ κάτι καταπληκτικό. Προσέξτε και θα δείτε κατά πόσο μπορούμε να παίρνουμε μερικά πράγματα, αισθητά ή αλληγορικά. Οι δύο προφήτες πέθαναν, ανέστησαν και γίνεται σεισμός. Ο Χριστός, όταν παρέδωκε το πνεύμα, ώρα κλειστή το μεσημέρι επί του σταυρού, έγινε σεισμός μέγας.

Και όταν ανεστήθη, έγινε πάλι σεισμός μέγας, μόνο που ήταν τοπικός, και ο σεισμός αυτός ήταν από την παρουσία του Αγγέλου, δεν ήταν σεισμός, δεν ήταν ο Αγγέλαδος, ήταν ο Άγγελος που κατέβηκε και πέταξε την πέτρα και έγινε ο σεισμός για να τρομάξουν οι στρατιώτες, να γίνουν κίτρινοι σαν το φλουρί, είπαμε, η επαφή με την μεταφυσική, την υπερφυσική πραγματικότητα.

και να το βάλουν στα πόδια οι στρατιώτες και να αναγγείλουν την Ανάσταση του Χριστού. Σεισμός λοιπόν έγινε και με τον Θάνατον και με την Ανάσταση του Χριστού. Σεισμός τώρα γίνεται με την Ανάσταση των Δύο Προφητών. Να γιατί πιθανώς είναι να είναι αισθητός ο σεισμός αυτός.

Με την εξής όμως διαφορά, ότι στην περίπτωση της πόλεως Ιερουσαλήμ, τότε, στους δύο προφήτας, το ένα δέκατο της πόλεως θα πέσει από τα ελκύματα, θα γκρεμιστούν, ενώ στην εποχή του Χριστού δεν γκρεμίσει τίποτα και θα σκοτωθούν 7.000 άνθρωποι, τώρα, το ένα δέκατο και το 7.000, εάν αυτά δεν είναι πραγματικοί αλλά συμβολικοί, αυτό ίσως

Αλλά ταυτόχρονα είναι δύο πράγματα ο σεισμός αυτός. Το πρώτο, ότι θα είναι μία επιβεβαίωση του Ουρανού ότι οι προφήτες ήταν από τον Θεό, ότι ο Αντίχριστος είναι ψεύτικος και το δεύτερο, με τον σεισμό η τιμωρία εκείνων οι οποίοι δεν είχαν πιστέψει. Οι υπόλοιποι κάτι που δεν θα κάνουν, θα φοβηθούν και θα δοξάζουν τον Θεό. Αλλά είναι μία δοξολογία αναγκαστική, όπως τότε ο Εκατόνταρχος, Στην εποχή της Σταυρώσεως του Χριστού, ιδών τα γενόμενα, επί τη Σταυρώσει, εδόξασε τον Θεό.

Άλλο τώρα και ο Εκατόνταρχος, είχε στο βάθος μια αγαθή προαίρεση και έγινε Μάρτυς, Χριστιανός και Μάρτυς ο Εκατόνταρχος. Όμως αγαπητοί είναι, τότε θα δοξάσουν τον Θεό οι άνθρωποι αναγκαστικά, ουχί από μεταμέλεια.

Βλέπουμε να οδηγεί ο φόβος τους ανθρώπους. Και συνεχίζει και κλείνει το κεφάλαιό μας, όχι το κεφάλαιο ολόκληρο, η παράγραφος, η Ουαί η Δευτέρα απήλθεν, η Ουαί η Τρίτη, ιδού έρχεται ταχύ. Βέβαια, ο χρόνος που κάνουμε την ανάλυση είναι βραχύς, γι' αυτό δεν θα ενθυμείστε ίσως ότι όταν εσάλπισε ο Πέμπτος, Έκτος και Έβδομος Άγγελος, αυτά χαρακτηρίστηκαν όχι μόνο απλώς σαλπίσματα πληγές, αλλά και τρεις Ουαί, τρεις Ουαί, στον πέμπτο άγγελο, η μία Ουαί, στον έκτον άγγελο, η δευτέρα Ουαί, και στον έβδομον άγγελο, η τρίτη Ουαί. Η πρώτη Ουαί πέρασε, και επειδή βράδυνε πολύ η ανάλυση στην δευτέρα Ουαί, επειδή ταυτόχρονος μεσολάβησαν, όχι μόνο οι ακρίδες της Αβύσσου, αλλά και τα δύο διαψάλματα, τώρα αγαπητοί μου, λήγει η δευτέρα Ουαί, το εναπομένον στην τρίτη.

Στο τρίτο αλλήμονο που θα γίνει με το σάλπισμα του Εβδόμου Αγγέλου. Με τη διαφορά όμως ότι, ενώ βρισκόμεθα τώρα εις το ενδέκατον κεφάλαιο, ουσιαστικά η πληγή αρχίζει από το δέκατον τρίτον κεφάλαιο. Μεσολαβούν σπουδαία θέματα που αποτελούν το κέντρο του βιβλίου της Αποκαλύψεως. Μη λείψει κανείς.

Μεσολαβούν, η γυναίκα με το παιδίον που την κυνηγάει ο δράκων από πίσω, η πάλη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ με τον δράκοντα στον ουρανό, ο επουράνιος αντίλαλος του Θριάμβου στον ουρανό, η δίωξη της γυναίκας υπό του δράκοντος αφού το παιδί της υπάγει στον ουρανό και αυτή κατέφυγε εις την έρημον, και η εμφάνιση του θηρίου που έρχεται από την θάλασσα στο 13ο κεφάλαιο που είναι ο Αντίχριστος. Βρισκόμεθα λοιπόν αγαπητοί όπως βλέπετε εις τον πυρήνα, εις το κεντρικό μέρος πλέον του βιβλίου της Αποκαλύψεως.

Αλλά πρώτα ο Θεός θα συνεχίσουμε την ερχομένη Κυριακή.